장음표시 사용
131쪽
vinionem creaturae cum Den, quam in essentia, vel
peisona ; sed un o ad subsistentiam absolutam ad neutram pertinet; ergo ista non placet Ecesesiae: min. patet; nam haec unio terminaretur ad subsistentiam absolutam, ut distinctam formaliter ab essentia , &personis; prob. mai. nam in Conc. Tolet. I. dicitur. Solus filius formam servi accepit in sim ularitate ρersonae , non in unitate divime naturae s in id , quod proprium est filio , non quod commune Trinitati. Et S. Anselmus d hi Merbum non assum, e hominem in urinitatem naturae, sed in unitatem personaes ergo non nisi duas uniones agnoscunt. Resp. neg. mai. Sc cons prob. Nam ex eo, quod non
loquantur nisi de ill s duabus unionibus, de quibus agebatur, non sequitur, quin aliae sint possibiles , de quibus coram eis non erat quaestio; agebant cum Eutychianis, qui volebant unionem esse factam in natura, ut diximus, & cum Nestorianis , qui negabant unionem in persona. Inst. ex tali unione resultaret unitas naturae, Vel personae s sed neutrum dici potest ; ergo non est porusibilis unio in illa subsistentia absoluta 3 mai. Patet; nam illud compositum esset quid unum vingulare , de
per consequens unum in natura, vel in Persona. Prob. min. I. non in natura, quia ex natura divina , di humana non potest fieri unica. 2. non in persona, quia in extremis unitis non esset sormaliter ulla persona li
Resp. neg. mai. & dist. rationem eius; esset quid
unum in ratione naturarum, quarum una dependeret, & terminaretur Per aliam, con. in ratione unius suppositi, seu petionae , neg. ant. nam nihil aliud inde resultat, quam unio , dc communicatio quaedam duarum naturarum sine compositione, quatenus natura divina per illam subsistentiam absolutam terminaret dependentiam , & unionem , ratione cuius non egeret compleri, & terminari per quidquam aliud extra illam , quia illa mediante subsisteret, & pers naretur per unam ex personrs divinis ipsi realiter i. dentificatis ; sicut essentia ipsa divina per subsistentiam absolutam siccomyletur in se , ut non egeat ullo complemento extra te, nec per quidquam realitera se distinctum .s Inst.
132쪽
Inst. a. quia unio hypostatica iacta est In persona ,
ex ipsa resultat unitas personae in duabus naturis; eringo deberet resultare unitas naturae ex ista unione , quia fieret in naturis, seu de natura humana ad di
Res p. dist. cons. Unitas naturae immed ata , 3e quoad subsistentiam absolutam, qualis est possibilis,con. unitas suppositi, vel compositionis, vel consu-sionis, vel conversonis unius in aliam, neg. cons. quia haec non est possibilis inter illas naturas. Resulistaret ergo unitas subsistentiae naturalis, qua fieret, ut utraque natura non egeret subsistere , & completii per quidquam extraneum essentiae divinat.& illisu i sistentiae absolutae, in qua immediate fieret illa unio, sed ista subsistentia mediante naturam traque Person retur ultimo Per personam divinam, ad quam ea- . dem unio terminaretur, &ultimate. t Igitur talis unio non esset immediatehypostatica, sed quasi naturalis, quatenus fieret immediate interi naturas 3 sed mediate esset hypostatica, quia ultimai te, & mediante natura, & lubsistentia absoluta naturae divinae terminaretur ad unam personam di vii nam ; quandoquidem humana non posset personarii per omnes tres, sicut divina, ut dictum est , & ma-
ι Objic. 4. Humanitas cum illa unione ad subsisten- tiam absolutam haberet propriam personalitatem ; ed per nos hoc est impossibile ; ergo& illud. Prob. i maj. nam ista unio non faceret, ut humanitas esseti personata , seu existens incommunicabiliter, seu illi non conserret totum, quod habere debet a propria Personalitate: . ergo non impediret resultantiam huius hypostasis in humanitate.
Resp. neg. mai. Oc distaeant. prob. non faceret, ut esset personata immediate, con. mediate, neg. ant. &coni. Nam , ut dicebamus, hoc ipso, quod per hanc unionem humanitas dependeret immediate ad subsistentiam communem e haec dependentia terminaretur mediate ad unam Personam, Per quam luppleretur to-.tum officium propriae hypostasis. Inst. eigo ultimo personaretur, & uniretur tribus personis divinis aeque primo , & aeque mediate ; sed
hoc est cotra nos: ergo,&c.Prob. maj.quia trcS personae aeque
133쪽
aeque primo Jdentificamur essentiae,& subsistent ἰχ solutae , & non esset potior ratio de una, quam de alia ; ergo &c. Res p. neg. mai. seu subf. & con prob. Nam vel deIectus, & determinatio personae sic uniendae pendereta voluntate Dei, quae libere agit ad extra; vel quia datur ordo originis inter illas Personas,uniretur primae, vel tertiae, & ubi semel esset unita lini, fieret per illam incommunicabilis aliis. Objic. s. Haec subsistentia esset persectio in Deo ;quia omnis entitas absoluta, positiva in Deo est perfectio 3 sed nulla perfectio absoluta Dei potest sic
uniri creaturae, vel terminare immediate eius uni nem ; ergo nec illa: Prob. min. alioqu/ enim idem diceretur possibile de sapientia potentia, &c .sed haec non sunt sic uni bilia , nec communi ab lia ; ergo dic. Res'. neg. min. & maj. Prob. & ratio est, quia Dei perfectiones attributales, ut sayientia &c. communicantur creaturis non per modum termini sustentantis , sed per modum qualitatum, seu formarum s &llaec communicatio, & unio repugnant entitatibus divinis, & infinitis . Obiic denique. Quod est communicabile, non potest terminare, & sustentare naturam nec Pr Oyriam, nec alienam; sed subsistentia absoluta essentiae Dei non est incommunicabili Ss nam communic atur tribus personis 3 ergo Sc. Resp. dist. 'Naj. communicabile alteri distincto, ut ab eo perficiatus, dc compleatur. con. alicui distincto, quod compleat, neg. maj.&cons.haec subsistentia, ut sepius dixi, est incommunicabilis omni entitati creatae , 5c dist nctae real: ter ab citentia , & non communicatur rebus extraneis , nisi ut terminet, bc compleat eas. Inst. Si terminaret , S compleret humanitatem illam, non pollet ulterius communicari, sustentari ,& perlonari: sed cons. est falsum , & contra nos, nam petionatur Per unionem ulteriorem ad periona S ; ergo &c. Resp. ist. maj. Si terminaret ultimate, con. si non Diti male , neg. maj. S min. ultiorata enim terminatio pertinet ad Personas.
134쪽
nisputatio II. . CONCLUSIO III.
H manitas, seu natum ereata non potest uniri immediate tribus personis divinis. Est communis. Prob. I. ex Scoto cir. IJ ubi ait. Non videtur , quod una natura positsimul uniri tribus personis ue loquitur de divinis. Prob. a. ex Anselmo : ad Plures personae n/queunt
unum,eumdemque hominem assumere in unitatem ρe fome ; quare ex una stersona tantum hoc fieri necesse est;
ct alibi dicit. IJ Filio inearnato non est necesse aliaso quoque personas incarnari, sed immobile. Quid clari ust
Prob. I. cum Doctore ; non potest idem effectus pendere a duabus causis totalibus, ut patet ex physica ; ergo nec natura uniri, & Pendere a pluribus personis, a quibus singulis totaliter sustentetur . sed si natura immediate uniretur tribus personis divinis, penderet simul a tribus personis, a quibus sin Eulis ultimo terminareturissustentaretur; ergo talis unio est impossibilis. Prob. subsumpt. singulae personardarent illi naturae esse personale, seu existere incommunicabiliter ι sed talis personalitas, seu talis existentia est effectus totalis unionis hypostaticae; ergo sinia gulae personae totaliter sustentarent, & ultimo comia plerent illam naturam, mai. Patet ex metaphysica, nam totus effectus personalitatis, est ultimo complere , & terminare naturam ; & dare illi existentiam incommunicabilem . Prob. etiam min. nam unio per sonalis, seu hypostatica nihil aliud Praestat, nec plus, aut minus praestare potest, quam personare, seu ultimo terminare, ahoqui non esset hypostatica, nec Personalis. Hinc evanescit illorum effugium, qui putant tres personas illas posse attemperare suum concursum ad sustentationem, ita ut nulla sit causa, seu terminus totalis suae sustentationis: nam si singulae non pei nent totaliter, & ultimate , nulla dici poterit vere ,& formaliter personareiquia formalis personatio consistit in ultima terminatione , qua natura redditur Proisus incommunicabilis. Prob.s. ex eodem, nam unibilitas hypostatica plu- Tom. VI. F libus
135쪽
ribus personis simul, arguit infinitatem ; ergo non potest competere naturae creatae, ex dictis de Trinitate 3 nam ex eo, quod eadem essentia divina sine sui multiplicatione, aut diyisione sit perfecte una in tri bus personis, arguitur eius infinitas; sed idem fieret de illa natura creata , si uniretur, dc esset simul in ilia
Confit. Nam si una forma posset simul informare,& perficere plures materias, argueretur infinitas eius, quia sicut posset perficere duas, Velao. aut centum, ita dc infinitas; ergo idem , di eodem modo diceretur de illa natura,si posset uniri pluribus pei sonis; natura enim se habet ut sorma in lupposito. Prob. Natura creata non potest uniri personae divinae retenta propria Personalitate, ut patet ex I. con-
cl. ergo neque pluribus personis. Prob. cons. quia per unionem ad Verbum natura humana Christi non' minus terminatur, & completur ultimate , & incommunicabiliter, quam fieret per propriam subsistentiam creatam: sed iste effectus incommunicabilitatis reddit impossibilem unionem hypostaticam personae
creatae cum divina s ergo idem esset, & quidem a fortiori, hoc ipso quod personaretur a Verbo, sc. non posset ulterius communicari, di personari a Patre, vel Spiritu S. Nee dicas disparitatem esse,quia personalitas creata negat personalitatem in alio, non autem personali asVerbi, quae iam est in alio 3 nam hoc gratis, & fir stra omnino dicitur et quia natura non minus est personata per unionem ad Verbum, quam per unionem ad suam personalitatem creatam; ergo non minus ultimo completur, di terminatur incommunicabiliter per subsistentiam Verbi, quam per propriam . Nam e flectus, seu ratio formalis personationis est illa ultima terminatios ita ut, sicut propria personatio facit , ut natura incommunicabiliter subsistat in se, ita personalitas Verbi vel in quovis alio facit, ut incommunicabiliter subsistat in illo .
Objic. I. Personae divinae .non se excludunt ab eadem ellantia increata; ergo nec se excluderent ab eadem creatas ergo possent eam assumeres est enim par
Resp. neg. cons. di paritatem; nam I. natura div naest
136쪽
est Infin Ita , & sie communicari potest pluribus pers nis sine sui divisione ; non sic humana, quae est finita. a. Divina non distinguitur realiter ab illis personis ;humana distinguitur realiter tum a Verbo, tum a propria subsistentia. s. divina per se subsistit , & potius communicat suum eme personis, quam ab eis recipiat a non ita est de humana respectu Verbi, a quis dependet in subsistendo, & operando.
Objic. a. Humanitas indifferens est ad unionem eum quacumque personarum; ergo potest uniri tribus tam simul, quam divisive . Prob. cons. nam potest Deus eam applicare simul trῖbus , & nolle eam conservare sine unione, & dependentia ad omnes simul; 6c in illo casu non esset potior ratio, cur uniretur , & dependeret ab una , quam ab alia; ergo &c.
Rela. neg. cons. dcant. Prob. nam Deus velle non .'
ootest obiectum impossibile, qualis est illa applicatio,
re unio Propter rationes implicantiae allatas. Inst. Unio naturae ad unam non tolleret potentiam
obedientialem ad alias; ergo posset obedire, & uniri omnibus. Probat. coni. per potentiam obedientialem poterat uniri Patri, sicut unita est filio; at per uni nem filii non tollitur illa potentia ad Patrem; ergo&c. Prob. min. nam unio hypostatica nihil aufert, vel mutat de intrinsecis essent talibus in natura assumpta; sed illa potentia obedientialis est intrinseea , & essentialis , sicut ratio naturae; ergo &c. Resp. dist. r. ant. 5c mai. prob. ad alias insensu diviso, seu ad alias habendas divisive, conc. simul, α copulative, neg. ant. & mai. nam quia natura creata est essentitaliter rinita , non est in potentia obedientiali ad plures uniones personarum simul, & copulative habendarum, potentia vero ad illas habendas divisive semper remanet,
Inst. a. Illa incommunicabilitas personalitatis est de ratione personae ut sic, Vel personae tantum creatae 1 non I. alioquin essentia divina in persona Patris non communicaretur filio, seu personae filii, quod falsum est , & haereticum : non z. alioqui personalitas Verbi, quae est divina, non impediret communicationem , S unionem cum perso ita Patris , & Spiritus sancti, e go nihil implicat eandem naturam uniri trimbus pei sonis. Resp.
137쪽
Resp. Esse de ratione personae, ut sic; & neg. prImam Prob. nam , ut diximus, essentia divina , curei
sit infinita, potest communicari pluribus personis 11 ne sui divisione; & hoc non ratione personalitatis, sed infinitatis suae; quod dici non potest de natura creata, & finita ; sic incommunicabi litas communis eli
personae creatae, dc increatae, quantum est de ratio
Objic. 3. Si repugnaret, plures personas simul te minare unionem unius naturae 3 id veniret, vel ex ipsa natura , vel ex ipsis personis: sed neutrum dici potest; ergo &c. Prob. min. I. non ex ipsa natura ; hoc enim est illi indisserens terminari ab una, vel a Pluribus, ut patet in natura divina; & natura creata semper est in potentia obedientiali ad Dei voluntarem. 2. non ex personis 3 quia personae divinae non libi repugnant in eadem essentia .
Resp. neg. min. totam ἱ nam repugnat utrinque. r. ex natura creata propter suam finitatem , ratione cuius stissicienter terminatur per unam per nalitatem . et ex parte personae, quae ex sua sor malitate, seu ratione Qrmali importat incqmmunicabilitatem tot lem, S ultimatam terminationem naturae singularis
Obiic.4. Idem numero accidens potest poni in plu-1ibus subjectis, & idem corpus in pluribus locis, de plura corpora in eodem loco , dcc. ergo Zc eadem natura in pluribus personi6 , ant. Patet ex physica s cons. vero prob. quia non est major ratio, di climcultas ita personatione, quam in subiectatione, vel locatione . ' Resp. neg. cons. & ratio disparitatis est, quia accidens est in pluribus subiectis, ct corpus in pluribus locis vel in adaequatis , sicut anima in pluribus corporis pallibus; vel subjectis, S locis adaequatis per replicationem sormae, aut corporis; εc sic in illis calibus non currit implicantia dependentiae unius rei a pluribus causis totalibus, & adaequatis , ut diximus in physica; nam sic locatum, di accidens est uni uallter, seu aequivalenter multiplex quoad praeserulas, quarum una non excludit aliam.
138쪽
Ton im 'lisat plures naturas ereatas unisi hypostatice eidem persona divinae . Est communior. Prob. i. ex Scoto. DJ N em cum aliqua natura possit habere dependentiam ejusdem rationis cum ista, etiam eum ista; quia non est repugnanxia reDeoris
naturarum , acTualis enim dependentia unius natura non repumat dependentiae alterius naturae 3 nec est rerpugnantia ex parte Verbi s quia per hoc non ponerentur in eo, nisi plures relationes rationis, vel nulla relati' νationis ri sed tantum, quod terminet plures relationes
ad ipsum .... nulla est trittir eausa im Umilitatis, et ει incompossibilitatis assumptionis alterius natum, eriami a narura manente unita. Prob. a. ex eodem; nam hoc non repugnat, nec e parte Verbi, nec ex parte naturarum ; ergo&c. Prob.
ant. I. non ex parte Uerbi a quia unio hypostatica na- tutae ad Uerbum non dicit in eo, nisi puram terminationem relationis dependentiae; sed eadem persona potest esse terminus plurium relationum eiusdem, vel di versi generis ; ergo a sortiori Uerbum Divinum pol erit terminare plures uniones hvpostaticas: maj pδ tet ex dictis; min. prob. nam Deus, & tres pellanae divinar terminant infinitas relationes creaturarum s
turae creatae sunt aequaliter in potentia obedientiali, dc unius destendentia, & potentia non excludit alia mi ergo aeque sunt uni biles Verbo , & quidem simul. Connt. Nulla enim potest assignari repugnantia, seu implicantia ex alterutra parte ue ut patebit solutione objectionum; erε dcc. Obyc. i. Si Verbum assii meret duas , aut plures humanitates , esset, & non esset duo homines ; sed coni implicat contradictionem ; ergo&c. Prob. maj. l. ha beret plures humanitates ; eigo esset plures homines. 2. esset unica persona 3 eago non esset Plures homines. . Resp. neg. mai. & cons prob. quoad a. p. nam esset
eadem persona, idem suppositum in pluribus natu Iis , esset unus homo in pluribus humanitat bus, sic-
139쪽
ut est unus Deus in tribus pei sonis. Igitur Verbum in hoc casu non diceretur nec unus, nec duo homines, sed unum suppositum in duabus, vel pluribus humanitatibus; sic iit Christus dicitur de facto una persona in natura divina , di humana, & homo Deus . Generaliter autem iuxta regulas bonae Logices , concreta accidentalia enuntiantur pluraliter, aut sinnulariter secundum pluralitatem . aut singularitatem
subietiorum; quia subiecta in illis principaliter, Mdirecte importantur; at in concretis substantivis attenditur unitas, vel pluralitas tam subiecti, quam tormae, quia per illa importatur directe, & principaliter utrumque. Ita in Proposito , quia humanitas sola multiplicatur, non vero suppositum , illud compositum non posset dici duo homines, sed unus h mo; imo eo magis quia in hac propositione, homo, dicitur quasi adjective, di eo minus deberet prae dicari pluraliter propter unitatem stippositi.
Objic. a. Si hoc esset possibile de duabus naturis eis iusdem speciei, esset etiam possibile de duabus diversae speciei, verbi gratia de igne , di aqua . sed hoc est
absurdum; ergo &c. Prob. min. nam sic ca Ior, ecfrigus in summo essent simul, di de se mutuo praeci i- carentur i. sicut dicitur in Christo , homo est Deus , MDeus est hinoi sed haec sunt contraria, & incompatibilia; ergo Sc. Rei p. neg. min. utramque , vel dist. . sunt contraria , di incompatibilia in eodem subiecto , & quidem
naturaliter, con. in eodem supposito, neg. min. Zecons. nam illa unio , & simultas inter ignem, S a quam in eodem supposito non magi S re Pugnat, nec majorem habet contrarietatem , quam Deitas, & humanitas, quae infinἰ te distant quoad essentiam, de uniuntur in Christo. Obiic. I. Si Verbum sumeret duas humanitates. . eia sent ibi duo individuas ergo de duo homines dicendi
essent: patet ant. nam illae essent singulareS, & completae solo numero disterentes; Prob. cons. concretum , di abstractum formaliter sunt idem ex Scoto; sed ibi essent duo concreta individuas ergo di duo
homines. Resse . neg. cons. & min. prob. Nam licet ibi essent duae humanitates, non tamen duo individua concreta
140쪽
ta , sed unum; quia esset unum suppositum habens duas humanitates.
Utrum natura creata stost unἰri sepostat iee alteri supposito creato.
ALii communiter proponunt sic quaestionem: Imirum suppositum creatum possit assumere , seu
sustentare aliam naturam creatam, seu terminare Gius dependentiam 3 nobis autem perinde est, quomodo proponatur, modo sensus sit idem ; &hoc quaeritur de potentia ordinaria, vel absoluta: huius autem quaestionis utilitas est ut melius intelligatur hoc my- serium, te quid praestet hypostatica unio humanitatis cum Verbo.
Non implicat naturam ereatam de potentia Dei absoluta uniri sepostatice alteri Dypseo creato Apsam sustentante formaliter seu terminative. Prob. i. ex Scoto, id qui licet videatur problem licus, tamen in hanc partem magis inclinat; quia inquit, si nulla ratio imposbilitatis inveniatur, quare
supposietum creatum non post sustentare naturam exintraneam ; Deo tamen esseiente ritam dependentiam in natura sic unita, o sustentata, O in sum no alteis rius naιurae, non videtur ponendum hoc eme impossbi ter ipse alitem solvit rationes impossibilitatis, quae ab adversariis opponuntur. Prob. 2. Quia in hoc nulla apparet manifestare pugnantias et go non debet negari potentiae divinae tant. patebit ex obiectipnibus Suares, & Uasques, qui fatentur dissicile esse probare implicantiam. Prob. y Positi Vet nam I. natura creata potest uniri hypostatice personae divinae, ergo & creatae. Prob. cons. nam persona divina . & creata conveniunt in ratione personae, & formaliter important incommunicabilitatem , Μο quo. a. quia non magis repugnat, suppositum creatum dependentiam alterius natura F 4 cIea siJ d. I. q. 4. C, n.