장음표시 사용
171쪽
tae eternae spe,quain peccans mortaliter amissi rariloqui. In ea vero habetur
peccatoris accusatio, & consessio, tua suo ille se iudicio condemnat, sine qua indulgentia Dei nequit obtineri Unde poenitentia haec est sacramentalis, in qua per Sacerdotis orationem, seu absolutionein, Se sententiam peccator se ipsam condemnans peccati indulgentiam accipit. Id a tem,Vt probet S. Leo verba illa subdit Mediator enim Dei, m hominu Homo GH lus Iesus, hanc Pransitis Eec a tradidit potestatem ivt. constentibus actionem paenitentiae darent , m refrim silubri fatisfactione purgatos ad
communionem Sacramentorum per ianuam reconciliatiosis admitterent .
Et quod per Ministros Chri iti fit id
ipso interueniente incessabiliter per Spiritum sanctum donatum esse ait Videtur ero Sanctus Pontifex loqui de Sacramentali absolutione per Christi Mini ibos data. Quo posito illud obseruandum est. quod verba illa non eo pacto possint intelligi, ut scilicet peccator proprio se iudicio condemnas per Sacerdotum supplicati
nes ad remissionem peccatorum peruenire dicatur, multorum annorum, aut certe mensium interposita dilatione , postquam consessus peccata se suo iudicio damnauit a Sacerdote absoluatur, ut volunt Authores cum quibus congredimur ; Id enim fieri non potuit ex rationibus superius allatis 1, Sanctus igitur Pontifex in laudatis verbis eo pacto intelligendus est, ut postquam peccator proprio se iudicio damnauit proprium peccatum confitendo, ei actione poemitentiae data, hoc est Sacramentali p nitentia imposita, per Sacerdotum supplicationem, quae abselutionem etiam annexam habet, illico absque
mora absolueretur, M sic per ianuam reconciliationis, id est Sacramentalis absolutionis ad communionem Sacramentorum admitteretur . Cum ergo Pontifex ait, Confitentes salubri satisfactione purgatos ad communionem Sacramentorum per ianuam reconciliationis admitti: S, lubris satisfactionis nomine, non intelligit poenitentiam Sacramentalem Constenti impositam , hanc enim expressi nomine actionis poenitentiae datae; sed salubris fatisfactionis nomine , intelligit eam satisfactionem, quae, ut supra diximus, ad Innocentij verba, continetur in contritione , & confessione poenitentis ;Contritio enim , & Consesito congrua , quae debitum dolorem contineat , satisfactio dicitur a Leone, per quam Deo, de Sacerdoti Confitens satisfacit, etsi praeter hanc alia supersit satisfactio, quae est pars integralis Saeramenti; haec enim nonnisi action spoenitentiae nomine tunc appellari consueuit. Sic autem omnia bene consenant, quae S. Leo in laudatis verbis dicit; inquit enim, quod Mediator Dei, Se hominum, Homo Christus Iesus hanc Praepositis Ecclesiae, id est Episcopis, de per
eos Sacerdotibus tradidit potesta tem, ut & Confitentibus actionem po nitentiae da eat, id est, Sacramentalem satisfactionem imponerent, de
eosdem salubri satisfactione, id est
congrua Contritione, & consessione purgatos, ea videlicet purgatione , qua peccator cum debito dolore,con. gtu
172쪽
158 RVmundi Cardinalis Capi succhi
grua afflictione , debitaque dispositione a peccato se purgat, ad communionem Sacramentorum, id est, Lucharistiae , ta reliquorum Sacrorum, quae ibi nomine Sacramento-1nni intelliguntur, per ianuam re-eonciliationis , id est, Sacramentalis absolutionis admittatur. In hoc autem sensu verba illa accipienda esse, ut recte poenitens dicatur salubri satisfactione purgatus, quia consessus peccatum , seque suo iudicio condemnans, atque hac ratione satisfaciens, a Sacerdote absoluitur,ostendit Bagotius de Poenit. differt. I. se . s. ex Hinc itiato Remensi Episcopo in epist. 29. ad Carolum Ca-
Itium Regem sic dicente Christus I
sus ex S. Leone, ut Catholica tenet, ac
docet Ecclesia, hane prapositis eiusdem Ecclesia tradidit potesatem, it con
flentibκs afctionem paenitentia darent,
o a m salubri satisfactione purgatos qua f tisfacti a poenit ntiae in ima iam
cognoscitur confessione peccati per reconciliationis gratiam restitueret.
Vnde poenitentes, ut absolutionem reciperent, purgati cile debebant satisfactione, non ea, quae illis imposita ante absolutionem facienda esset, ut Aduersarij volunt, sed ea, quae in ipsa consessione peccati eo-gnoscitur, atque ita susscit Sacerdoti , ut absolutionis sententiam legitia mam proserat. Secundo dici etiam potest, Sanctum Leonem in laudotis verbis loqui de consessione, poenitentia , &reconciliatione , quae contingebant , cum postquam peccator Sacramentaliter, de in soro interno absolutus fuerat, Ecclesiastica,&Canonica reconciliatione, de qua supra diximus, reconciliabatur. Nam de hac quoque reconciliatione bene veriscantur, quae ibi habet Pontifex; nam haec cliam reconciliatio peccatores
post Baptismum lapsos Deo quoque
reconciliaba quatenus poenas canonicas pro grauioribus peccatis impositas soluendo, Deo, nedum immunes a culpa, quod per absolutionem
Sacramentalem iam obtinuerant sed etiam a poena, reconciliabantur; Peccatores ergo postquam peccata sua consessi fuissent, eisque actio poeta tentiae imposita esset, id est, poenitentia illa Ecclesiastica , ta canonica , ubi hanc impleuissent reconciliabantur Feclesiastica reconciliatione, de per hanc ad Communionem Sacramentorum , tanquam per ianuam admittebantur .
Soluitur obieetio ex authoritate S. Gregorij deducta.
lis Sanctum Gregorium Hom. 26. ad verba illa Euangelica,
rum remiseritis peccata remittuntur etsi
c*lpa praecessirit, aut qua sit p.rnitentiast tapost culpam , it quos Omnipotens De s per compunctionis gratiam vis tat , illis Pastoris sententia absoluat,
tu uc enim mera est absolutis Praelatorum, cum aeterni arbitrium sequitur
Iussicis. Igitur iuxta Cregorium , inquit Aegydius, ut Sacerdos poenitentem absoluat, requiritur, ut videat, quae
173쪽
eulpa praecesserit: deindE quae sit me
nitentia secuta poli culpam; tum ut absoluat illum , quem videt gratia Dei compunctum: nisi enim Per vera poenitentiae signa Sacerdoti constet de si scienti dolore poenitentis, seu de compta actionis gratia , per quam visitatus a Deo se disponit ad
gratiam reconciliationis in Sacrame to obtinendam, non erit legitima si, selutio Sacerdotis praesidentis. Respondetur nullatenus in allatis
Gregorii verbis haberi , quod Confutenti Sacramentalis poeintentia iniungenda sit ante abselutionem Sacramentalem explenda r sed solum in eis habetur, quod antequam confitens a Sacerdote absoluatur, attendenda sit ipsius dispositio , an videlicet sit redin dispositus, &quae poenitentia, secuta si post culpam, qui videlicet actus, quo ipsem de admi
se peccato poeniteat, quae compunctio , quaevis displicentia , quod uὸ propositum a peccato in posterum abstinendi; nam si haec vere non adsint, Poenitentiae Sacramentum non
est ei impendendum, sed omninb n gandum , & usque dum ille sit rectὸ dispositus differendum ut ipstinet, qui hanc authoritatem obiicit, ait ni. si per vera poenitentiae signa Sacem doti constet de susscienti dolore poenitentis, seu de compunctionis gratia , per quam visitatus a Deo se disponit ad gratiam reconciliationis in
Sacramento obtinendam,non erit legitima absblutio Sacerdotis praesdeniis, sed quid hoc cum quaestione prinsenti
Expenditur locus Ilionis Carnotensis in epistolata, aso. ab Aduersarijs laudatus , & ostenditur, in eo firmari nostram sententiam. VT ostendamus, Aduersario
authoritatibus Patrum abuti, ad suam sententiam fundandam: as ferenda hic sunt omnia verba Iuonis in praesita epistola 2 o.5c reserenduScasus, indὸ autem constabit, Iuonem fauere, non Aduersariorum sententiae,sed nostrae. Ab Iuone Presbyter quidam quae serat, cur celerius Christus reum a peccaro liberet, quam Ecclesia, quomodo cum prophetica sententia conueniat Smodalis; siquidem illata peccatorem in quacumque hora ingemuerit , saluum fore ait: ista vero crimina si a confitentes a communi
ne Corporis , de Sanguinis Christi suspendit Repugnare enim videtur, dissentireque sententia Capitis, de Corporis, ut quos Caput, id est, Christus celeriter a peccato liberat, eos Corpus Christi, id est, Ecclesia sub poena peccati diu ligatos retineat Respondet autem Iuo criminali culpa delinquentem separatria capite, r
c rpore, ordinisque rationem exigere,ut internus Iudex tanto remittat celeriuI ,
quant. solus magis τι det interius . Iudex verb, qui tantum videt in facie , que adeo delinquentersub peccati pomna detineat , donec per manifestum pπ- nitent fructum, qui sit poenitentii affectus intelligat. Pre internum eum
174쪽
16 o Raymundi Cardinalis Capi succhi
circo indilata datur ab eo peccati remissio, cui manifesta est interna confessiis . Ecclesia etero, quia occulta cordis ignarat , non soluit ligatum, licet suscitatum, niside monumento elatum, id est, publica fatisfactione purgatum. Hine est, tuas Ecclesta sua crimina confiten-
res a Sacramentorum communione δε-
spendit , in cinere, ac cilicio positos ab introitu Ecclesiarum saluto tempore excludit, mi per hoc experiatur ,si iam sunt intus vivificati, cum fuerint longa poenitentiae maceratione probari. JHactenus Iuo, qui duplicem peccatoris, alteram cum Deo, alteram cum
Ecclesia reconciliationem ita distinguit, ut illa sit indilata, Sc detur celerius; haec vero nonnisi postquam Ecclesia sib poena peccati peccatorem
diu ligatum, retinuit. Certum est autem , illam, qua peccator cum Christo reconciliatur, absolutionem esse sacramentalem , nam Christus nonnisi per Sacramentum Poenitentiae re, vel voto susceptum peccatorem liberat , & consequenter certum est, absolutionem illam , aliam non esse, quam Saerametalem abselutionem; filiam autem absolutionem, certum
est esse Canonicam, de Ecclesiasticam a Sacramentali condistinctam. Idque ex eo etiam constat, quod Iuo non dicit, quod Iudex, qui videt in facie, id est, Ecclesia delinquentes sub peccato , seu culpa detineat, uti contingeret, si plurium annorum, vel mensum spatio, delinquentes inabsolutos Sacramentaliter detineret, sed ait,
quod Iudex, qui τidet in facie, seu Ecclesia, delinquentes sub parna peccati detineat, sub poena, non sub culpa , ut per hoc innuat, eos a culpa esse iam absolutos, & ab Ecclesia solum sub poena detineri: Idque donec per manfestum po nitentiaefuctum, qui fit poenitentis a fotus intelligat, ut videlicet intelligat, an poenitens in bono proposito abstinendi a peccato
permaneat, quamuis enim cum delinquens absolutionem Sacramenta
lem accepit, sufficienter illum dispo-stum suisse deprehenderit; Ecclesia
tamen ad eius propositum magis fi mandum, S ad experientiam de e dem sumendam, & ad ipsum poen, tentem ulterius probandum, &purgandum, longa poenitentia, M satis iactione ligatum detinet, Ii celsusciatatum, id est, institum gratiae per a solutionem Sacramentalem restititum. Per illas enim publicas, de Io gaeuas poenitentias experiebatur Ecclesia , magisque discebat, poeniteartes intus fuisse viviscatos. Rursus. Absolutio, quam Chi sto Iuo datam ait, peccatorem ape cato tiberat ; Altera vero non nisi intus vivificatum , ta sufestatum liberat
non a culpa, sed a poena. Ideoquς
Iuo iterum, atque iterum repetit, Ec
clasiam suos in cinere, & cilicio pin nitentes abseluere , quos sub pae 'peccati diὰ Igatos retinuit, ut videlicet significet, Ecclesiasticam abs blu
tionem, non a culpa liberare poeni tentem, sed a poena, de vinculo illius excommunicationis, quo pinni tentes ab Eucharistiae perceptione, ab ingressu Ecclesiae, aliorumque S crorum communione prohibebantur. Haec autem firmant nostram sententiam.
175쪽
ς Προνrimm tiam .s multiplicet misericordiam; πPRoserunt Aduersarii etiam Au- non de quacumque innocentia, sed
thoritatem S. Minardi in epi, de ea, qua electum Domini praediastola 8. ad Brunonem elactum Epi- tum esse oportet: Meminit autem, scopum Coloniensem; Ibi enim vo- conuersionis latronis, non ut quam Iuni S. Bernardum loqui de conuer- cumque conuersionem significaret. sione peccatoris necessaria ad recon- sed ut significaret eam quae una ea ciliationem, deque innocentia, sed demque die simul, de consessus latro peccatoris iustilitatione, quam cinia, de introductus est in gloriamque diu turna paenitentia es cacior Dei z &de luto Decis in P clementia vel pu restituerit, non tam radisum τοluptatis; Sicut & illa pec- exemplum, quam miracutam , haben- catrix, non tantum a peccatis liber dum sit, ut loquitur Bemardus. ta est, sed abundante gratia in breui Sanctus Bernardus tamen in Epi. meruit charitatis accipere lilitudi- stola illa, de innocentia, quam Epi- ,, m .ὶ Postea vel ab ijsdem Adue scopalis Sanctitas postula sermonem farijs, ea quae sequuntur, omissa sunt, habet: Unde ad Brunonem electum hare videlicet, sed aliud est celerem Coloniensem Episcopum , sic ait, adipisci meniam peccatorum aliud auaeris a me consilium Vir Illustris desipsisse teritur ad infulas mox prouehi Brum, an volentitas te promouere ad Dignitatum ac demum allato exεplo Episcopatum acquisere detias Sauli: qui factus est repente Paulus,r XIagis dubium reddit consilium illa in pente vis electionis, Fenia Doctor Gen litteris tuis humilis , sed i reddi, con- tium subi jciuntur ea,quae Aduers pessio, Τμa mitam tuam, in mi eredo rij suam in rem afferunt scilicet haec nonnisi et aciter accusas . De enim stuamluam si tale quidpiam, quavdoq; Bezaudum est huiusmodi Gitam esse indi- bene, m Uil te actu fuisse agnoscituraram tam Sacri diguitate ministeri'. . . de qua dico veraciter possit , ιο est mu- Horreo considerans, etiae , m latio dexterae excelsi , non tam exem- quo vocaris, praesertim cum nullum in- plum, quam miraculum asserre debeat. tercurrerirpaenitentia tempus, per quod Unde patet perperam ab Aduesaris
mcum1ue periculosissimus transitus fas adduci s. Lernardum pro illorum sem Deindὰ sibijcit ea, quae ab tentia. Aduersatijs proseruntur mutilata, sed quid se suam Deus a celeret tibio bis a/uersus electum Dei es Si Deus iustifcat, quis est qui condemnet Igitur Sanebis Bemardus loquitur
176쪽
16α Rarmundi Cardinalis Capi cchi
ijsdem Authoribus proconina sententia ais
seruntur . SAnctum etiam Carolum pro eo
rum sententia stare iactitat Auctores praefati; sed immeritb, nam si legantur attentὸ , quae ex S. Carolo ipsinet asserunt , constabit, nec leuissimam de satisfactione ante absolutionem Sacramentalem implenda fieri animaduersionem . Nili sorte eum S.Carolus iubet, aliquando exigi a poenitente satisfactionem pro Amnis illatis, Authores illi , poenitentiam Sacramentalem intelligi velint. At quis, nisi desipiat, illanae. cum restitutione, & iniuriae alteri illatae reparatione confundat Sed de satisfactionem pro damnis illatis, sufficit, quod poenitens promittat, ut possit abselui; nec necessu est, eam in re praecedere absolutionem , nisi sorte confitens pluries id pollicitus
esset, dc exequutioni nunquam mam dasset , tunc enim poterit Consessarius exigere a Confitente satisfactionem illam, antequam eum alia
soluat, sed extra hunc casum, sat est, quod poenitens satisfactionem illam polliceatur. Idque habetur expressὰ in Catechismo I omano in cap. des-
Disactum in He , ibi: Id in primis a
Sacer Milus ob uari delet, mi audiata peccati rum confessione antequam ' nitentem apeciatis absoluant, diligenter curent , m si quid ille serte de re, aut
existimatione Proximi detraxit, c mu latasatisfactione compenset,Ρ ema enim
absoluendus est, nisi Irius, quae cuiuscumquesue int, restituere polliceatur . Haec Catechismus. Vnde si in casibus restitutionis, susscit restitutionis promtilio, de ante actualem restitutionem poenitens potest absolui, miruto magis sussciet satisfactio per p*nitentiam Sacramentalem acceptata,
ut quis absolui possit, nec opus erit
eam ante absolutionem Sacrament lem exequutioni mandare.
Cettera, quae affert Aegydius G brielis ad suam opinione landanda,
sunt omnino extra re , colandit enim
poenitentias dispositi uas cum poenitentia Sacramentali: in quo re alij Authores, cum quibu3 ipse sentit, hallucinantur; Aliud est enim dicere, quod peccator ad Sacerdotem accessurus dolere debeat de peccatis admissis, etsi in haec recidivus fuit, attendi debeat tempus, quo a peccato
abstinuit, de ipsius dispositio , etsi non dispositus deprehendatur, disserenda iit absolutio; Aliud vero est dicere, quod peccatori non disposito iniungenda sit poenitentia, seu satis
fictio Sacramentalis ante absoluti nem Sacramentalem explenda; Ex his enim primum admittendum est, non vero secundum. Inamb peccatori indisposito iniungi non potest
satisfactio Sacramentalis, haec enim est pars Sacramenti Poenitenti peccatori enim indisposito totu Sacramentum negandum est, aut certe disserendum.Probari tamen poterit peccator per alia opera poenalia, quae illi iniungantur,non ut satisfactio Sacramenidis, sed ut opus medicinale, dc dispositiuum ad.contritionem, quae necessaria est ad recipiendum Sacramentum Poenitentiae , ita 't eidem pec
177쪽
peccatori postmodium rite disposito
iniungatur poenitentia Sacramentilis cum Sacramentali absolutione. Quare si probatio poenitentis facienda sit, non est facienda per iniunctionem
enitentiae Sacramentalis ante absolutionem Sacramentalem explendae,
sed facienda est per dilationem absolutionis Sacramentalis, ut per iniunctionem aliorum operum, quae poemnitenti iniungantur, non ut satissa.ctiones Sacramentales, sed ut operi inerὰ dispositiva, de probatium Nec ullus Canon, aut Decretum Summorum Pontificum, aut Conciliorum , nec ulla Sanctorum Patrum authoritas proferri potest , in quibus statuatur, aut consulatur iniunctio poenitentiae Sacramentalis ante abs lutionem Sacramentalem explendae, scut nec ullum documentum asserri
potest quidquid Authores aduersi
clament quo probetur,ullo unquam tempore eam in Ecclesia praxim viguisse poenitentiam Sacramentalem ante absolutionem Sacramentalem peragendi; omnes enim authoritates, quas ad haec Aduersarij aflerunt, violenter ad eorum sensum detorquentur, immo praepostere ab eis intelliguntur. E contra vero manifesta sunt Summorum Pontificum , & Sacrorum Conciliorum Decreta, ac Sanctorum Patrum authoritates ,& seruata semper Ecclesiae praxis , de absislutione Sacramentali ante poenitentiae Sacramentalis exequutionem impendenda , ω impensa; Et Concilium Tridentinum, ut supra etiam obseruaui
mus, 6. c. I q. docet, Sacramen
tum Poenitentiae continere contritio. nem, consessionem,& Sacerdotalem
absolutionem , itemque satisfactionem; Vnde post absolutionem ponit satisfactionem, S eumdem ordinem seruat in alijs Capitulis, in Can nibus; ex quo manifes E redarguitue Aegydius Gabrielis, qui ordinem a Concilio probatum indemi, additqi hodiernam praxim in nullo Concilio uniuersali et particulari approbatam fuisse.
Verum est, Sanctos Patres ad certiorem de poenitentis dispositione cognitionem habendam, probare , quod aliqua poenitentia ab ipso poenitente voluntariὸ assumpta praecesserit; per hoc tamen docere non in tendunt, poenitentem esse non poste stilicienter dispositu ni sine praeuia Sacramentali poenitentia. Optima ergo, & rationabilis, ac ipsius Sacramenti institutioni a Christo factae consormis est Ecclesae pra- is, qua peccatores, eis grauiorum
criminum reos , poenitentes tamen ,
acritὸ dispositos, a peccatis abseluit iniuncta eis poenitentia post absolutionem peragenda, & praxi hac semper via est Ecclesia; Vnde, quod an . liquitus Ecclesia eo pacto peccatoribus Poenitentiae Sacramentum administraret, ut Sacramentalem poenitentiam explendam ante abseluti nem Sacramentalem iniungeret, est recens inuentum , & paucorum recentiorum phantasia. Verum, est,
antiquitus in Ecclesia in usu fuisse poenitentias publicas , & solemnes pro publicis, de grauibus criminibus, has tamen p Tnitentias praecedebat absolutio Sacramentalis , ut supra ostendimus; Lxoleverunt autem hu-N a ius-
178쪽
164 RVmundi Cardinalis Capi succhi
iusmodi poenitentiae , sicut aliae in
Canonibus poenitentialibus pro peccatis taxatae, quia propter multitudinem fidelium qui iam per totum Orbem multiplicati sunt, non possent facit E ab omnibus exequutioni mandari ,-feruor fidelium deferbuit,&ideis Summi Pontifices frequentius
Indulgentias concedere coeperunt,
per quas fideles liberantur , poenis
etiam iniunctis per Sacros Canones, ut enim communiter sentiunt Theologi , quando in forma concessonis Indulgentiarum apponitur clausula de iniunctis poenitentjs concedi tur remissio poenitentiarum tam de facto iniunctarunt, quam earum,quae iniimgi debuissent, ac potuissent, se ii quod remittantur poenae Purgatori j respondentes poenitentijstam iniunctis, quam de iure iniungendis uxta tamen amplitudinem, & quantitatem concessionis Vnde Indulgentiae v lent etiam pro non iniunctis a Comsessario, quia susscit, quod sint iniuna lege positiva, seu a Deo ipso, qui omnibus pro meritis iustissimas poenas decernit. Nam alias si mens Pontificis esset, quod clausula iniunctis paenitenti s intelligeretur de solis iniunctis a Consessario , id
expresisset. N non diceret absolutE, de i6 unctis , quod in proprietate Sermonis, intelligi potest de inium elisa lege. In conecitione autem Inisdulgentiae plenariae non apponitur clausula de pamitent ijs iniunctis quia intelligitur remitti tota poena in Purgatorio luenda, iuxta communem Theologorum sententiam. Cum igitur frequentius Indulgentiae per Summos Pontifices concedantur, per quas Venae peccato de bitae remittuntur, delueuerunt p nitentiae illae canonicae, de solemnesia Neq; hoc derogat perfectioni. Nam persectum est non fugere pinnas,lud promouent ad salutem citius acquis rendam, quale est martyrium, &poenae spontὸ susceptae , Vndὸ ad huiusmodi poenas libenter perfere das Nos S. Petrus adhortatur in si Epip. e. a. cum ait: Christus passus est pro nobis . relinquens miis exemplum , ut sequamur et efiigia eius, non tamen est contra perfectionem, immo est perfectum fugere debitum poenae , cum per illud impediantur, de reta dentur fideles ab ingressu Patriae CCE-lestis , ut benὰ ait Cardinalis Bellar-
minus in tract. de Indulgentis. I . v. IO.. lib. 2. cap. 2. ad Lathcrum, qui
opponebat, quod cum indulgentia: remittam poenitentias iniunctas , de hae sint opera bona, videlicet ieiunia, eleemosynae, preces, de similia, Indulgentiae videntur noxiae, non flutares, cum a bonis operibus fideles
impediant Respondet, quod Indulgentiae remittunt poenitentias iniunctas, non quatenus sunt opera, sed quatenus debitum eas implendi retardaret nostrum ingressum in vitam aeternam, si forte ante illarum impletionem de vita nos exire contingeret: Unde Ecclesia dum largitur Indulgentias , non prohibet studium pinnitentiae, immo ad illud nos horitatur, de excitat, sed a reatu illo nos liberat, quo impediri possemus a Regno Coelorum citius obtinendo; Indulgentiae proindὸ vere salutarc Ssunt, de nullo modo noxiae. Quoad Canones vero poenite
179쪽
tiales dicendum videtur, quod tantum habuerunt locum in foro exteriori Ecclesiastico, non in interiori poenitentiali: primis quia in sorointeriori poenitentiae nunquam suerunt determinatae, sed arbitrio Comsessarij relictae . secundo, quia res haec publicarum poenitentiarum tractabatur iudicialiter , & pendebat ex accusatoribus, Testibus, indicius, iudicijs , sententi js, processibus, sine quibus nullus priuabatur communione , de consequenter poenitcntiae illae non iniungebantur a Conicis riis, nam hi non iudicant per Acc satores, α Testes, sed acciniorem dc Testem habent, selum poeniter tem 2 Quod autem res haec ageretur iudicialiter per accusationes, Testes, dic. constat ex S. Augustino in Ho- milia vitiina ex quinquaginta ; Ibi enim sic ait Nos mero a communione prohibere quemquam non possumus, quamuis hae prohibitio nondumst mor-tos , sed medicinalis , nisi autspontὸ eonfessum , aut in allust rudisio siue Ecclesiasileo, si secutiri nominatum
atque conuictum auis enim sibi virumque audeat assumere , mi cuiquam ipsest, . accusator, σ Iudex ; Cuiusmodi regulam etiam Paulur solus in eadem ad Cormilior sula breuiterm inuasse inresistitur, cum quibusdam
labias commemoratis criminibus Eccle-
ssici iudier formis ad Omnia similia
ex quibusiam daretia Ait enim: Scripsimilis in epistua non commiseri cum fornica ηι-Si quis fater nominatur, aut fornicator aut Idolis seruiens,
aut auaru r, aut maledicus, aut ebri
sus , aut rapax : cum huiusmodi nees idem cibuo sumire . Eu enim mihi δε his , qui frissunt iudicare ' Plone de his, qui intus sunt mos iudicatis 'De his autem , qui fris sunt, Deus iudicabit. Auferte malum a vobis ipsis auibus verbis satis ostendit, non temere, aut cruomodol bet, sed per iudicium auferendos esse malos ab Ecclesiae communione ; τι si per iudicium auferri non possunt tolerentur potius , ne peruerse
malos qui que ea itando ab Ecclesia irae discedens, eos ,. quos fugere utitur . vii Aciat adgebennam; & post pauca se ait. 7 on enim contrarium es huistico id, quod alio loco ait Apostolus: Tu
quis es, qui iudicas alienum seruum Suo Domino stat, aut eadit . Noluit enim hominem ab homine iudicari ex aria
bis is suspicionis , vel etiam exraaord naris Uurpato iudicio 'sed potius ex lege Deisecundum ordi rin μιμ, siue iatra confessum, siue accusatum, atque conuictum . Alioquin illud cur dixit Si quis fater nominatur,. aut fornicator , aut idolis seruiens, ct coetu. nisi uia eam nominationem in1 Illi το-lunt , quae fit in quemam , eum fementia , ordine iudiciario, atque integritate,
prosertur ' nam si nominatis stas Scit,
multi damnandi sunt innocentes: quiasve falio in quaquam crimina nomianantur . HactenuSAugustinus.
Undε nedum Sancti Patres, sed &Apostoli hac forma iudicandi uteis hantur, puniendi scilicet delicta, de crimina in foro exteriori, uti constat egisse Apostolum Paulum iuxta Augustinum, te manifestε id apparet ex Textu D. Pauli, nam ipse peccat iem illum damnauit, non quia illi uxconsessionem audijisit, sed quia mur
mur erat inter fideles, uti de re maxime scandalosa omnino, ais, audia
180쪽
166 Raymundi Cardinalis Capisucchi
Tertib. Constat, iudicium illud Iatum non fuisse a Consessariis in soroconscientiae, nam penῆs Constabres non erat authoritas , publicas illas poenitentias imponendi, cum ex illis plures in priuatione Γcclesiasticarum dignitatum , ac depositionibus ab honoribus, etiam saecularibus, positae essent, ut videre est apud Augustinum in Epistola ad Bonifatium. Quarto. Quia poenitentes absoLuebantur aliquando ante poenitentiam expletam, etiamsi non periclitarentur de vita , ut constat ex cap.
Presbyter di*8 a. Vbi cum Presbytero fornicario praescribatur poenitentia decem annorum, conceditur tamen, ut post sesqui annum Corporis , & Sanguinis Domini particeps fiat. Idem habetur ex Nicolai Papae cap. de Viro I r. . r. . ex Conci* An yrani Can. 3. 6. . 8. ubi cum de illis, qui admittebantur ad Communionem tertio, quarto, sexto anno, definitur, ut anno demum sequentipei sectionem suam recipiant. Certum est autem,quod si poenitentia illa suisset Sacramentalis, dc a Consessario iniuncta, non potuisset poenitens, ante illius completam absolutionem absolui , eum tota illa poenitentia iam facta esset pars Sacramenti Poenitentiae. Canones igitur Poenitentiales, &poenitentiae in eis contentae tantum habuerat locum in foro exteriori Ecclesiastico non in interiori poenitentiarii , & ita plures Doctores arbitramur, Nauarr. in Comment. de Paeuit. dist. .
is ea falsas. Valerus de disserenti jς utriusque seri, verbo Poenitentia disserentia quarta. Ludovicus Bait 'de triplici examine , Ordinandorum , Consessariorum , Se Poenitentium par 3. pag. i. st alii: Vnde & ab selutio, quae ab huiusmodi poeniatent ijs reis post illarum expletionem
concedebatur, Ecclesiastica fuit, de Canonica, & pro soro externo, pce nitentiarum qualitati respondens , non verb Sacramentalis, & pro sorointerno, de praeterea publica erat , proindὸ non Sacramentalis. Sed quoad desuetudinem poenitentiarum in Canonibus poenitentialibus contentarum, illud etiam obseruandum cum Baronio tom. II. An nati ad Annum ios s. Ex Petro Damiano in Epistola ad U. Episcopum scripta ; Quod videlicet Ecclesia Canones Poenitentiales nominatos, ad coercendos homines, ne absque di
sciplina, atque timore sipplicii prolaberentur ad mala, constituit, eos demque Universa Ecclesia, Romana praesertim retinere consueuit in sto vigore, & obseruantia venerandos. Sed cum temporum iniuria eorum seuera censura praet erinissa videri posset, eos iterum in usum pristinum rouocare studuit ; praesertim Anno I f., quo tandem post tot naufragia Ecclesiarum exul censura possit minio reuocata vigere coepit: Ἀο-niam tero subdit Baroli ius 2 contiu-
gwet ob iterata δειροι Mer peccata momtalia , quorum causa purium annorum paenitentia inferretur, dsperare iam nes tot annorum curriculis , oe aliquando sua Hiie integra sub eodem po niatentia fasce gemere, immo interdum , nec hominis aetatem suscere, ad expian, dapir poenitentiam praescriptam a Can