장음표시 사용
141쪽
cedente sistione suum effectum habe- remittens omnia peccata. Impediturre, huius eam rationem affert, quod autem quandoque per fictionem. Vn-mptismus imprimit characterem,qui dὸ oportet, quod remota ea per pin- cum relinquatur etiam in aeceden- nitentiam Baptisnus statim consete ficte ad Baptismum, tanquam sor- quatur suum enectum. ina ipsius Baptismi, recedente ficti O- Et in sententi dist. q. q. 3. an. a. ne Baptismus per characterem reli- quaestiunt. 3. sic ait, In Baptismo im-ctum, situm operatur essestum. Igi- primitur character, qui est immediatur idem dicendum de Confirmatim ta causa dispositionis ad gratiam, de
ne, de ordine, . nam & haec Sacra- ideo cum fictio non auserat characte. menta imprimunt characterem. Ra- rem, recedente fictione, quae effetio autem est, quia Sacramenta haec cium characteris impediebat, characharacterem imprimentia, licet cum cter, qui est praesens in anima, inci- fictione recipiantur , permanent in pit habere essectum suum, & ita Bap- subiecto ratiqne characteris , quem tismus recedente fictione enectunia indesebiliter impressum relinquunt, suum consequitur. quique quodain modo est ipsum S, Et ibidem ad i. ait, quod in Eu-cramentum, nam character, est res,& ςharistia non imprim tur character, Sacramentii simul,& ideo cum Sacra- cuius virtute possit aliquis virtutem meta ista quoad charactere per fictio- Sacramenti percipere, fictione rece- ne non sint remota,possunt recedente dente, Mideo non ea simile de Eu- fictione suum essectum habere. Alia charistia, in qua recedente fictione , vero Sacramenta,quae charactere non Eucharistiae effectum non percipit,
imprimunt, eum per fictam receptim qui prius fictus accesseratinem totaliter esse desinant, ac p in- Ratio igitur, ob q uam S. Doctor dE nullatenus existant, non possunt est, quod Baptismus recedente Grecedente fictione suum ellectum ha- ctione gratiam conseri, ea est , quod bete, quod enim non est, non potest Baptisnus imprimit characterem, qui causare. cium non tollatur per fictionem, hac Sic docet S. Thomas 3. remota Baptismus per characterem 7o. art. ID. nam ibi, ait, quhd eum habet suum effectum; Ratio autem liquid generatur simul cum forma, haec , & ea quam 3. par. adducit, recipit essectum forniae,nisi sit aliquid communis est Baptismo, Confirma impedien', quo remoto forma rei ge- tioni, & Ordini, in illis enim impri-neratae perficit suum enectum, sicut mitur character, quasi forma quae-
simul cum corpus graue generatur dam . Omnis autem serma consequi- mouetur deorsum, nisi sit aliquid pro- tur effectum impedimento remoto. bibens, quo remoto statim incipit De reliquis vero Sacramentis, id non moueri deorsum : Et similiter, quan- possumus asserem, cum nultu ra id as-do aliquis baptizatur accipit chara- serendi sundamentum habeamus,necterem , quasi formam, & consequi- que ex scripturis, neque ex Patribus, tur proprium essectum, qui est gratia aut traditionibus, nec stiam, ratio sufficien
142쪽
1α8 RV mundi Cardinalis Capi succhi ,
sciens sumagetur. Quare de selis Sacramentis , quae citaracterem inipriumunt id concedendum videtur,quod esse possint informia, de valida, de quod recedente sci ione gratiam conserant, hancque sententiam ex Scholasticis non pauci sui linent, Maior. in sq. Paludanus . Gabr. dist. IT. art. 3. Syl- uester, verbo Baptisinus A. 17. de non videtur dissentire S. Bonaventura, od Richardus, dum dist. . ad 'nem I. partis, negat ille, Eucharisiam, iste Poenitentiam , consequi effectum recedente fictione , ex eo quod barc Sacramenta non impri mant aliquam indelebilem dispositionem ad gratiam , de consequenter sint iterabilia. Idem docet Albertus Magnus in η. d. q. art. q. dc ad quartum ait, quod Baptismus manet in scio per mansionem characlcris, qui vocatur propriESacramentum , & ideo non habens obstaculum operatur gratiam eo modo, quo ipsum est causa, stilicet disponens, de Deus tunc esscit gratiam in illo, unde haec est salsa, quod Baptismus trans:jt, quia mansit, ut est character . Eadem habet dist. 17.
t. s. in solutione sic primi argumenti. Frgo solii in Sacramenta, quae imprimunt characterem informia esis possunt, de valida, quae tamen recedente fctioue suum producant effectum medio charactere; hinc S. Thomas dict. 23. quae, t. a. art. 3. quaestiun a. ait, quod quaedam Sacramenta sunt, in quibus ex administratione Sacramenti, semper consequitur aliquis effectus in suscipiente , nec im
peditur propter indispositionem suscipientis, sicut est in omnibus Sa
cramentis , quae imprimunt char
Nec dicatur, reliqua Sacramenta relinquere ornatum, aut dispositio nem in voluntate, quae etiam cum fictione remaneat, ratione cuius fictione remota possit habere suum essectum ; nam id sine ullo sundamento asseri , diximus supra , dc certum est, Sanctum Thomam huiusinodi ornatus , aut dispositionis nullibi meminisse, alias non negasset,Eucharistiam recedente fictione, gratiam conser cum tamen id neget, ut constat ex loco cit. Et ideb negat, Eucharistiana recedente fictionei gratiam constrae , quia Eucharistia non imprimit characterem , cuius virtute possit alἰ quis virtutem Sacramenti percipere ficti ne recedente; Ergo nihil agnoscit in Eucharistia, cuius vir. ute possit alis uis virtutem Sac. menti perciperectione recedente.
Nec etiam obhciatur, quod Sanctus Thomas lac. supia cit. asserar, consessionem remota sitione suum effectum habere, sicut etiam in alijs Sacramentis. Nam cum Sanctus Doctor ait sicut in alijs Sacramentis non est sensus, quod reliqua omnia Sacramenta gratiam conferre habeat recedente fictione, cum hoc expresa
neget de Fucharistia, ut modo dictum est ; sed sensus est, quod dentur
etiam alia Sacramenta, quae recedet te fictione gratiam conserant, de haec sunt, Baptismus, Confirmatio, Sordo, de hoc ipsum non admittit de Sacramento Poenitentiae, ut dicit i
tum ipsum Sacramentum, sed solum de C*nsessione, quae cum permaneat in
143쪽
inmemoria Consessoris, si semelv , lida sit, ut supponitur, recedente fictione suum habet ei sectum: Ipsiunii tamen Sacramentum Poenitentiae,
prout importat etiam absolutionem Sacramentalem, cum nihil relinquat in poenitente, nec ipsum recedente fictione Dum habet essectum Cum igitur S. Thomas eo reserat, quod Baptismus recedente fictionei gratiam conserat, quia post collatumi Baptismum relinquitur character , i cum in Sacramento Poenitenti ae nuli liter collato nihil relinquatur in poe-α nitente, euidens est, iuxta senteni iam: S-1laomae , non dari Sacramentum Poenitentiae validum, & informe ,
quod recedente fictione habeat essectum; Idque Sanctum Doctorem sentire ex eo etiam constat, quod ipse perpetuo doceat, Contritionem esse
de essentia Sacramenti Poenitentiar, ut in 17. 1 3 - t. a. quintium. 2.a lx.ta dist. 23. I 2,art. 4.luaesi c. a. Cum autem iuxta ipsum contritiost pars essentialis Sacramenti, de alias certum sit, nihil posse consistere absq: parte sua essentiali , euidens est, Miuxta S. Thomam , consistere non posse Poenitentiae Sacramentum absque contritione. Et quidem haec ub ur vera sententia , 5c consormis
Concilijs Florentino, oc Tridentino; nam ab his assignatur veluti pars Sa cramenti essentialis , Contritio , ita nimirum, ut si ipsa dest, Sacramentum non subsistat, si autem adsit, de
aliunde non sit desectus, subsistat. . Et rursus eadem Concilia ita assignant materiam, & formam sacra. menti Poenitentiae , ut nulla alia, quae
Contritione, de Satisfactione sit di-
uersa possit assignari . Satis autem conueni quod satisfactio non sit pars
essentialis, relinquitur ergo, ut Contritio , quae non minus necessaria est,
quam Consessio, sit cum Consessio. ne pars essentialis ; quam ob causam ista Concilia semper assignant Contritionem pro materia , de quidem primo loco,neque unquam illa praetermisia assignant aliquem actum poenitentis , qui non sis veri nominis Contritio, licet imperfecta. Hoc ipsum ex eo etiam constat, quod Contritio est necessaria, ut si Confitenti nulla adsit contritio, ipse non sit ve. rE, & coram Deo absolutus, etiamsi Consessarius super ipsum verba absolutionis proferret, uti declarat Concilium Tridentinum Sess. Iq. U. 6.
Ergo dicenda est pars essentialis. Ideo
Ex tribus illis partibus materialibus, quae sunt, Contritio, Consessio, de Satisfactio, ait, quod Contritio, ScConsessio spectant non tantum ad integritatem, sed etiam ad essentiam ipsius Sacramenti, quod tamen doctisfactione, quae tantum est pars integralis eius lem, dici nequit. Additque ex Soto, de Valentia hane senten. tiam esse communem, de Gaspar Hur
lado disp. . de Poenirentia dis. I. γ' disp. 6. discuit. I. expressis verbis
ait, Contritionem esse partem essentialem , de requisitam ad essentiam Sacramenti Poenitentiae. Et eodem modo loquuntur Sanctus Antoninus
144쪽
13o Raymundi Cardinalis Capillucchi
Ioannes Puttanus vero, o consessione, seu aliquo si dub.,de Cardita lis de Luso de S plente locum Constitionis , Sacra- eram mo Paenite'NAE dio. a. . sedi, r. mentum non posse consiliςre. qui pariter dicit hanc sententiam esse Ea ςtiam ratio suifragatur ; Nam veram,oc commui em rheolosorum, si pinnitens desectum suum aduertit, Cum autem S. Thomas vel nunc confitetur, vel non, si priari. 3. ait, quod Contrivio, Constitio, mum, absolui non debet quamdiuti satisfactio sint partes integrale sa, talis est,quia Sacerdos non potest a cramenti Poenitentiae , non negat, soluere eum, quem scit indispositum, quod Contritio, de Consessio sint de si tentet, nibit agit: si posterius Iartes essentiales , nam N partes es- Consesso non est integra, cum hocentiales , dici possunt partes etiam ipso mortaliter peccet; Si vero d
integrales, quamuis non omnes partos sectum non aduertit, talis inaduer- integrales sol essentiales. Unde idem tentia non facit, eum habere mate. S.Thomas an . citi in argumento, sed contra, ait, paries integrales dici, ex quibus persectio totius integratur, deuia ex tribus praed istis persectio ipus Poenitentiae integratur, ideo prae dicta esse partes integrales Poeniten . tiae; Id autem, quod est integrare persectionem alicuius competit etiam partibus essentialibus. Sicut SP paristibus essentialibus competit , quod S.Doctor in corpore articuli ait, quod de ratione partis integralis exigitur, ut totum non adsit sngulis partibus,
neque secundum totam virtutem eius , neque secundum totam eius
essentiam, sed omnibus smul, H enim partibus etiam essentialibus
Alij etiam distinguunt partes in tegrales in principales, & secundarias, seu minus principales et Co tritionem autem , Se Consessionem dicunt esse paries principales Sacramenti Poenitentiae , satisfactionem vero minus principalem, ac propterea sine satisfactione verum esse posse Sacramentum reconciliationis, sed
imperfectum ι Absque Contrition
riam Sacramenti necessariam, & ideo cum ea desit, Sacramentum non subsistit. Quare sententia vera CR, dari non poste Sacramentum Poenitentiae validum , & insorine , pr sertim ex desectu Contritionis, de ita sentiunt Adrianus q. de Confes- , Maiori in q. dist. 1 7. q. s. Cabyssu est. 3. Ioannes Medina tract. a. 1, 2O. de consessione, VasqueZ- . in 3. p.
f. s 2. απ. r. nu I 3. Lay man, traac. cap. 9. de Sacramento Paenitentia, F sunder de χ. praeces a bb. ι, cap. v.n. 2.. cap. q. num. IS. lib. L. ca'. 7. cum multis alijs ab eo citatis, Gammacius cap. a I. de Poeniti Gonet tom. I . disp. Q. art. I. s. a.dicto a.. alij.
sententia in Assertionibus principalis quaestionis proposita.
redeundo. Ex his, quae hactenus dicta sunt, efficax conficitur
145쪽
argumentum, quo conuincatur non expedire , quod Constentibus pos nitentia iniungatur ante absoluti nem Sacramentalem explenda. Nam non expedit poenitentiam iniungere, per quam poenitens Deo non satissa-ciat, Se per quam nec remittatur poena , nec augeatur gratia: Atqui huiusmodi est poenitentia ante absol tionem Sacramentalem explendata , ergo non expedit, Confitentibus poenitentiam iniungere explendam ante Sacramentalem ab lutionem. Consequentia est optima, Maior de se patet, dc minor constat ex dictis. E contra vcro expedit poeniten tiam confitentibus iniungere , per quam ipsi Deo satisfaciant, & perquam augeatur gratia, & eis consecantur auxilia ad praecauenda in pinsterum peccata ; Atqui huiusmodi est poenitentia post absolutionem S eramentalem explenda, ero expedit poenitentiam Confitentibus iniungere post Sacramentalem absolutionem explendam , haec etiam consequemtia est optima, maior de se patet, de minor constat ex dictis. Nec apparet bonum aliquod per
poenitentiam expictam ante absolutionem Sacramentalem poenitentibus collatum, per quod tot bonorum iactura compensetur . Nec aliquod rationabile motivum assertur , quo expediens sat, ut poenitentia Sacramentalis ante absolutionem Sacramentalem explenda poenitentibus iniungatur. Nam si poenitens non sit dispositus , quia verum dolorem , aut propositum non habeat, iam diximus non ideo Confitentibus inium gendam esse poenitentiam Sacramem talem ante abiblutionem Sacramentalem , explendam; sed iniungendam esse poenitentiam non Sacramentalem , de merὸ medicinalem, per quam poenitens disponatur.Quineo casu disserenda est, immo absolutὸ neganda, nedum absolutio Sacramentalis, sed etiam Sacramentalis poenitentia; cum haec sit pars Sacramenti; Confitenti enim indisposito nihil de Sacramento conserendum cst; de posito, quod ei posset Sacramem talis poenitentia ante absolutionem Sacramentalem, iniungi, illum disponeret, non quia poenitentia illa Sacramentalis esset, sed quia poenitentia ; Nihil ergo facit ad disponendum poenitentem, quod poenitentia iniuncta sit Sacramentalis, bene tamen facit, quod sit poenitentia, seu opus poenale; potest ergo Confitens sitfficienter disponi per poenitendtiam non Sacramentalem; immo necessarium est, quod poenitentia illa quae indisposito iniungitur, sit no
Sacramentalis ex ratione adducta.
seruata suerit, Vt poenitentibus etiam graui
nisi post peractam Poenutcntiam Sacrametalem, absolutio Sacramentalis impenderetur. Nec Vl-
146쪽
13 Raymundi Cardinalis Capi succhilum afferri potest documentum , in quo asserta illa praxis contineatur.
Ibi enim sic habetur. Antiqui Cmo Ecclesiae Uu receptum est, ut cum paenitentes a peccatis soluuntur, poena ari tua eis irrogetur , cuius parnae solutio, satisfactio vocari consueuit. . En Catechismus , nulla prorsus disti nictione, aut limitatione grauiorum, aut leuiorum criminum apposita, generaliter affirmat, ex antiquit sinio Ecclesiae usu, in administratione Sacramenti Poenitentiae , ν aenitentiam Constentibus irrogata suis se cum absolutione, igitur poe nitet tiae adimpletio non praecedebat absolutionem , sed absblutio ad impletionem praecedebat . Sed & eodem cap. s. num. 58. nil aliud a grauibus, te publicis peccatoribus ad absolutionem praerequisit una dicit , nisi quod publicam pCEnitentiam susciperent, hoc est acceptarent, seu reciperent . Sapient si me ,
inquit, iliud ab Ecclesia seruatum est, ut cum ab Hiquo publice flagitium
commissum esset, publica etiam paeniatentia ei indiceretur, ut caeteri timore territi, deinceps peccata diligentius etiatarent , quod etiam in occultis criminiabus, ii egrauiora Usent, interdum feri statum erat , sed in pubbcis , ut diaximus , hocpe petuum fuit, ut qui ea commiserant, antequam publicam sta nitentiam fusicepissent , non absolue
antequam publicam poemitentiatria impleuissent, aut peregi sient , non absoluerentur, sed dicit, quod ant quam publicam poenitentiam suscepisset it non absoluerentur. Suscipere autem p aenitentiam, nil aliud est , quam poenitentiam iniunctam reci pere , seu acceptare . Idque ex eo etiam patet , quod Catechismus in posterioribus verbis rcfert se ad pri ra , inquiens, in publicis, mi diximus, hoc perpetuum fuit, τι qui ea commiserant , antequam publicam poenitentiams cepissent, non absoluerentur, in prioribus autem verbis solum dixerat, In Ecclesia sertiatum fuisse, ut cum abatiquo Ilagittam commissum esset, pullica etiam paenitentia ei indueretur , indicere enim poenitentiam, susceptionem . s ii acceptationem poenitentiae in poenitente inuoluit , licet postea sequatur etiam exequutio; Etago cum Catechismus ad poenitentiae indictionem se reserat, quam ante ab solutionem praemissam fuisse dicit, ante absolutiotiem solam poenitentiae indictionein, & susceptionem, seu acceptationem suisie affirmat. Sed & eos recentiores insgnius hallucinari compertum est , qui pra-xim illam antiquitus in Ecclesia viguisse assirmant, ut generaliter quorumcumque criminum reis, nonnisi post peractim poenitentiam absolutio Sacramentalis impenderetur;Nam huiusmodi praxim minime in Ecclesia seruatam fuisse asserit ipse Morinus, qui alias eam quoad grauiorlim criminum reos extitille contendit. Nam lib. s. de administratione Par nitentiae cap. Iq. num. 8. sta scribit. Crimina omnia , . peccata , quae tibi δε- culis
147쪽
alii septem primis) noti expisi intur per paeniseπtiam publim statim, aut patia poct editam Sacertiti confessi
nem , remittebantur,pauculis exceptis , qua cum publica erast, Commuuionis Eutharistiapriuatione nonnunquam a canonibus castigabantur cum autem crimina illa, oe peccata frequeniis a fuerint, ideo in ea e Ombus, multo frequentius coniungebatur absolutis con soni , quam ab ea seiunge
Et lib. I. cap. 3I. uum. 2. sic habet Peccata mortalia minus grauia, e dem plan. modo antiquitus Ecclesia curabat, quν nunc uniuersa fere mortalia curaresolet. . . . lust ab anuis qoo.
ad hune isque diem omnia fer; mortalia peccata legimus ex Dot lorum Scholasticorum praeceptis , m Ecclesiae ac eurata praxi curata fuis
Et bbra'. cap. I. num. I 3. Post dis- gentem, inquit uius rei consiuitationem, Cr innumerorum antiquitatis testin niorum , Cr exemplorum variisseculis aditoriam inter se coliatorum deprehendimus , plerisque peccatorum Ira uium , mortemque aternam inferentium generibus, absolutionem , eo more , qui
nunc, m ab aliquot seculis obseruatur ab ipsis Ecclesia incuNatalis concessam Use, in ijs mero, quibus absolutio posiactampaenitentiam leg/ ordinaria disserebatur, multis vari 1ue modis excep
Sed de in Orientalibus Ecclesiis ataselutionem post poenitentiae impositionem generaliter quorumcumque criminum reis impensam fuisse idem Morinus assirmat ι;.f. cap. Iq. nu .9. his verbis. In Orientalibus Ecclesijs ab avnis mille ducentis absolutio a peccatis statim post paenitentia impositio.
nem , aut etiam peccatorum confl*nem dari consueuit.
Verum de in Ecclesia Occidentali eam consuetudinem ab initio fuisse , ut absolutio Sacramentalis poenitenti, sua peccata rith confitenti verὸ-que dolenti , post peccatorum cO fessionem, & ante iniuncte poeultentiae exequutionem impenderetur, ex mox dicendis amplius constabit. Nam ex parte Authorum , eunt quibus agimus, nullum assignatur, aut assignari potest solidum argumentum , quo praxim illam in E elesia olim fuisse conuincatur, ut rei criminum etiam grauiorum , nonnisi post peractam poenitentiam Sacramentalem, Sacramentaliter absoluerentur: Ex alia vero parte argumemta habemus conuincentia, eam pra-xim, nec fuisse, necesse potuisse ilia Ecclesia , ergo de facto praxim illam in Ecclesia non fuisse dicendum est ;Consequentia est optima. Et antecedens probatur; nam in auctoritatiabus Sacrorum Conciliorum, aut sanctorum Patrum, quae ab Authoribus illis asseruntur, non habetur, quod absolutio Sacramentalis, iniunctae poenitentiae executionem non prae. cesserita, nec etiam in eis habetur ,
quod absolutio, quae post expletam
poenitentiam , criminum reis concesta dicitur silerit Sacramentalis, immis plura infra proseremus argumenta , quae conuineunt absolutionem illam non fuisse Sacramentalem, nec pro foro interno, sed fuisse mere canonicam , & pro soro externo. Ergo ex parte Authorum illorum, nullum argumentum adducitur , quo con
148쪽
i 3 4 Raymundi Cardinalis Capisii cchi
uincatur, praxi in illam in Ecclesiia fuisse, ut nonnisi post peractam poenitentiam Sacramentalem criminum reis absolutio Sacramentalis impenderetur . Ex alia vero parte, argumenta occurrunt conuincentia pra-xim illam nec fuisse, nec esse potuisse in Ecclesia . Primum argumentum est, quod poenitentiae, quae in Canonibus poenitentialibus habentur , ad multos annos protrahebantur , & multis
annis exsoluendae erant , nam pro peccato mortali regulariter septem annorum poenitentia iniungebatur, pro grauioribus verb criminibus, iuxta' eorum grauitatem longior imponebatur poenitentia ; Unde Can. 9.habetur , quod qui contra naturam
poni, mel Religioni tradi, si corrigibia hi apparuisse, ad perpetuam paeniten tiam peragendam. At quis dicat, Eeclesiam piam fidelium Matrem, Fideles suos poenitentes, tot annorum spatio Sacramentaliter inabsolutos, Deoque irreconciliatos voluisse, illorumque salutem aeternae damnationis periculo expositam , cum eis mors etiam repentina obuenire potuisset
Nec dicatur, eos in statu illo poenitentiae conteri potuisse. Nam cum contritionis actum persectum dissicile sit haberi adhuc aeternae damnationis periculo expositi suissent Fideles, si tot annorum decursu absque Poenitentiae Sacramento ad Contritionis perdissicilem actum remissi fuissent, de cum nullum rationabile obstaculum intercederet, quominus Ecclesia huiusmodi Reis confitentibus, M 'nitentibus absolutionem Sacramentalem ante iniunctae poen tentia
executionem concederet, nam si diponitur illos debita dispositione non caruisse,absolutionem illis ante iniunctae poenitentiae executionem conces.sam suisse, dicendum est. Sed & cum Christus Dominus in
peccatorum reconciliationem Sacramentum Poenitentiae, uti facilE, ac promptum remedium ad gratiam obtinendam instituerit, in quo verEattritus cum proposito amplius non peccandi, εc cum spe veniae gratiam obtineat, non est putandum, quod Ecclesia tot annis hoc medio ad sal tem hominum a Christo instituto fideles destitutos voluerit. Quam porro noxia suisset, &periculosa, asserta illa ad tot annos abse-lutionis Sacramentalis dilatio, & adactum Contritionis remisso,'apparet ex his,quae habentur in Romano Catechismo par. Σ. cap. s. In eo enim sic habetur: Ut eoncedamus, contriatione peccata deleri, quis ignerat, illam adeo vehementem , acrem, incensam esse oportere, ut doloris acersitas, cum scelerum magnitudine aequari, conferrique
pessit si quoniam pauci admodum ad hune gradum perueniunt , si bat etiam , ut a paucissimis hae etia peccatorum T nia speranda esset . Euare necessessit,utcbmentissimus Dominus facitiori ratio ne communi sominum fatali consuleret; quod quidem adini abili consitio essecit, cum claues Regni Caelestis Ecclesia tradidit : Etenim ex fides Catholica doctrina , Omni Iur credenduis, o constanteras mandum est, si quis ita animo asse tussit, et i peccata admissa doleat, simulque in posterum non peccare constituat, o si eiusmodi dolore non a cissur , qui
149쪽
Et tamen , cum peccata Sacerdoti riter vise fuerit, mi mutum febra Omnia remitti , ac condonari: Vt meritό a Socti unis Viris, Rurigus nostris cel . ratum A, G: a clauibus .ditum in Caelum aperiri, de quo nemini dubitare si s , cum a Florentino concilio decretum legamus taenitentiae essectum Use assolutionem a peccatis
Igitur dicendum, poenitentibus sua crimina in sacramentali Conses.sione exponentibus, post iniunctam eis p nitentiam , illaque ab eisdem
suscepta,seu acceptata, ab lutionem Sacramentalem eis ante iniunctae poenitentiae adimpletionem impensam fuisse, & mox longas illas poenitentias, executioni mandatas fuisse ..
Idemque dicendum de aliis poenitenti js publicis, vel solemnibus, quae distinguebantur in gradus, seu tuti
nes , scilicet fletus , auditiones, se strationes Sconlis entias. Nam i harum singulis ad plures annos. po . nitentes permanebant, ita ut nonnisi post plures annos, ad ulti mam stati nem,quae consistentia dicebatur transirent, in qua, εο alijs annis consistebant , ut Morinus obseruat .. Idem , in quam, Se de his poenitenti s dicendum , poenitentes videlicet post criminum consessionem, abGlutionem Sacramentalem recepisse, & indὶ imiunctis poenitenti js executionem dedisse. Ad hoc etiam sicit, quod S. Thomas docet par. IO9. art. 8.nempe, hominem in statu naturae
eorruptae posse absque gratia iusti.
cante vitare singula peccata mortalia, & secundum aliquod tempus, quia non est necesse, quod ςontinuis peccet in actu, sed quod dili mani Mabsque peccato mortali , este non pintest, nam ad hoc necesse est, quod habeat cor suum firmatum in Deo, ita ut pro nullo bono consequendo, vel malo vitando ab eo separari velit, de hanc firmitatem praelux gratia , MCharitas, quibus caret peccator, Ut ergo peccatores illi cor suum firm tum in Deo haberent, consulendum eis fuit per Sacramqntum Poenitentiae, in quo eis gratia, & charitas conriserretur, quae firmitatem illam praestant; alias enim contritionem persectam, persectamque charitatem habeto dissicit E illis fuisset, ut diximus
supra a sed & in pros quutione poenitentiarum, Poenitentiae Sacramento fideles illos leuatos suisse, credendum est; cum enim poenitenti illae longo tempore, te pluribus annis explendae:
forent, ut fideles a peccati facilius
arcerentur, salubre Poenitentiae Sacramentum eis conserendum fuit. Ex Concilio etiam Toletano rertio Can. I i. colligi videtur, quod poenitentes in statu poenitentiae manentes, Poenitentiae Sacramentui
frequenter susciperent. Nam statuitur, quod his, qui poenitentiam non secundum Canones, sed foedissiniὸ
pro sitis peccatis agentes, quoties peccauerant, toties a Presbyteris se reconciliari postulabatit detur paeniteu-tia secundum formam antiquorum C nonum , hoc eli, ut prius eum, quem sui
paenitet acti, a Communione suspensum
sciat inter r liquos poenitentes ad manus impositionem cretro recurrere. Expleto autem satisfactionis tempore ,sicut
150쪽
136 Raymundi Cardinalis Capisucchi
Sac rdotalis cot templatio probauerit, eum communioni restituat. Ubi Communionis negatae, M postmodum restitutae nomine, nonnisi Eucharistia,& cum ea Ecclesiastica, seu Canonica absolutio intelligenda videtur, nomine vero impositionis manus,ad quam frequenter poenitentes illos faciant recurrere ipsum Poenitentiae Sacramentum , intelligendum videtur.
Quamuis enim etiam extra Sacramentum Poenitentiae imponerentur fidelibus manus, Se in actionibus pa'. nitentiarum, dc in earum expletione, nil tamen obstat,quominus in Canone illo II. nomine impositionis imanus, ad quam iubentur fideles crebro recurrere intelligatur ipsum Sacramentum Poenitentiae, nam & Sacramentum Poenitentiae praesertim permanus impositionem conferebatur.
Et constat ex Canone S. Bonificij Germanorum Apostoli a Zacharia Pontifice confirmato Anno 7q2.
quem resert Beatus Isaac tit. I. p. II.&sic habet.
est miraudum si absolutis peμcatorum per masus imposivionem preciabus sis Sacerdotum, cum Dominus in veteri Me super capuι Hostia manum S cerdotis praeceperit imponi. Etenim sicut tunc per illim Hostiam, ita nunc inuocatione Sancti Spiritus, qui est remissiope catorum , per manus Epi scoporum, mel
eorum audioritate reliquorum Sacerdorum , impositionem, et eis pbcationibus
eorum remittunturpeccata. Nam quan
do Dominu, Lae artim suscitauit, ait suis discipulis: tollite lapidem: subauditur, ut mortuus refugat, dans exemplum , ut sicut ipsi manibur toliunt lapidem, ut mortuus surgat, ita . Vsi,
Successores eorum manus paenisemis ara imponant, et per impositionem manuum,
suis precibus mortuum de sepultara , iuea peccatorem de mitiis surgere, est rei uare faciant. Et sicut illi Laetiarum institis, id est, funibus colligatum, iuἶente Domino Joluunt, qui ait: Solvite eum, finite abire: ita isti eorum suppbω-
tiondus, auxiliante Domino, . com
tante Spiritu Sansio , qui in his semper
operatur, per manus impositionem, peccatorum fluant etincula, eosque tempore a Sanctis Patribus constituto Sacra Eucharisba communicent,Wabsolutos ire permittant.
Habetur ergo ex hoc S. Bonifacii testimonio, quod ab luti a Sacramentalis fiebat per manu; impositionem ; Certum est enim S. Bonifacium loqui de absolutione Sacramentati,nam ait per manus impositionem remitti peccata, de rursus cum dicat post manus impositionem, peccatores Sacra Eucharistia communicandos esse, euidentius fit per manus impos-tionem Sacramentum Poenitentiae, ipsamque Sacrameli talem abseluti nemintellexisse;nam sine absolutione Sacramentali Lucharistia poenitentes illos non fuisse communicandos certum est . Sed Se S. Augustinus Poenitentiae Sacramentum, di Sacramentalem absolutionem, manus impositio nem appellat lib. 1- contra Donatim , cap. 2 o. inquiens inomodo Deus exaudit homicidam deprecantem, vel super aquam Baptismi, velFuper oleum,melsuper Eucharistam , vel super c psera eorum , quibus manus imponitur.
Et S. Leo Epist. 92. c. II. sic ait: aut conuiui ou Gentilium, cy' escis