장음표시 사용
151쪽
P mamis impositioue purgari. γEt quamuis praxis haec imponendisi per poenitentes inanus ab anno xx so. semper decreuerit, multi tamen posterioribus temporibus antiquitatis memores eam commendaudirunt, atque pro auctoritate sua, ut
obseruaretur iusserunt , ut pluribus ostendit Morinus in laudato Commentario historico lib. 8. cap. II. Ita etiam Concilium Coloniese e. 3 docens, Parochum, quid facta coi fessione agere debeat Diungat, i quit , etiam illi fructum dignum pontentia facere tum denique imponat man .s, absoluat paenitentem . Cum ergo nomine impositionis manus, ex dicto S. Bonifacij Canones Poenitentiae Sacramentum, de Sacramentalis absolutio intelligenda sit, cum In Concilio Toletano dicitur quod Poenitentes illi debeant crebro
ad manuum impositionem recurrere,
pendente poenitentia sensus est, quod poenitentes pendente poenitentia , crebro debeant ad Poenitentiae
Hoc idem ex eo conuincitur,quod antiquissimi Canones afferri postunt, in quibus habetur, quod poenitentibus pendente publica poenitentia Erucharistiae sacramentum semel, ut mitinimum in anno datum fuerit, idque multis saeculis; Id autem manifes Eostendit, non fuisse dilatam ab lu-nem Sacramentalem usque ad poenia tentiae expletionem; nec enim dici potest concellam fuisse unquam Eucharistiam peccatoribus nondum per a solutionem faciamentalem Deo reconciliatis : Ex multis autem pauci sussiciant l. Canon soteris Papae, qui
Ecclesiae praesuit Anno II s. & resertur a Gratiano de Consecratione dist.2. cap. II. his verbi&: In Carna Da. mini a quil tam peregrio Eucharistia negligitur, qua quoniam in eadem die ab omnibus fidei,,us exceptis js , quiabus pro grauibus criminibus inhibitum
est percipieηda sit , Ecclesiasticus us
demonstrat, cum etiam paen tentes ea is
dsm die ad precipienda Corporis, σSanguinis Domini Sacramenta reconcilientur .
Item Can. 4. Theod alphi Aurelianensis in epistola ad Clerum,quam refert Baronias ad Annum Christis s. haec habet: Sicut periculosum
est, impurum quemque ad tantum Sacramentum accedere, ta periculosum est, prolixo tempore abstinet e , salua ratione eorum, qui excommunicati, non quan- δε eis lib/t, sed certis temporibus communicant .
Et Gn. . haec habentur Singulis
diobus Dominicis in Quadrage ε pr. ter hos, qui excommunicati sunt, sacramenta Corporis Sanguinis Chesi sumenda sunt, cir in Caena Domini, crin Parasceve in die R sum Ilionis Domini, penitus ab omnibus commuuia
Sylverius Pontifex,qui praesuit Etaclesiae Anno 136. hoc sanciuit decretum, quod refert Iuo secula da parte Decreti cap. 29. & Burchardus lib. s. eap. I9. vii & S. Carolus Borromaeus non semel in Concilijs Prouincialibus,& in Appendicibus, quos sub finem vitae scripsi. Dccretum autem est hoc: Singuli, diobur Dominicis in Quadragesima, praeter hos,qui excommmnicati sunt, di preter illos, qui in ρublica paenitentis sunt, Sacramenta Cors roris i
152쪽
i3 8 Raymundi Cardinalis Capisii cchi
m Sanguinis Christi sume Lonra crin Cae a Domini, m in Pent esse, γ' in Natali Domini, peuitus ab omnibus comm uicandum est ergo etiam ab excommunicatis, etiam a
publicὰ poenitentibus, qui ad hunc
effectum reconciliabantur absolutione cum reincidentia. Nullatenus autem putandum ell, concessum illis fuisse Sacramentum Eucharistiae, denegatam absolutionem Sacramen
Ad idem facit , quod habetur cap. Pressetir d. 8 2. ubi cum Presbytero fornicario praescribatur poenitentia
decem annorum; conceditur tamen,
ut post sesqui annum Corporis, &Sanguinis Domini narticeps fiat rΙdein habetur ex Nicolai Papae cap. de Tiro I a. a. & ex Concilij Ancyrani Can. 3. 6. & 8. ubi cum de illis, qui admittebantur ad Communionem tertio, quinto, sexto anno,
definitur, ut anno demum sequenti perfectionem suam recipiant . Quamuis enim non impenderetur poenitentibus,de quibus ibi sermo sit, plena, de publica absolutio, qua publice reciperentur ad Ccn. unionem, Oblationem,& conuersationem Fidelium , dabatur tamen Sacramentalis absolutio, ut polient communicare. Secundum argumentum proasiem rione nostra sit, quod nullum rationabile motivum assignari potest quo
Ecclesia olim moueri potuerit, aut etiam ad praesens moueri possis, ad non impendendam Sacramentalem absolutionem, nisi poli peractam pri nitentia Sacramentalem . Duo enim tantum assignari pol sunt motiua: Vnum eii grauitas crimi uis commissi r Alterum est, Indispositio Confitentis. At horum nullum rationabiliter mouere potest ad iniungendam poenitentiam Sacramentalem explendam ante abselutionemSacramentalem. Nam , ut dictum est supra,grauitas criminis praecisε non e
poscit nisi grauitatem poenitentiae iniunctae, quae videlicet respondeat qualitati criminis commissi, quod per Menam proportionatam puniri debeat, & expiari; id autem habetur etiamsi poenitentia iniuncta expleatur post impensam Sacramentalem abs, lutionem ; Ergo grauitas criminis non est sussiciens motivum ad inium
gendam poenitentiam Sacra nent lem explendam ante absolutionem .
Sed nec indispositio Confiterit: s, motivum esse potuit, ut Ecclesia poenitentiam Sacramentalem Confitenti indisposito explendam ante absolutionem Sacrament item iniungeret. Nam ad remouenda indit positionem Confitcntis iniungi potuit poenite tia mere medicinalis ante absoluti nem Sacramentalem explenda, ut dictum est supra,neque ad eam indispo sitionem tollendam opus Q t imp
nere poenitentiam Sacramentalem, nam poenitetitia iniuncta, ut Sacramentalis, non reddit Confitentem
magis dispositum, quam poenitentia
non Sacramentalis. Pro tertio argumento ad probandum, quod asserta praxis, iniungendi
Confitentibus etiam grauiorum criminum reis poenitentiam Sacramentalem explendam ante absoluti nem Sacramentalem nullo unquam
153쪽
SERTIO QUARTA. Absolutio , quae Faut
rum criminum reis, post expletam poenitentiam antiquitus impendeba
talis, & pro foro interno, sed tantum Ecclesiastica,& pro soro externo.
Asertio haec ex dictis conuincitur. Primo, quia oppositum videtur esse contra pietatem Ecclesiae,
nam eum Ecclesia si pia Fidelium Mater, non est parandum, quod Sacramentalem abso utionem filiis suis rith, ac rectὸ dispositis ad longum tempus distulerit . Secundo, quia poenitentia illa non potuit esse pars integralis Sacramenti Poenitentiae, nam pars integralis supponit Sacramentum quoad essentiam constit tum: mo debuit subsequi absolutionem Saeramentalem , non verbaliam praecedere, ergo absolutio subsequens non suit Sacramentalis. Tertio, quia nullil rationabile motivum assignari potest, quo Ecclesia moueri potuerit ad peruertendum ordinem partium Sacramenti Poenitentiae, ut constat ex dictis. His addi possunt argumenta sequentia, quae pariter probant absel tionem , quae grauiorum criminum reis, post expletas publicas paenitentias impendebatur, non suisse Sacra
Primum. Rita absolutio , quae non habet remittere culpam, sed supponit culpam remissam,' non est D eramentalis; certum est enim, quod culpam remittere pertinet ad absolu- .iionem Sacramentalem , estque absolutionis Sacramentalis proprius effectus; Vndὰ si aliqua absolutio non habeat remittere culpam, sed illam remissam supponat non est absolutio Sacranientdis. Atqui ab lutio,quae post expletas publicas poenitentias impendebatur, non habebat remittere culpam, sed illam remissam supponebat: Ergo absolutio illa non erat Sacramentalis. Minor probatur. Primo, quia absolutio illa supponebat poenitentiam peractam, poenitentia vero, sed satisfactio supponit culpam remissam, ut constat ex dictis. Se- eundo probatur ex Sanctis Patribus,
qui dicunt, quod nonnisi post publi.
eam poenitentiam peractam tribuebtur cum Ecclesia reconciliatio, quam antecedere debeat alia eiusdem Poenitentis cum Deo reconciliatio, iusti sicatio, & peccati remissio, etias clauium Ecclesiae ministerio concessi, Se consequenter per absolutionem Sacramentalem, nam in hae praecipessita est clauium virtus , ic potestas . Ita igitul S. Leo in Epictola 9 2. ad
Theod rum, ubi sic scribit subiri x misericord a Dei ita lapsibus subuenit humanis, ut non solum per Bapti finigratiam,sed etiam per paenitentiam dicinam, spes mita repa retur aeternae et ut qui regenerationis donum violassent, proprio se iudicio conIemnautes, ad re missionem criminum peruenirent,sic Diauma lanitatisprasi ijs ordinantit, et i in
dul mis Dei nisi supplicationibus S
cerdotum nequeat obtineri: Mediator
enim Dei, π hominum hamo Christus S 1 Iejus,
154쪽
i o RV mundi Cardinalis Capi succhi
I sus hane Praepositis Mesesia re didit pol statem, Q cr Consent taractionem parmientia darent , cra' eos m
munionem Sa. ramentorum per ianuam reconciliationis admitterent.
Euidens est, in his verbis, reconciliationis nomine intelligi non polle, absolutionem Sacramentalem, Sc in foro interno, qua hoino cum Deo reconciliatur,nam abselutio Sacramentalis non potest subsequi poenite tiam Sacramentalem, ut constat ex dictis, ergo nomine reconciliationis intelligit S. Leo reconciliatione poenitentiuin cum Ecclesia, quae post peractam 'nitentiam sebat; ac proindE supponebat aliam reconciliati nem cum Deo, quae fit per absoluti
nem Sacramentalem. Duas autem absolutiones, Se r
conciliationes , priorem cum Deo, Npo steriorem cum Ecclesia, & hinc a solutionem pCc nitentibus in linepta: niteatiae dari solitam docet S. Eligius Noviomensis homil. q. in Coena Domini , ubi cum dixistet eum indigne accipere Tucharistiam , qui accipit eo tempore, quo debet agere poenitcntialia, quia cum ille excommunicatus,
ab Eucharistia Ecclesiae prohibitione arceatur, si Eucharistiam sumat, is Ecclesiae praecepti violati Reum se sa-cit , postea poenitentes ultima illa a Blutione reconciliandos, sic alloquitur Unde mihi ad vos, o fratres , nune salendus es homo , quos Mater Sancta praesens Ecclesia nostro ossicio ἔμdie reconciliat Deo. Ad Vos g tur nostra .... ista fit exhortatio, mi agniscatvnussusque vestrum exsemetipso, si reconcilietur, eteI non reconcitietur Deo , quamuis reconciliari eius Ecclesia n
duplicem recoliciliationem, alteram cum Deo,cum Ecclesia alteram agnouit, Quae autem peccatoris cum Deo reconciliatio sit exponit, cum ait, tunc eum cum Deo,per Ch stum m p reos, quibus dedit reconciliationis minia serium recinciliari , eum Ili noua Creatura : Nemo autem , se ab Episcopacum Ecclesia , scii et valide, m legiti.
me reconcitari, sed ad Communianeni admitti credat, nsper Confisonem, ac paenitentiam condignam satisfactionem egeris, id est, ut addit, condignam Deo paenitentiam de praeteritis obtulerit , noua Creatura factus , cum Deo reScomitiatus fuerit . Illa igitur, quam petebant monitentex, reconciliatio , non eos cum Deo, sed cum Ecclesia reconciliatura erat, eaque alteram , in qua cum Deo etiam per Saceia tum ministerium in gratiam redi rant, priorem supponebat. Quod Hidem s. Eligius probet, S. Leonem superius allatum laudat, & homil. 7. publicὸ poenitentes iam per paeniten tiam mundatos intra sinum Eccbsia per
reconciliationis Sacramentum reuocari
ait,atque ita significat, eos antequam ita per Communionis gratiam , MLucharistiam squam reconciliationis Sacramentum appellat) reconciliati intra finum Ecclchae, a quo per excommunicationem eiecti filerant reuocentur, iam prius per poenitentiam mundatos sui sie. Idem S. Elisius hom. I I. etiam duplicem illam reconciliationem peccato iis distinguit, cum Deo scilicet, de cum Ecclesia, eainque duplicem reconciliationem in sustitatione Lazari
155쪽
adumbrari dicit; ibi enim prius peccatores non publicos alloquitur, eos que monet,ut per Consessioneni Deo reconcilientur, seu per Sacramentum Confessionis, eo ritu, qui nunc, in
Ecclesia obseritatur . Dic tu iniquitates tuas, ut iust ceris, ex eo enim unusquisque iustus δὴ incipit , ex qua sui a
cus in extiterit , Consepo enim parmun tiaran monstrat , pae itentia farisfacti uem ostentat , salisa veniamfbi Diau pietate conciliat ; nee enim poterit
indusentia tribat, nisi ira Dei poscΡ- silentia uari , Id est, peccator , Ut indulgentiam , de absolutionem per Sacramentum Poenitentiae id enim
absque dubio S Eligius intelligit, qui Cotassionem requirit) obtineat, nil aliud praestare debet, quam Consessionem Sacramentalem,quia laec poenitentiam internam, ta contritionem monstrat , Sacerdotique notam facit , de poenitentia satisfactionem ostentat , quique se peccati veta poenitere significat, is se satisfactionem a Sacem
dote inius ictam agendam eiusq; prae ceptum seruandum paratum esse pro- stetur. Et quia Poenitens confessus
peccata, parteS omnes suas Sacramenti explens a Sacerdote statim absolui potest, ideo ab Eligio Consessionis
sacramentum , Consessionis remedium appellatur, de Consessio affert taurem, ut ibidem ait . Deinde peccatores publicos alloquitur , inquiens Ad vos praeterea nunc spirituabs noster sermo transfertur,quai sub piuitudinis habitis constitutos faxie s Ollida, oe crine dimisso, peccamina vestra murisse , in vitia carnis in vobis nurii casse, quantum homini via dere 'obile Ui, consideramus. Ante omnia autem volis scire neces est, quia licet impositione manuum uosrarum fre- conciliationem nimirum, de qua est
quaestio λ accipere cupiatis , Minen asse-lutionem peccatorum v Muri consequi non potestis, a Metuam per compuncti nisgratiam Diuina pietas mos avola re dignuitur, tune enim, ut maius dicit
Gretorius vera est avidatio Praesidistis,
cum interni arbitrium sequitur Iudicis .
duani mortui ν usitatio ilia sit isteat, quae iidelicet demonstrat , quia prius
mortuum vocavit Dominus . Guilia cavit dice si catare veniforas, mmodum is , qui vivens egressus fuerat . Discipulis est solutus Ecce illum
iam viventem Discipulifluunt, quem Mariare suscitauerat mortuum; sic enim Discipuli Laestrum mortuum fluerent,frtorem magis ostenderent, quam virtutem - Ex qua consideratiane intueo-duin est, quad Plos per Pa Oralem au
noritatem eos soluere, quos agnoscim sAuthorein nostrum per Isitantem gratiam vivis se , quae nimirum vivificatio ante operationem rectitu linis ini a iam agnoscitur eonsessione peccatι
Haec Eligius, in quibus obseruandum est, ipsum distinguere haee duo , stilicet vivificationem peccatoris, Sc operationem rectitudinis. Uiuificationem dicit in ipsa iam cognosci consessi ne peccati, ac proinde in absolutione , & hane dicit esse ante operationem rectitudinis, hoc est ante poenitentiam, igitur poenitentiam iuxta Eligium prςcedit absolutio Sacramen. talis, illa nimirum, qua peccator vivificari dieitur, ac proinde absolutio, quaepta nitentiam subsequebatur non erat Sacramentalis, sed Ecclesiastica.
156쪽
142. Raymundi Cardinalis Capi succhi
subdit autem Eligius. Vnde m ἔ
mim ipsi mortuo Laec imo nequaruam diacitur , reuiuisce, sed meri foras. Omnis quina peccator intra conscientiam a
standit se, introses latet , in suis pense
tralibus occultatur , sed mori utis etenis
forar, dum peccator nequitias suas sponte
confitetur . Lae ara ergo dicitur, Veni foras , ax si aperte cuilibet mortuo in culpa diceretur . Cur reatum tuum intra conscientiam abscondis ' Foras iam per COUessionem egredere, qui apud te interius sex negationem Iates. Veniat itaque iam foras mortuus, idest culpam confite tur peccator; venientem vero foras fianant Disciputi, mi Pastores Ecclesiae,
famam amoveant, quam meretur, quia
non em ιuit conferi , quod fecit .
En post Confessionem, & vivificati nem peccatoris, ac proinde post a solutionem Sacramentallam vivificantem ponit absolutionem a poena, quae est absolutio illa Ecclesiastica , quam Teclesiae Pastores poenitentibus iam sacranientaliter abilutis impendebat. Hanc ipsam peccatoris duplicem absolutionem, a culpa scilicet, poena in Lararo adumbratam fuisse, ita ut ham posterior supponat pri rem, qua per Sacerdotem culpa remi titur, alii etiam Sancti Patres senserunt . Nam id mani sestὸ affirmat in lib. s. Capitularis Caroli Magni τε
se. 62. Isaac Lingonen. Canon. I Intiscat: one Sancti Ipiritώs , qui est remisio piccatorum , per manus Episcopo-
νum mel eorum aut loritate mi quorum
Sacerdotum inustionem , mel sulphcationibus eorum peccata rimitti . Sic probat . Nam qιando Dominus Latm
lite lapidem , subauditur, t mortuus re fugat, dans exe lum,ut sicut ipsi masenibus tollunt lapidem, it mortuus fumran tia . ipsi, in Successores rerum in
nus paenitentibus imponant, mi per impositionem manuusuis precisur mortuum
de sepulchra , ideJ peceatorem de mitiis
surgere , cs releuare faciant . Et sicue ilii Laetarum iussitis, idest funibus con ligatum talante Domino soluunt, qui ait, fluite eum, O sinite abire , ita si eo rum supplicationibus , auxiliante Domi. no, in cooperante Spiritu sancto, qui in his semper operatur per manus impositi
nem, peccatorum soluunt mincula eosque tempore a Sandiis Patribus constituto Sa rea Eucharistia communicent, tar aues Iutos ire permittant : Sicut igitur Disciapuli Laetarum dupliciter adiuuerunt Primum,cum lapidem tulerunt, de ita ad vita reuocanti Christo ministrarunt, deinde cum eumdem iam excitatum a vinculis. quibus eum mortuu alii ligauerant, non quae ipse induerat,sibique moriedo iniecerat, ita peccatorem publicii foetentem Ecclesia per Minit bos suos duplici absolutione soluit priore sacramentali, qua illu de vitiis, deque morte peccati surgere, cy' releuarefacim, posteriore Canonica, seu Ecclesiastica, qua iam per illam resuscitat si a vinculis,quibus ab Ecclesis Patribus ligatus
tenebatur,& ne comunicaret,impedi
batur solutum eade Ecclesia dimittit. Nec obstat,quodSacerdotes posterioret absolutione peccatorum vincula soluere dicantur. Nam vinculum peccatorum,est excommunicatio, cumpeream peccator ligetur, ne Sacramenta participet, neue cum alijs communicet Et rursus poena vinculum est peccatoris . qua ipse post remissam culupam tenetur , a quibus vinculis soluitur
157쪽
uitur , eum communioni Ecclesiae r
stitutus Eucharissiae , Sacrifici j Missae, dc Ecclesiet sussi agiorum particeps fit. Hane eamdem duplicem Laetarisblutionem , duplici poenitentis r
conciliationi, cum Deo,&cum Ecclesia explicandae accomodatam , o, seruant Sanctus Ambrosius, lil. a. de Pisit. cap.7. de S. Augustinus Hamil. 27. cap. 3. Ille enim cum Laetaro stapulto publicum Poenitentem comparat quod Christus de illo dixi ibi
posuistis eum, hoc est, in quo reorumst m est , is qua paenitentium ordine Θ V
se moariis . Videam si iam peccato, ei, cuius venia poscitur , defu Irus sit Diacet pubs, Voi, mode...... Veniet itaque , m leuari lapidem iub/bit, quem cerui ibias peccatoris lusus imposuit eu paetidelicet ream,m gratiae obicem,quem eosit, . ilium remitti ivlo Christus, idque in faciant suis Assinistris Sace dotibus imp rat. Potirit remouere la Fidem imperiis sermonis , iubenti enim Chrisso etiam insensulis flet natura si
dire, terat tacita, mi operationis occulta
transferre saxum sepulis i sed
hominibus iussit,ut νε-urrent lapidem, in veritate quidem, mi incrediat crederent , quia videbant, . a picerent ros.rgentem mortuum is VP autem, quo nobis donaret, . leuaremus delictorumenrem, moles quasdam restrum . N prum est onera remouere , illius educere de sepulchris exutos minculis . in Igitur sanctus Ambrosius ante suscitati sblutionem, ab Ecclesiae Ministris fustam, agnouit priorem eorumdem operationem in leuandis delictorum Oneribus, Screatu tollendo , quod non altu quam remissio peccatorum absolutione Sacramentali facta esse, nec obligatio peccato is per poenitentiam impositam, aut vinculi alterius,
quam ipsius peccati intelligi potest .
Leuatur enim lapis , quem non Ecelesae Minister ceruicibus peccatoris, sed lapsus ipse imposuit.
Quod autem haec oneris leuatio, de reatus remissio, in poenitentia tunc fiat, cum peccator delicta confitetur,
docet ibidem Ambrosus. Comatiatur, inquit, Christus dii stasiua, se dicit defuncto. Veniforas, hoc est, quia
taces in tenetris eo cientia, istini rum tuorum frLias, quodam reorum carcere ' Exi seras, delictum proprium
prode, ut iustificeris; ore constolis ad salutem, si confessus fuerit a Chrisso το-catur claustra rumpentur , m omniasia uentur vincula, etiamῖ corruptela corporea furtor grauis sit. Quapropter Sanctus Ambrosus peccatorem ititim, ac consessis fuerit peccata etiam publica, de quorum laetore graui ossensa Ecclesia vivificatum agnouit,dc mox an tequam Communioni restituat a diuturna poenitentia purgatum docet abs solui, claustra eius. rumpi, Se Omnia peccati vincula solui. Quantuslibet ergo mortui saetor sit, aboletur Omnis, ubi sacrum redoleverit unguentum, & resurgit defunctus, te solui iubentur eius vincula , qui adhuc ita peccato est, tollitur velamen de sacie eius , quod veritatem gratiae, quam acceperat obumbrat , sed qui venia donatus est reuelare faciem, aperire vultum iubetur. Non habet enim , quod erubescat, cui peccatum remisse sum est , dc haec est secunda absolutio.
non vivificans, nec a morte peccati excitanS peccarorem, cui nisi iam suscitato
158쪽
i44 Raymundi Cardinalis Capi succhi
scitato concedenda est, non ut illi gratiam conserat , sed ut tollat velamen de facie eius, quod gratiae iam per
priorem absolutionem acceptae veritatem obumbrat . Idque poenitentem ob satisfactionem exhibitam communioni restituit. Idque si cum idem ille cum Ecclesia reconciliatus ab excommunicationis vinculo absoluitur: Cum autem dicit S. Ain brosius, tunc solui eius vincula , qui adhuc in peccato est, non est sensus, eum adhuc culpae mortalis reatu obstrictum teneri, is enim consessus peccatum, iam
iustificatus est, qui mortuuS erat, re serrexit, venia donatus est, ct 'gratiam, licet occultam, & obumbratam accepit , sed in peccato esse dicitur, qui nondum liber est , ut Eucharistiam percipiat, N aliqua peccati serdei sectus est, qui nondum sublato scandali opprobrio, de exconi municati innis Ecclesiallicae velamine inter poenitentes, & peccatores recensetur.
Sanctus vero Augustinus Hamilia 27. cap. 3. de iis, qui poenitentes in Ecclesia proprii vocantur,inde eorum abselutione, qua post peractam poenitentiam liberi dimittuntur, sic loquitur . Post furaestionem facti, c delectati,nem , . consensionem , c perpetrationem , quasi quatriduanus
mortuus putet , quamuis enim grauis res, Draue et ulnus, lethale, m mortia
ferum , ut ibidem loquitur, quamuit aliquod adulterium , homicidium , sacrilegium esset , msi tamen praeter intemnum consensum crimen perpetratum publicum ,'Ecclesiae secandalo esse, is in
ter parmientes non iaceret, nec Lazaro
quatriduano similis foret; sed nec ipsum
Dominus d seruit , sed clam iuitre prodi fras . Cesi iaci Miseriaco duae motu sepuli ure, resim ravi' , cellit ι ιrnus fudimns. Eleuatus est Lacarus, proce sit de tumulo , C
ligatus erat , si uisunt homines inco fessis e p ccatι agentes paen:tentiam. la processerunt a morte, nam non confiterentur , nisi procedrrent; ipsum conf-t ri , ab oeculto, st a tenebroso procelere
est. Sed quid Diminus Ecclesiae suae
solueritis , inquit, in terra, b.luta erunt , in caelo Proinde Lae aro pria cedente, quia impleuit Dominus miseria
cordia suo bonum, perducere ad conses stanem mortuum latentem, iam caetera imput
Ecetim ministeria.Solvite eum, θ sinite abire. Cum autem S. Augustinus diacat, Confitente ita a morte procedere rediuiuum , de iam ὶ peccati morte excitatum, iam constenti ilatim a solutionem Sacramentalem data
supponit, de cum addat S. Augustinus, quod poti haec, peccator coe tera Ecclesiae ministeria implere possit, &id o solui te, M sinite abire., iam apertε secundam absolutionem in dicat, si ua peccator in foro externa cum Ecclesia reconciliatur, & comam unioni restituitur. Hic autem animaduertendum est. excommunicationem , ὶ qua in reconciliatione Ecclesiastica poenitentes post expletam poenitentiam ab solui diximus, non suille excomm nicationem, sed censuram, qua pinnitentes priuaren ur participatione Omnium Sacramentorum, sed fuisse prohibitionem quamdam , qua p. nitentes cum alijs fidelibus communicare prohibebantur, sicut de ab Ec- le-
159쪽
esesiae ingressu arcebantur, Se a Sacrae
Eucharilitae receptione; non tamen per eam Sacramentum Poenitentiae
proli ibebantur, id enim nulli bi habetur , nec ullum documentum ad hoc affertur ab Authoribus, quid
Tertio probatur assertio nostra . Nam abselutio, sine qua Eucharistiam peccator sumere potest, Sacramen talis non est; Atqui absolutio illa, poenitentium publicorum , quaequetillis nonnisi post poenitentiam , quae a Sacerdotibus iniuncta fuerat, expletam, per manus impositionem dabatur, quaeque eos prorsus liberos , & ab omni vinculo, quo in poenitentia obligati tenebantur, solutos faciebat, eiusnodi erat, ut sine illa, peccator Eucharistiam sumere potuisset, ac de facto sumpserit. Di Absolutio illa , quae post peractam
poenitentiam grauiorum criminum rei impendebatur,Sacramentalis non fuit. Consequentia est optima , &maior est certa, nam si absolutio illa esset Sacramentalis , esset absolutio, per quam deleretur culpa, & suppo-aaeret culpam , & quidem mortalem, nam iuxta opinionem Authorum , cum quibus agimus, supponitur poenitentes illos peream abselutionem absolui a culpis mortalibus, utpotὸ reos grauiorum criminum, ac proin-dὸ necessaria esset ante sumptionem Euchari iliae , adeo, & taliter, ut sine illa Eucharistia percipi non pos sit. Nam Concilium Tridentinum statuit, Christianum quemlibet peccati mortalis conscium , antequam Eucharistiam sumat , ad peccatum suam Sacramento Poenitentiae , ac proindὸ absolutione Sacramentali expiandum teneri. Minor vero, quod videlicet peccator, Eucharis liam sumere potuisset, ac de facto sumpserit, probatur primo ex Canorae 78.
Concilij Carthaginensis q. in quo sic habetur Paenitentis, in infirmi
tate mlaticum Eucharisba acceperunt,
non se credant absolutos sine manus imp itiώne, nuperuixerint Can.proxi-mὰ superiore Concilium decretauerat , paenitentes , qui in infirmita. tesunt , viaticum a/cipiant . Igitur
iuxta hunc Canonem poenitentes in infirmitate constituti Eucharillia accipiebant sine absolutione , qua poenitentes alias absoluebantur , post peractam poenitentia in , quae etiam absolutio fiebat per manus impositionem, ergo absolutio illa non erat Sacramentalis. Et Can. 3. Concit jArauxicant r. dicitur ui recedunt de corpore paenitentia accepta , placuit sine reconcibatoria manus impositione communicari, quod momentis sub cit co solationi, secundum definitio ies Pa
trum, qui huiusmodi communionem congruenter viaticum nominarunt. Euodsi su fuixerint , flent in ordini paenitentium , mi sensis necessarys mirentia fusiliar Igitimam com
munionem cum reconciliatoria manus
impositione percipiant. in Idem habetur in Concilio Arelatensi II. Camet 8. his verbis de hir, qui in extremis
periclitantur, paenitentia accuta, placuit sine reconcitatoria manus impositi ne, eis communicari . uia si uec praetiatico sup ruixerint , flent in ordine faenitentium, mi scnsis necessariys pa nitentia fructitas legitime reconciliato riam manus impositionem accipiant T nones
160쪽
146 Raymundi Cardinalis Capisucchi
nones isti, adeo manifeste rem ostendunt, ut nulla tergiversatio Auth res aduersos iuuare possit. Supponitur enim aegrotos illos, cum ex hac vita decederent non potuisse enitentiana, hoc est poenas illas , quae ab Ecclesia reis grauiorum criminum imponebantur, ex repentina infirmitate explere, i inmo adhuc eam pCenitentiam eis impositam non futue,&ideo dicitur, quod qui recedunt de corpore poenitentia accepta, hoc est imposita, M acceptata sine reconciliatoria manus impolitione, hoc est, sine absolutione illa Ecclesiastica,quq inultas , id longas cerimonias exigebat communicare possunt, sed Se haec eadem communio non legitima , hoc est non consormis legibus, Sc ritibus, qui alias seruari debebant, dicitur, unde subditur, quod si poenitens ille saperuixerit , stet in ordine poenitentium , ut ostensis necessariis poenitentiae fructibus legitima communionem cum reconciliatoria manus impositione percipiat . Igitur si . ne absolutione illa , quae poenitentibus post expletas poenitentias impendebatur , poenitentes Eucharilitam sumebant, cum infirmitate correpti
fuissent, immo, & sine absolutione illa decedebant. Sed in Can. 1 Concilij Nicaeni, ut eum legit Balsamon, habetur, viaticum sne absolutione illa Ecclesiasti ea ultima dari potuisse, sic enim in eo
dicitur Deus, qui excedunt antiqua, ct Canonica lex nunc quidem seruas iur, et i si quis uua excedit, Utimo, in maximi nec .rio viatico non priuetur. Si quis autem dc ratus, o communionis particeps iterum sire in vivis, sit cum quistim orationis communisuem consequuntur. Generaliter a rem cuilibet e mira excedenti, cu' pete
ii participationem Eucharistia, D
scopus cum examinatione oblationem
dabit . In hoc Canone praescribitur modus, qui seruari debeat cum 'his, qui decedunt, & dicitur quod eis viaticum , seu Eucharistia concedatur , & additur, quod si quis
deploratus , & communionis particeps, iterum sit in vivis, sit cum iis, qui solam orationis communionem consequuntur; hoc est cum ijs, qui adhuc non sunt absoluti, via id supponitur , quod abs blutio illa ei concessa non fuerit, & quod sine ab solutione illa , accepto tantum viatico mori potuissent. Idem habetur in Can. 36. Conci- lij Epaunensis, & in Can. 82. Concilii Bracarensis II. Tandem id ipsum apud Hincnaarum Archiepiscopum Rhemensem apertissime habetur in Capitulorum sect. s. cap. i. Ibi enim postquam pzccatoribus publicis ad pi enitentiam hortandis Presbyteros monuit , sic
concludit Hiic tamen omnimodis ab
omnisus caueatur, ut mmo paenitens , cum deuo. oneserens , vltima parui
tentia , vel Thimo viatico d fraudetur, ea conniventia , ut si conualuerit, fecundum Ecclesiasticas regulas paenitentiam agat , . reconciliationem, quan
tum Deus sibi concesserit, in ordine fata
nitentium expetat, . expectet.
Quarto probatur absolutionem illam non fuisse Sacramentalem. Nam absolutio, cuius Minister aliquando non est Sacerdos non est Sacramentalis. Atqui absolutionis illius Mini.