장음표시 사용
261쪽
Notius verb loe, citato ait eam gretaris occisionem ab Augusti-- improbari, quae a libidinodorninnante deriveriar, eo quod cum aggressus aggrestarem occidit, non in
pio, sed cupid tus , de libido illi d
Et quod in libro illo primo de Iliabero arbitrio loquutus fuerit uti Pli lolaphus supra omnia corporea antimum hominis ad veri sui boni criniationem erigens. Eo etiam pacto Norius Augustiani sementiam explicat , ut quando gressoris occisionem peccatum aD pellauit, intellexerit moralem desectum actionis, inqueni incidit, qui relicto actu longὰ persectiori, impe sectiore in eligit, unde ex insipientia operati dicitur : at qui se permittit
occidi, nec curat, cum possit necohostis vitam redirere, excellenti rem quouis infortunio animum se habere monstiat, haud in bonis reputans vitam , quam amittere par tus est, di non habere paratior, dic.
Illud etiam addit idem Norius, quod L Auetustituis ex Sacris litteris, quas cum scriberet librum primum de libero arbitrio parum se calluisse peritur , postea perilitarem in eisdem. esse tuin, oppostam sententiam ex eisdem Sacris litteris tradidisse. At S. Tliomas ubi finiauit licere alicui occidere ali-.
quem suid sendendo , cum duo illae Ioca S.SAugustini sta obiecisset sierespondet,. Ad mimum dicendum, quia audiaritas S. AMUrim primalae allata iat Iligenda est in eo cas ,
quo quis mi udit occidere hominem, mi
insum a reorae lderet; in quo etiam
eqs. iut Eigituν authoritas inducta exbόγα de libera artiuio; unde Rontre dicitur. Pro his retas , in quo designatur intentio, e 'per hoc Zaret res usia ad secundum. Verdiu haec expositio non arridet Luisio Turriano Societatis IESU, nec Henrico de Noris Augustiniano, qui dicunt expositionem D. Thomae in Augustinum non quadrare. Asseremus , solvemus utriusque argu
menta.Turrianus igitur ιο n. a cin a. a
n Thoma disp. α7. Lb. i. Obijcit, quod Augustinus plura dieat, leges
quae contendum iacultatem occidem di , selum permittere minora mala ad vitanda maiora . Secundo, quod Augustinus dicat se non vidcete, qu
modo illi inculpati sunt stilicet o cisores inuadentium ) licti Ieges sint
inculpatae. Quod absolutὸ verum non esset inquit Turrianus , si Augustiuus putaret, posse priuatum ii minem sede sendete per occisionem inuadentis sine peccato, etiamsi solum intendat detendens propriae vite conseruationem . Tertio, quod Augustinus diuat se non inuerere, quo modo hos homicidas possit defindecre. Et tamen si de intentione loqueretur Augustinussuiu posset didere, illos excusiri, quando selim inte dant conseruationem propriae vitae ἀDenique epistoli illa is vi solum ex cipit eos, qui authoritare publica o ciὸunt alios, ut patet ex illis verbis Nisi se te miles , aut publica functio
Verum b c non obstare expositi ni allatae a D.Thom.euides est. Nam quod Augustin. loquatur de illis,qui occidui invaseres ex intentione occiadendi,
262쪽
L a Rar mundi carditialis Capi celli
dendi,ut propriam vitam conseruent,
idost de illis , qui pro conseruanda ubia propria inuasores occidunt, ac prininde loquatur de illis , qui volunt occisionem i Sc mortem inuaseris , Ut Propriam vitam conseruent , patet
ex verbis ipsius Augustini, ut optina obseruat S. Thomas; nam Augusti
nus ait. Ἀρωδε apud Diuinam pra uidentiam a peccato liberi sunt , quil
his relus, quas contemni oportet humana
ter enim dicitur sinquit S. Thomas. 'a his rebus , nam in hoc design-tur intentio. Vnde sensus D. Augustini in bic , quod apud Diuinam prouidentiam a peccato liberi non sint illi, qui pro vita conseruanda homines occidunt , seu qui occidunt homines, i vitam conseruent, ac NoindE v. Iunt , de intendunt occisonem homunum, ut Propriam vitam conseruent.
Id enim crimen est, nam, ut dictum est supra, non licet homini priuata
intendere, aut assumere uti medium ad conseruandam vitam occisionem , seu mortem alterius. Est igitur euidens , quod Augustinus eos apud Diauinam prouidentiam non excusatidicat , qui o idunt alios , ut se conseruent; de est euidens id non licere. Nam aliquem occidere alics, ut se constiuet , est velle occisonem alterius, ut conseruet seipsum, de ideo non hcet. Hoe posito nil obstant, quae opponit Turrianus; nam Augustinus bene dicit legem permittentem
occisonem inuasoris ad conseruandam vitam inuasi dare licentiam minoribus maleBctis, ne maiora committantur . cuia videlicet lex permittit unicuique dosendere seipsum 'de permittit etiam , ut qui invaditur, occidat inuasorem, ut seipsum coim seruet, ac proinde permittit uti munui malum, hoc, quod est inuasum ycale, intendere occidere inuas rem . Quia minus malum est, inquit, Ausustinus , eum . qui alienae vitae insidiatur, quam eum, qui suam tu
tur,occidi, etiam cum intentionE G.
cidendi ; unde ex hac parte, quatenus videlicet lex permittit minus malum ad euitandum maius malum , dicit Ausustinus, se legem non reprehemdere. Sed tamen addit, se non in uenire quomodo defendat illos , qui intersciunt, idest, qui intersciunt eo Paeto, quo iam Augustinus se deci rat, ut stilicet pro conseruanda vit occidant, id est, velint, de intendane
Et hanc esse mentem Augustiui, patet etiam ex his, quae habet in epi. uola illa is . ad Publicolam . ita
enim ait. De occidendis hominibu , at eis quisquam occidatur,non mihi μ- cet cons utra, ni arte fit miles,mιtΡ- Misa functione tineatur , ut non pro se
Iotestate, si eius congruat sona. In his enim verbis pianici notandum est , quod ait a De occidendis tominibus . nam eis su siquam eccidatur, non indipta cre confidum . Hoc enim idem est, aedicere, non mihi placet consiliuiti, quod quis alium occidat, ut conseruet propriam vitam . Quod rursis idem est, ac dicere, non mihi placet consitum, quod qui, velit, de intemdat alium occidere, de de facto occisdat, ut propriam vitam conseruet.
Idem non licet ob rationes superius allatas. Se-
263쪽
Secundo notanda sunt alia illa verba . Nisi sit , aut publica functione ut non prase Mef dis ; ut enim rem obseruat S. mas art. illo T. et,qui babet publicam authoritatem licitum est intEdere occisionem alterius, ut seipsum dese dat , nam qui habet publicam auth ritatem intendens hominem occide. re ad sui defensionem, resert hoc ad publicum bonum , ut patet, inquit L Thoma in milite pugnante contra
hostes , de in Ministio Iudicis p
gnante eontra latrones . Illud ergo
ait S. Augustinus quoad occisionem alterius non licere homini priuato, quod licere aut militi, aut personae, quae publica linione teneatur. Quod autem licet militi, aut personae publi- ea iunctione gaudenti, est, quod intendat occidere hominem in sui dolensionem, nam hoc refert ad publicum bonum, ac proinde eum pers na priuata i talis non possit occisi nem alterius referre ad publicsi b num, hoc ipsum, quod est intendere occisionem alienus, non est ei liciatum. Quod ergo negat, & improbat Augustinus in persona priuata est, quod velit , de intendat occisionem alterius, ut propriam vitam conseruet. Id autem non contingit in sententia vera , de communi, qua dirimus licitum esse defendendo se inu
sorem occidere,nam iuxta veram semientiam, non licet intendere, nec uti mediunt, cisionem alterius ad eo
seruandam propriam vitam, sed statum licet intendere defensionem sies,
etiamsi ad hanc sequatur In aeter intentionem defendentis, occisio inua. soris, de haec sequutura praeuideatur.
Quod autem ciuilibus legibus petamitti dicit Augustinus, scilicet, ut aggrediens ab aggresibioccidatur
etiamsi sorte animo , εἰ intentione occidendi occidatur , quia interiora cordis leges ciuiles non attendunt,
hoe ipsum bene dicit Augnisnus socretissima Dei lege prohiberi, nam Dei lex prohibet, quod quis aliquem
occidat animo de intentione occudendi . Et his est verus processus discursus Augustini; qui autem aliter illum dia scurrere putant, praeposterὶ Augu. stinum intelligunt. Ex his patet quantam a veritate distent Authores illi qui asserunt, liscitum esse velle, atque intendere oc-
eisionem inuasoris, ut medium ordia natum ad defensionε inuali; id enim non licet, ut constat ex rationibus sua perius allatis, de improbatur m ni in sestea S. Augustino. At vero Henricus Noris S citato,
ubi retulit expositionemAngelici Do.ctoris , subdit illius sententiam vix posse in praxim reduci , eo quod ii surgente ira , animoque in sui defensionem sibito erecto ita intentio haberi non possit. Mox addit explic tionem Sancti Thonam non esse ad mentem Augustini, nata Augustinus occisionem aggressoris inde esse malum probat,quia oritur ex cupiditate seruandi vitam, quae non debet amaiari, sed contemni. E modo enim , inquit, apud eam Diuinam prouidemtiam in sint isti a peccato liberi, prarens, suas contemni oportet, .umiana cado polluti sunt Et antea. T conctim lex eas regit occidere , sed relinquit in ps state; lderum eis itaque est ne 'vias i nem
264쪽
α s o RV mundi Cardinalis Capi succhi
um nec e , pro iis retas, quυ inqiti possent amittere amari non
ibent. At S. Thomas vult inquit Noris in ex instinctu naturae amare unumquemq; suam vitam, quantum potest , ex quo amore sequatur de- senἀo ad illam conseruandam, etiam cum morte insidiantis . Inter illa vero, quae contemni debent, ibidem vitam reponit Augustinus, eo utens dilemmate, de vita animae , dum corpus interimitur . Si auferri perest centemnenda non potest nihil metuendum. Et Angelicus Doctor , illam intentionem ex ira contra hinsem inses malitia opinatur; at Augustinus nimia concupiscentia,& immoderato amore erga se occisionem
illam vitiari existimauit.Haec Norius. Verum quod Angelici Doctoris allata positio, pugnet cum positione Augustini, ut adeo confidentὀr pr nunciat Norisius, non video . Nec enim illa duo inter se pugnant, scilicet. Quod occidens inimicum pro
conseruatione propriae vitae peccet,
quia hoc facit ex libidine, & imm
derato amore vitae , quam deberet contemnere, ut vult Augustinus; &quod occidens aggressorem pro con seruatione propriae vitae peccet, s o cidat ex intentione occidendi, quia videlicet intendat occidere, & non ita actionem occisuam eliciat, ut intendat selum siti desectonem, etsi per
accidens, de praeter intentionem si quatur aggrestaris occiso,etiam praecisa. Hare duo, inquam, inter se non pugnant, immo recte cohaerent. Nam quod aggressus ex immoderato am re propriae vitae moueatur ad occidem dum regressorem, non excludit, immo compatitur hoc , quod stilotidem apgtessus ex intentione occidendi , velit aggressolem occidere. Quis
enim dicat, haec duo inter se pugnare ' Immo duo haec nedum sint con patibilia in eodem homine, sed simi
omnino, ac necessario connexa: nam
qui ex intentione occidendi aggres forem ipsum occidit ad conseruanda propriam vita, ex immoderato am re propriae vitae id secit, nam qui non sertur immoderato amore erga propriam vitam, cum invaditur ab aliis quo, & se ab eo defendit,contentini est
defensone sui, & defensionem sui
tantum intendisinon vero occisonem inuadentis . Qui vero immoderato amore sertur erga propriam vitam eo ducitur, ut occisionem aggrestaris intendat , eamque Velit ut propriam viatam defendat. Cum ergo S.Augustinus supponat occidentem aggres remex immoderato amore propriae
vitae illum occidere, in hoc ipso in uoluit intentionem occidendi: posta vero intentione occidendi, actio illa. probanda non fuit a S. Augustino: nam intentio occidendi aliquem in priuata persona propter bonum pria uatum , est intrinsech mala, & illicita, ut conuincunt argumenta sit perhuallata; nec ad ea, nisi verba inutilia ab Aduersariis amni animaduerti. Inscitur ergo occiso illa inuaseris ex immoderato amore propriae vitae, de ex intentione occidendi, nec ista duo pugnant inter se, ut putat Norisius, sed bene simul compatiuntur; immo connexa simi, ut ostendimus. Et hanc esse mentem Augustini constat ex his quae habet in laudata epistola ad Publicolam ; nam in ea habet,se occisi
265쪽
inem alterius, ne quis occidatur staliis in eis probare qui sunt publicae persenae , quae scilicet nomine Reipublicae , de authoritate a Republica . habita occidunt, uti sunt milites, de Ll gistratus , hi enim possunt inten- dere priuatae personae occisionenia , , cum id ordinare possint in commune bonum Respublicae ex facultate sibi a Republica conces a , quae utique intendere potest occisionem priuatae personae propter bonum commune , undE quae publicis personis conuenire dicit Augustinus, id priuatis per- senis negat: Igitur priuatis personis
negat Augustinus occisonem cur intentione occidendi peractam , nam occisionem alterius defendendo se , ae praeter intentionem praestuam , licitam esse dicit loco citata in Exodum.
i. . Rursus nec diuersa sunt, aut intes le pugnantia , ut Norisius putat , , quia S. Augustinus doceat , aggreusum aggressorem occidere ex immo derato amore suae vitae ,& S Thomas doceat , aggressum ex instinctu natu. rae se descudere , quatenus ex instinctu naturae se ipsem , propriainque , vitam unusquisque,diligit . Nania aliud est, quod quis ex instinctu naturae se diligat , propriamque vitam ab aggressore defenda , & in hoc non peccat, idque vult S. Thomas; aliud vero est , quod quis ex immoderato
amore suae vitae aggressorem occidat, quem amorem immoderarum tunc adesse arguitur, cum quis eximentimne occidendi, aggressorem occidit, de
in hoc peccari, ait Augustinus, idque
quis immoderato amore vitam prorpriam diligit, intendit aggressoris o cisionem , & idia illum occidendo peccat : qui vero non immoderato amore propriam vitam diligit, sed solum instinctu naturae in eam se tur, non intendit aggressoris occisi nem, sed Blum suae vitae desensi
nem, ideo non peccat, etiamsi defendendo se , aggressorem occidat. Quare cum eo loco S. Augustinus alagret soris occisionem damnat , eam damnat aggressoris occisionem, quae fiat ex intentione occidendi aggress
Vndὸ loca omnia S. Augustini optimὸ inter se consonant, ita ut opus
non sit ad alias expositiones recurrere, quae Sancti Doctoris mentem non attingunt
Et mirum est , quod Authores praefati confidenter , se veluti ex tri pode definiant, expositionem , qua Angelicus Doctor,Sanctum Augustinatat explicat, non esse ad mentem Augustini , quasi ipsi peritiores sint, ac Deliciores. quam Angelicus D ctor in penetranda mente Augustini , euin tamen Angelicus Doctor Augustitii lingua , 5c calamus appellatus sit, quod nonnisi Augustinum in suis operibus , ac praesertim in sum taredoleat.
Ad illud ver quod' ait idem -- risius sententiam de non intendenda inuasoris occisione vix posse in pra-xim reduci, quod surgente ira, animoque in sui desensionem, illa intentio haberi non possit. Responde tur negando intentionem illam in eo casu haberi non posse, potest enim facile haberi, si inuasus velit, uti potest solam defensionem sui intendere, Ii a etiam Duilam et
266쪽
etiam cum Aduenirium vulnerat. Sed de eadem, de maior dissicultas occurrit in sententia , quae , asserit ociscisionem inuasoris intendendam esse uti medium ad sui desensionein, videtur enim dissicit E , quod qui actualiter eum Aduersario confligit distinguere possit intermedium, de finem ;Vndὸ facilius est, si eum hoste congrediens ita suam voluntatem disponat, ut decernatistum se defendere, de istum defensionem sua in intendat, non vero Aduersari j occisione ,etiam-s futuram illam praeuideat. Eadem dissicultas etiam esse posset de moderamine inculpat ae tutelae, sicu de moderata defensione, qua uti debet ille, qui cum Aduersario decertat, vide tur enim difficilξ in actuali conflictu mensurare ictus, eisque modum praemscribere, ne se defendens maiori vi Vtatur, quam oportet , de tameia certum est,inuasum se ab inuasore defendentem in sui defensione, moderata defensione uti debere. Non est igitur vera difficultas ea, quae ob3j-
citur aduersus expositionem D. Thomae, cum argumentum a diis cultate petitum, omnes teneantur soluero
in difficultate, quae occurrit in adhibenda moderata defensione.
De Authoritatibus Sanctorum Ambrosij, Anselmi,&Basiiij quos
S. Ambrosium bb. 3. Uic. t. q.
vbi de Christiano dicit, quod etiamsi
in Latronem armatum incidat serientem , referire non possit, & in cap. 2 2. Lucae, ubi ait: Lex referire metat , in
ideo fortassι Petro duos gladios essere . ti, Drep, dicit Christus
tuerit et iue ad Euangelium. Respondetur cum Sylvio in Commentario art. 6. quaestionis σε in a. a.
quod Ambrosius priori loco docet iniuriam non et se iniuria propulsa dam, neque nobis licere repercutere eum, qui nos percus Iit, quando id non est ad nostri defensionem necesilarium, ut si is qui percussit percute
re cesset, velle enini talem repercut re, manifeste pertinet non ad necessariam defensionem, sed ad priuatam ultionem. VndE S.Ambrosius non utitur verbo defensonis, aut aequi ualenti , sed referiendi . Referire autem in sui notione, non defensionem sigilificat, sed potius ultioneni, quamuis de pro desensione interdum sumatur. Posteriori loco Ambrosuis docet maiorem perfectione in Euangelio consuli: Cum enim in lege non prohibeatur iusta desensio, Euangelici tamen Conlilii est ab ea abstinendo ferre patienter iniurias. Hanc responsionem iuuat , quod poli quam Ambrosius ea dixit, quae obijcium tur subiungit, Ut sit in lege aquitatis
eruditis , in Evangelio bonitatis per insectio. Obijciunt tertio . S. Anselmum, qui super verba illa Apostoli ad Rom. Ia. Non Vosmetipsos d/fendentes Charissimi, ita stribit: Si quis vos
aggressus fuerit, non percutientes eum , sed sinite iram persecuteris in vobis e pleri .
267쪽
Respotvlatur in verbis Apostoli non defensionem proprie dictam, sed ultionem prohiberi, eanaque prohibibet, sicut cum dicit, num malum
pro nullo reddentes, ac euam cum addit , non Vomen os defendenus , seu ut in Graeco est, Incis entes, quomodo verbum defendendi sarnitur etiam Iu
dith. I. v. a. Iudith. a. v. l. Iudith. s.
m. a. De illo enim, qui publica potc- sate iungitur c. i 3: scribit, quod Dei Minister est vindex in ιram ei, qui malum egit . Cum ergo dicit Sed date locum , Diuinae scilicet, sensus est,
ultionem Diuino iudicio relinquite, D minus enim dicit, mrhi vindicta , hoc
est ad me spectat ossicium ulciscendi iniurias; Ego reddam, ossicium illud
exequens, siue per me, siue per meos Miniitros, quando mihi videbitur. Et idem vult Christus Dominus cuiublatili. . dicit, Ego autem duo vobis non re hiere malo; vult enim, ut illatas iniurias patienter feramus, nec velimus priuata aut horitate ulcisci , Semalum pro malo. reddere. Hoc ni do & Anselmum loco citato esse intelligendum manifestum est ; postea enim subdit baec verba V osmetipsis defindentes , proindh valere, ac si Apostolus dicat, auid opus est vos ipsos vestras etltum ire iniurias in ystius, quod in vos Ieccatur , quasi fratribus , m proximis ex corde remittite . Obijciunt quarto . S. Basilium D. 2 in Ethica ,seu morati Regula q9. cap. 2. . euius titulus est. 2, nullo modo dotit Christia s cum aliquo pugnare,
aut seipsum d/fendere , sed aduersum omnes, si feri si ex mandata Domini pacem fruare Et in ipso cap. a. in corpore, sic ait Audistis , quod dictum est, oculum pro oculo , m dentem pro d: me, Ego Viem dico vobis non re pere miro , sed si qui ite percusserit in dexteram ma illam , prabe illi, . alteram, . quaesequu tur, Charitatem habete in vobis , sed crafacem. habete inser etos. Nulci malum pro malo reddentes , prouidentes bona coram omnibus h minibus, si feri p4test, quod in vobis. est , cum omnibus h mini uspacem habentes et Non Cosmet
locum irae, seruum gutem Domini non
oportet litigare, sed mansurium esse er
Respondetur S. Basilium intelligenduin esse sicut N Anselmum ;quod videlicet velit, nos illatas iniurias patienter serre, nec alijs iniuri sea vicisti .. Quod patet etiam ex his, quae subdit cap. 3. cuius titulus est
Euod neque etiam cum iniuria alter afficiatur, valentem illum vicisci debemus. Idque in corpore eiusdem cap.
suadet exemplo Christi , qui P tro , qui exempto gladio percussit seruum Principis Sacerdotum dixit,
Vel etiam dici potest Basilium is
qui in sensu, quo S. Thomas a. a. q,4o. art. I. a22. ex Augustino bb. i. de Sermone Domini in monte cap. 3 3 s. dicit intelligenda. essς verba illa Christi Domini Matth. . Ego autem dico vobis non resistere muti Quod videlicet haec pertineant ad praepara tionem animi, ut scilicet homo sit paratus non resistςre malo, vel non
se defendere , si opus fuerit .. Viada quod sequitur, Si quis telercusserit im
268쪽
αs 4 Ra mundi Cardinali api succhi
dexteram maxiliam , prate illi . ali ram , conformiter est accipiendum, ut fgnificetur eo nos animo esse debere , ut parati simus ad alteram iniuriam recipiendam si inseratur, potius , qu ni ad vindicandam prio-
Possent obiici authoritates aliorum Patrum , sed loquuntur de vindicta , ut Cyprianus Eps'. I. &Cyrillus Alexandr. li b. II. ιn Ioannem Illud Matth. 1M ubi Dominus Petro volenti se . & ipsum defendere dicit omnes qui Me perint giadium gi .is peribuηt. Et illud ad Rom. Iet. Non mostfendenus Charissimi. Intelligendum est P. quod Petrus reprehenditur primo, quia defensio ill . habebat potius speciem vindictae , quina defensonis i non enim erat probabile tantam turbam tali modo posse repelli . Secundo r, quia erat contra Domini voluntatem , cuius responsum debebat expectare . Teristio. ia Dominus non habebat opus tali desensere, nec decebat eum tali modo defendi. Quarto. Quia erat contra Patris Ordinationem, qui volebat, ut filius eorum vim iniquam non defugeret. videatur Augustinus
Illud vero ad Rom. 1 2. defend re, ibi accipitur pro vhisci, ut patet ex Graeco.Simili modo Iudith. cap. r. n. accipitur.
Reliquae Aduetiario num obiectiones
re occidendo infringatur Dei lex , Non occides, in qua hic , M
nunc non apparet clara excepti
Respondetur, quod curq aliquis defendendo se aliquem occidit, nullatenus instingit legem Diuinam donon occidendo; Nam praeceptum Diuinum de non occidendo prohibet occisonem , quae moraliter sit oce cisio , ad hoc autem requiritur , ut intendatur occiso ab occidente, nam si occciso non intendatur ab aliquo , si 'occiso sequatur actualiter , & si praeuisa ab eo, qui non tenebatur abstinere ab actu, ad quem sequitur O cisio, actus ille non est occiso m raliter, sed tantum physice , n actus humani sumunt speciem mor
lem ab eo, quod per se intenditur. Vt autem dictum elisi pra, qui defendendo se alium occidit, si solum intendat, uti potest, defensionem sui,
cum JOn teneatur abstinere ab actu propriae defensionis , ad euitandam mortem alterius, quia plus. tenetur prouidere vitae suae, quam vitae ali nae, actus ille, quo se defendit , quoque solam defensionem sui intendit, moraliter est stilum defenso sui,' quae est actus licitus, licet physice sit etiam occisio , quatenus eiusdem actus essectus intentus est defensio agentis, oceflectus praeter eius intentionem es, occisio passiua, sed mors inuadentis Non ergo huiusmodi occiso infit sit lcgem, aut praeceptum Diuinum
269쪽
ci non occidendo , nam huiusmodi actus non habet malitiam occisionis , ac proinia non prohibetur per legem Diuinam . Et haec est vera , Fcge mana solutio argumenti allati , desumpta ex visceribus , ut ita dicamus ipsus rei , & ex doctrina Dahomae , qua, ut vidimus ostendit licitum esse alicui desendendo se aliquem occi
Obii iunt praeterea , secundum Osedinem Charitatis debemus praeser salutem proximi spiritualem nos i corporali; Cum autem aggressor , si occidatur , amittat salutem spiritu lam , de ciuidem irreparabiliter , vide tur quod in sus potius debeat pe mittere se occidi , ne alter damn
Respondetur ex doctrina apud omnes recepta, quod ordo Charitatis, secundum quem debemus salutem proximi spiritualem praeserre vitaen strae corporali, non obligat, nisi in casa nectatatis, quando scilicet vita nostra corporalis necessaria est proximo ad silutem ipsius spiritualem; ita ut nisi vitam propriam periculo exponamus , proximus non pestite sequi, vel tueri salutem sitam sps, ritualim; Aggresset autem non est in aliqua sinuli necessitate, sed ipso sponte, de ex mera malitia seconi j-cit in periculum, e quo etiam sepo test eripere , si cestet inuadere , NULnerare , absque eo quod inuasus permittat se oc . Deinde is, qui in- traditur, non est certus de sua salute spirituali, case quo permitteret se
Eadem habet Cardin. Caietanus in commenti dicti ante. 7. his verbis. hae dicitur, quod licet chartim iis est , ut is , cuius vita non est noces ria alie statis rituali , priuari se pateretur vita praesemi , et i inuaser erat spatium paenitentia, em sic se
Perin/ret, ad hoc tamen non tene Dur, quoniam Ponere et iram Pro anima proximi , non est actus Aarumis, adsum de neces tate levemur , ωνι - --ju, auo tenemur Hursalsui prouidere,
Conuat autem, quod hic non est cainsus talis, quoniam iste in nullo est necessitatis, sed iniquae voluntatis ariticulo constitutus . Quia igitur defensori incumbit cura prou: leiadi i luti propriae vitae, nec tenetur p. Oui .dere vitae corporali, aut spirituali i uasoris, consequens est, ut eum ordinata dilectione charitatis amet magis salutem spiritualem proximi ,
quam vitam propriam , Se tamen hunc actum tutes ae non praetermi rat, eum consequente damno utrius.
que vitae alterius: Quia ad hunc ris ctum non tenetur, nisi in casu , quia non est sibi commissa cura de illo, sed de corpore proprio. Et sic ratio, quae super cura suae corporalis vitae sandatur, stat solida, detanto plus, quan ab sitis a remotis , hoc est per accidens essectus illius desensionis. Potest enim in instanti poenitere, dc est alterius ordinis ab effectibus corporalibus, quierim per accidens sunt1 essensione ilia . Haec Cardinalis
Eadem habet Sota de Iussita, er Im-- lib. s. Ic art. 8. Vbi eidem ars mento responssit his verbis iAd argu
mentum ergo', conceditur ordine
Charitatis magis esse diligentam si- .lutem spiritualem proximi, quam
270쪽
α 1 6 RV mundi Cardinalis Capisucchi
nostram eorporalem , haec autem
Charitatis lex selum obligat, ut quoties ad eiusmodi spiritualem salutem mea fuerit temporalis sinpliciter necessaria, debeam illam periculo o serre. Exempli gratia. Laborat CLuitas aliqua , vel perseni, ignoran1ia vincibili , quam ego solus possum
tollere, de rem certὶ ordine charitatis, cum periculo vitae veritatem
detegere; Item si mihi incumbit ex ossicio ; Nam tempore pestis tenetur Praelatus , re tempore belli Princeps non deserere Populum, quia hoc se. cundo casti non la Charitas, verit in vi Iustitia concurrit ; Vbi autem vita mea non est necessaria, sed ipsi sciant se inale agere, de possint cessare , oesia culpa non cessant , ego non teneor r sed ad pei sectionem Charit ρtis quandoque id pertineret . Et hoc
expresse docet S. Thomas art. cita in solui. ad 3. qua'. L . eadem 2. a.
-L8. ait , quod ii et dilemo inimici in praeparatione animi sit necessaria ,
quando necessitas occurrerit, tamen
extra talem necessitatem diligere inimicum non est nisi de persectione Charitatis. Ad propositum ergo Vt descendamus; Qui me vi armat priuatim adoritur sta culpa id iacit, quare mea vita non est illi necessaria, otideb non teneor illi succumbere, Alus occasio porrigeretur neiandis hominibus iustos inuadendi i nempe dum certi essent ab illis se non esse mccidendos: simili enim audacia Ma-κhabarorum hostesSabbatis eos ad
eiebantur, arbitrantes eos tunc non
posis pugnare . Quare ut legitur I. Macha. a. decreuerunt, diebus etiam
illis; simius stlat armis destnderet.
Haud ergo est consequens. Teneor
diligere tautem proximi spiritualim
prae mea corporali, ergo teneor illam extra casum necessitatis plus seritate. Unicuique namque mandata est cura sive vitae, suorumque bonorum, non autem alienorum, etiamsi pretiosi ra. sint . Sicut seruare Pater tenetur
rum, lono meliorem. Haec Solo. .
Tandem AEgydius Gabrielis obibest, quod nullus Christianus est, qui
sic occidat, quem conseientia nomtorqueat, di ideo confreatur occisi nem suam, Ec nullus est, qui alutat mori sine tali consessione, si saltem est timoratus.. Ex quo colligitur, in. quit, non esse euidens in Christianis mo, quod liceat sic occidere... Respondetur esserades euidens quod liceat alicui desendoido se alia occidere, vicum id si consorme omni iuri etiam naturali, idque unani miteri affirmetur a Theologis cum D. Thoma, Si eum omnibus Iun. sti oppositum ab aliquibus iudicetur
temerarium, ut supra vidimus. sAd motivum igitur propositum. Respondetur, i quod quando quis est
certus, quod deseridendose cum ino deramine inculpatae tutar invasereni occidit, cum hae ratione non pecca uerit, non debet id uti peccatum fiteri: .Quia tamen aliquando quis dubitat , an se de derit cum modo ramine inculpatae tutes , vel etiam certus est, se moderamen inculpatio
tutelae nom adhibuisse , ideo id inta Consessione e primit, quia prout sic non est immunis a culpa.1x dictis constat sententiam asi aentem licitum esse alicui desende do