장음표시 사용
121쪽
istos fidei morum esse normam regul m. Quamvis ergo eoneedet emit,
Iorum epiliolas nil eontinere, privior serum propriam ratiocinarionem Meoti
tias, quas ex doctrina Christi elicuerunt, nihil tamen nobis debis re Ad Qersarius ostendere, Vel Christum non suisse voluntati, ikii, Cib, vimus modo intellectae Verum interpretem, vel libros illo, eniti tibi,
dere vel denique eos penitus esse depravatos, adeo ut ista volunta; es libit ii 'possit intelliat. Quod cuin non fecerit, merito possemus omnia qua Ad Veis ' ' 'U'soc capite di ei contemnere irarierire. Ne quid tamen d fidei ii nossi l
ad Socim trinatum de Author. S. Scriptura, ejusdemque Sacras lectisve illos uo '' remittimus qui ostendunt, non tantum Christi vitam doctrinam sudi; 'n. bris esse explicatam; sed etiam libros istos incorruptos ad nos pervenis
motatus responsionem ab Adversario exigimus, nec non ad ea quae de his eo Inferius disseruimus cap. a. lib. 2. cap. 6. Notandum est praterea, mast num
discrimen inter Prophetas Veteris movi Foederis Prius eniti non nisi ortu pulum, alterum omnes homines spectat. Prius vi suppliciis homine, ad Dei Trum cogebat . posterius non nisi rationibus , nulla vi carnali adhibita. Quocire δε postoli, postquam se a Deo ad pra: dicandum missbs esse, satis dei nonstrassent miraculis, quibus Oistrinam suam confirmabant, non authoritate aliquid injunu resed rationibus persuadere debuerunt, ut libere Deo obedientiam, aes m homine,
non secunduna certas regulas, quibus cuique, qui quavis occisione facere debeat praescribant, sed ut quisque generales eorum doctrinas, ad ea quae occurrunt applie,'ret, pro doctrinar&pietatis modulo, exinde quid fieri debeat eliceret Si mihIgitur ex sincero Deo serviendi proposito, quae maxime Deo placenteliuit, praemium perare potest qui vero carni indulgens, a Christiana sanctitate dc fleon, is pro gradu prosectionis vel desectionis, praemio vel poena dignus censebitur. Atou inde videmus non esse necessarium, ut Apostoli ita cuin authoritate loquantur, iis Prophetae Veteris Instriimenti. Adver artus pag. Is 7. Verum quia Propheta non semper ex revelatione loquebantur, hed contra admodum raro, ut in ne cap. I sendimus ibi Adversatius, past nimirum is , nihil aliud ad istud ostendendum habet, praeter haec verba. Denique Mniam amassinatio rana est is inconstans, ideo prophetia Prophetis non diu haeribat, nec etiam frequens, sed admodum rara erat, in paucifimis scilicet hominibus, ct in iis admodum raro. dux quo patet quid de eo sentiendum sit, quando toties dicit, se superius aliquid ostenvisi Primo enim praesupponit prophetiam ab imaginatione hominiim csse prosectam. quod nos negamus, cap. a falsum esse ostendimus. Deinde negamus, quamvis prophet ab hominum imaginationibus&deliriis est En prosectae, x eo sequi prophetias non diu haesista, vel admodum raras fuisse in ipsis Prophetis. Videi nus enim non modo plurimos homines sibi plurima ridicula imaginari, non modo febribus eorreptos, sed etiam melancholicos, inaniacosis delirantes , perpetuo sere sibi imaginari visiones, revelationeS&mulia alia Tertio denique negamus, revelati
122쪽
' si si' adeo ut nil seripserint, nisi quod verum esse cre
'ium de quibus scripserunt, accuratam notitiam habuerant. Iradebant, G r,m dato se ipserint, eorum Epist0 21ti, os veri fideliter scripsisse, quidem de rebus quarum perfectam notitiain
illi, hraecipue a paus socino Groii aliisque evidentussime est
o do tituam suam diversis, lino contrariis sundamentis superstruxi e nidue ita hominum captu, pr conceptis opinionibus accommodas , ut facile aux ire Atque isto sensu negamus eos ut doctores Episis.l riplisse. Vide de his Adversarium pag. qa i 3 Friuili de Apostolis minime' Addit pag. 13 . Praesertim quia in Epist ad Cornith. I cap. 4 vers. Paulus m
iradicandi enera indicat, ex revelatione unum, ex cognitione alterum. Nos velo nega
mus Paulum ibi duo illiusmodi praedicandi genera indicare. Ita enim verba sonante Nunc vero fratres, ad vos vener linguis speregrinis,loquens, quid vobis prodissem, nimii obis loquerer vel in revelatione, vel in cognitione, vel in prophetia, et in Doctrina. Quibus verbis nec non praecedentibus tequentibus, Corinthios objurgat, quod in Ecclesia peregrinis lingvis loquercntur, ostendit eos ita Ecclesiae non prodesse, nisi lingua vulgari explicentur ea quae exotica erant proposita. Ex quo manifestum est, eum per Gozλ-o, αυφι-ἰ- Anis, eandem rem exprimere, videlicet explicationem eorum quae dicuntur , lingua auditoribus nota. Adversarius autem 1 verba
123쪽
verba non adscripsit ne quidquam profert ut ostendat. -- firmat docere, quod facere debuit i terquam quod hori dis candi genera indicaret, nisi hic Synonymiain agnos amo, Rδ RQr praedia Deinde ex stylo scribendi evincere conatur, 'postolos non ex eo. quod cum AdvCrsario sit, e mera imaginatione eadub Dbi,h '' 'ης scripsi evas falsas&absurdas opiniones accommodata, selibet L;:i P quam-
faciunt. Fateor Prophetas illos antiquo mitii, ab z. t Jς Τ . P 0plietae Atque istud est discrimen inter Euanheluti et 'N R IDipus egisse.
sequenter etiam Dei cujus os Christum Ad,dρα--0Π-tione scripserunt. μ' - Τμβδppvii/t ' sic etiam ex revela Αt ero Adversarius ex ipsis Apostolorum histoli rin rigis
in revelatione non seripsisse phou pio Q exilia
rationibus agere. Quod, ut paulo ante ostendimu euit, uri: M4π' congruit nec tamen ideo ninoris authoritati,&ein si sontentia, quam quae Prophetae imperiose α. uti P''''
hominibus cogatur. Wter tuam quod Gesu, et tam 1 qm' b
de quapiam re esset sentiendL α- α qui
. o Paulus quid de coelibatu senuit, V
124쪽
'i e te eo apud Apostolum ullum at dubium sed tantum quo ita u. dn dominode i si uendam, meo majori cum alactitate se m Mm, si
continenti foret piae litus, magis esse accommodus, prior versu a Si qle, picise indicat, ab ipso Christo Matth. 9. 3 seqq. Iulius Erinculcatum. Atei us quem A dversarius prosere, es Rom. 3. 28 Arbitramus igitur. At si Adversarius euria citum adscripsisset, quisque statim animadvertisset, 1llum falso hic dubitationeis vel animi perplexitatem Apostolo adscripsiste Disputat enim toto tocapite, ἰ eicistificati ne ex opetibila, vesidis lationibus ostendit, eam ex nae, non ex operibus meriti A sperandam esse quibus crsu 2 conclusionem ex praemi is subiici 2 Coincludimus istin non ut Adversarius dicit arbitrantur guur, λιγιλιιθα uin i , pia: consccio negotio, non ut dubitans plout cuivis verba inspicienti latisci manifestum. deitius cus sit Om. 8.i8 arbitror enim ego Locus integer talis est Italuo enim nam v x mi Min hanc etiam intcrprctationem admittit, prout eam stetit expressit
minime esse paria, quaeri senti tempore e petimur, suturae gloriae in nobu retegιnda. diu in Advcrs .ilius crodit Apostolum dubitasse, an eaque Christiani ab impiis ultinebant, cum aeteri aevitae gaudiis Osent comparanda Ostendat hoc, sicii est. Αtque ita o tondi inici, lai .e falsum esse, clunum, multo minus perplurimos locos occurrere, qui animum scriptoris ambiguum terplexum arguant. Sed e lis emeritate audet enim Apostoli vel ba plane corrumpere, 'ue nunquam scripsit ei adsciibere addit pag. 37 Praeter hac alii iniremuntur modi loquendi, ab avihoritate Piophetica plane remoti. Nempe hoc autem dic ego, tanquam in firmus, non aurem ex niandio. Cur vero hoc authoritati Propheticae repugnas quod, cum Apostolus agit de reat qua, quam Dominus Jesus cujusque libcitati Marbitrio permisit, ut quid consultius cxistimet eligat, fateatur se de ea re nullum Christi praeceptum babere sed ut, ipse melius esse judicet exponat. Mirandum vero est Adversarium adeo esse impud rem, ut Pauli verba i Cor. 7. 6 aliter citet, quam in ipsius EpilioIa
leguntur: non enim habetur Hoc autem ego dico tanquam in irmus, sed fro si ωwω - , hoc autem dico ex concessone, non ex mandato Concedit videlicet pota
solus, ut coniugati, poli secubationem ad certum tempus, jejunii vi orationis gratia mutuo consensu desinitum, rursus conveniant quandoquidem Chiillus nihil ea de re praeceperit. Id vrro neutiquam concussisset, si vel minimum dubitasset, num licitus, stet ille congressus itaque ut fidelis servus Jesu Christi, nihil tanquain Christimandatum ausus est pioserre nisi de quo plane certus esset. Hoc vero Pr pheticam ipsius authoritatem non parum confrmat. Eodem modo, quamvis non adeo graviter ejusdem Apostoli verba r Cor. 7. 1sperversi, sic enim tacitat Consilium do tanquam N. R. vir, quiagratia Dei fidelis est. 1laetum in textu Paulino habetur D i μ ἐγιι --ε- ιμῆ - μα-
125쪽
siluim autem do, fit a Domitio misericor iam adeptus ut a desis ubi be, .F δ' ne quia re periuntur psiquRi me ab Adversario ossa si
Verbis poliolus, ut Propheta Dei , innuit coeli baium hiab h
Addit. istic alia multa. Quod plane falsum est, nihil enim .
126쪽
on e vanam imaginationem prout Adversarius vult ab alio quidquam indi- fo i ii tam suget citionem idem aliis ratiocinando, id est argumentis hinc indet; 'isuaderes docere non posse. Prieterquam quod is cui a Deo aliquid etiam
Dionibus ad persuadendum lenitus convincendum allatis, revelatur, I ii tud a tiocinando non principit, sed tantum audiendo. Et sic nec Apostoli ea quaelcri e
nuri, Vel viva voce docuerunt, non perciperunt ratiocinando, sed per meram revelamtionem. Adve sario enim ratiocinan do percipere, Hi aliquid ex principiis rationis arguinentando deducereri concludere. Atque ita rursus ostendimus, Adversam a sumenta prorsus esse invalida, ut ottendat Apostolos tantum ut doctores, eo quomodo indicavimus sensu, scripsisse. Reliqua quibus annititur probare, ros non a timentasse pretereo quamvis contrarium ostendi, se non dubitem quia ad propositam questionem nihil taciunt. Scd plane filium cit id quod pag. iso dicit : Epistolas Apostolorum nihil contistere
prate fraternas monitiones, mixtas urbahitate, nihil autem quod ex revelatione sit scrip
tuiti. Nam ut de Apocalypli Johannis quaerati hil aliud quam Epiliola est. vix quid-
qtia in prster revelationes . privsictiones eorum quae postmodum erant sutura, eontinet nihil dicam, inspiciantur modo illa quae Paulus declarat ad Rom. x I. II, as a ,rs defutura ludeorum conversione: Cor. IS. 2 ,28 vi, set de mortuorum
resurrectione, ius ne modi ordines: a Cor. S. 1 AEcqq. I Thcset . . id, 6, 17 adhuc illinctius de ejusdem modo Mordine 2 Thre 4.3 q, 3, 6 8, 9, Io de Antichristi exi,rtu, obstaculis o Icelcribus iatria . I, 2, de Apostas Christianorum: a. o. 29, 3 de irreptiones ductorum: Tim. s. I, seqq. de enormibus quq inter Christianos grassatura erant,ccciatis a Pet. r. I, 2, 3 de Pseudoprophetis isseudodoctoribus aici. s. io, ii de mundi excidio ut alia omittam ad Eceleti assc pserunt, qua fui Adversarii turpem hallucinationean, Minasseverando tenuit latcin planissime denuo redarguunt. Subjicit paut is quarti artrumenti loco. Possumus praeterea hoc ipsum ex eo concludere, quod nullibi ligimus, quod Apostoli . sivitis rabere, sed tantum praedicare quocumque irent. Dupliciter peccat Adversarius, primo enim non advertit, quando Apostoli jussi sunt praesicare, o ipso illis etiam scriptionem suis injunctam quandoquidem
sepius scribendo aeque potucrunt predicare,ac loquendo. Quod Adversarius concedere cogitur, cum ae lino circa si nona, ita concludit Quocunque igitur ibant, Christimandatum exequebamur nec ipsit opus erat, ut antequam irent, respraedicandae iisdem revelarentur idque ex eo concludit, quia Apostoli vocatisum, ut omnibus a late praeduarent omnesque ad religionem converterem. Ex quo similitor infero, quocunque si tur' piliolas mittebant, Chri lii mandatum ex quebantur. Et hac ratione linquit Adve
ius p. si concedimus, eos tanqream Apostolos,sua Epistolaiscripsisse. Alteriam in quo peccat, ei qu exinde velit concludere Apostolis non fuisse mandatum ut scriberent qu ullibi legamus nam ex eo concludi certo non potest, eos nullum scribendi mandatumh. ibiasse sed tantum id non constare, nisi aliunde suppetant argumenta, unde
127쪽
mandatum habuisse iapeigit pag. iso. meorum, senti O Rη asislute requirebauta ast , j.Iisionem convertendas, fateor, easque in eadem confirmandas Id vero falsum mnino existimo. Adversarius autem id verum esse demonstraturus, addit talia. '' ad Rom. cap. I. I II expresse indicat, quia valde inqssit desidero ut imperita ..his nam spiritus, ut confirmemni. ni , quesse adeo caecus est, ut non videat is i bis min1me contineri id quod in quaestione est. Paulus nihil aliud indiea quod ipsius praesentia magnam ipsis utilitatem adscrre queat non vero eam tisignis absolute requiri, ad eos in de confirmandos. Ex quo manifestum est eum P ''quidem ad ulteriorem hujuice rei probationem adducat, d nos ea qua initio ei Idisseruit refutaverimus quam immerit inito pag. I i adjiciat concludimus Viti
Apo stolo ea tantum exsingulari revelatiρη habuisse, qua viva voce praedicarerant Diti confrmaverunt vide qra inito cap. a sen imμι qua autem simpliciter nullis adhibiti, tanquam testibussignis, scripto elytra sic docucrunt, ea ex cognitione naturali stilith locutisunt velfcripserunt Quid quod scriptura expresse testetur, si ona ad homine, in fide confirmandos nullo modo requiri, cum Paulus 1 Cor. Iq. 22 diali line itanue signumsunt in=delibus, non pero delibus sive credentibus quod dereliquis miraculis itidem existimari debet. Sed quid Adversarius urget signa requiri, qui toto sexto a pite ostendere est conatus, miracula nulla seri posset Quid citur persirena intelli gat, quorsum ea requirat, quivis facile conjicere potest. Ἀide quod Apostoli semper eadem docuerunt scripserunt. Si ergo ex revesatione loquebantur eum dicta signis confirmarent, quando eadem quae viva voce proferebant scripto consionabant, planissime sequitur eadem ex revelatione esse scripta si ona enim nihil ad revelationem faciunt, sed alium convincere possunt, ut credat aliquid ex revela tione singulari esse dictum scriptumve non vero ut aliquid ex revelatione dictum scriptumve sit. Quamvis autem nunc planum fecerim, Adversarium minime ostendisse Apostolos non ut Prophetas speciali mandato epistolas scripsisse, fatebe tamen contrarium etiam evidenter demonstrari non posse, nec etiam opus est id orobare. Cum enim Apostolis universa Christi doctrina simul & semel fuerit ineuleata ejusque accurata notitia ebmmunicata, nihil aliud desiderabatur, quam mandatum eandem doctrinam ad omnes propagandi. Istud autem viva voce ligni sessicere erat necessarium Illos vero quos viva voce erudierant, ad doctrinam Christi ample ciendam adduxerant, scriptis deinde in eadem fide optime consrmare, vel de dubii, quibusdam erudire poterant. Sive igitur ex proprio consilio, sive speciali mandato seripserint, res eodem redit quia semper eandem doctrinam hominibus inculcare
Quare falsissiinum est quod Adversarius circa initivin pag. I qidicit Concludimus
128쪽
ur 4 , cum timeti in praecedentibus adere nee erat quidem . sed tan- , uid 2. . , ii ino inphta pistolassuasseripserint. Ita dedit opera,
ut limi quidem videtur, homines seducere, falsa persuadere conatur. Illud enim licitum cile cap. q. pag. is indicat. Quod etiam de iis quae ibidem de Spiritu Sanctis sive Divino, quo Apostoli erant praediti, nugatur, asserere non dubitaverim, probare, si opus fuerit, non detrectabo. Vidit quidem Adversarius. Epistolis Apostolorum multa occurrere, iis a solo lumine naturali dictata esse non possunt, qualia silperius pag. alibi non pauca indicavimus. Cui dificultati occurrens, utipis quidem videtur, ait in sine pag. qi: Nam quamxu ea qua in Bibliis continentur vl- plurimum nostrum captum superant, pol sumus tamen secure de iisdem disserere, modo nulla
principia admittaravi, quam ea quae ex ipsa Scriptura petuntur. Nec quidquam aliud quod huc pertinet, cap. 7 adfert, nec etiam hic in sequentibus, quo evincat id quod in quaestione est, videlicet, quomodo Apostoli, ex sola naturali cognitione, res qua sube demum cadunt, docere po. e .int quod probe notari velim istud citim quaeritur; non vero, annos de isti secure disserere posiimus. Ae idcirco mala fide subjungit pag. I r: estque hoc eodem etiam modo spostoli, ex rebus quas viderant, quasque audiverant, ct quasdemque N. B. Grerelatione habuerant, multa concluderect elicere, eaque homines, sinsitum iis esset, docere poterant. Quis enim non videt, haec eo tendere, ut id quod in quaestione est confundat, densissimis tenebris involvat ne quis animadverteret
aquam pii hic haerere, nec id quod susceperat probare posse istud enim non erat ostendendum, sed, quomodo apostoli ex fla naturali cognitione res quaesub eadem noni
Addit pag. η 2 pro secundo argumento. Deinde quamτ religio, noui ab Apsolis p dicabatur, nempe simplicem Christi historiam narrando, sub rationem non cadat, ejustan cnsummam, qua pol imum moralibus documentis constat, ut tota Chrsi doctrina, potest unusquisive lumine naturali facile assequi. Hic iterum id de quo quaestio est, ne verbo quidem attingit, prout iam cuivis est manifestum. Praeterea, cum Apostoli, ex Christi cxpress mandato, ab hominibus non tantum exegerint, ut moralia ipsius documenta recite in , verum etiam, idque sub poena arternae condemnationis, ut historiam Christi, praecipue vero quae de ipsus morte, ex mortuis resurrectione, in coelum adicensione, atque illinc Spiritus Sancti essusione docebant, animo reciperent,
Vc etiam mora ta ejus documenta, ab unoquoque lumine naturali, idque iactis acquiri bosse doctrina Christi caput est resurrectio mortuorum, quam tantum abest ut quis ensemine
n curari acile sequi possit, ut ipse Adversarii s eam inter absuidaς impossi ζ
129쪽
cap. 6 numeraverit. Et quod ad mordii pr*ςςptiattinet, ea absque aeternae his si h hvitam praemio, sive resurrecti*0 e mortui squam Adversarius impossibilem ba eontenditi tantum abest ut solo luminen turali si qui queant, ut cum lumine nati, rati adster a fronte pugnent. Adversarius enim pag. sa circa finem, dicit omhia. huisse evini N. n. a b c tria potuimum referuntur, nempe res per p=i h2, 'iisuluere Passove domare, spe virtutis habitum acquirere, taeniauesecureo a Vpore virere Christiis vero ex adverso dicit Dati tiuntur stc. Et praeterea docet, eum qui propter Chri iii ape tam ps emotibi, Tmae, bonorum omnium vita ipsius iacturam subire recusat, idni me beatum esse posse. Quod lumine naturali plane falsum esse constat, si lumen naturale et doees mortuos non posse resuscitari Atque haec ad rem iiiiiiii, faeietiit 'occasione eorum qua Adversarius dixit. Ad ipsus probatione, hi tu fh 2 'rum primam' secundam plane sutilem esse culti jam apertissime stende Tu, ' π
ύς tertia demonstrare aggrediamur. Um s uena
Ea vero sic habet pag. 1 2. Denique Apostoli non indigebunt Iumine supranaturaei Aureligionem quam anteasignis confirmaverant, commuis,hbiumni, dum, Uacile ab unoquoque accipereiur. Hic rursu ne gry quid Lina 4 α tingitur quam repetere non est opus. Et quid . attine, i rum Epistolas plane esse depravatas. Qua de re superius egimus. Profectos Apostoli
'si μ' Gμ , VI quam tot adversarios habuisset re
gio, nec opus ipsis fuisset proptereJus an nunciationem tot mala sustinere uti is,
cile 'tare potuissent, si multa quae hominum captu sortissime adVe es ἰioni suae non immiseere voluissent. /δη ς δρης tantur, praediem
si Ad exs riui ut dat scilicet, si quid in Epistolis Apostolorum oecuri ita
quod ex solo lumine naturali hauriri non potest, ab illis est e colafictum ut hori h petere, ut eam docendi viam, quam optimam esse judicaverit, ad hominibus ea ou vu-rsiadendum eligat. Id vero pag. ita explicat Apostolorum verso fundamento doctrinam suam superstruxisse, id est talia hominibus quam vi fa sa, absurda conficta, ualia omnia miracula esse cap. 6 ostendere Votu, a proposuisse, quibus quisque audicaret, hominum animos facilius api,4 in Iohtentiam pertrahi posse. Atque id primum rationis adminiculo, &deinde ia, se pium testimonio evincere conatur pag. Iqῖ. Ait igitur Nondum satis lar Apostolos viam docendi, quam quisque meliorem judicasset, eligere potuisse, nisi rationem A
etiam authoritatem eligendi iam quam velit. Primo illicitum est Adversario, ration m
hic in auxilium vocare, quia sibi ipsi hanc regulam fixit, nihil in talibus sib assinnandum, nisi de quo ea ipsa Scriptura constet. Per viam vero intelligit di Versa ζnd
130쪽
H- Resolatiis Refutata. Lib. I. iis
S, ciuibus quis doctrinam de religione superstruat, prout ba eadem pag. Ennunt in Quhibeo ero ratio id plane d ς xx p
Gllo' sque uim probatione asseritur Imosi concederemus tam
e Adversario constat Apostolos doctrinam suam adratonis obrussam exisse nodum quem ratio diciat, in docendo elegisse Credo ipsum O Rrarium do Aoostolis sentire, nec id negare esse ausum. Contrarium sane in omnibus dolori- se liquet, qui bii, , cum docendi authotitate, multiges praescribunturCfundamenta, a quL discedere in religionis negotio ipsis minime integrum est. Ouam praescribendi potestatem Adversarius Magistratu omnino competere a. 18ules Recta igitur auo suadet, ut nullo modo arbitrio doctoris permittatur, senda doctrin resipionis pro libitu suo Eligere, quibus doctrinam suam superstruat; irae ab tibi Oil spendere, qui jus authoritatem docendi alicui conce- - , hibe ta vero praecipue in Deo Christo locum habere debet: qu cum hornines veram summum bonum acquirendi viam docere velint, nullum aliud cui ea superstruaturiundamentum tradiderunt, praeter Jesum Christumo Cor. s. i. alium istitur est, nisi Paulum non tantum mendacem, sed etiam sibi ipsi stulte contradicentem facere velimus, apostolo infundamentis admodum discrepare, vel diresis sandamenii ,Zlirionem si cr sς . . . Petis Adversatius pag. I 3. Sed sat erit rem omnem ex sola Scriptura demonstrare. Ouando ex ratione non potuit Scripturam in suam sententiam quam tamen ipsum pro forma tantum, ut ajunt, destiadere suspicor detorquere conatur. Addit igitur. Eae ih a enim cura time constat, unumquemque apo stolorum Mngularem viam elegisse, nempe his Pauli verbis Epi'. ad Rom. cap. s. versa o. Sed unde ipsi constat haec Pauli esse verba, nec a sacrileuis hominibus, de quibus pag. 77 Is conqueritur, esse adiecta Videamus autem pla verba. Sollicite curans inquit Apostolus ut radicarem , non ubit o. atum dira nomen Christi, ne di irarem supra alienum fundamentum. Cuivis 'erba modo inspicienti, anilesium est, Apostolum per vocem alienum non intelligere fundamentum aliud quam id quod ipse ponebat; sed tantuin ab alio positum, quamvis ipsssinium quod Paulus praedicabat. Verba enim curans ne praedicarem ubi invocatum erat nomen Christi id apertissime indicant, quemadmodum xsequentia versu ra sed ἴ-cut triptum est feci quibus de eo nihil erat annunciatum videbunt, o qui nihil de ipso audii erant intelle ait Nec opus est his diutius immorari, ipse enim Adversarius ut puto id suis perspexit. Voluit tamen aliquid proserre, quo suam asscrtionem confirmaret.
Sune i omnes eandem docendi viam habebant , ct onmes supra idem fundamentum Christianain teli iovem aedificaverunt, nulla ratione Paultu, alterius Apostoli fundat nenia, aliena vocare poterat, utpote quacti ius eadem ei ant. Quasi linpuae latinae rarcar enim se aulo in nus gnarum esse profitetur adeo sit rudis, ut ignoret alienuni posse appellari,id quod ab alio sit, quamvis idem plane cum eo quod nos facimus. Sic alienun