장음표시 사용
181쪽
vidis, tres tantum homines Ccςnion tur, sum me ab internecione Iericho ieiusque ad Davidis nativitatem, non pauciores s 66 anni cessiuxerint. Quies dissi euitatem facile solvoimi , modo xtendamus Rachabam hanc longe di Misam esses minam ab ist Hierichuntina Haec enim nunquam Rachab, sed constare iei ii, appellatur Os. 2. I. sal. 87. qin Graeco Hebr. XI. II Joh. a. &iu NOVO Foedere non nisi addito meretricu epitheto. Alid haec eadem qugstio Ruth. 4. 8. Chron. I. Io itidem locum habitura fuisset. 3. Matth. s. I 3, 4 app. 'et 7ρ η'iii. p -Ιdein tamen Joh. i. 3i, 2 expresse dicit, se Chrilitan non habuisse cognitum, antequam ipsu in baptizasset. Nulla hic est contrarietas Iohannes ad tempus usque praedicationis sua in deserto vastiori habitavit unde nihil mirum est, quod de facie Christiim non cognoverit. Quod vero apud latthaeum Christum catenus noverit, quod ab ipso potius Daptizari necesse se habere agnoverit, id inde accidere potuit, quod nonnulli qui Johanni, cum eum Christus accederet, adessent , Christum cognoscentes , de plius sanctitate inulta oti anni significaverint, ex quibus ohannes conjecturam secerit ipsum esse Christum vel Christus ipse forsan quis esset ei indicaverit, cum ante istud tempus, de quoi oh. I, Johannes ipsum nunquam vidisset, nec cum de facie habuerit o mi- tum Tamen Johannes, Christum esse Messam,non prius certo scire potuit,antequam signum descendentis in eum Spiritus Sancti, post baptismum conspexisset Joh. i.
vers. 32, 33. . . Matth s celebris illa Christi concio, non tantum verbis longe diversis, sed etiam sententiis& aliis circumstantiis, ab ea quam Lucas cap. 6 tradit, describitur. Quamvis exit limem omnem'itae inter loca ista diversitas, imo si eandem iitro bique concionem referri volumus contrarietas est, cum hic Christum in planitie constitisse, ille montem conscendisse, ibique sedisse affrmet, concitari posse, prout ab interpretibus factum est, non est tamen quod de eo multum laborem Concedamus enim Christum bis in eundem ferme sensum, diversis in locis concionatum esse, sic nulla erit dissicultas. Atque fieri potest ut Christus ita secerit, quia nullibi dicitur, Christum semel tantum ita verba ad populum fecisse. s. Matth. 3.17,I8, i Christus dicit, se non venisse ut Legem abroget, sed ut eam impleat cum tamen non modo Christiam eati non servent, sed & Paulus expresse dicat Gal. 3. 2, 3, si Legem observent, circumcisionem recipiendo, se ad Legis observationem constringentes Christum ipsis non fore utilem. Primo respondeo abrogationem sive dissolutionem Legis, non Gentiles quirmnquam ad Legis observationem a Deo fuerunt obligati in sed solos Iudaeos respicere, idque non diutiua, quam in Regione Isiaclitica habitare vellent vel possent, cui Legis observatio alligata erat. Cum vero Christiani ex Ju laeis'&Gei tibus essent collia hendi collecti sint, qui sic permixti non amplius populus Iudaicus appellari possint, piaeserti in cui Templum una cuin urbe Jerusalein&tota Judaea essent exscindenda,
182쪽
- Resoluta se Refutata. Lib. . . 167
C'r i elatis Legis observatio cessare dc buit. Ad hujus igitur nodi solutionetu τ' si oendi non sit, Christum ii qu titi udaeos docuisse ne Lige i obse i ' uiu, in emnon Judaei, sed Gentilibus loquitur, quando eo Lζ9P0Mb Vet inquirendum praeterea est, quid voce indicare voluerit ChrI- dum enim Dominii, mox subjicit: ustu ue igitur um ex malesainhv mmmH
Ti,isu ominesque docuer invin vocabitur in Reg coelorum, apparet per Occria
denotati quo sensu eadem vox accipitur Ob 3. 8. .s ita sitia: li
tainu π in eo tamen nihil Legi contrarium sucit, non tantum ob indicatas orationes velum etiam quia praecepta ista uia brae a tum typi rerum spiritu modo ration; β, ς hi , meliori re Legis observator censeri
ii Dcismiri septa, quia alias ab idolotum cultu revelli non po-
idque es invignatione a co factuinis . Quare cum eos ex grpto sit, nulla Sacrificia praescripsit. Quae omnia cr. 7. 22 icqq. Zech. 2 Oauersu ad 27, imprimis cro versu 24, 2 apertisini Indicantur. Matth scia Christus dicit, cum quitiatri suo dicit, Diues reum es Ie clienne unis. Paulus tamen i Cor. I S. 6 bacobus cap. 2. o id fecerunt. sed conciliatio facilis est Christus enim non terdicit liliis vocis usiim, sed antum, ne quis ex injusta in fiat rem ira, eum conviciis prost indat, convicia conviciis accumulct. Quod duo isti Apostoli minime sicerunt Christus enim, cum ait, qui dicit fratri suo , vel r , non simpliciter de vocibus illis agit, sed ex versu precedente subintclligi debet, fratri suo ic merearatus. Matth Chiissus omnc juramentum prohibet, cum tamen Paulus aliquo ties juravelit Rom. I. 9. ix. I. 1 Cor. 13. i. 2CCr. I. 2 . II. 3I. Galat. I. 2 Cum Christus preceptum suum de non jurando, non precepto Legis, deiurando per nomen Dei, sed tantum praecepto de jur mentis promisibilis sive voliris opponat Num so et, cujus loci xerba recenset, iisque suu nis indatum opponit, apparet Chiilium non omne jusjurandum, sed illud tantum quo vota Deo nuncii pantur, interdicere. Adeo ut nec Christus, nec Apostoli, d repraeterita vel presenti in qua error non committit iterat, nec ullia in periculum uri jurandi violationis erat jurantes, nihil huic prscepto contrarium secerit r. 8. Matth. . , Christus affrmat, Antiquis sive Israelitis in Lege distum fuisse, proximum tuum diliges, odio habebis immiculi. tuum, cum tamen in Lege Mosis, non modo tale praeceptum non reperiatur, sed plane contrarium Exod. 23.M.
Cum in Lege Mosis praecipitur, inimicum diligunt, per una est id de inimico Israelita intelligi, prout ex Levit. 19. I apparet, quos pro hostibus habere vel odisse, quamdiu
183쪽
quamdiu civitatis, per capit te crimen non exciderant in him 'Inimici vero Israelitarun erant omne quos Deus absque miseli 6 'in
ternecione deleri jusserat, quales erant Ciananes, Amaleelia.
in quos odium irreconciliabile exercere Deus expresse praecepit Exod 'Dexit. I. I, a. XXI. 7, 8, 9. XXIM. 3, 6, 11. Psal. 139. 11. 11 D ''' 'χ'
Levit. 2q. I q, Is, Ι6. Numis s. o I. Levit. I 8 2o 29. Y 1 o. ut aeri Quam is igitur iisdem literis syllabis expresium non legatur bilus, hoc nullam dissicultatem parat, cum sensum toties & tam expresse eo uini Matth. s. Christus imperat, ut pro malefacientibus nobis Deum oremus Paulli tamen a Tim q. I.Alexandro fabro amario dira imprecatur, dicens der multa in me mala commisit Deus ei secundum ipsius opera remunereius
manifesta videtur esse imprecatio.
Cum imprecatio, prout ipsum vocabulum indicat, nihil aliud sit, quam optare alicui malum, idque absque ulla conditione, quidem verbis asperioribus, animoque iri aestuanti merito negari potest ullam in posteriori loco inprecationem esse sed
modestam tantum ad divinum iudicium provocationem, cui committatur sententiae pronunciatio, quid homo in nos Jurius promeritus sit, vel postmodum promeriturus sis, poenam an condonationem. Dicimus itaque Paulum Alexandro nihil imprecari, sed tantum nisi resipiscat Deo, sive vindictam, sive facti excusationem, cujus iudicium Paulus sibi sumere recusat, committere. Et sic nulla hic superest dissicultas Adde quod non desint exemplaria, quae expresse pro restat, reddet ecunt o Matth. o Chri lius dicit, ne colligite vobis thesauros in tetra Contra Paulus: Cor. 12. I*, beripro parentibus non tenemur sed parentes pro liberis. Si per thesauros utrobiqe idem significaretur, nulla tamen ossit purena Ouia Christus posset dici prohibuisse thesaurorum collectionem pro scipso Pardus vero eam pro liberis, non pro sese institui debere assereret Et tali responso Christiana selioloni, adversariis satis factum est. Sed si quis forte instet&urgeat, non tantum Christum sed ipsum etiam Paulum docere, nec pro liberis thesauros esse colligendos, ii ver' ba ipsius, nec cum sua propria, nec cum Christi doctrina convenire. Huic respondebo, ex ipsis textus circumstantiis facile perspici posse, Paulum a Corbi non id velle, ut parentes pro si iis divitias colligant, sed tantum de coaoere quod apud homines obtiner Et praeterea per thesauros non intelligere aliud quam Vietiim Mne eessaria vita subilia, de quibus toto capite agit. 11. Matth. 8. dicitur centurionem ad Jesum venisse, eumque ut servum sinim sanaret rogasse. At Luc. 7. 2 dicitur Judaeos a centurione missos fuisse, centurionem
vero non venisse ad Iesum. In quo nulla est contraiietas, quandoquidem Matthaeus centurioni tribuit,quod perami eris suos dixit' fecit. modo loquendi omnibus hominibus admodum familiari.
Eadem est conciliatio Matth. 2O. 2o, cum Iarc Io. 3. I 2. Matth.
184쪽
ία. Matth. s. 28 Matthaeus duos denioniacos, Lucas cap. 8. 26 unum Iesu occur haee non contraria, sed tantum diversa sunt, a Matthaeo accuratius quam Luea historia ista describitur Lucas enim non dicit non plures in suisse. Unum a
ton potuit dircisse, quia unus praecipuus, alterius centor fuerit, alter vero tan- tu in ipsi comes, non adeo saevus Eodem modo conciliantur Math. 2O 2 cuna Mar. o. 6.is. Matth. V. 18 dicitur, quod Iairi filia, cum ipse Iesum supplicans accederet,
obierit. Contra Marc. s. ar, quod lethaliter aegrotaret. Uterque rem prout gesta ei narrat. Ex Marco enim constat, cumptimo Jesum accederet Iairus, filiam ipsus in mortis agone versasse, dum cum Jesu sermones miscet, ipsi nunciatum fuse filiam exspirasse. Atque Jairus, prius a Christo in spem erectus, ut Marcus cap. 3.3s,3 est, orasse ut eam in vitam revocaret, quod polterius solum a Matthaeo describitur. I . Matth. io. sq,3 &Luc. I 2.3 Christus dicit, se non venisse ut pacem det
in terra, cum tamen Ela 2. q. ach. o. io Messias dicatur pacem in orbe terrarunnallaturus esse.
Haec inter se minime pugnant Prophetae enim de pace agunt, quam Messas populis: regnis inter sese conciliaturus esset Christus autem de pace inter ejusdem fa-rniliae domesticos, quod citata loca inspicienti est manifestum. Atque hoc responso contrarietatem interista loca penitus sustulimus. Si quis vero instet, Christum pacem ab Esaia praedictam, inmundo nunquam stabilivisse, is primo consideret, praediction istas presupponere, Judaeos Messiam pro suo Rege agnituros. Quod cum nondum secerint, pax ista minime exspectanda fuit. Cum vero Christus se rediturum, per totum mundum pacem daturum promiserit quod tum demum futurum esse indicatur Rom. xi, cum lsraelite illum pro Messia agnoscent non es quod quis causetur, Prophetias istas nondum complementum suum esse sortitas. De illiusmodi vero praedictionibus videatur dicta Brenii disputatio pag. 7 4 seqq. pag. 80 in Fol. 13. Matth. xi. 3 Christus jugum suum duic &onus suum leve appellat. Cum tamcn cap. 7. Is, I precepta sua angustam portam, istamquam pauci ingrediantur, vocet. cap. 9. 24 dicat, dicitc dissicilius in Regnum caelorum ingredi, quam camelum perforamen acus. Praeter dissicillima ista de cupiditatum naturalium, vita ipsus abnegatione, mandata. Quae profecto onus gravissimum, ne dicam intolerabile esse, nemo negare potest.
Christi praecepta esse dissicillima, nemini nisi qui Dei Spiritu sustentatur, prae- 1litu possibilia , omnino certum cis. Quare dispiciendum est, an ilia tamen non
vincite a nobis postulati possit, quod illa non facillimum reddant. Quid quod appel- latio
185쪽
Iatio ius o oneris praeceptorum diffςVix xςmion Obscure indicet, quae tanti, hi
miis levia & dulcia redduntur ris. Matth. s. Io. Marc. 7 7 Christu dicit Deum frustra mandatis hominui heoli Petrus tamen Pet. 2. Is libet, ut omni humana ordinationi paleamus. Petrus dicit ora 1 α θρωπι κνi σει omm humana creatura, id est niaxistratui ei, hmandatis in rebus civilibus obedire tenemur Chrilius vero de Dei cultu loquii ut iri quo ni illis hominum mandatis obitricti sumus.1 . Matth. 16.4 Christus Phariseis signum e coelo petentibus dixit, si num o nae, nec aliud ullum ipsis dandum esse. At Marc. 8.ia nullum ipsis signum datum iri affrmat. Cum tamen omnes circumstantiae, eandem utrobique histoliam des et ibi
aperte evincant. γNulla omnino est contrarietas Uterque enim negat Christum signtim ec lo, quale
postulabant, dare voluisse. Cum vero Matthaeus reserat, signum 'na ipsis tuisse promis im, non indicat signum ipsis fuisse concessum signum enim Jonae non erat illis tunc signum, multo minus quale postulaverant. Petierant enim signum e coelo, quale videlicet Josua ediderat, lumen solare per 2 horas terram illustrans, aut aliud simile. Cum ergo Marcus dicit, Christum dixisse, nullum si onum ipsis datum iri, id optime de tali signo quale petierant, e coelo videlicet, intelligi potest. Nec etiam Christus apud Marcum dicit, nullum signum ipsis esse dandum; sed tantum, si dabitur ipsissignum, quale nimirum petierunt e coelo. 18. Matth. 23.qo, I dicitur Christum Judaeos interrogasse, in parabola de vi nea, quid vinea Dominus agricolis, qui filium ipsi is interfecerant, de legatos male exceperant, set facturus Judaeos autem respondisse, quod impios istos trucidati rus, vineam melioribus agricolis concessurus esset. Sed Luc. 2 o. 3, 6 ipse Christi, id dixisse refertur. Si quis omnes circumstantias, quas uterque Euangelista narrat, consideret, videbit fieri posse, ut prius Judari, deinde ipse Christus istam sententiam pronunciaverint. Et cum Chiillus prius ipsos interronasset, quid cum illis latronibus agricolis, vineae dominus esset acturus, illi vero respondissent, ipsum eos male mulctaturum Christus eorum responsum, prout Lucas reseri, ita repetiisse, ut statim intellexerint in se istud telum esse directum ' omen a se averterint, dicentes, Ut istud. Et sic omnia optime constabunt, iterque Euangelista rem prout gesta est retulerit, sed alteruter aliquid quod alter dixit, oiniserit. IV. Matth. s. 23 Christus dicit, Judaeos interfecisse Zachariam filium Barachiae. Cum tamen a Chron. 2 . Io, non Barachiae, sed Jojadae filium se:si e Zachariam istum scriptum sit. Fusius hanc quaestionem tractat Brentiu contra Judaeos pag.89,9o, ad quem Lectorem remittimus Is enim existimat quod falsum esse ostendi nequit JHadam binominem filisse, momen Barachiae etiam habuisse. Idque tanto magis verisimile est
ci ny ada Iaradris vocabula sunt ejusdem significationis, utrumque enim bene
186쪽
C*p IM, Ouare facile fieri potest, ut utroque nomyης*ς Pp his, ah. Matth. 6. 6 Mar. q. 3 narratur, sceminam istam caput brusti unxisse, hio eam pedes ejus Nise referto p 7 7 hocidem domo ' odiis facile solVitur, si dieamus foeminam istam bis elamis eadem quod non modo diveris ictae circumstant , hἡ
bta ei bi sis, Je perpetrata esse memoriae prodidit, prout ex cap.8.1 I lauti iis. i ho signo proditorem Jesus indicat, quod manum in patinam
m omin ingeret. Sed Iobris. 26 cum sere, cui offammt1nctain daret.
Omnino credibile est Christum bis signum indicasse, semel ab omnibus aperte, mel a Iohanne clanculum vel submissa voce interrogatus, prout ex Matth. 26 22R3 5 is L .r evidenter constat, ubi prius a Matthaeo, posterius a Johanne ex-
r' i' 'tas: ir, i, i Chiastu, dieitur Pascha cum discipulis suis celebrasse
die Parasceves. Contra Lucas illum isto die sepultum esse testari videtur cap. 23. sq, idque ante tempus vespertinum, quo Agnus comedi solebat . a Matthaeo Chtilium istud eomedisse asseritur. Cuius nodi solutionem apud frenium in Amica disput pag. 86 Lecio reperiet. Sed lubet hic conciliationem, quae caeteris longe sinplicior, cum veritate magis consona esse videtur, adjicere. Ea sic est Matth. 26.17 dicitur discipulos se sv 5 prima azymorum esum,interrogasse ubi vellet ut ipsi Agnum Paschalem p rarent Q od certum est seri debuisse ante tempus, quo istud comedi debebat. Jam ex Exod cap. 12 6.8, Iudaeorum constanti perpetua praxi constat, agnum mactari debuisse inter duas vesperas, id est intra tertiam monam pomeridianam, noctu vcro comedi, id est post horam nonam. Constat etiam Jubos diem non a matutino tempore, quemadmodum nos, sed a vespertino inchoare. Ex quo manifestum est, Matthaeum per αντ v diem Jovis intelligere, sive diem quae primum diem Azymorum praecedebat, quod non tantum Graecae voces permittunt, sed&res ipsa postulat. Hoc si recte intelligatur, c per se manifesta erit Christus enim noctu post nostrum diem Jovis, qui apud Judaeos dici Veneris est pars plior, Paschalem agnum comedit, ipso die Veneris, qui respectu Sabbati dies est Parasceves, Σ una
187쪽
una cum precedente vespera noctς Qit rWcis u , reserente Luca cap. 13. Et si e Christus diei Parasceves priori P rto, sive Vesperi, Pascha comedit. ejus dem diei parte polieriori, id est ipso diurno temp*re, quem nos diem Veneris apta pellimii, crucifixus eli. Quae conciliatio, sive Paschaxum fuerit translatum in die risequentem more apud Iudaeos usitato, quando primu Paschatis dies in diem vehe ii, incideret, quod eo tempore Judaei accidisse tradunt sive minus, omnes diffleui tales exhaurit, excepta unica, quod Job. 18.28 reseratur, Judaeos praetorium in gredi noluisse, ut comederent Pascha, quasi eo die quo Christus cruci erat affigendus agnus Paschalis demum comedi deberet. Hanc objectionem alii reste solverunt, si
firmantes per pascha a Johanne intelligi potuisse hostias, quas septem diebui sesti,
Israelitas offerre & comedere suisse solitos, ex Chron. 33.7 8, 9, IO, II, Ir,rs,
23. Matth. 27. Adicitur latrones Christo convicia dedisse. At Luc. 23 39 alter
tantum latronum id fecisse narratur. In quo nulla est contrarietas Mattheus enim indefinite de latronibus istud dicit, non vero utrumque id fecisse Lucas vero rem accuratius exponit. Similes locutiones reperias Gen. 9. 29. Joni I. . Luc. II. Iq. XXVI. 36. Iob. 9. 29. Estque Ennallage numeri pluralis pro singulari, apud prophanos autores, in vulgari termone satis frequens. 2 . Mar. a. 16 Christus dicit Davidem tempore Sacerdotii Abiatharis panes propositionis comedisse. Quod a Sam. i. I sub Achimelechi Sacerdotio factum esse
Difficultas haec a Belgicis Interpretibus optime solvitur. Ostendunt enim utrurnque vera dicere cum Ariathar etiam Achimelech, Achimelech Ariathar fuerit appellatus. Quod inde apparet, quia a Sam. 8. 17. Wi Chron. 2 . Achimelech Abjatharis filius vocetur, idque postquam Achimelech a Saule esset interemtus, qui idem Achimelech idam. I. I coli. cum cap. 22 2o 2 Abiatharis pater appellatur. Ex quo manifestum est, utrumque idem nomen gessisse, nec Christum, nec libri Samuelis scriptorem, in nomine Abiatharis vel Achimelechi errasse. Et eum id adiminimum verum esse potuerit, non est quod hic contrarietas demonstrari possit. 23. Mar. 16. dicitur unum Angelum mulieribus suisse conspestum. At Lucas
Hujus nodi solutionem, una cum reliquorum in eadem historia dissicultatum accurata explanatione, vide apud Brenium pag. 87 in amica distulatione. Ea autem Eueredit, quod Euangelistae, in describendo itiner mulierum ad sepulcrum Christi, non omnes plane idem iter intellexerint. Fieri enim potuit quod diverse apud Euangelistas circumstantia non parum confirmant ut mulieres ista non semel, idque non semper omnes simul, sed semel smul, postea nunc haec , nunc illa sola nunc una, duae, tresve simul haec semel, alia bis tervo, ad sepulcrumitaverint, alteri unus , alteri duo Angeli, alicri Christus ipse, alteri nec Angelus , nec Christus conspectus fuerit. 26. Luc.
188쪽
I Re uni iest, post multos die, anno tertio Deum Eliae indicasse se pluViam
Obadias per totum regnum aquas V byς 'g' Iob. I. M Johannes aperte negat se esse Eliam Contra Clitistus Matth. x I.
oue diem credunt Israclite. Eo autem sensu negabat Johannes, se Elian elle. ra m sum Eliam appellat eo sensu, qucin Lucas cap. i. I findicat. quod sci de bH u; virtute L Venerit, negatque Eliam illum, olim defunctum, proprie loquendo venturum sed tantum cutive loquendo Adeo ut cminime simi '' ij, is Chii siti, dieit Ideo me pater diligit, quia pono animam mς νι fu su eam a iam Nemo tollit eam a me, sed ego pono eam a me ipso. Potestatem .ibeo
Amponere, potestatem habeo eamrrersum sumere. Contra Lucas Act. 2.32 citatur, Deum excitasse Iesum a mortuis. Conserare. 3. 26 Rom. 6. . si in primo loco vox λαμβα, is vertatur accipere que non lannus propria Mus est senificatio quam capere, sumere tum nihil aliud Christus dicit , quam neminem posse sibi invito vitam eripere, seque a Deo jus accepisse ita enim rem debet vox ut, si sponte vitam deponat quod in ejus arbitrio erat constitutum eam a Deos trecepturus, tum facile conciliantur ista loca. an. Afit. I. Jacobus in AEgypto fuisse dicitur cum septuaginta quinque animabus. Cum Gen. 6. 26, 2 Malibi, septuaginta tantum numerentur. Ut duo ista loca conciliciatur, animadvertendum non plane idem utrumque scriptorem velle. In libro enim Cencseos expresse indicatur, illos tantum reccnseri, qui ex ipso Jacobo erant progeniti versu enim a dicitur: Omnes anima cum Pacobo in A 3ptum venientes, N. B. des ore ipsius egress Idem dicitur Exod. I. s. Stephanus autem At L . i de istis omnibus expresse loquitur, quo Joseph e terra Chananaea in AEgyptum adduci jusserit, inter quos non tantum numerandae sunt filiorum Iacobi undecim uxores, quae Gen. q6. 26 expresse ex illius scriptoris numero secluduntur, sed etiam ipse osephus, cum duobus ipsus siliis, nec non duobus Iudae siliis, in terra Palaesti ira desunt iis, Er videlicet Mnane. ibus si etiam Simeon annumcretur, quem Josephus a principio captivum apud se detinuerat Gen. 2.2 , e fortassis etiam usque ad totius familie sue adventum apud se comitem retinuit quod sane valde vcrisnule esse quivis facile videt, sali cm id fieri potuisse nemo negare potest, ut vi-
189쪽
delicet Iosephus eos tantum di trem suum x essendum miserit, qui tum simul ab ebad se venerant, mimeonem, Rom δm per xQx menses apud se detinuerat durius eule, nune suavem tantisper cox ut in pene si munifice detineret sic apud Lueati in Acti, de numero septuagenario, quem Hebraicus Geneseos, Exodi, Deuteronomii ερ ii delignat Graecus enim duobus prioribus libri eti in habet 73, quamuis, ut
adibitror, mendoseo sex erunt detrahendi, in quorum locum undecim uxores filiorum Iacobi succedentes, exacte numerum conficiunt. Et sic utrobique accuratus nu
so. Acst. 7.16 Stephanus tria dicit. I. Abrahamum mercatum esse sepulcrum istud, inritici Patriarcha sepulti sunt, cum tamen Gen. s. 9 legamus, Jacobum
agrum istum emisse. z. Jacobum una cum Patriarchis Sichemi esse sepultum, qui tamen Gen. q9. 3O, 3 i, coli cum cap. 23. 2,IT Hebrone est sepultus s. Emmor ab
ipso filius Sichem videtur appellari, qui tamen ipsius fuit pater Gen 3. I9.
Quod ad primum attinet, si concederem in voce Abraham errorem esse commissum,
illamque in describendo ab aliquo esse adjectam, nihil istud faceret ad minuendam Scriptotis, vel ipsius Stephani authoritatem. Non potuit enim istiusmodi error a Luca vel ipso Stephano qui totam Veteris Instrumenti historiam optime callebant,
quod haec ipsa oratio abunde testatur esse commissus, in re adeo nota Nec etiam fallendi animo historiam perperam recensere potuerunt, cum inconullum causae sue praesidium positum sit, praesertim coram illis, qui eos e vestigio mendacii arguere poterant. Errores autem istiusmodi in omnibus aut horibus Antiquis a descriptoribus commissi, apud neminem quidquam ipsorum authoritati detrahunt. Videtur autem, ut loc nunc adjiciam, in Patriarcharum sepultura aliquid accidisse, quod obscuritatem illis, qui rem prout gesta est non accurate sciunt, pariat, quosdam videli cet eorum in sepulcro quod Abrahamus Hebrone emerat, prius esse sepultos Gen. O. II, postea vero, cum Israelitae terram Chahanaram occupassent, ossa quorumdam una cum ossibus Josephi, Sichemum esse transportata dos. q. 32. Quae comiectura ex eo confirmatur, quod Hieronymus de Paula reserat, eam peregrinantem, inscriptiones sepulcrorum Patriarcharum Sichem vidisse. Flavius yosephus autem, intiq. lib. 2. cap. dicit, ortim sepulcra Hebrone esse. Quod utrumque eo quo dictum est modo verum esse potuit non vero omnes Patriarchas Sichemi sepultos esse, Stephani verba aperte indicare videntur. Non enim dicit Sepultipunt Sichemi, sed is ας , - Συ, transpositi vel transtortati sunt Sichemum. Adeo ut Stephanus scriptoribus Veteris Foederis minime sit adversus. Non enim dicit ubi omnes sepulti fuerint, sed ubi partim transportati, partim sepulta sunt. Cuius contrarium laetiti quam ostendi potest. Et sic verba Stephani, ct translati sunt Sichemum , ct positi sunt in monumento qGd emit scit. Jacobiis&c, duas diversas relationes continebunt, quosdam videlicet Patriarcharum Sichemi, quosdam Hebrone esse sepultos. Et sic prima disticultas penitus erit sublata, una cum secunda.
Restat tertia, de Emmore filio Sichemi. Quae nulla plane est quamvis enim
190쪽
prout non tantum e Mai. s. o, sed fui rex Syriaca Arabica versio ne constat, que Luc. 2 . Io vocem matri iti δ' 'ηpΠ -M . Graiosci nepos quia insim r. I 'b. II. oin a re soli Miliuilia alibi occurrunt. Quocirca hic locusa multas ita rese est ri. Ei hoe pacto locus iste concitari potest. iod autem
locus hic in describendo sit mutatus ex Syriaca illa vetustissima versione non obscue colligitur ea tua sic verba haec reddit: Et m. Mn, B illi istis 2 patres nostis, o tranflatus e D pro eo quod hic ei ct transalisunt russa voce mini se filii vel patris chemi in qua lectione, si tam iri militatur, necessario 3acob subaudiendus erit ex ver u 3. Et tum nishil aliud restaret, quam conjectura, quod cadaver sive ossa Iacobi, prius Hebrone
sepulta, postmoduin Sichemum sint delata. Et sic omnia erunt platia, cum leni uinistum verba ejus plane admittant. Dclata autem illuc esse potuerunt, cum Josephicis bidem terrae mandarentur . . , ita Gai Act dicitur, Pauli comites vocem quae ei loquebatur, audivisse, euneminem vidisse. Contra cap. 22. dicitur, illos vocem quae Paulo loquebatur non' pii ii a pontificibus in mandatis habebat, Christianos captivos Hierosolymam
abducere. Quocirca verisimile est comitatum nisse a Gmanis militibus, qui Hebraicam linquam nilnime callebant. Cum vero Hebrabis sit familiare, audiendi vocem pro intelli ere sequenter usurpare, omnino verisimile est, alterutro locorum eam ita accipi debere, quemadmodum Joh. r. 29. Vide Gen. 62. 23. 2 Chron. 26. 28 Esa. 46. II. Icr. . it. Matth. 7. 2; 26. Luc. 6.q7, 9. I Cor. q. a m Graeco. Et se in secundo loco Paulus indicabit comites suos, quamvis sonitu minuendam auribus perceperint, torte voccs aliquas proferri, nec tamen earum sensum, cum linguam Hebraicam non intelligerent, percepisse. 32. Actor. 3. 2 dicitur Saul quaciraginta annis regnasse. Cum Iam II. Ibiennio tantum restrasse dicatur. De conciliatione horum locorum videatur Breni disputatio pag. I, 2. Conciliatiotiis autem summa in eo consiliit, quod plane falsum sit, in libro Samuelis numerum annorum quibus Saul imperium in Israel iras obtinuit, definiri. Nihil eni in aliud ibidem dicitur, quam cum biennio tum regnasse, cum tria illa satellitum millia eligeret. Et cui non possit ostendi, Saulem paucioribus quam quadraginta annis,miothic Stephanus ei assignat, regnum obtinui e non est quod hic repugnantiam