장음표시 사용
71쪽
probat ex verbis Tertulliani in libro de Pudicitia, ubi de Zephirini edicto Teitullianus haec scribit. Atidio Ediactum pr positum , . quidem peremptorium quod Poti sex cilicet Maximus, qui est Epist pus Epis porum edicit: Ego ct maech , o fruicationis d tibia
paenitentia Iunc Zis dimitis . Et initata idem Lupus de Tertulliano sic ait: Arguit Zephirinum Pontificem d/ di plici excessis, de duplici in Ere as indusia nouitate . Primo quod moechis, de Arnicatoribus absolutionis pacem uesecundo, quod etiam poenitentiarum remissionem impertiretur, & utramque gratiam permitteret postulari, ae adiuuari per Martyrum litteras,& α- uera utrumque addit Lupus)tunc suit in Ecclesia nouum, uti iliarum culpa.rum, ita de poenitentialium satisfactionum remissio querat usque tunc Christo Domino reseruata.
At Zephirinus in relato Edicto, non dicit se noui aliquid decerneri, quoad veniam moechis impertiendam , neque in hoc antiquam se legem emollire, igitur ex Edi Zephirini potius oppositum colligitur, videlicet consuetudinem veniam donandi moechis antiquam esse, Se ab ipsis Ecclesiae primordiis in v su fuisse. Quare tantii m abest, ut ex eo Zephirini Edicto habeatur, quod eius tempore veniae huiusmodi elargitio inciperet , ut ex eo potius oppositum habeatur , & contra Lupum retorqueatur . Non enim Zephirinus nouam legem condidit, sed veterem consuetudinem seruauit, & confirmauit. Sed de ante Zephirinum, imo semper in Ecclesia Romana consuetudiunem fuisse' reis di tum criminum poenitentia functis, veniam, & absolutionem impendere , constat ex dictis, & ex mox dicendis amplius constabit . Nam Sanctus Irenaeus , qui ant Zephirini Pontificatum scribebat huius veniae denegationem ab Ecclesiau Roniana, ut Lupus asserit , datam ignorauit, cum, ut benὰ obseruat Morinus , saepius data occasione illius denegationis nunquam mentionem faciat, imo contrarium ex Ecclesie consuetudine saepius factam testetur. Libro enim I. cap. 9. refert nonnullas
mulieres a Marco quodam Haeresar-clia non solum mente, & animo , sed
etiam corpore corruptas, exornolo
sesi ficta in Ecclesiam receptas suisse', hae tip ssini E conuersae ad Eccle:iam
Dei consessae sunt, & secundum corpus exterminatas, sed ab eo velut cupidine , de inflammatas valde se illum dilexisse , ut & Diaconus quidam eorum , qui sunt in Asia suscipiens
eum in domum suam, inciderit in huiusmodi calamitatem. Nam cum esset eius uxor speciosa, A sententia,& corpore corrupta eis et a Magistro , & secuta esset eum multo tempore, post deinde cum magno labore ua-
tres eam conuertissent, omne tempus
in exomologesi consummauit plangens , de lamentans ubi hanc, quam. passa est ab hoc Mago corruptelam. Addendum est illustre tcstimoniun. Clementis Alexandrini, qui vixit Lephirini temporibus; in secundo Stromatum ex lib. 2. Pastoris mandato q. cxcerptum, quo poenitentia de post poenitentiam venia ex Angeli ma dato quibuslibet peccatis, & MCe chiae singillatim conceditur. Idem cui H denter
72쪽
s a Raymundi Cardinalis Capi succhi
denter de quibuslibet peccatis in specie ; te colligit ir ex eiusdem Heri e M. 3. similitudiniόtis 8. Hoc idem probatur luculento testimonio S. Augustini in Epistola 4 8.
Vincentium Donatistam, in qua testatur , S. Cypriani tempore venianti adulteris poenitentibus concessim sui iast. Ibi enim reserens S. Cypriani lorcum, quo Cyprianus innehitur in Sa. cerdotem ita poenitentiam dantem peccatori, ut sela poena indicta , cum non absolueret; Quia videlicet is haud dubie impiὰ contra fas omne, ocius faceret, utpote qui non solueret , quem obligassct , eique poenitentiae chim, de spem veniae negaret, sic Augustinus contra Episcopos Astica
nos , qui contra ius omne, fas contra Christi institutum, S Ecclesiae disciplinam Moechis poenitentiam , &peccati veniam negabant, pronunciat. Si quod meritas habet , . quad Ecclesia meritὸ tenet, reci; poenitentiιus adulteris pax dabatur, Cypriani videlicet tempore ) illi qui in totum Iocum pam
nitentia contra adulteros claudebant, im
pie τtique agebant, qui memίris Christi sanitatem negabant , m claues Ecclesia pulseκtibvssubtrahebant, c. τ misericordis a patientia Dei , quae illos propterea sinebat vivere, ut paenitendo sanarentur Sacrificis contriti spiritus , o contribulati cordis oblato dura crudelitate contradiceb/nt .
Ad idem faciunt, quae pro secunda
nostra assertione asseremus ex S. Paciano in Epist. I. ad Gmpronianum,m Epist. 3. in qua multis probat nulla peccata, vel magna , vel modica,e,cipi a Christo dicente, Euorum romiseritis reccaι - - . miro praecipi , ut septuagesies septies relaxetur , quod peccatur in hominem &c.
His denique testibus adiungi potest s. Dionysius, qui pluribus Areopa- gita creditur; Mu tis enim in Episto
laad Carpum in eos, ipsumque Carpum inuehitur, qui pe ccatorum quorumlibet poenitentibus veniam , 5e reconciliationem denegant;sed omnibus anteire debet, recte ait Morinus,
Corinthii incestus ab Apostolo Paulo
veniam consecuti , exemplum quod Catholici semper Tertulliano apposueruiit, & cuius pondere ita oppressus est, ut illud nunquam excutere potuerit, licet saepius id magno Conatu in libro de Pudicitia tentavcrit. Pro maiori autem eorum , quae hactenus dicta sunt , & aliorum , quae mox dicemur , intelligentia , atten- degda sunt, quae in sequenti quaestione obseruabimus,& hic obseruanda censemus; quod videlicet peccatores poenitentiae Ecclesiasticae seu canonicae statum ex praescripto Ecclesiae su-icipientes abibluebantur Sacramenta' liter, nedum ante peractam poenitentiam Ecclesiasticam , sed Se pluries Sacra nientaliter absoluebantur in prosequutione eiusdem p xnitentiae , iniuncta his alia poenitentia Sacramentali: ac praeterea Sacramentaliter absoluebantur post expletam poenitentiam Ecclesiasticam; Unde completa Fcclesiastica poenitentia duplici absolutione absoluebantur , absolutione scilicet Sacramentali pro culpis post ultimam absolutionem Sacramenta leni in eo statu admistis, quae saltem veniales esse potuerunt, iniuncta eis speciali poenitentia Sacramentali; Et rursus abibluebantur absolutione Ec
73쪽
clesiastica , quae post impletionem E clesiasticae poenitentiae impendebatur. Haec enim omnia ita contigisse dicendum est, quia ea in hac re antiquitus in Ecclesia peracta esse dicendum est, quae rationabilia sunt, immo de conformia institutioni Sacramenti Poenitentiae a Christo peractae,inueniuntur, T si autem omnino rationabile, &institutioni Sacramenti Poenitentiae c5forme, ut fideles priusqua a poenis ab Ecclesia pro admissis culpis ab eadem Ecclesia exsoluantur, quod contingebat per absolutionem Ecclesiasticam, exsolverentura culpis, & poenis, i foro mi , quod si per abso utionem
Haec autem hic obseruanda dux, mus , ut inde pateat, quod licet plii res ex authoritatibus a Nobis inductis, pro hac nosti a prima assertionea sormaliter intelligendae sint de abso lutione Ecclesiastica, qua poenitentes post expletam Ecclesiasicam poenitentiam absoluebantur, eaedem tamen authoritates nostram assertionem probant , quoad absolutionem videlicet Sacramentalem nana probato , qud dEcclesia absolutionem Feclesiasticam, dc pro soro externo trium dictorum criminum reis poenitentia fiunctis nomdenegauerit, a sortiori probatum relinquitur , quod nec absolutionem
Sacramentalem eorurndem criminum reis unquam denegauerit, cum absolutio illa Ecclesiastica, & pro soro externo , coniunctam scinper haberet, immo praesupponeret absolutionem Sacramentalem, & pro sero interno. Immo illud etiam obseruandum,quod nulla unquam fuit, aut potuit esse controuersia in Ecclesia riuidquid recentiores contradicanto de concedendata; absblutione Sacramentali peccatoribus veniam petentibus, de poenitentibus, nam cum Sacramentum Poenitentiae institutum sit a Christo Domino, ut conseratur peccatoribus dolentibus, ac poenitentibus, non es putandum, quod Ecclesia contra
Christi Domini praescriptum, Poeni
tentiae Sacramentum pro poenitentiabus institutum, eisdem etsi grauissimorum criminum rei S denegare voluerit . Dicimus autem, de hoc nunquam controuersiam fuisse, aut esse potui sese in Ecclesia, nam quod Nouatiani, alijque haeretici negauerint peccatores ad veniam, de ad absolutionem recipiendos esse certum est, eos tamen Ecclesia damnauit , sicut εe alios quoscumque , etsi alias Catholicos, qui negarent grauiorum criminum re. os ad poenitentiam esse recipiendos etales erant Episcopi aliqui, qui ut resert , S. Cyprianus in Epist. ad Antonianum, pacem Moechis non dandam putabant, quos ibi Cyprianus reda guit.Quare Ecclesiae mens semper fuit, ut quorumcumque criminum reis, poenitentibus, de veniam pollulanti. bus, absolutio de venia concederetur. Hinc illae S. Cypriani ibidem inclama-.tiones contra Nouatianum Dominus in Euang tio suo dicis, estote misericordes, sicut de Pater vester misertus est vestri. Et iterum: Nou est opus sanis
Medicus , sed male babenti; us. ampotest exercere medicinam, qui dicit,
Q sol fisos curo, quibus M dicus necessarius non est λ Et post plura in Gid a placuit frater charisme , examin iis causis sutilo in B; naticos interim H 1 ad iti
74쪽
6o Raymundi Cardinalis Capilacchi
admitti , Sacrificatis in exitu stilumiri, quia exomologesis apud Inferos non est , nec ad paenitentiam quis a nobis com NA psit se, sifructus paenitenti ultrah tur Et post alia 4 Iacet , eccesaucius
f auer ab Aduersario in acie vulneratus . Inde Diabolus conatur occiderι , quem Aerauit, hinc Christus hortatur , ne in totum pereat, que redemit. Cui de duobu/as stimus, in cuius partitas stamus trune Diabolofauemus, ut perimat , m femianimem fratrem iacestem , sicut tu Euangelio Sacerdotes m Levitae praeterimus Z an vero ut Sacerdotes Dei, m
Christi, quod Chrisius st docuit,
est , imitantes vulneratum de Ad sarii faucibus rapimus , ut curatum Deo iudici reseruιinus: N.c puteo te charis. me , hinc aut virtutem fratrum minui ,
aut Mouaseria d/ficere , quia lapsis δε-xata sit paenitentia , . quod poenitenti. ni spes pacis Oblata nam mniarchis a nobis paenitentia tempus co ceditur , m pax datur , non tamen idcirco mirginitas in Ecclesia deficit, aut Gutinentiaepropositum gloriosum per aliorum peccata languescit , m rursus Miror
quosdam sic obstinatos esse, τt dandam
non putent lapsis paenitentiam , AEut paenitentibus existiment , veniam denegaudam , cum scriptum sit : Memento vnde cecideris age poenitentiam , 5c fac priora opera, & insta Neminem putamus ast iu sari facti uir , . spe
pacis arcendum, cum sciamus iuxta Scriapturarum Diuiuarum sideri auctore, mhortatore ipso Deo, m ad agendam paeni'tentiam peccatores redigi m veniam atque indulgentiam paenitentibus non d
negari Mox in eosdem Nouatianos inuehitur , quod vellent peccatores poenitenti j iac operibus poenalibus
subiacere , non tamen eis abselati nem dari, inquiens Ofrustra afra ternitatis irrisio , ὀ mi rorum Iam utantium caduca deceptio , ὀ haereticae in. stitutionis ines cax , o mana traditis ;hortari ad sati factionis paenitentiam , trsu,trahere defati adii οὐ midicinam, docerestatribus nostris plange , m Iach mas funde , diebus, ac noctibus ingemisce .sed extra Ecclesiam post omnia ista morieris, quaecumque ad pacem pertinent, facies, sed nullam pacem, quam tu ris , accipies.)Eadem latius prosequitur in epist la ad Nouatianum ipsum: in ea enim totus est in ostendendo , quod lapsis spes veniae non si deneganda, & in eumdem Nouatianum eleuat vocem suam ipsam redarguens,quod in scripturis tantum legat illa,quae ad exitium salutis pertineant, de quae ad misericordiam praetereat. Clamante, inquit, Scriptura, ac dicenter Parnit n-tiam agite , qui erratis, conuertimini cosede: 5e eadem quoque Propheta similiter exhortante, dc dicente: Conuertnmisi ad me in toto eorde vestro , in iei
nis, oefloratione, di planctu, σμα-
dite corda vestra, non etest menta , e, conuertimini ad Deum ostrum et quoniam misericors es, ct miserator, multae miserationis erc. Sanctus Cyprianus igitur peccatores quoscumque, nulla commistarum criminum exceptione facta, ad poenitentiam recipiendos dicit, eisque veniam per abselutionem etiam Sacramentalem, concedendam. Nouati nus enim, contra quem agit, nullam
spem salutis super re esse lapsis colendebat per Ecclesiae claues obtinendae. Nam illos salutem a Deo sperare pos se
75쪽
debere non mabat, & idia illos
id poenitentiam exhortabatur, H uinam clementiam lachrymis promererentur , ac laboribus, sed hoc negabat unum , ad Ecclesiae, ac fidelium Communionem eos recipi posse ; atq; penta Ecclesiam ipsos reconciliandi ius ullum esse, ac potestatem. Ut con- sat ex Epiphanio haerest sy. Socrate
7. Historicis Eusebio lib.s. Ecctis cap. 33. S. Cypriano inbbra deata sim ex Epist. 17. ad Coon litam. Cuna ergo S. Cyprianus eam Nouatiani haeresim damnet, qua N uatianus asserebat nullam Lapa v niam , de absolutionem concedendam esse, vult consinuenter Lapsisac quorumcumque criminum reis veniam, de absolutionem concedendam esse ;Igitur ex Cypriano habetur,quod E clesia, quorumcumque criminum reis etia Idololatri Homicidi te Moechis ponitentibus, de veniam poscentibus, veniam, de absolutionem sacramentalem non denegauerit. Haec porro ex Cypriano in'laudata Epistola ad Antonianum obseritat I annes Darsius in sitis Commentarijs in uniuersum Gratiani Decretum par. a. dist. 26. quaestis .c 7. Nam ubi r censuit priscorum Episcoporum opinionem,qui,ut refert Sanctus Cyprianus in dicta Epistola, dandam pacem
Mocchis non putabant, de in totum Poenitentiae locum contra adulteria, claudendum. Subdit Dassius: Hane vero opinionem non sequuta est Ecclesia
Romana, mi constat ex Tertulliano toto
iura dὸ Pudicitia. Nee Diuus Augus nus, qui ligis deseri m operibus exis
mauu andam esse paenitentiam Idolol tris, impudicis, homicidis; --tem opinantur, inquit , m cetera eleem - Ρηis compensari, tria tamen mortifera esse, non dubitent excommunicatione punienda , donec humiliori penitentia se nentur , impudicitiam , idololatriam, crhomicidium, o multo minus D. Chras stomus magnus Paenitentia Praesul, ut
paret Paris si ad Theodorum Apsum
cap. 3. Haec Darsius. Animaduertendum autem, quod cum S. Cyprianus locis citatis probat enitentiam peractam ante reconciliationem, seu absolutionem, non loquitur de poenitentia Sacramentali; nam haec, ut questione sequenti dic
mus ante absolutionem Sacramenta
lem non peragebatur, sed loquitur de poenitentia, qua peccator ex se ipso se disponit per dolorem, Se fletum ad veniam, de reconciliationem, seu absolutionem obtinendam.
AssERTIO SECUNDA . Ecclesia primis tribus sae
culis Peccatoribus in e tremo Vitae Poenitentibus Poenitentiae Sacramentum , seu absoluti nem Sacramentalem non denegauit.
res in principio Quaestionis r latos . Sed probatur primὁ authorit tibias illis, quas in prima assertione de Sacramentali absolutione intelligendas esse diximus; de praesertim S. Cypriani in epist. est. ad Antonianum; Ibi enim generaliter dicit peccatores pC nitentes,veniamque poscente ad p ni-
76쪽
6 L Raymundi Cardinalis Capi succhi
tentiam, veniam, ac ieconciliationem admittendos esse, & Nouatianum id negantem redarguit; Quae autem ibi pro hac re Cyprianus affert probant , Peccatores etiam in extremo dumtaxat vitae poenitentes absolliendos esse Sacramentaliter; Immo in cadem epia
sola in principio dicitur, per totum Orbem scriptum este qt tipsis infirmis,stin exitu constitutis pax donetur
& post plura dicit siqui enim infirmiatatilus eccupantur , illis , sicut placuit , in periculo subuenitur; postea quam tamen subuentum est, in periclitantibus pax data est, se .cari a nobis non possunt, aut opprimi, arctari, π manu nostra in exitum mortis vrgeri: ut quoniam morientibus pax datur, necesse sit mori eos, qui accuerint pacem: cum ma-1is is hoc iudicium Diuina pietatis,c p iterne lenitatis appareat, quam qui pi-. gnus vitae tu data pace percipiaut, his quoque ad vitam percepta pace teneantur .: idcirco, si accepta pace commea- . rus a Deo datur, nemo hoc debet in Sacerdote criminari, cum semel placuerit sta-
tribus tu periculo fulti uiri & post alia
cs' id o placuit, Frater clarasme, examinatis causis singulorum, Illellaticos interim a mitti . facrificatis in exitu subveniri, quia emines et sis apud Inseros ηon est, nec ad paenitentiam quis a nobis
Cum ergo S.Cyprianus velit , ut lapsis infirmis in exitu mortis pax detur , cum nomine pacis importari pos sit absolutio Ecclesiastica, si hanc Cyprianus concedendam dicit lapss in exitu mortis, potiori iure supponem dum est, eisdem concedi voluisse absolutionem Sacramentalem.
certum est, Poe nitentiam esse unum ex septem Sacramentis a Christo insti tutis, prout Sacra Concilia Florentinum, ac Tridentinum definiunt. Conssiit autem Poenitentiae Sacramentum in actibus poenitentis, qui sunt Contritio, di Consessio, & in absolutione Sacerdotis, ac in satisfacti ne . Rursum certum quoq; de fide est, Sacerdotem verbis, quae profert iii consessione manifestata peccata dimittere Io. Σo. Accipite Spiritum Sauctum quorum remiseritis peccata remiserunt1r eis, m quorum retinueritis retenias no Nam his verbis Christus Apo stolis, eorumq; Successoribus, qui sunt
Sacerdotes, remittendorum peccatorum potestatem largitus est, quae P testas in solo Poenitentiae Tribunali exercetur. Nec potest intelligi de sieci catis per Baptismum remittendis, vel de remissione per praedicationem. citanda, ut Haeretici comminiscuntur,
nam alibi tradidit Christus baptitandi praedicandique potestatem, Matthaei
videlicet 28. cum dixit: Euntes docete omnes gentes baptitantes eos in nomine
Patris , Fily, G Spiritur Sanἱli. Deindὸ, quia eadem est potestas remittendi, quae retinendi peccata: at potestas baptizandi, & praedicandi, non est potestas retinendi peccata, igitur datur alia potestas procedens cum cognitione causae , & legitima Iudici; Iurisdictione, qui pro meritis rei, aut soluat, aut retineat. Quemadmodum ergo Clarillus Dominus instituit Ba tismum ad remissionem pecccatorum ante Baptismi susceptionem commis forum , sic bonitatem eius decuit Sacramentum P nitentiae in remissio
77쪽
nem peccatorum posts aptisinum pa.
tratorum, initituere, quo culpae Omnes
post Baptismum susceptum contractae deleantur ; Cum autem Sacramentum Poenitentiae institutum sit a Christo, uti medium. necessarium ad salutem
peccatoris Christiani, ut per illud pia nitens absoluatur a culpis post Baptis mum contractis; non est putandum , quod Ecclesia illud Peccatori in e
tremo vitae constituto , poenitenti, ac petenti denegauerit, aut quod pecca- isti Sacramentum Poenitentiae in extremo vitae suae petenti solam Euchar stiam concesserit, ut vult Spalatensis, nam Eucharistia, nec esst sacramentum Poenitentiae, nec pertinet ad claues Ecclesiae.
Nec sat est huiusmodi poenitentes
ad sinceram cordis contritionem remittere , nam licet per sinceram Contritionem possint remitti peccata; Tamen Christus Dominus aὸ faciliorem reddendam viam salutis, instituit Sacra mentu sensibile Poenitentiae,quo
eum vera attritione remitterentur pecicata,quodque cuicumque Poenitenti,
quandocumque de peccatis,cum proposito ab eis abstinendi doleret, conferretur ; Vndὸ Christus non contulit potestatem Ecclesiae, ut relicto medio ab ipso Christo instituto , scilicet S
cramento Poenitentiae, peccatorem ad so. um actum Contritionis remitteret. Voluit ergo Christus, ut peccatori poenitenti per suos Ministros
Poenitentiae Sacramentum administraretur, & peccator, cum possit, si non accedat ad Sacerdotem sal tem non consequatur. Hinc San tus Augustinus in epist. 118. ad Honoratam . Si asinistra desint , quantum exitium sequitur res, qA de isto feculo,.vel non regenerati exeunt , mi ligari : & Leo Magnus 9 I. Si autem aliquis eorμm, pro quibus Domi sunt
camus , quocumque interceptus Assaculo a munere industentiae praesentis excusrit , m pri quam ad constituta remedia
perueniat, temporalem vitam humana conditione ierit, quoi moriens an corpore non receperit, consequi carne exutus , non poterit. Nec necesse est nos eorum , qui sic oburint, merita , actusque discutere, cum Dominus Deus noster, cuius iudicia nequeunt comprehend quod Sacerdotale ministerium implere non potuit ,μα iustitiae reseruauerit : ita potestatem suam timeri volens, it hie terror
omnibus prosit, . quod quibusdam tepidis , aut negligentibus accidit, nemo non metuat; Multam enim. τtile, ac necessarium est, et i peccatorum reatus ante etiatimum diem Sacerdotali supplicatioue se natur.Hinc Ecclesia in Concilio Trid. sese. Iq. cap. q. docet : quod etsi Contritionem aliquando charitate persectam esse
contruat, hominemque Deo reconc.liare , priusquam Sacramentum Parmientse a
iusini piatur , ipsam nihilominus reconciliationem ipsi contritionisne Sacramenti voto , quod in illa includittir non esse adscribendam. Nec Sacerdos poenitenti Sacramentum Poenitentiae petenti, si dispositus appareat, denegare potest,& Poenitentem ad actum contritionis remittere, immo cum ipsa Contritio, ut dictum est, non habeat hominem Deo reconciliare, nisi quatenus importat votum Sacramenti Poenite tiae ii commoditas adsit recipiendi Sacramentum , poenitens tenetur illud petere, & Sacerdos tenctur illud conferre 3 igitur non est Putandum,
78쪽
64 Raymundi Cardinalis Capi succhi
quod Ecclesia poenitenti in extremo vitae, Sacramentum Poenitentiae deis
Tertih probatur ex Canone 3 a. Apostolorum, in quo generaliter , Mnulla prorsus limitatione apposita decernitur deponendum ei se Episcopu,
aut Presbyterum, qui a peccato reue tentem non recipit, sed rei jcit, Se rati onem reddit, quia peccatorem reuertentem non recipiens Christu contristat dicentem, Gaudium erit in Coelo super uno peccatore poenitentiam agente. Id ipsum confirmatur aut horitate
S. Dionysij in Epistola ad Carpum, in
qua S. Dionysius multis in uelut ur c5tra eos, qui peccatorum poenitentibus veniam , & reconciliationem denegant. In quibus authoritatibus cum nulla exceptione aut iiiiiitatione apposita de peccatoribus in extremo vitae poenitentibus damnentur ij, qui Sacramentalem absolutioneni peccato
ribus poenitentibus denegant, in eis proinde damnantur , qui absis luti
nem Sacramentalem peccatoribuS in extremo vitae suae , veniam re absolutionem petentibus denegant. Et mirum est , quod aut horitates praedictas asserat Morinus, ut probet ab Ecclesia non fuisse a venia exesus sIdololatras, Homicidas, de M oechos, eo quod in his nulla sat exceptio peccatorum,& non aduertat hoc ipsum contra eius assertionem stare , qua dicit Sacramentalem absolutionem eis peccatoribus non fuisse concessam , qui ab Ecclesia pulsi, ab ea veniani in extremo dumtaxat vitae sitae postulas sent, nam nequQ in praedictis authori tatibus excluduntur, sed in illis de , quibuslibet peccatoribus generaliter nulla exceptione facta, iermo est. Quarto probatur assertio nostra a
thoritate Iuli j Primi , 5e Coelestini Primi summorum Pontificum, qui in
extremo vitae poenitentibus poenitentiam non denegandam animant, di oppositum damnant. Iulius igitur, ut refertur Causa 26. 6. Reum animarum esse dixit Presbyterum, qui pCenitentiam morientibus abnegat his verbis Si Presbyt r paenitentiain m
rientibus aburgauerit reus eritrum: quia Dominus dicit quacum p.
die conuersus fuerit peccator vita vivet, cir non moraetur 3 vera enim confessio in
ultimo tempore esse po:est, quia Dominus non solum i mporis, sed triam cordis inspector est : Sicut Latro unius momenti paenitentia meruit esse in Paradiso tu hara vltima Co fouis. )Secundus est Coelestinus Papa Boepi t. a. ad Oscopos Gallia, & refertur Causa I 3. q. s. qui sie ait: Agnouimus paenitent am morientibus denegari , nec iliorum desiderijs annui, qui obi. rus fui, tempore hoc, animae suae cupiunt remedio subu niri Horr mus fateor tautae impietatis aliquem iuumiri, o de
Dei bonitate desperet: quasi non pol ii ad
se quouis tempore concurrenti succurrere,. periclitantem sus onere peccatorum hominem rodimere, quo fe expediri desiderat, m liberari . a id hoc , rogo,
aliud est, quam morienti mortem addere, eiusque animam sua crudelitare, ne adsoluta esse possi occidere ρ Cum Deus ad jubveniendum paratis mus, inuitans ad uisentiam, sic pr4mittat peccatori, inquiens In quocumque die conuersus fuerit , peccata eius nou imputabuntur ei .
79쪽
iterum Ploti mortem peccatoris,sed tantum conuertatur, mutuat silutem irra homini adimit, qui uis mortis tempore speratam paenitentiam denegauit:
er diperat δε misericordia Dei qui eum is u mendum morienti su cere, eteliu momento posse non credit. Perdidisset Latro in Cruce pramium ad Christi δε ieram podens, si illum ius horae pasnit nita non iuvisset. Cum esset inpar Famituit, . per ' ius sermonis professen m halita sim Paradisi Deo permittente promeruit. Vera ergo ad Deum conuersio in ethimis positorum mente parius est aestimanda , quam tempore , Pr pheta, hoc taliter asserente, Cum eo uersus ingemueris, tune saluus eris)Cum ergo sit Dominus cordis in pector, uouis tempore , non est deneganda paeniarentia postulanti, cum siti se ouiget Iudici , cui ecculta omnia nouerit reuelari )Hactenus Caelestinus, qui electus fuit in Pontificem anno salutis q23. Haec profecto Pontifices illi adeo constanter non assirmarent, si Romana Eeclesia tribus primis seculis Po
nitentiae Sacramentum, seu abselutionem Sacramentalem peccatoribus in extremo vitae sitae poenitentibus, denegasset; debuit enim eis nota esse vetus in hac re Ecclesae consuetudo,
praesertim cum Iulius prope seculuin tertium, seu in principio seculi quarti ad Pontificatum assumptus fuerit, &Coelestinus in principio saeculi quinti. Quod si oppositum tribus primis feculis in usu fuistet apud Romanam Ecclesiam, huius meminissent. Illi autem , quos Iulius reprehendit, erant Presbyteri quidam, qui morientibus poenitentiam denegabant. Et Coele-ilinus idem damnat, quod in Galli se,
non in Ecclesia Romana, fiebat. Praeterea. Rationes, quas praesiti Pontifices in hac re afferunt, aded umgent, ut planὰ conuincant nunquam in Ecclesia Romana, quae Columna, &Magistra est veritatis, consuetudianem denegandi abselutionem Sacramentalem , in extremo tantum vitae
enitentibus, viguisse; Cum enim asserant, ex eo absolutionem in e tremo vitae suae poeniteotibus negamdam non esse , quia Dominus dicit In quacumque die conuersus Derit peccator , mira vitiet, oenon morietur ) Etrurius, quod confesto in mitimor Nore se po1 H, Et impie dicant, qui peccatoribus elusinodi absoluti
nem denegant, Cr morientis animam
occidere, haec profecto demonstrant denegationem absolutionis peccatoribus poenitentibus , esse ex se malam , α illicitam, & ex nullo motivo denegationem absolutionis peccatoribus in extremo vitae poenitentibus,
honestari, dc licitam fieri posse, ac
proinde oppositum nunquam apud Romanam Ecclesiam in usu esse potuisse.
Nee dici potest Pontisces illos lo. qui de sola negatione concessionis status poenitentiae, & reconciliationis , seu absolutionis externae, ac aliorum, quae in foro externo sebant. Nam horum denegatio, non occidit animam, nec eam denegantes, reos efficiunt animarum , nec salutem homini adimunt, ut dicitur in relatis verbis de illis, qui poenitentiam peccatoribus in extremo vitae poenitentibus denegabant , ac proinde Pontifices in relatis verbis loquuntur de illis , qui Sa
80쪽
66 Raymundi Cardinalis Capi succhi
mentalem abselutionem peccatoribus in extremo dumtaxat Vitae poenitentibus denegabant. Idque tanquam in pium horrendum detestantur , V pote contra Diuinam Misericordiam, quae peccatores omni tempore ad veniam inuitat, nec viscera sua ullo tempore peccatoribus claudit. Vndὸ non est credendum in Ecclesia Romana eam consuetudinem aliquando viguisse , quam eadem Ecclesia per os Pontificum impiam declarauit. Sed &si admittatur quod praefati Pontifices illos damnent, qui statum poenitentiae, & reconciliationem, seu absolutionem externam, in foro externo impendendam pece toribus in extremo vitae poenitentibus denegassent, hoc ipsum probat, quod multo magis damnauerint eos,qui absoluti nem Sacramentalem, re in sero interno impendendam eis denegassent, ms impium putarunt peccatoribus illissatum poenitentiae, aut abselutionem in soro externo denegare, eamque denegantes animas poenitentium perimere affirment, earumque reos pronuncient sic denegantes, multo magis id laudatos Pontifices aduersus eos pronunciasse dicendum est,qui peccatoribus illis Poenitentiae Sacramen tum, & absolutionem Sacramentalem denegassent. Quare dicendum, quod in pr dictis authoritatibus damnentur ij, qui Sacramentum Poenitentiae, de Sacramentalem absolutionem peccatoribus in extremo Vitae poenitentibus negabant ; vel f contendas, in illis damnari eos, qui externum poenitentiae statum, & reconciliationem in soro externo pec toribus illis negabant; Cogeris fateii, 1 sortiori, eos
damnari, qui Sacramentum Poenitentiae , seu absolutionem Sacramentalem eisdem peccatoribus denegas sent, vere tamen de negantibus absolutionem Sacramentalem authoritates illas loqui certum est. Hanc autem a solutionem,cum non absq; impietate,& crudelitate negari poste asseveret
Coelestinus,q uis dubitet,id quod adeo
vehementer damnat, nunquam in usi
Ecclesiae fuisse,nec ab Ecclesia decretu Quinto probatur luculento illo Diui Augustini testimonio in Epistotc.
8. ad vincentium Donatis iam superius allato , Si quod et mas habet, quod Ec Iesia m rit; temt rine pruit η-libus adulι eris pax dabator Sancti vis delicet Cypriani tempore ) illi, quι in
totum locum paenitent a contra adulteros
claud/bant, i te et lique et lant; qui membris C sifanitatem n gabant, σcraues Eccbsia , ptii antibus subtraholant, . misericordi ima patientiae Dei, qua illos propteres suetat vivere , mi paenitendo sanarentur sacrisio contriti spiritus , contrdulati cordis ollato ,
dura crudelitate contradicebant. Authoritas haec Augustini nedum pro adulteris, sed pro quocumque alio pecca tore, & pro cuiuscumque criminis reo in extremo dumtaxat vitae suae dolenti, atque absolutionem poscenti, contra Sacerdotes, qui tunc dolentibus absolutionem non impenderent,
apprime facit. enim totum locum paenitentiae contra eiusmodι peccatores
clausissent, impie et lique egissent , quiam inhris Christi sanitatem n et fient, . claues Messae pulsanti tui subtraxfsent, misericordis mae patientiae Dei, qua illus adhuc Melat vivere, ut paenitendosanarentu sacrificio contriis spiria