장음표시 사용
141쪽
creatae terminare, & illam sic complere, quam ace
dens per se subsistere sine subiecto quippe essentia Ieest accidenti inhaerere in quam naturae substantiali nora existere per se inde pendenter ab alieno supposito, sed non repugnat accidenti existere per se sine subjecto; e Eo nec repugnat istam non subsistere per se , sed existere dependenter ab alieno supposito. Min. patet ex musterio Eucharistiae, Sc. Obiic. I. Terminare dependentiam alterius naturae per unionem livpostaticam , & eam sustentare est perfect o in supposito sustentante; sed haec perfectio TC- pugnat supposito creato ; ergo & haec unio. Mai. suP- Ponitur certa; nam haec sustentatio humanitatis Christi Vicit perfectionem in Verbo, di evidens est , quQdi OmPlere , δἰ pei ficere naturam alienam , est perfectio in pei Giente, Prob. min. quia subsistentia creata est finita , etsi posset terminare plures naturas ali nas , posset infinitas; ergo ipsam et esset infinita . Res . neg. maj. absolute, & rationem eius e nam
illa terminatio, de completio fit per nudam exhibitionem suppositi terminantis , quae non est nisi laus , di gloria extrinseca quaedam , qualis est aliquo modo in obiecto visibili terminante visionem. Aliud est de uis nione cum Verbo, cuius dignitas divina infinite dignificat actiones Christis extrinsece tamen , quam tum est ex ratione personalitatis, & praecisis aliis Amnis, & principiis intrinsecis operum eius, ut videbi
Objae a. Sustentare, dc complere naturam at enam, est virtuti infinitae; ergo id soli personae divinae tribui pci est ; quia illae solae sunt infinitae.
Res '. neg. ant. ut Patet ex Pracedenti responsiono; falsa est etiam ratio consequentis, ut patet ex tract. de Trinit. ubi dictum est, personalitates diutias fodi maliter , & praecise ab essentia non esie quantas . Obiic. 3. Sustpositum creatum deberet elevari supernam raliter ad talem terminationem ; sed ta Ff elevatio implicar; ergo ει. mai. paleis quia de se id lion potest natural ter. Prob. min. nam Deus non posset clevare fustpositum illud, nisi supplendo defectum c jus naturalem in genere causae materialis, aut sor- malis; talis enim te . minatio non fit in alio genere causa: i ud Deus t er se non potest supplere tales cau-
142쪽
sas; ergo nec sic elevare supposilium creatum. Resp. neg. l. & a. maj.. quia totum miraculum Iahoc casu consistit in volitione , qua vellat impedire resultantiam propriae personalitatis in natura unienda ,&istam uniri, & pendere ab illo supposito, & terminati per illud , ita ut haec non posset existere, nec agere nisi dependenter ab illo. Obiic. . Modus non dificat, nisi rem, cuius est modus, nec negatio afficit nisi subiectum, seu fundamentum suum; sed apud multos subsistentia est modus, & per nos est negatio; ergo non potest modificare , aut sustentare naturam alienam.
Resp. dist. mai. per efficientiam intrinsecam, & po-
stivam, conc. extrinsece, & Per nudam terminali nem quasi extrinsecam; neg. mai. S cons. nam objectio supponit subsistentiam naturae assumentis aliquid efficere in ista praeter nudam terminationem uis nionis, & dependentiae, quod falsum est. Inst. Natura assumens, de sustentans esset infinita cons. est absurdum, di imPlicans secundum nos. Nam implicat natura creata in finira; ergo dcc. Prob. mai. Eo perfectior est natura, quo plures alias potest su stentare, & complere. Sed ista posset complere infinitas alias, ergo &c. Prob. min. nam sicut posset duas, ita & infinitas. . in Resp. neg. I. & a. mai. quia illa terminatio,seu completio nihil ponit, nec dicit virtutis in supposito terminante, seu sustentante per modum termini , ut saepe dictum est, & ideo non est major persectio in subsistentia terminante, & complente duas , aut centum naturas, quam una ara quia nihil ad hoc requiritur Virtutis , aut efficientiae. Nec ipsa persona Uerbi formaliter,& praecise ut terminans humanitatem Christi id facit ratione infinitae virtutis , sed ex praecisa rati ne personalitatis, secundum quam nullam dicit perse-etionem positivam distinctam abessentiali, ut dicebamus .
Objic. s. Illa unio non posset fieri, nisi per unionem intrinsecam naturae ad aliud suppositum , vel per ap-Positionem eius extrinsecam ue vel per illapsum suppositi in hanc naturam ; sed nullum horum dici potest ;ergo dic. Prob. min. i. non per unionem intrinsecam ,
nam ipsum suppositum non est uni bile naturae alienae, E euax
143쪽
cum tribuat incommunicabilitatem naturae, in qua est . a. non perappositionem extrinsecam: nam Perillam non fieret ex illis duabus naturis unum per se , sed unum per accidens. 3. non per illa Psum , quia est proprius soli Deo, non autem naturae ulli creatae communicari potest; ergo dcc. 'Resp. neg. mai. est enim in sussiciens enumeratio modorum , quibus fieret illa unior nam, ut diximus , fieret per lioc, quod Deus de potentia sua a soluta nollet unam naturam in se subsistere, impediendo resu Itantiam propriae personalitatis , & volendo, ut haec dependeret in subsistendo ab alio supposito, quod eo ipso terminaret illam. unionem, & dependentiam. Ad hoc autem non intervenit nec. inti ininseca unio , nec appositio, nec illapsus. Obiic.6. Per nos subsistentia consistit in duplici negatione commuta cabilitatis. actualis, δc aptitudinalis; sed illa negatio non potest sustentare aliam natu-Iam 3. ergo &c. Prob. lnin. quia sustentatio. est quid, reale, & positivum i ergo non potest esse a negatione. Resp. dist. min. non potest sustentare Positi ve, con. ultimo terminati ve, ita ut illa duplex negatio sit ultima conditio, de ratio, perquam natura assumens fit capax sustentandi, de complendi aliam , nem. min. Se cons. 'robi in eodem sensu. Non enim dicimus, quod subsistentia in abstracto, de praecise secundum se fieterminus, qui, unionis hypostaticae cum alieno supposito creato , sed tantum terminus. , quo , scilicet quatenus ultimo terminando naturam suam , Mreddendoe illam in se subsistentem, itae ut non indigeat ulterius communicari ad sui complementum , fit capax sustentandi aliam naturam non sic terminatam; sed ex Dei providentia privatam propria sua subsis stentia , ut ab illo supposito dependeat inesse , di .
Inst. i. Per subsistentiam suam suppositum illud sic potius incapax aliam sustentandis ergo &e. Prob. ant. Per sua illam subsistentiam fit incommunicabilis alteri naturae; ergo εc impotens sustentand i aliam . Prob. Cons. non potest sustentare aliam, nisi huic uniatur: ted non potest huic uniri, nisi cessando esse incommunicabilis , de nisi per communicationem a ctua-iem , ergo vel cessat esse suppositum , vel non potest
144쪽
sustentare. Ille est modus apparentioris ci issicultatis in sententia ponentium subsistentiam in negativo. Rem nego I. ant. & dist. a. fit incommunicabilis naturae alienae, Perquam Perficiatur, aut aqua de- Pendeat , con. quam compleat , dc terminet, & quae ab ipsa dependeat in esse, dc operari, neg. ant. 8c cons.& similiter dist. i. & min. x. argum. nisi uniatur terminative, 6c in ratione perfectivi conc. mai. dc neg. min. in ratione persectibilis, & dependentis , neg. mai. & cons. igitur quia natura a Tumens aliam est in se ultimo terminata, ideo non eget terminari,' nec
dependere potest ab aliae, nec illi communicari ex indigentia comNementi, sed fit apta complendi, determinandi aliam cum sua subsistentia, seu incommunicabilitate, quam ideo non amittit in illa unione, sed conservat, & per illam sustentat aliam, quae per privationem suae subsistentiae fit uni bilis, & imidigens sustentariabit lar ecce , ni fallor, nodum s
iis clare solutum ex mente Seoti, dc suorum. Obiic. denique. Natura assumpta, di suppositum assumens, si esset possibile, deberet undequaque comis penetrari, de si compenetrarentur tam 1 piritualiter, quam corporaliter , non Possent quidquam operari, saltem exsernes ergo talis unio est impossibilis . Ma , patet; non enim unirentur in unitatem suppositi, nisi se undique tangerent, dc sibi per Omniae intime pia sentes essent, de applicatae ue denique nisi essent penitus, & Pet omnia compenetrataei sicut Verbum imi- me pervad t totam humanitatem Chri sti. Min. a tem Prob. nam ut singulae naturae sic unitae possent agere, deberent esse ab invicem disiunctae , maximEquoad facultates corporeas: alioqui sese mutuo impedirent s. ergo dcc.
M a. neg. cons. nam sumerer nobis possibi litas talis unionis, de qua disputamus; sive autem illae
naturae sic unitae Possent, aut non possent opesari corporaliter , nihil ad nos quoad hoc punctum; sicut cor pus Christi in Eucharistia nihil operat ut corporali-' Resp.a. neg. a. R. ant. Nam Deus posset etiam facere
Per potentiam absolutam, ut ambae naturae operare
tur verbi gratia sensationes suas, de simul moverentur iisdem motibus ι sicut si plura corpora beata
145쪽
c Penetrarentur in eodem loco.
Inst. Si nihil possent agere, nisi miraculose, si ustra esset illa unio , imo&violenta , si vero possent agere suas operationes, ossent singulae per λnatae. & sub- amentes propriis sit bsistentiis; sed neutrum dici potest; ergo utrumque absurdum est. Resp. ne g. mai. quoad utramque sequelam . Nam r. non ess t frustra , quia id fieret ad ostensionem p tentiae, & sapientiae Dei. a. nec violenta , quia id fieret secundum potentiam obedientialem naturarum . y. utraque essent suppositata eodem in pyosito, & ut
talis utraque ae eret, ut contingit in Christo, ubi humanitas non minus agit cum supposito Verbi, quanan per propriam subsistentiam existeret.
quae Uis nastura etiam irrarionalis. , aut non ta
AG imus hic adhuc de subiecto unionis hypostat
Cae , dc quaerimus, an haec possit esse , di subjectari in qualibet natura etiam inanimata, siue tot ii, sive etiam partiali, imo.& do accidentali 3 pro quo Suppono I. quod partes compositi subminita lix, ut siret materia, de forma, seu rolpus, & anima , quamvis non sint personabiles, nisi incomposito, Munitar, possunt tamen existere separatae, etiam materia , saltem supernaturaliter. Nam anima ration tis existit separata naturaliter ; & sicut in eo statu istunt separatim, quaerim us an sicut tunc habent suam subsistentiam sbi pio priam, ita possint uniri Vedivo hypostatice, ita ut in eo subsistant per subsistentiam illius, non quidem personalizantem , sed sul Positantem, seu terminantem eorum de Pendentiam. . Idem etiam quaerimus de accidente absoluto , saltem an casu, quo conservaretur extra subjectum substat, tiale , ut accidentia Eucharistica . Suppono a. ut alias dictum est, quod accidens habet duos respectus ad subiectum I. inhaesionis, seu i tormationis, qui respectus est illi essentialis : a. fustem ἀδδunt1; quarenus dependet a subiecto in eo, dico i ser-
146쪽
fervatῖ; &hi respectus sunt vel actualest, quando a ctu, & de facto accidens subiectum inirmat, Sabeo sustentatui 3 vel.anitudinales , quarentis accidens est aptum inhaerere, seu informare subjectum,& ab eo fustentari, licet actu non informet, nee inhaereat, sed existat extra subiectum et hi autem respectus actuales realiter distinguuntur, & sunt separabiles tum ab ac-Eidente, tum inter se; nam istud potest existere , dcconservari extra subiectum sine actuali informatione, dc per consequens sine actuali sustentatione , ut patet in Eucliaristia . I mo&forte posset inhaerere, di informate subiectum actualiter, & sustentari, dc cou-fervari independenter ab eodem subjecto, quod informat s & in hoc casu quaeritur, an in alterutro statu,sc. separationis , aut actualis inhaerentiae, seu inmsemationis, posset uniri Verbo hypostatice, & per eius subsistentiam increatam sustentari. His suppoutis,proiiuelligentia status quaestionis siet CONCLUSIO LIIaelibet natura substantialis potest uniri hypostat
oe Urebo, μυ persona divina ex potentia Dei abs-luta. Est communis. Prob. I .ex Scoto. IJ Quia natura irrationalis non habet entitatem repugnantem tali unioni ; nam inquit: Natura inteuectualis est Mumptibilis, quia non habet in se entitatem positivam repugnantem isti dependentiae speciali ad Verbum , sive communieationem ejus Verbo, ut natum communicatur δερρosito. Guidquid autem est communicabile , Usic assumptibile . . . . sed
natura non intellectuali non habet perfectiorem rationem suppositi , quam natura intelleis alis 3 ergo , Et Verbum videtur ex parte sua po se tuam dependen- aram terminare , cum sit independens in rataone supρ ia i ; ct ira potest serminare dependentiam sepostaticam. Idem docet de naturae lapidis, quamvis non eodem modo, quo natura intellectualis, quae potest persona-
eundum nos dedeceret Deum de vacca , aut i pa , aut noquovis corpore in ta praedicare regnum Gesorum . si va
147쪽
tuisset. . . sitfane stultum , si de sensu nostro Deum imdicemus; sed tamen circumscripte , quod stulta mundi elegit Deus, ut confundat sapientes. Et Greg. Nyssen. contra illos , qui negabant decui sis Deum sumere corpus terrenum, ait: on fuisset tolerabilior turpia ludo suseipiendo situram corporis coetestis , quam temestris ι quia omn/s creatura ex aequo distat ab illo, qui essalipimus, em omnia ei aequaliter subjecta sunt, nec temris est remotior afumema s dignisate, &c. ergo ex PP. non plus dedeceret Uerbum , a uvaliam personam divinam terminare unionem hypostaticam bruti, vel Iapidis, quam hominis, vel Angeli, &e. Prob. I. ratione Scoli 3.quia in nulla natura substantiali reperitur quidquam Posi ivum repugnans tali nioni ; ergo in omnibus est possibilis. Confir. Nam natura irrationalis , v.gr leonis, non est magis determinata ad proprium suppositum, nec minus in potentia obedientiali ad Deum, quam humana ; sed haec potuit privati propria subsistentia , &uniri Verbo hypostatich; ergo &posset alia quaevis. natura animata , aut inanimata. Caetera. patebunt ex solutione objectionum. Obiic. i. Nulla natura irrationalis est personabit sa. ergo nec uni bilis hypostatice Verbo. Prob. cons. quia Verbum est persona , non autem est suppossitum; er-g9 non pruest dare ulli naturae, nisi esse persona, non autem esse suppositum, quale est esse omnis alterius
Resp.neg.confutramque 3 nam personalitas,& supposita litas non disserunt ex se, sed tantum ratione
subjecti , si est in natura irrationali, haec dicitur suppositum ,& subsistentia ue si est in natura rationali, di citur personalitas, di persona. Obiic.a. Si humanitas uniretur hypostatice supposito laeidis, illa non diceretur personas ergo nec lapis dici debet suppositum, si uniatur personae Verbi, aut hominis. Prob. cons. Ideo illa humanitas non diceretur personata, quia non terminaretur ad peis nam , sed uniretur puro suppositos ergo nec lapis diceretur suppositum , quia non uniretur supposuo,sed personae, si uniretur Verbo. Resp. neg. ant.utrumque; nam licet ratione termini unio lapidis diceretur per denominationem extri
148쪽
secam , & at 'quo sensu personatio; tamen revera , de
quoad subjectum unionis, & effectum ejus in subjecto, diceretur suppositatio, & suppositum, & idem
esset in casu unionis humanitatis cum supposito lapidis; quia suppositum est naturae substantialis cuiuia eumque incommunicabilis existentias persona vero, naturae intellectuali S.. Unde quia illa humanitas acciperet esse incommunicabiliter ad omnem aliam naturam praeter lapidem suppositantem ita quoad hoc diceretur personari , sicut lapis diceretur suppositaria. Verbo. Denique altercatio est de nomine. Objic. s. Natura irrationalis ,&insensitiva non potest elevari ad operationes supernaturales virtutum, aut visionis, aut fruitionis Dei; ergo nec uniri hypostatice Deo. Prob. conseq. alioquin haec unio esset Gustra. Respon. neg. conseqa & antec. prob: Nam unis hy-. postatica mrmaliter, & per se dat ut ad subsistendum in supposito eam terminante ; dat autem operari supernaturaliter mediantibus aliis donis , & gratiis quas secum trahit in naturam capacem illarum operati num , & donorum: non autem haec daret aliis naturis incapacibus.
Inst. i. Operari sequitur esse, & Ipsum esse datur propter operari ; sed uniri hypostarice Verbo, est eiate supernaturale, &divinum; ergo non potest dare tale este, nisi naturae capaci operationum supernatu
Respond. dist. maj. sequitur esse essentiae, &capacitatem illius, conc. esse personae , vel suppositi praecise , neg. maj. & conseq. Supyositatio est quidem ultimum complementum necessarium, ut natura possit operari ut conditio, sed non ut principium elicitivum talium operationum , & maxime si natura de se non est capax illa rurα, ut in casu nostro. Hoc eodem sensu dicitur, quod actiones sunt suppositorum, sic.extrinsece, & denominati vh, ut alias, dc adhuc infra dicetur. Inst.2. Naturae illae non sunt capaces sanistitatis; sed
unio hypostatica est essentialiter sanctificans s ergo non est possibilis in illis naturis. Resp.dist. mai. sanctitatis accidentalis , & sormalis, conc.maj. di neg. min. sanctitatis suppositalitatis,& di
149쪽
nitatis, neg. mai. & cons. Sanctitas accidentalis est Ila, qua natura fit formaliter munda a peccato,& grata Deo in ordine ad eius amicitiam , & haereditatem Promerendam, & consequendam , di haec non est ebfectus formalis unionis hypostaticae; sanctitas vero clignitatis, & personalis, seu hypostatica venit ab hae unione , & dignificat naturam ex eo, quod pertineat ad Deum , & elevat ad dignitatem summam,ad quam possit elevari creatura; di hanc sanctitatem talis unio
conserret omni naturae creatae.
PArrea sientiates eompositi substaratialis possunt uniari Verbo postatice. Prob. I .ex Scoto, fiJ quatenus docet, quod Verbum ἰn triduo mistis potuit diei habere animam , O corpus s
sed nee fuit anima, nec eorpus, nec animatum J3ec c-poreum , propter dictas causas , fili. quia non habuit toxam naturam sibi unitam , euIus corpus natum rear esse pars, &c. Et alibi fad probat,quia earo in triduo mortis immediate uniebatur Ver bo 3 quidquid autem Vese hum potuit conservare sibi unitum immediate , possim mediate absumere.
Prob.a. Quidquid habet subsistentiam propriam, potest ab ea leparari, ut per alienam subsistat: sed partes substantiales compositi habent subsistentiam pi priam s ergo possunt illa pri ari, ut subsistant per alienam, ver.gr. Per subsistentiam Uerbi . Mai. patet: non enim est maior disticultas, vel repugnantia,quod totum compositum Possit privari propria subsistentia, ut subsistat per subsistentiam Uerbi, quam partes eius substantiales, quandoquidem habent etiam propriam existentiam, di existere possunt separatae. Mia. etiam patet: nam in triduo mortis Christi corpus eius , & anima extiterunt separata , & subsistebant per subsistentiam eiusdem Verbi, per quam ante mortem subsistebat tota humanitas. 1Confir. Non magis repugnat, animam, aut corpus seorsim a toto uniri hypostatice Verbo, quam in ipso iovis sed uniuntur in toto s ergo posIunt & storsim. Cum PIOPOItione. objicia a
150쪽
obile. r. Partes unirentur Verbo vel separatae, vel conjunctae, &existentes in toto; sed neutrum dici potest; ergo,&c Prob. min. I. non in toto, quia sic non existunt, nisi existentia totius, &transeunt in tertiam entitatem , quae ipsum totum a partibus dis inguit ; ergo idem est de illarum subsistentia , quae
similiter transit in tertiam , & totalem e non z. q. ais materia non existit sine forma a ergo nec subsistit sine illa; ergo non subsistunt, nisi unitae. . 'Resp. neg. min. Nam ut icque modo id fieri potest,& neg. utrumq,ant. Nam,ut patet in physica, non admittimus tertiam entitatem , licet dicamus totum distingui a partibus unitis; & 2. falsum est, materiam non posse existere divinitus sine formis & adhuc magis falsum est, eam non existere etiam in toto per Pr
Priam existentiam partialem, de idem est de subsistentia.
Objic. a. Quae non sunt personabilia, vel suppositabilia , non possunt uniri hypostatich ; sed partes non sunt personabiles s ergo, &c. Prob. min. Nam rario personae, & suppositi pertinet ad totum, non ad partes. Rela.dist. mai. quae non sunt uni bilia per modum suppositi , aut personae, conc. per modum saltem terminabilis, aut sustentabilis, neg. mai.& cons partes sunt sustentabiles, & terminabiles. Obiic. 3. Haec non possunt incommunicabiliter existere, ergo nec uniri hypostatice. Prob. ant. Nam istae partes sunt adhuc inter se uni biles in compositionem , & sustentabiles subsistentia totius; ergo honfiunt incommunicabiles per quamcumque subsistentiam partis; ergo nec uni biles hypostatich, nisi ad
subsistentiam totalcm. Resp. dist.ant.& cons prob. incommunicabiliter per similem subsistendi modum, conc. Eer aliam uni.-nem differentem ab ea , per quam sic terminantur, neg. antec. & conseq. prob. Materia, & forma terminatae , ct subsistentes per unionem sibi proportionatam se subsistunt, & terminantur, ut non dependeant ab alia simili terminatione , scilicet in latione materiae, di formae I sed remanent communicabiles, seu uni biles ad invicem , & in ordine ad totum in ra