장음표시 사용
161쪽
per non semper fuit sacerdos, eri Deum adiuuari possunt, si incommodo
absolutio illa non suit sacramentalis. aliquo, . infirmitatis periculo occupato Maior certa est apud Catholicos, de fuerint non expectata praesentia nostra constat ex Conciliis Florentino, de apud Presbyterum, quemcumlue pra Tridentino. In Florentino enim J- sentem, mel si Presbyter ripertus non eitur Minister huius Sacramenti est herit m metere exitus caeperit, apud Sacerdos haberis authoritatem absoluen- Diaconum quoque exomologesim face di, vel ordinariam, mel ex commissione delicti sui possunt , mi manu eis ira superioris in Nec addit , quemquam paenitentiam imposita mentant ad D alium Diaconum, vel Clericum in minum cum pace , quam dari Mart
aliquo casa posse illo muneresungi, res litterii ad uolfactis desiderauerunt θsicut de Baptismi , de Confirmatio- Testimonium hoc S. Cypriam pal-nis Ministro dixerat. Tridentinum mare planὸ est, planequὶ assertionem verb Concilium fess. I . cap. 6. D nostram euincens. Nam quod abs clarat falsas esse, de a veritate Euan, lutio, de qua in eo sermo est, sit ab gelij penitiis alienas doctrinas om- solutio ultima,& Ecclesinica, quarnes, quae ad alios quosvis homines poenitentibus impendebatur in soropraeter Episcopos, de Sacerdotes cla- externo, id coram fidelibus, ac ipia Dium ministerium perniciose exten- Ecclesia, patet ex eo, quod nonnisidunt et postea docet, Sacerdotes facta exomologesi , quae postrema per virtutem Spiritus sancti in 6rdi- poenitentiae actio erat, dari debuit. natione collatam tanquam Christi Quod vero nec illa absolutio, quam Ninistros functione remittendi pec- Diaconus dare potuit, nec e molo
cata exercere. Et Can. Io. Damnat gesis suerit Sacramentalis, aliae quo cum, qui dixerit, non solos Sacer- que eius decreti circumstantiae co Ministros a blutionis. Igi- uincunt . Ea enim absolutio erat,
tur si illius absolutionis, de qua est quam Martyres dari postulauerunt, quaestio, Minister aliquis non Sacese eos sua apud Deum praerogatiua iu- dos esse possit, ac de facto fuit, oin uantes. At ut poenitens aliquis verenitio negandum est , sormam quaia contritus sacramentaliter absoluatur, vis est suisse sormam Sacramenti nullo Martyrum subsidio eget, nec ycaenitentiae , aut quae per eam pec- hac in re ullam Martyr praerogatia cni remissio in sero interno, de co- uam specialem habet; s arὰ quoadram Deo poenitenti tribueretur , ac poenae temporalis remissionem , de proinde negandum est,absblutionem indulgentiam , pro qua Martyres illam sacramentalem fuisse ; Quod apud Deum prae togatiuam quamdam autem absolutionis illius Minister ali- habuisse usus indulgentiarum docet, quando fuerit non Sacerdos, sed Dia- abselutio illa, non vero quoad pec- conus ex imperio Episcopi probatur cati culpam intelligenda est . Praete-
ex S.Cypriano in Epista 3. ubi se di- rea sanctus Cyprianus vult, eam porcxuin si libellos a Maroribus acco nitentibus, quos Martyres libellis Iemur praeret uua ερrum a d commendauerant in articulo mortis
162쪽
14s Raymundi Cardinalis Capi succhi
absolutionem dari , quam reliquis ea
Martyrum commendatione carentibus negax, ergo absolutio illa Sacramentalis non fuit, quam omnibus poenitentiam poscentibus cum viatico dari antiqua, Canonica lege decretum ait Nicaena Synodus Caia. IS. supra laudato Vlterias, in ea ultima Asblutione non solum Diaconum sed etiam Cle rum, Marii resque laicos cum Episcopis partem aliquam habuisse, constat ex Cypriano epise. I o. In ea enim
habetur . In minoribus, etiam quam
fit idololatria, cuiusmodi sunt adulteri ,σ alia, ob quae febat publica parnite'-
tentia, peccatis, peccatores agant taeni
tentiam iusto tempore , ct secundum Disciplim Oidin/m ad exomologesimmeniant , O per manus impositionem Episcopi, Cleri ius communicationis accipiant. Vndὸ idem sanct is Cyprianus conqueritur , quod idololatriae rei ad communicationen admittuntur, & offertur nomen eorum , α nondum poenitentia acta, nondum exomologesi iacta, nondum
manu eis ab Episcopo, & Gero imposita, Eucharistia illis datur. Quis neget absolutionem hanc fuisse vitimam illam, qua nonnisi post poenitentiam tu sto tempore actam, post exomologesim secundum disciplinae ordinem datam ius persectae Communionis Eucliaristiae, & oblationis absoluto acquirebatur 3 At in ea Clerum cum Episcopo manum imposuisse, M ita in Reconciliatione pamtem aliquam habuisse non semel, sed iterum in eadem Epistola S.Cypria
Sed & Clerus Romanus in epist o. ad eumdem S.Cyprianum dela
forum in idololatriam reconciliatione rescribens, monet , EG iae paccem fustinendam, deinde sic collatione consiliorum cum Episcopis, Presbyteris, Diaconis, Confessori lus pariter M asta libui laicis facta, lapsorum tractare rartionem ς per quam enim nobis, st in
uidiosum , tar onerosum videtur, nam per multos examinare, quod per multos
commissum videatu uissse, st mnum
fotentiam dicere, cum tam Irande cri
meoper multos is suu notetur exisse , quoniam nec firmum decretum esse fo- est, quod non plurimo nis evidebatur habuisse consensim . Certὸ dici nequit Pconitentiae sacramenti Tribunalis suisse sententiam, & absolutionem illorum, in quibus Conses fores, & reliqui stantes laici, seu non poenitentes publice consitum ineunt lapsoru in rationem tractant, causam examinant , sententiam dicunt, &sine quorum consensu decretum in μmum esse nequit.
Legi etiam potest idem S. Cyprianus epise. q. F. in quibus habetur , quod sine confessione publica, α cognitione causarum , ob quas poenitentes in ius illud vocati eraut, a plebe legitimae absolutionis suifragia obtinere non poterant. Haec omnia adnotat etiam Pamelius ad verba illa Cypriani in tib. de
Paenitentia cap.9. Exomologesis es actus fruitentiae , quo 'enitentia administralatur , m minisserium Paenitentia )nam super haec verba Pamelius ait Id , quod recite intellectum multum
confert ad capiendam mentem eteterum
Ecclesiae Scriptoruis. Hi ne illud Cypriani est ad Antonianum, d
163쪽
iis , hunc olim in Ecclesa seruatum G dmetu, ut primum feret confes. cria minis apud Sacerdotes Dei: hanc sequebatur pamitentia , qua oe praeci se
rat . Pa nitentiam excipietat exon--
g sis , Pam sequebatur impositis ma nus E serpi , aut Cleri. Haefacta dabatur Erecharistia sic r conciliato . Atque Me est, quod orianus epist. aq-i rij libri iuxta nouam editionem n. I o. nandum paenitentia faἱla, non
apertam distinctionem nondum manu eis ab Episcopo, aut Gero imposita Eucha istia illis datur. Haec Pamelius.
Ex quibus habetur, illud ipsum, quod ex alijs Cypriani testimoni,
obseruauimus , nempE, abselutionem illam, qua poenitentes post peractam poenitentiam absoluebantur, eis impensam suisse etiam a Ciero, atque adeo non fuisse Sacramentalem; Sed obseruandum, quod Se consessio illa non erat sacramentalis , M pro foro interno ; nam sacramentalem non adeo dilatam fuisse, sed praecessisse cum absolutione Sacramentali dicendum est, ut constat ex dictis;
fuit ergδ constitio illa publica , de
pro externo, cui respondebat, & Ω-sblutio Ecclesiastica, S: pro soro eX- terno ; Vndὸ de exomologesis accipitur pro ipsa poenitentia, seu consessione publica, ut constat ex verbis
allatis C priani nondum Gomolo si fulta) quamuis, ta pro poenitentia,
seu Consessione secreta aliquando sumatur, loco citi ait Panaetius. Verum est, de Presbyteros ab
solutionem illam aliquando impendiste; Sed quia eam absolutionem Presbyteri non impendebant , nisi Episcopus consuleretur , hisque ii pendi posse responderet, hoc ipsum aliud argumentum est , quo probatur, absolutionem illam non suisse
Sacramentalem. Nam absolutio illa Sacramentalis non est, quam nullus Presbyter poenitenti etiam in mortis articulo dare poterat, quantumuis de
salute sua periclitaretur , inconsuliqEpiscopo Quod autem absolutio illa a Presbyteris, nonnisi Episcopo consulto impendi potuisset , probari primum potest ex Concilio Carthaginensi secundo , tempore S. Augustini celebrato, in Can. q. ubi clarissimὰ de hac re decernitur Si quisquam in periculo
constitutus, e reconciliari Ditiinis a
lariἷus petieris Episcopus absensfuerit, debet utiq; Presbyter censulere Episcopi Lysic paenitentem eius consilio recρηcitiae. ro Non poterat ergo Piesbyter inco sulto Episcopo poenitenterim adhuc in periculo constitutum reconciliare. Ergo reconciliatio, seu absolutio illa
non erat Sacramentalis, nam absolutionem Sacramentalem quilibet Sacerdos ex se, &inconsulto Episcopo , poenitenti in articulo mortis constituto ex perpetuo Ecclesiae usu, 5e indubitata praxi impendere potest. Dicitur autem in laudato Canone ;in periculo constitutum reconciliandum esse sacris altaribus de consilio Episcopi , nam etiam per hoc constat reconciliationem illam non suis se Sacramentalem , sed Ecclesiasticam , quia erat reconciliatio facienda faciis allacibas , seu erat commmunio
164쪽
1ueo Raymundi Cardinalis Capi succhi
munio cum oblatione Acienda. Hoe idem habetur Cau. 69. lib. s.
Capitularis Caroli Magni. Ibi enim de publico poenitente hoc ex Nicaeno , ut ibidem in sine dicitur decretum est uias, et vote mortalis in tra metas prascripti temporis scilicet pernitentia γ caeperis mitae 'ir τrgere , subuenientiis est implorantibus, hiὶ ab Episcopo , qui paenitentiam dedit, seu ab alio , qui tamen datam esse probaueris , aut si milito a Presbiero , iussu tamen , aut permissu prurj Episcopi ,
per manus impositionem , absolutione precum Sacerdotalium, Visticum abeum tibus defaeculo non negetur Igitur Pres.
ter poenitenti illi eam absoluti nem absque Episcopo, qui poenitentiam imposuit dare non potuit, ac proindὸ poeni entia illa Sacramenta. Iis non fuit. Praeterea credi non potest, nullum
Presbyterum, Parochianoruna suorum alicuius peccati mortalis extra mortis articulum consessionem audire , cis congruas poenitentias iniungere, absolutionem impertiri , sed Sacramentum Poenitentiae ministrare potuisse. Et tamen id dicere oporteret in sententia illorum , qui non aliam , quam Sacramentalem publice poenitentiu reconciliationem peracta poenitentia concellam esse V Iunt . Nam certum est nulli Presbytero publicὰ poenitentes reconciliare licitum suisse, idque adeo saepe in
Conciliis vetatur, ut nihils equentius occurrat. Agathense Can. . Bene iIIidue ver Iem in Ecclesia fundere, aut Paenitentem in Ecιlelia senedicere Presbtero non ludit. Quod
de poenitente publico intelligeiadum
esse constat, ex pluribus Canonibus, quibus cum Abbatibus, ut absque Episcoporum iussu, quemquam ' nitcntem absoluant, aut eius consessionem audiant, vetitum est, iisdem,
ω alijs plerisque omni ob significatur, id licitum regulariter suisse . Presbyteris cum Episcopi iussu, ijs, videlicet omnibus, qui ab Episcopo
Parochi)s urbanis, aut ruralibus prinficiebantur. Sed & Canones extant, qui cum negent, Presbyterum poenitentem publice absoluere posse, ii dem eum peccatorem consessionem audire, poenitentias iniungere, poenitentes sibi conseslbs ligare, as proin de Sacramentaliter absoluere possie
Cabilonense in Can. 8- dicit. De
paenitentia peccatorum , quae eost meriti anima , et tilem hominitas esse censemus, Ur eti paenitentibus a Sacerdotibus data confessisne indicatur paenitentia, Vnia uersitas Sacerdotum noscitur cosse tire .)In Rhemensi I I. Anno 8I3. Can. 13. sventilata est ratio poenitentiae,ut Sacerdotes certius intelligerent, quomodo Consessiones recipere, & poenitentiam secundum Canonicam instructionem poenitentibus deberent indicere Can. 11. ut Episcopi, MPresbyteri examinent, qualiter Confitentibus peccata dijudicent, & te pus poenitentiae constituant. Sed de quoad crimina occulta, ob quae poenitentes post obtentam ab lutionem Sacramentalem, P nitentias Canonicas facere debuissent, de postmodum absolutionem etiam Ecclesiasticam, de in foro externo obtinebant,
quoad posteriorem hanc absolutio
165쪽
nem, seu reconciliationem Presbyteri concedere possent , sed cum consensu Episcopi, habetur in Capitulari Herardi Turronensis tom. 2 2.ConciLReg. ad annum Domini 8 s 8. Can. 9. m Presisteri de occultis iussione Episcopi Pamitentes reconcilient, o si curpraemisimus , infirmantes a fluant,m communicant. Et is Capit. Carolis gui lib. 7. cap. 9. Nullus Sacerdos in alterius ciuitate , vel Disrcesipaenitente velsus manu positum sacerdotis , et ei qui reconciliatum se dixerit sine consensu , m litteris Episcopi, vel
Prest teri in Paronia Presbter , aut
Episcopus in ciuitate suscipiat.)Quod vero publicum poenitentem Presbyter absoluere non possiit, dicitur Caia. I 3. statutum est in San-ZIis Canouibus prohibitum , et i nullus Presbyter 'mitentem publice inconsulto Episcopo reconciliare praesumat , nisi morte forte periclitantem, sed omnes Publice paenitentes quinta feria ante Pa-fba, quae est Cama Domini , ad ciuia ratem in cinere , . cilicio in praesensis Episcopi prostrato multu conueniant, ibi ab Episcopo canonice , stordinabiister, sicut in Sacramentario , m in
Romano ordine continetur, reconcilie
tur atque dijudicentur , censolentur-iM, pr dicetur, quid deinceps agere, quidue vitare debeant , instruantur , at qu/ insuper diuinis precibus pir manusini sitionem ab Episcopo curentur . Nulla inquam tempore Presbytero in publica Missa paeniteκtiam reconcialiare sine licentia Episcopi concessume r . Quare cum ad Episcopum rec μrendum esset, ut re examinata iudicaretur an poenitenti etiam in articulo mortis tribuenda esset absis lutio illa , ex hoc arguitur ab lutionem illam noli semper, 5c infallibili. ter poenitenti adhuc in articulo mortis, impertitam fuisse. Ex hoc autem, & aliud argumentum apparet, quo probatur absolutionem illam non fuisse Sacramentalem, dc pro foro interno. Nam abs lutio, quae moribundo, seu in articulo mortis constituto negata fuit, non potuit esse Sacramentalis, de pro foro interno. At absolutio illa moribundis aliquando negata suit. Ergo ata solutio illa non potuit esse Sacramentalis, & pro soro interno ; Maior
probatur , nam absolutio Sacramentalis in articulo mortis constitutis, etsi eam in eo tantum articulo flagitassent negata nunquam fuit, nec ne
gari debuit, ut in praecedenti quaestione ostendimus. Vndὸ relinquitur quod absolutio illa dictis moribundis negata, non fuerit Sacramentalis, aut pro soro interno, sed Ecclesiastica , dc pro foro externo. Minor vero constat ex omnibus illis authorita.
tibus, siue Summorum Pontificum, siuE Conciliorum , sue Sanctorum Patrum , quas Aduersarii asserunt, ut
probent grauiorum quorumdam criminum reis, poenitentiam in extremo dumtaxat vitae efflagitantibus, α si in articulo mortis constitutis, nega tam fuisse absolutionem Sacramentalem; De quibus nos,& in praecedenti quaestione, nam authoritates illae non de absolutione Sacramentali, sed de absolutione Canonica, & Ecclesiastica , de pro foro dumtaxat ex terno intelligendae sunt, ut iam ostendimus.
166쪽
1ue 1 Raymundi Cardinalis Capi succhi
Ad hoe idem facit, quod Sacra Concilia, ta Sancti Patres , sacrique
Canones ad exprimendam absoluti nem illam , quae post peractam poenitentiam impendebatur , utuntur nominibus aptioribus ad significandam absolutionem Canonicam , di Ecclesiasticam, quam ad significandam absolutionem Sacramentalem . Nam ἱ Sancto Cypriano abselutio illa regulariter vocatur pax, Vt inta epist. a. Cr 39. Alij vocant eam Communionem , seu reconciliationem , ut Patres Concili; Toletant s. Sanctus Fulgentius homil. 4.
N S. Leo epist. 9 I. Et quamuis Communionis nomine Eucharistiam significauerint, cum ea tamen etiam absolutionem Canonicam expresse
Illud tamen his omnibus addendum est , quod sicut iam diximus , poenitentibus Ecclesiasticas illas poenitentias suscipientibus, ante illarum impletionem absolutio Sacramentalis impendebatur iniuncta eis alia poenitentia Sacramentali post absolutionem Sacramentalem pariter explenda , ac in eodem statu poenitentium manentibus pluries eisdem Sacra. mentaliter consessis, pluries absolutio Sacramentalis impendebatur, ita ει expletis poenitenti js illis Ecclesiasticis, nedum abselutio eis Ecclesiastica, S pro soro externo impende-hatur , sed etiam impendebatur abse- latio Sacramentalis, & pro foro interno ; Id enim negari non potest, etiamsi eo statu piaenitentiae durante, peccata tantum venalia poenitentes illi commisissent Sic enim, ut ab omni culpa mundi, de noua gratiae auctione ornati poenitentias illas te minarent , seri oportuit.
Ex Concilio Tridentino ,& ex Rituali Romano
Probatur, poenitentiam Sacramentalem, post receptam a Poenitente absolutionem Sacramentalem, peragendam esse.
Sacerdote poenitentibus iniunctam, post impensam eis absolutionem Sacramentalem, peragendat esse, habetur ex his, quae docet Concilium Tridentinum contra Lutherum,& Caluinumsess. 6. cap. 8.N Can.
Ia .sseq. Ibi enim docet, satisfactionem Sacramentalem, quae una est ex partibus Sacramenti Poenitentiae, etsi non quidem pro faena aeterna , qua mel Sacramento , τὰ Sacramenti to Una cum culpa remittitur , sed profae a temporali, qua m sacrae litera da cent, non tota semper, mi in Bapti
mo fit, dimittitur illis, qui gratia Dei, iηgrati fuerunt . Igitur Sacrum Concilium docet, satisfactionem supponere culpam remissam vnὰ cum poena aeterna , ac proindὰ supponer abseluitonem Sacramentalem, nam culpa, ta poena aeterna non remittitur in Sacramento Poenitentiae , nisi per absolutionem.
Rursis in eodem capite fructus enarrat satisfictionis , supponens , eum , qui satisfacit, iustum esse, & in statu gratiae constitutum. Hae, inquit, satis actionis paena , cautiores, m viatilan
167쪽
timitam in futurum paenitenus, esiariunt, medemur quoque Ieccatorum reis
Mendo comparatos , contrarijs virtutum
actionabus tollunt me. Omnis gloria noctra in Chusa', in quo vivimus , in quo meramur , inqu'satisfacimus , facientes fructus dignos Poenisemiae, qui ex illo mim habent ab illo osseruntur Patri , mper illum acceptamur a Patre. Hisque ira constitutis , concludit de-b re Sacerdotes fatisfactiones iniungere. Certum est autem, quod nemo nisi iustus in futurum cautior fit, nec medetur reliqui js peccatorum , nisi iam a culpa mortali liberatus , nec nisi iustus in Christo vivit , meretur , & satisfacit , nec nisi iam vivens vita gratiae seri fructus, qui ex Christo vim habeant , nec alias ob. causas Sacerdotes Domini satisfacti nes iniungere debent . Igitur hae iustificationem poenitentis sequuntur ,
Et Caia. I 3. damnat asserentes, pro peccatis quoad poenam temporalem mi nime Deo per Chrisi merita satisferi paenis ab eo inflictis, Er patienter tolera tis , vel μ Sacerdote iniunctis iste. At si
statuatur poenitentiam Sacramentalem ante absolutionem Sacramentalem peragendam esie, eneruatur,immo tollitur omnino ipsa ratio satisfactionis, nam per poenitentiam ant absolutionem Sacramentalem peractam, non potest aliquis Deo satisfacere, ut supra ostendimus. Rursus in eodem c. q. Concilium describens reparationem lapsi in pe catuna post Baptismum , ait, in ea contineri , non solum detestationem,ta cor contritum, de humiliatum, verum etiam peccatorum Sacramentalem consessionem, Sacerdotalem absolutionem , itemque satisfactionem. I Iic autem ordo manifestὸ significat, absolutionem prius impendendam esse, quam satisfactio illa peragatur. Idem constat ex his , quae habentur in Rituali Romano Pauli V. iussu edito anno Ici7. Ibi enim sic dicitur. Cum igitur paenitentem Sacerdos ) absoluere voluerit , iniuncta ei prius , σab eo acceptata salutaripaenitentia , pr mὸ dicit; Misereatuν tui Deinde dextera versus paenitentem eleuata , dicit, Indulgentiam , AUolutionem circ.
Dominus Noster Iesus Cήristus te alse
Ita etiam in Sacerdotali impresso sub Leone X. anno i 737. dicitur , quod Sacerdos audita consessione , poenitentem absoluat prius ab excommunicatione , deinde iniungat ei poenitentiam , de postea eum absoluat a peccatis. is negare audeat, praxim hanc ab Ecclesia praeseriptam, poenitentem ante pCenitentiae iniunctae exequutionem absoluendi , optimanta esse, conformemq; institutioni Christi Domini , ac doctrinae Samstorum Patrum; aut quis dicat, in hoc Ecclesiam ab antiquo stylo , ac veteri consuetudine recessisse Certum est enim, Ecclesiam id seruare, quod secundiim antiquam consuetudinem seruatum semper suit, ut Catechi Lmus Romanus ait, ut scilicet post iniunctam sitisfactionem poenitentem Sacerdos statim absoluat.
168쪽
1ue 4 Raymundi Cardinalis Capisii cchi
ditur, illam non obstare verae sen
tentiae. Nullum Ecclesiae statutum, nul
lusue Canon ab Aduersarijsaiicrri potest, quo decernatur Sacranaentalem satisfactionem peragendam esse ante absolutionem Sacramentalem. VndE Robertus Cardinalis Pullus, qui floruit Anuo Domini IIIo. pari cap. 6 I. ait; Statuta Ecclesiae id minime decernunt,
quod sicut completam confessionem, itani lue peraictam sati factionem absolu
Quia tamen Authores illi nonnul. Ias Pontificum, Patrumque aut horitates pro eorum sententia pertrahere conantur ; operae pretium erit, eas hic assene, & ostendemus aut horitates illas, nullatenus eis fauere, sed Omnia praepostere ab Authoribus illis intelligi. Obij ciunt ergo primo loco Innocentium. Primn m in sua prima Γpistola Decretali, quae partem facit Iuris Canonici, in qua se loquitur de
Poenitentia . Carterum de pondere aestinando delictorum, Sacerdotis est iudicare, mi attendat ad confisenem pr- nitentis , madfletus, atque lacrymas corrigintis ,stium iubere dimitti ctim mi duit corrua uti iationem. Opotatuit igitur,insert Aegydius Gabrielis
cum Authoribus, quos sequitur, secundum hunc Papam, ut peccator Iuliusmodi praemitteret confessionem, deinde adderet fletus, de I crymas, seu vera signa doloris, de emendationis. Et finaliter, ut Sacerdos ei peccata dimitteret, cum vidisset congruam satisfactionem,quam regulariter videre non poterat, nisi dii terret absolutionem. Respondetui, in verbis Innocentii laudatis nullatenus haberi, quM
Sacerdos iniungat poenitenti satisfactionem Sacramentalem perage dam ante Sacramentalem absolutio nem . Sed solium, quod Sacerdos at tendat ad consessionem poenitentis ,& ad fletus, atque lacrymas corri gentis, de tum iubere dimitti, cum viderit congruam satisfictionem. 3non ait Innocentius tum debere dimitti , cum iniunctam ab eo congruam satisfactione executioni mandatam viderit, sed ait, tum debere dimitti, cum viderit congruam satis. . factionem; eam scilicet, quam prio ribus verbis dixerat , scilicet congruum dolorem, congruamque contritionem per fletus, & lacrymas in actuali consessione a poenitente m nisestatam ; Undε satisfactionem v cat , non partem illam Sacramenti Poenitenti ae, quae distincta est a contritione, dea confessione, sed satiΩfactionem vocat ipsam conguentem contritionem, Se consessionem, quar scilicet congruenter lacrymosa sit, ac dolorosa. In contritione autem, de conseGsone satisfactionem aliquam Deo exhibitam contineri, certum est, ac
proindE satisfactionem aliquam ab Qtutione priorem esse. Diserte id as serit S. Thomas in ri sent. dis. 16. f. I. art. I. p I. Ibi enim sc loquitur P a, quam paenitenslatitur, tota im
169쪽
iis levistisfia is cadit , non enim sola /xteriori parua homo satisfacit, sed
etiam interiori , alia, oratio mentalis usu
Uset satisfactoria. Vnde tarna, est in Contritione, es in consesssione in partem satisfactionis cadit) Et
Aleiass q. parte quaest. I membr. 2.art. I. 9. 3. consessionem , quia ratione erubescentiae est magna pars poenitentiae, ait esse causam remissonis poenae , sicut satisfactio, quae sequitur est reliquae poenae remittendae cauta . Et Sanctus Bonaventura iu4. dist. 16. iu expolit. litera sic ait f ii facilio dicitur dupliciter . Uno modo fati odiis dicitur ipsa reconciliatio, sic quia omnes partes fornitent uni ad. reconciliationem ordinatae , qualibet diripotest satisfactoria. Alio modo dicitur satisfactis , persolutio parnae debitae , est sic ompetit propri. mni parti paritia tentia , quae est assumptio , siue ad piseio par iniunctis: Nihilominus tamenes 1 partibus competit per accidens, τtpote centritioni ratione doloris , qui ψὶ
in partes Ubili, similiter confessioni r
Tione erubescentia. Concilium etiam Senonense An no Ir 28. celebratum in Decreto Io.
iit. de Consessione, ait, paenitentem pudorem cons ponis tu satisfactionis partem de singula quoque errat pati. Ei latitem haec communis Patrum doctrina. Nam S.Ioannes Chrysost. homil. de Paenit. ω refertur de paenit. dist. 3. cap. Per secta paenitentia, de poenitente sic ait. In corde eius contritio est , in ore eius confisa , in opere ty- ω έumilitas , hac estprefecta, . fructifera pamitentia 4 Cum autem in omnibus tribus istis partibus sit humilitas, eas omnes satisfactorias etiam pro poena esse dicendum est. S. Cyprianus epist. y . est Amplectorprompta, plena dilectione cum penitentia re uertentes , peccatum suum fatis actione humili, oe simplici confitentes Igit ur prianus confitentes humiliter peccatum suum, amplectendos, & recipiendos , seu absoluendos , an peractam iniunctam satisfactionem ii sicat. Sanctus Augustinus homil. o. cap. s. s cit, inquit, mores in melius commutare , m a factis malis recedere , nisi etiam de his, quaefacta sum satisfiat Deo pre Punitentiae dolorem per humilitatis gemitum, per contriti cor dis sacrificium cooperantibus eleemosyrnis) Haec Augustinus ibi quoad co tritionem serm. 6α consessionis vi tutem ait describi s hoc Ctristi iugis , pollentiam agite , m facite fructus deuos paenitentia) facere autem fructus dignos poenitentiae, nil aliud est, Juam Deo satisfacere , de apud eum em Author, de vera, & falsa poenitentia cap. io. de Confessione, inter alia haec habet. s Multum satisfactionis obtulit , qui erubescentiae dominans , nihil eorum , quae comi is , Nuneis
Dei denegauit ........ Dignus miseria
cordia est, quispirituali lato e p tis P
tiam . Laborat enim mens patiendo erumbesantiam . Et quoniam eterecundia
MYηa poena Ul , qui erub sit pro Chris dignus misericordia. S. Baccharius in epist. ad Ianua, rium, Consellionem satisfactiones appellat. S. Lligius hom. q. docet , agi condignam satisfactionem per coit se fimem, oe paenitenti . Et quidem negari nequit, dot rem , S pudorem in consessione m V a guain
170쪽
156 Raymundi Cardinalis Capi succhi
gnam esse amictionem , per quam poenitens Deo satisfacit ; haec autem cum Sacerdoti consessionem excipientiannotescit, poenitentem eo pacto pudentem absoluere debet. Et id dixit Innocentius, cum dixit Sacerdotis esse iudicare , ut attendat ad confestionem p aenitentis, & fetus, atque lacrymas corrigentis, & tum iubere dimitti,cum viderit congru satisfactionem, eam videlicet satisfactionem, quae in confestione limmiti, cum congruo dolore inest, sed non eam, quae a Sacerdote poenitenti post deliborum consessionem timiungitur. Potest praeterea Innocentius intelligi de satisfactione, seu poenitentia extra sacramentali ab ipso poeniterite pro admisis criminibus ante ipsam consessionem voluntarie assumenda,& assumpta; ex ea enim Sacerdoti qualitas doloris , ac dispositionis ipsius Confitentis innotescere potest; sicut & Sacerdos ad eumdem poenitentem probandum potest ei poenitentiam aliquam non Sacra mentalem iniungere, & hac a poenitente cum dolore peracta , poterit eum per absolutionem Saciamentalem iniuncta prisis pcci ut esuia Sacramentali di
Tandem dititur , ex Innocet iiij Iaudatis verbis nil aliud haberi, nisi quod si Sacerdos non dcprehendat in constente congruum, sufficientemque de peccatis dolorem, Vesuntque ab eis abstinendi propositum , ei absolutionem Sacramentalem no
conserat, sed illam differat, usque dum in hoc ipso poenitens Sacerdoti satisfaciat, id est talem se dolorem, ac propositum habere demonst et, ut Sacerdos ipsum absoluere, ae dimistere possit.
Quid hac in re senserit Samdiu ς Leo MagnuS P Rosertur ab ijsdem Authoribus,
S. Leo epist. 9 I. ad Epis sum Theodorum , ubi sc loquitur Multiplex misepicordia Dei ita lania bubuluenit manis, et i non solum per Baptismi gratiam, sed etiam per Pinni,
tentia medicinam spes vitae reparetur ternκ, ut qui regenerationis donum vi assent proprio se iudicio condemnau-.tes ad remissionem criminum perueniarent . sic Diuinae bonitatis praesese ordinarii , mi iud gentia nisis plication lus Sacerdotum , nequeat OItineri: Mediatis enim Dei , m hominum Christus I sui hane Praepositis Ecesssiae iradidit potestatem , mi conflent bus actionem Parnitentia darent, cr
ad Commutouem Sacramentalem periantiam reconciliationis admitterent.
Vbi, Authores praefati dicunt, primo loco ponitur confestio ; secundo ponitur actio poenitentiae imposita a Sacerdotibus: Tertio ponitur salubris satisfactio, qua debebant purgari,
antequam ad Communionem Sacramentalem admitterentur . Quarto ponitur reconciliatio per absolutionem, quae est ianua reconciliationi S. Vt mens S. Leonis in laudatis verbis, corumque sensus percipiatur, animaduertendum est, ipsum non de quacumque poenitentia, sed de eaia,
quae post Baptistium lapso in pecca tum necessaria est pro reparanda Vi-