장음표시 사용
101쪽
aegrotiun accepto Cratico revalescere fr*tan: contingit flatuti temporis sparia ob- fruari conuenit . Haec N italis .. Respondetur nullum Canonem ex
allegatis ad praesentemquaestionem facere ; nec latentum Opponentis: probare . Quaestio enim in praesenti est.
Vtrum Ecclesia significauerit se de illorum conuersionis , de' poenitentiae sinceritate , ac absolutionis effcacia dubitare , qui imminente mortis a ticulo absolutionem rogauerint , Neonuersionem ad illas. usque angustias
distulerint; Se intentum Opponentis erat ostendere , quod Ecclesia de sinceritate huiusmodi conuersionis, ac de
absolutionis efficacia se dubitare significauerit , de hoc illi probanduata
erat per Canones , quos allegat, eos enim ad hoc probandum affert. At vero in Canonibus quos affert , non est sermo de illorum conuersione, ac pC nitentia , qui conuersionem ad articulum usque mortis distulerunt , sed est sermo de illis , qui dumiani essent, dein statu sanitatis manerent, enitentiae
statum est umpserunt , sed postmodum
cum absoluti non essent ultima Sacramentali absolutione nam pluries illos
Sacramentaliter in decursu Poenitentiae absolutos fuisse dicendum est , ut in sequenti quaestione ostendemus )infirmitate correpti, & in extremo vitae constituti , absoluendi ante obitum fuerunt absolutione Sacramentali, de pro soro interno & absolutione Canonica , seu Ecclesiastica , de pro foro externo. De his inquam peccatoribus loquuntur laudati Cimones , in eis enim supponitur, peccatores illos poenitentiae statum ante infirmitatem, Scin statu sanitatis assumpsisse, nec ver bum quidem in eis de illis , qui in
extremo vitae dumtaxat prunitentiain,
de absolutionem postulassent . De illis autem, qui fani, & in statu sanitatis
manentes poenitentiam, dc absoluti
nem postulassent, statumque poenitemtiae in statu sanitatis assumpsissent, Se postmodum infirmitate correpti, & in extremo vitae constituti absolutionem postulassent, non poterat ex his, quae praetendit Opponens , Ecclesia dubi tare , quod sincere ad Deum conuersinissent , vel quod effraciter absoluti fuissent, ratio enim, quam pro ea dubitatione affert opponens , illa est, quod peccatores conuersionem ad illasvsque, id est mortis distulissent angustias , ac proinde indispositi fuerint, athi de quibus agitur in allatis Canoniabus , non distulerunt conuersione usque ad mortis angustias, sed conuersi fuerunt dum sani erant, N in statu sanitatis manebant, licet postmodunia infirmitate correpti suissent, unde de illorum dispositione dubitari non poterat ; igitur laudati Canones ad rem
non iaciunt , nec intentum probant Opponentis
Sed nec in eisdem habetur, quod Ecclesia se dubitat se significauerit de,
illorum sincera conuersione , aat efficaci absolutione , qui cum in decursu poenitentiae essent , infirmitate corripiebantur , Se in extremo. vitae absoluuebantur, de hac enim dubitatione,
ne verbum quidem in illisCanonibus, scut nec in eis habetur , quod peccatores illi iterum Sacramentaliter a soluendi essent, si conualuissent , uti statuendum fuerat , si de illorum conuersione, Sc absolutione dubitasset L clesia,
102쪽
ae Itomundi Cardinalis Capi succhitelesia, sed silli intrabetur, quod qui
infirmitate correpti , M in periculo mortis constituti euent poenitentiae statum, & decursum prosequerentur, si conualuissent , de statutis poenite tiae legibus subiacerent. Idque nonia quia dubitatum fuerit de sinceritate conuersionis illorum , de de efficacia abselutionis , sed ut seni arentur cum omnibus praescriptae leges de poeni.
tentijs agendis, Sc nemo ab eis eximeretur . Cum enim statutum generaliter fuisset ab Ecclesa, ut pro qualitate commistarum criminum peccatores statutis poeniso subiacerent , aequun siit, nulli ab hac lege excipere, aut dispensare, nisi rationabile occurreret impedimentum, aut motivum. Vt autem veritas euidet tius appareat, singulos Canones expendamus, suos pro se affert Pater Natalis, Primo affert Canonem ex S. Gregorio Nisseno, ubi de Apostata ὀ fide,
cui poenitentiae tempus tota vita praescribitur his verbis. In hora sui emita
exessus Sacramenti communionis erit particeps . Sin autem contigerit, ut is Praeter spem vivat, in eodem prorsus erit juduis, mysticorum autem Sacrament rum, ad ista exitum Urue expers.
Nihil in hoc Canone apparet, quod indicet Ecclesiam dubitasse de sincera conuersione Apostatae, aut de illius absoluti is efficacia, ut vult oppo-Mens: nam cum de Apostata, si praeter Om vixisset, dicitur, quod mystico.
rum Sacramentorum ad vitae exitum usque expers sit mysticorum Sacramentorum nomine hoc loco venire
non potest , nisi Sacramentum Eu. charistiae , tum quia de Sacramento Eucharistiae dumtaxat, verificatur per eccellentiam, quod sit mysticum S cramentum , non quia non sit verum& reale Sacramentum, sed quia in eo relatio habetur ad plura, quae mystica sunt, uti Agnus Paschalis, Coena Dominica&c. st quam in Sacramento Poenitentiae. Dicitur autem in plurali
numero myssicorum Sacramentorum, in
reuerentiam, S dignitatem tanti Sacramenti , vel quia alijs fidelibus Eucharistia pluries concedebatur. Tum etiam quoniam in verbis illis: MUL
eorum Sacramentorum ad vita exitum
que patrticeps , de illo sacramento sermo est, de quo prius dixerat, quod Apostata in L asi e mita excessus Sa-eramenti Ommunionis erit particeps ueper haec autem posteriora Verba , euiis
dens est , Eueharistiae Sacramentum significari; nam Eucharistia est Sacramentum,in quo fideles dicuntur con 'municare, unde & Eucharistiae perceptio Communionis nomen retinuit Et rursus fideles, quia in Eucharistia percipienda communicabant, de conueniebant, cum eam percipiebant, ducebantur participes Sacramenti Communionis . Haec autem non competunt Sacramento Poenitentiae ; nam in Sacramento Poenitentiae, non dicuntur fideles communicare, aut con
uenire, nec proinde illius perceptio , Communio proprie dicitur ; sicut nec fideles dicuntur participes esse Sacramenti Poe nitentiae,bene tamen dicun tur participes esse Eucharistiae, quatenus in ea percipienda conuenientes , singuli Eucharistiam percipiunt. Praeterea non est putandum, qu Apostata pomitens si per multos ananos vixisset, Vti vivere potuit, po quam conualuit, Ecclesia per multos
103쪽
annos Sacramento Poenitentiae, & a solutione Sacramentali destitutum v
I uerit, id enim inconueniens sitisset, de absurdum, Ecclesiae pietati omnino repugnans , ut quaestione sequenti Ostendemus: non igitur in verbis illis sermo esse potest de dilatione Sacramenti Poenitentiae usque ad exitum Apostatae, sed sermo est, de dilatione perceptionis Eucharistiae usque ad Apollatae mortem; haec enim dilatio nullam absurditatem, nullumque imconueniens importabat, ut diximus supra, de dicemus insta . At dato, de nόn concesib , quod
Communionis, de mysticorum S cramentorum nomine in verbis illius Canonis,Poenitentiae Sacramentum
intelligendum esset; nihil profecto in
verbis illis apparet, quod askrtam Ecclesiae de sincera conuersione Apo- statae, aut de Absolutionis ei impens se efficaciae, dubitationem, aut suspicionem indicet; non enim Abs lutio prior putata fuisset inessicis, ex coe quod alia abselutio dilata suisset ysque ad mortem Apostatae, nam p tuidet absolutio prima esicax esse 5epcimitens in prima absolutione potuit esse recte dispositus etiamsi posterior absolutio usque ad mortem dilata
fuisset, ut de se patet ; sed & Ecclesia non iussisset, Apostatam illum primo absolui, si de illius dispositione dubitasset; unde cum illum absoluendum dixerit per ea verba, iuxta oppone tem . In h. rasui e vita excessus Sacratam uri Communionis erit particeps euidens est Ecclesiam de illius dispositio.
Be nullam dubitationem, aut suspiticionem habuisse. Ex quacumque igitur parte accipiatur Canon ille, & in , quocunque sensu intelligatur,nullatenus ad rem propositam facit. Secundo affertur Canon 76. Concilii j Carthaginensis quarti, in quo
decernitur,etit is qui poenitentiam in iu-
semitatepetit, sicasu, dum ad tum Sacerdos multatus venit oppressus infirmitates erit,etel in phrensis vrases, dantibus testimonium , qui eum audierunt , accipiat paenitentiam , etsi continu) cre
ditur moraturus, econcilietur per manus
impositionem , m in undatur ori eius Eucharistia: de mox additur, si superuixerit, admoneatur a supradiZtis te- Ribus, petitioni suaesit actum, cy'μό-
datur statutis paenitentiae legibus, quan diu Sacerdos , qui paenitentiam dedit , probauerit . Et postquam Canon. 77. decreuit, mi paenitentes, qui in infirmiatate sunt, Viaticum accipiant ue Haec addit Can. Paenitentes, qui in infirmmitate Viati m Eucharisba acceperint
non se credant abstiuos Me manus imp sit e , si superuixerint. In rem suam postrema, quae asse runtur, facere putant, qui haec orponunt videlicet, quod qui infirmitate oppressus, loqui non potest, poenitentiam , quam antea petijt, accepit , de reconciliatus est per manus impositionem, si superuixerit, seb- datur statutis Poenitentiae legibus , de non se credat absolutum sine manus impostione, quasi Ecclesia de sincertiatate conuersionis illius, Se de essica cia absolutionis ei collatae dubit
Ad hoc obiectum dicitur, ut ad praecedens. Nihil videlicet in allegintis textibus haberi , quod vel minimam Ecclesiae suspicionem, vel dubitationem indicet de sinceritate con- M versi
104쪽
s o Raymundi Cardinalis Capisti echi
uersionis illius poenitentis, aut de im- Canonica, per manus impositionem pensae absolutionis essicacia ob in- impendebatur. Vnde cum in laudato dispositionem subiecti . Quod vero Canone 76. Concilii Carthaginenssin eodem Canone dieitur de poeni- dicitur, quod si insemitate correptus,
tente, qui infirmitate correptus re- continuo creditur moriturus, reconeso
conciliatus suit per manus impositio- turper manus impositionem, nomin
nem, si superuixerit subdatur statutis impositionis manus, intelligenda est
Paenitentis legitus, non ideo dicitur, absolutio Sacramentalis, etiam iuxta quia dubitetur de sinceritate conuer- Opponentes,nam hi supponunt,aegrisionis illius, aut de impensae absolu- tum illum absolutum Sacramentalitertionis effracta, sed ut statutae leges de filis, S EccIesiam postmodum de, subeundis pro admissis criminibus illius absolutionis efficacia dubitare ,
poenis , observentur, ita ut nullus, non possunt autem colligere, praedi- qui vita, & sanitate gauderet, ab eis istum aegrotum absolutum Sacramen, subeundis exciperetur. Tune autem taliter nusse, nisi ex verbis illis. ν dicendum foret, dubitatum fuisse de concilietur per manus impositionem, er sinceritate conuersionis illius, aut de go Velint, nolint fateri coguntur, no- impensae absolutionis esticacia, quam mine impositionis manus in eo Can do statutum fuisset, ut poenitens, qui ne intelligendum esse ipsum Sacra- in extremo vitae Sacramentaliter do mentum Poenitentiae, &Sacrame
peccatis praeteritis abselutus, si con- talem absolutionem. Quod specialia ualuillet, iterum absoluendus esset,uti ter hic praenotatum velim pro his,quae profecto statuendum fuisset, si Ecclesia in sequenti quaestione dicemus , ut de illius conuersione, aut de impensae ostendamus , per manus impositio- absolutionis efficacia dubitasset. Cum nem intelligendam esse aliquando in ergo , id nullatenus itatuatur, eui- Sacris Canonibus ipsum Sacrame dens est, Ecclesiam de sinceritate con- tuin Poenitentiae, dc absolutione uersionis illius, aut decollatae absolu- Sacramentalem, quod Authores illitionis essicacia nullatenus dubitasse. sibi non constantes postmodum n Ad Canonem vero 78. eiusdem gant. Concilij, in quo decernitur, ut paenia In Canone vero 7 8. eiusdem Co tentes , qυι in infirmitate Viaticum Eu- cliij Carthaginensis , cum dicitur, charisiae acceperunt , non se credant ab- quod is insi mirarestates si e manus imp stione, si Viaircum Euclaristia acceperunt, noxa nixerint; Dicimus, per manus impo, se cridant alsolares sine manus imp sitionem in eo Canone intelligendam tione. Nomine inipositionis manus, esse absolutionem non Sacramenta- intelligenda est non absolutio Sacratem , nam hanc supponitur accepti se mentalis, nam dici nequit, poenitem illum, qui moriturus erat, scd C, tes illos Eucharistiam sumpsisse absq; nonicam, & Ecclesiasticam, pro λ- absolutione Sacramentali; Cum erom externo I Vtraque enim absolutio, dicitur, poenitentes illos Eucharistiani hoc est, tam Sacramentalis, quarata in infrinitate sumississe, & eosdem absoἀ
105쪽
absolutos non fuisse per impositionem manuum , absolutio haec intelligenda est non Sacramentalis, sed alia illa Ecclesiastica, seu Canonica, di pro
soro externo, quae utpotὰ multas c remonias requirens, pro breuitate temporis, morituris non impendebatur , N in Concilio Arauxicano I. Can. 3. dicitur recedum de O pore paenitemia accepta, placuit sine reconciliatoria manus impositione eis communicare, dc licet absolutio illa E elesiastica, seu Canonica regulariter non separetur ab Eucharistiae collati ne , in casu tamen quo poenitens iam iam moriturus esset, concedebatur Eucharillia sne illa Ecclesiastica Ab-sblutione. Et hinc patet, distinctam suisse absolutionem Sacramentalem, ab Ecclesiastica. Igitur cum in Can.
8. Concili j Carthaginensis quarti dicitur, quod qui in in limitate Viaticum Eucharisti e accgerunt , non se credant assolutos sine manus impositione, si surruixerint, nomine impositionis manus, intelligitur, non absolutio Sacramentalis, sed absolutio alia Canonica , de Ecclesiastica; alias Canon ille septuagesinus octauus contradiaceret septuagesimo sexto: nam inseptuagesimo sexto, dicitur, quod insimus ille reconcilietur per manus impositionem, & in Canone 78. dicitur , quod non reconcilietur per manus impositionem , nec possunt alio pacto hi dιο Canones conciliari, nisi dicendo, quod in priori Canone sermo sit de reconciliatione Sacramentali, in posteriori vero de reconciliatione Can nica, & Ecclesiastica, de quod utraque seret per manus impositionem.
Cum ergo in Canone 7 8. Concili j Carthaginensis dicitur , quod poesim
tentes, qui in infirmitate viaticum, Eucharissae acceperunt, non se credaut absolutos sine mauus impostione, sis peruixerint, sensus est , quod a superuixerint, non se credant absolutos absolutione illa Ecclesiastica, de suprema, quae post expletas poenite tias omnes poenitentibus omnibus
impendebatur, quasi a poenitenti js illis explendis , si superuixerint, immunes essent, sed prosequi deberent decursum, & stadium poenitentiae, sicut alij. Et idem dicendum ad Can. 3 . Gn-eiiij Arauxi cani, quem tertio loco pro
se affert Pater Natalis, nam in eo Canone dicitur; recedunt de corpore paruitentia accepta, placuit sine reconciliatoria manus impasitione eis communicari, quod morientis suscit consolationi, secundum dissultiones Patrum , qui huiusmodi communionem Viaticum nominarunt. Quod si superuixerint , stent in ordine paenitentium, ostensis necessa-rjs paenitentia fuctibus legitimam
Communion Em, eum reconciliatoriam
nus impositione percipiant. Est enim h Ium verborum sensus, quod qui morituri Eucharistiam sine reconciliatoria manus impositione acceperunt, hoc est, sine absolutione Canonica, de
pro foro externo ; nam certum est,
quod qui Eucharistiam acceperunt, absoluti suerant absolutione Sacramentali , Se pro foro interno, si sim peruixissent,stare debuissent in ordine poenitentium , id est , prosequuturi fuissent decursum flatus poenitentiae,5e ostensis necessarijs poenitet te fructibus, legitimam Comunionem cum roconciliatoria manus impositione p.r' M a ce-
106쪽
9 α Raymundi Cardinalis Capis icchi
cepi siet.Undecu dicitur digitima Corn- nitentium . cum illis manus impommunionempercipiant ; non est sciasus, tionem suis temporalias percipiant :quod Ecclesia velit, infirmum illii ii, nisi idsecretat, non se Psolutos a min-mine te mone,non legitima absolutim cuo excommunica nis, vel a par nem Sacramentalem aceepisse, ut vult temporali, qua ipsis a Sacerdote pro Natalis; nam haec verba, non rese- fripta fuerit . Hos a culpa absolutos runtur ad absolutionem Sacrament, fui se Aibitari non potest, cum Viat lem infirmo illi collatam, quae utique cum Eucharistiae perceperint, quod E legitima suit , &recte, ac rite colla- clesia nunquam disribuere flet , nisita, sed reseruntur ad Communionem, illis dumtaxat, quor a culpa lethali Mseu Eucharistiam , de ad communica- beros esse credit, unde 'er manus imp tionem cum coeteris sdelibus, ei tunc sitionem Patres Concur hae,.seque concellam , quae legitima non suit, ii Cam 8 o. accipiunt actiouem isi rari quia non suit concessa iuxta sancitas rimitemia, qua paenitentibusheque leges, de ceremonias, eo quod coim ter reconciturioria manus imponebatur . cessa suit absque manus impositione , quque olim intre alios pulsea res: in di& ideo dicitur , quod si superuixerit , ita ritus in Ecclesia frequentata fuit rigitimam Communionem cum recom Vnde manus imponebantur, & iaciliatoria manus impositione percipiat , absolutione Sacramentali , &in abs ubi legitimam Communionem dicit, lutione mere nonica, seu Ecclesi quae fiebat cum reconciliatoria manus iura; immo de extra utramque ab limpositione , de haec reconciliatici lutionem eis manus imponebantur omissa suerat in easu mortis inimia Vnde poenitentibus in statu poenite nentis. tiae manentibus frequenter manus in Hune esse illius Canonis legitimum ponebantur, quia stequenter PQ
sensum testatur Glossa his verbis di tentiae Sacramentum eis conferebatur, suod Paenitentes, de quorum vita de- bc frequenter manus eis imponeban streatur, Communiorum corporis D tur extra Sacramentum Poenitentiae,
mini recipiant sine reconciliatoria manus quia id inter alios publicae poenitcn' impositi an sol mni, si et ro euaserint,an tiae ritus obseruabatur. sineant a communione donee tempus Idem censet Gabriel Albaspineu pamitentiae sit completum, Cr tune com- Episcopus Aurelianensis in notis ad munionem , . reconciliationem accia praedictum Canonem Concili) Casepiant. thaginensis, se enim ait In illo Praedictum autem sensum esse Ca- non agitur de peccatoribus , qui nρν nonis 78. Concilii Carthaginensis, modὸ pecca brum miniam , anteqμ asstinat Coriolanus in notis ad illum postituti paenirentiae tempus praecurris Canonem, sic enim ibi ait, Sententia sens, atque adeo Drtium gradum ait nondum completa auton paenitentiae, si ripiamsu Ierant: qui morbo postre superuixcrint, redeant ad ordinem creati relei atque grauate induci rebari
107쪽
tur, ut paenitentiam prosequerentura qui ρ obro si ibi futurum ducerent, atque etiam I riosum , m quatidie se ad terra prosternerent, palamiue intuente populo, ae fretuenti concursu illas manuum
imposilioues subirent, visem es igitur
Patribus in eo Concilio, ut paenitenter Sacro etiam nunc patulo resem, recuperata pristina Caletudise, non declinandas sibi esse manus illai in tertiogradu
impositiones. Et Ferdinandus de Mendoeta in Cominent ijs ad Canones Concili j vliberitani in Commentario Can. ait, quod illa vocabatur legitima pC nitentia, quae erat secundum Canones Ponti ios , ut ex Poenitentiali Romano Theodori, de Ledae patet: ea vero poenitentia legitima erat, quae explebatur tempore constituto ab Episcopo, quamque ducebant poenitentes, dc cum domi, de in Ecclesi noctu, dc interdiu perpetuis erumnis sese exercerent, de lacrymis, fletibus de multis praeterea signis animi dolorem clam, & public testarentur. Il- legitima vero dicebatur, quando poenitentes languilius eam subirent, Mparum dolerent de peccatis, quamuis praescriptum tempus explerent. Hactenus Mendora. Haec eadem prilis dixerat Cardinalis uel luminus de Paenitentia lib. I .cap. 13. his verbis et auod autem in Concialio Carthaginensi Cam 78.ἀicitur, ut poenitentes , qui ob vite periculum etiaricum Eucharistia accipiunt, nauseexi limιnt assetiuos sine manus positione ,si superuixerint, non repunas N,
que diximus silicet, quod olim in a
min ratione Sacramenti rimitentiae stiuisser, dum paenitentes reconcinaret, eis
dein manus imponeret Accvit, eatruoncilium manus impodionem pro ibamenitentia af tione , in qua fre1uenter manus imponebantur nam in eodem Concilio can. 8 praescribitur , ut singulis diebus ieiuniorum manus a S
cerdotibus paenitentibus imponantur. Ita-
qua hae ea Concili, illius sententia.
ob vitae periculum a Sacerdotibus absoluuntur , nondum completa laenitentiae publicae actione, ij, Duperuixerint, redeant ad ordinem paenitensium , ct cum illis manus impositionem suis temporibus
percipiant, . nisi id fecerint , non se
existim ut absolutos a vinculo excommunicacionis, mel a parua temporali, quη
illis procripta a Sacerdotibus fuerat. Nam quod a culpa ui oluii fuerint , du.bitari non potest, cum Viaticum Eucha ristia perceperunt, quod Ecclesia nunquam tribuit, nisi os, quas a culpa I nati l beros credit . Haec Bellarmi
Quare duo requirebantur ad legitimam poenitentiam, scilicet explere tempus constitutum ad poenitentiam agendam, & hoc docetu Garcias, de Vinnius, & ulterius alia illa, quibus poenitentes diu verum animi dolorem
testarentur. Haec autem praestari non poterant a pCenitente morte iminincn. te: nam etsi verus, de sincerus dolor in eo esset, de ab eo ostenderetur, quia tamen tunc, non tam longo tempore,
uti praescriptum erat, id ostendere poterat, cum immineret mors, undὸ ad legitimam poenitentiam deficiebat tempus praestitum,. de diutinus dolor, ac fictus .. Ideoque decernitur, ut si poenitens ille conuales eret, ostensis diutinis illis, necessariis poenitentia: fiuctibus, testimam Communionem
108쪽
9 4 RV mundi Cardinalis Capi succhi
cum reconciliatoria manus impositi Sed admittamus,dubitari posse done perciperet. Quapropter legitima sinceritate conuersionis illarum , qui Communio ab eo poenitente perci- post totam vitam in peccatis perapienda, si reualesceret, supponebat, iram, veniam , de poenitentiam in excommunionem illi in eo breui tempo- tremo exposcunt. At hoc non probat, re, quo mors imminebat illegitimam, quod Ecclesia poenitentibus illis at ex desectu praedictarum conditionum, solutionem aliquando negauerit, auxquae ob temporis angustias praestari negare debuerit,& absolutionis coim non poterant,& Communionis' nomi- cessionem, ei se debiti rigoris relax ne in eo casu concessae, intelligenda . tionem. Nam quamuis dubitari pos est Eucharistia, Se communicatio cum sit de sinceritate conuersionis illorum, fidelibus, non vero absolutio Sacra- qui post totam vitam in peccatis permentalis. Nil ergo ex his Canonibus actam, in extremo dumtaxat vitae v
habetur, quod indicet dubitatum suis. niam exposcunt; quia tamen, nec deust de emcacia absolutionis Sacramen- illorum indispositione constat, M p talis poenitentibus illis in periculo tari possit, quod huiusmodi poenite
mortis impense. tes, Verὸ N ex corde doleant, uti vere, Ex his pariter seluuntur, quae obi j- α ex corde dolere possunt, Ecclesiacit P.Natalis ex Can.;. Concili)Epau- non debet eis absolutionem Sacr
liensis. Nam in eo habetur . Ne et mentalem negare, cum non constet,
Iussime remedis, aut spe as Ecclesia re. eos vere indispositos esse, nec enim inpellatur , neue misi , si aut poenituerit , eo casu timeri potest recidi uitas, cum aut se correxerit , ad meniam redeundi , poenitentes illi sint morituri. Vndὰ aditus obstruatur ; sed si cui forsitan δε- absolutionis denegatio, non esset rescrimen mortis immineat, damnatiouis ciae disciplinae obseruatio, ac proinde confiituta tempora relaxentur. Quod si absolutionis concesso, non est debiti aegrotum accepto Viatico revalescuefor- rigoris relaxatio. Id autem ostenditurtasse contingat, statuti temporis patia , ex illismet S. Augustini aut horitatu obseruare conuenit. bus, quae a praefatis Authoribus op-Nam neque in his habetur, quod ponuntur. suspicio, aut dubitatio intercesserit Prima enim est exser. 37. ubi S n-
de sincera conuersione poenitentis, istus Doctor, sic loquitur. Parum saut de absolutionis ei impensae es sca- peccatorem paenitere, uis poenitentia incia, sed solum decernitur, quod si peregerit. Ad emendanda enim crimia aegrotus ille, qui viaticum accepit re- na , mox paenitentis sola non se cit. ualuerit, statuti temporis spatia ob. Num in satisfactione ingentium peccat
seruet, id est, prosequatur cursum νum non verba tantum , sed opera poenitentiarum, quas omnes in statu p aeruntur . Datur quidem etiam vomenitentiae manentes subibant, post extremis paenitemia , quia non potest δε- quarum expletionem communica- negaro, sed aut res tamen esse nonpositioni persectae cum coetens fidelibus fumus, q*ia qui sic petiem , mereatur reddebantur. a soliti . 2 ρο- ὰ enim agit poenitentiam
109쪽
vim lapsus P a m G agit paeniten
tram in extremis et, suibus constit tus auomodo paenitentiam agere post,
qui nulla iam pro se opera stis adtinia operari potest Et ideo paenitentia, quae ab insema petitur, infirma est, Paenitentia, quae a moriente tantum petitur , timeo ne ipsa moriatur.
Secunda quam ex Augustino obii-eiunt, est ex homilia I. ubi sic ait. Rui egerit Graciter 'itentiam, oes lutusfuerit a tigamento, quo erat olyrictus , . a Christi corpore separatus , γιι ne post pomitentiam vixerit, sicut ante paenitentiam viuere debuis . post reconciliationem , quandocumque defun-Ectus furrit, ad Deum vadit , ad requiem vidit, Regna Dei non privabitur, a
pia. Diaboli Harabitur; Si quis autem positus in ultima necessare aegritudinis sua , voluerit accipera paenitentiam , ω' accipit , . mox reconcili tur, c hinc vadit et fateor etdis, non illi ngamus , quod perit , sed no prae- suunmus , quia bene hinc exit . Naupraesumo, non τος iis , non praesum. Fid iis bene vivens , securus hinc exit .ae gens paenitentiam , in reconciliatus ,
eum sanus est,. postea bene minens, s eurus hinc exit , ego nou sum securus. Vndἰsecurussum, securussum, o do securitatem et Unde non sum securus , paenitentiam dare passim , securitatem dare nos possum. Numquid dico, damnabitur , sed nec dico liberabitur . Vise eo , dubio liberari, age Faenitentiam ,
dum suus es , m si sic agis , dico tibi ,
vias urus es , quia paenitentiam egisti, eo tempore , quo peccare potuisti , si misagere pα irentiam, quando iam peccare non petes, peccata te dimiserunt , no tu illa. Haec Augustinus.
Authoritates tamen istae retorquen. dae sunt contra opponentes . No enim in eis habetur, quod Poenitentia, seu Sacramentalis absolutio deneganda sit peccatoribus in extremo dum. taxat vitae illa petentibus, sed quo4 eis concedenda sit, & si de illorum salute post concessam eis poenitentiam non adst securitas . Nam in primo loco exsim. 17. de tempore sic habetur. Datur quidem etiam in extremis paenitentia , quia nβη potest denegari , sed Aut heres tamen esse non possumus , quod qui sic petierit , mereatur absolui. Igitur Augustinus affirmat , Poenitentiam in extremis postis non posse denegari . Si ergo Augustinus docet, poenitentiam in extremis eam petentibus non posse denegari, dici non potest,
poenitentiam in extremis eam petentibus fuisse ali indo ab Ecclesia denegatam;quod enim non potest den gari, nefas est putare , ab Ecclesia Lisse aliquando denegatum. Solum addit Augustinus , sed Authores esse non possumus,quad quisc petierit mere. tur absolui . Vbi non dicit, quod in extremis poenitentibus absolutio sit deneganda, sed quod affirmate non possumus, quod qui sic petierit, mereatur absolui , id est dispositus sit ,
5e habeat omnia requisita ad recipiendum absolutionem . Certum est autem non esse denegandam absolutio nem peccatori in extremo vitae danti signa poenitentiae, etsi non possumus certo affirmare,quod ex corde doleat; nam nec certo ponamus negare, quo ilex corde doleat, sed non propterea cerib censere possumus , quod illo
non sit dispositus, potest enim dispositus esse, de id credere positatus si id de se ipse ille testetur.
110쪽
96 Raymundi Cardinalis Capisii cchi
Et idem dicendum ad alium Augustini locum ex homilia 6 I. nam etiam ibi non dicit, negandam esse poenitentiam , sed concedendam di cit, poenitentiam, & absolutionem, ei, qui positus in ultima necessitate, aegritudinis suae, cam voluerit accipere. Sic enim ait S. Docior; Si quis
autem positus in et bima necesstate aegritudinis suae τοlu ris accipere paenitentiam, Cr accipit , mox reconcilia-iur, G hinc odii, non illi nega inus , v d p rit , sed non praesumimus , quia enὸ hiuc exit. Concedit igitur Augustinus , non negat poenitentiam , de reconciliationem peccatoribus inextremo vitae poenitentibus , de si non praeluxatur, quod bene de hac vita
At quoniam ad Augustinum pro-Docant , audiatur Atigistinus de Eccles. DIr . cap. 8 o. ubi contra Nouatianos liaec habet : Paenitentia aboleri precata indubitanter credimus , etiamsi in murmo et ita spiritu σdmissorum p. ruinat , G pullica lamentatione peccata prodantur , quia pro
positum Dei, qtio decreuit saluare, quod perierat , sat immolite , id o , quia
Poluntas eius nou mutatur sine emenι-
tione etiM, si tempus conce itur , sin svplicio usessione, si continuo vota exisceditur , menia peccatorumsideliter prae- sui natur ab ilio , qui non vult mortem peccatoris, sed Qt conuertatur a perdiatione paenitendo , o saltiatus miserarione Diuina mi uat , si quis aliter de iusti ma Dei pi tate sentit non Cιr planus , sed ' uatianus est . Haec Augustinus, in quibus expresse asserit etiam peccatores in extremo dumtaxat vitae poenitentes veniam, di s lutem , consequi posse, etiamsi obtemporis angustias premente morbo,& morte imminente patratorum criminum consessionem edere non possisint. Vndὸ multb magis censet eosdem peccatores veniam , de salutem consequi posse, si permittente tempore admissorum , criminum confestionem peragant, ac proinde censet, eos ab luendos esse. Nusquam ergb Au. gustinus asserit peccatores, etsi grauiorum criminum reos, vel in extremo vitae dumtaxat primitentes absolauendos non esse. Quin censere illos non esse absoluendos Nouatianumesie dicit.Affert autem loco citato Augustinus ea,quae ex parte peccatoris requiruntur susticiunt, ut venia a Deo obtineat, de admista peccata aboleatur, dc ea dicit elle poenitentiam, qua ab leri peccata indubitanter credit, et ianisi in ultimo vitae spiritu ad millorum poeniteat, ει emendationem vitae, si tempus conceditur, sine supplici consessione, quae non possit peragi , seontinub vita excedatur. Certum est autem, quod quando poenitens i extremo mortis constitutus potest peccatorum suorusti consessione retragere , ad eam peragendam teneatur, idque non negat Augustinus, cum verb peccator in extremo vitae constitutus ob temporis angustias non potest confessonem peragere , ten tur ad actum Contritionis cum voto Consessionis.
Sa iactus etiam Ambrosius in or tione sinebri Valentin. ait, in fine , poenitentiam agi posse; & veram esse posse poenitentiam , his verbis. Teatus plane , qui vel in senectute correxit errorem , Beatus, qui et ei sub ictu mor