장음표시 사용
371쪽
Haereticis Praedestinatianis, & illorum
Ptarilestinatianos praeteritis saeculis extitille, plures , Scgraues Authores, praesertim antiqui, ut videbimus, affirmant . Negant vero pauci recentiores, & adeo confiis denter , ut historiam de Haereticis Praedestinatianis inter aniles fabulas repo nendam velint. Placuit rem ad examen vocare, & utriusque sententiae argu nentis diligenter expensis absque ullo partium studio,quaesti nem resoluere , ut veritas omnino elucescat.
ARTICVLVS PRIMUS. Vtrum haeresis Praedestia natiana in quinto iaculo extiterit.
ΡRimus ex recentioribus , qui haeresim Praedes linatianam astatu existentiae in quinto saeculo repulerit,est Cornelius Ians ius Ipren. sis Episcopus, tom. I. inscripto gu'm s, me. M. 8. eap. 2 3. iti post plura b. riam brem, se ait. μίλicionem meam Γιere di eam , cr Lect ribus dijudis dam osseram , exi stimo equidem nquam in rerum natura sisse har sim P destinatianam , mi haereticos Pr destinatiana s: sed e contrario doctrinam Cathaicam. quam S. Augu-flin , . Prosper docuerunt ,sus nomine istius haresis calumnisse a Masialiensibus traductam esse. Itaque har ii ei tui Pria stinatiani, non fuerunt a*, quam Sanctus Augustinus , Pr sper, Hilari m quotquot eorum doctrianam sequιbantur , quos eo nomine indiagetarunt Semipelagiani, atque inter haereticos, nominibus rerum non expressis collocarunt , quibus credula poseritas, quosdam tanquam saereticos Praede ianatianos auersata est, Hanc Ian-
seiiij imaginationem sequitur Viserius Calvinitia, eamque latὸ propugnant
372쪽
3 s a Raymundi Cardinalis Capi succhi
ghant Mauguinus in opere, Nod inscripsit,m P estinatima fuisti con. Ititatione, eui subscribunt Cabesutius
in Conciliorum, &c. ad finem Concilij Arauxicani II & Contens nius tom. y Neologia mentis, os cor is , dissert. 3. Pupendice τη ca 3. I.
Assirmant autem eam haeresim extitiste in quinto saeculo quam plures recentiores, ta in primis P. Sua.
reE , tom de Gratia, Prosigm. .cap. s. num. I. Binius, in annotationibus ad Concilium Arelatense I I. Simondus,
in Historia Praedestinatiana,CessotiuS, lil. 2. Historia Gonescalchi, cap. Lab-be , rem. L Concit. pK, Io. a. Norisius , in Historia Pelagiana tib. 2.e. I 3.
v Et haec quidem sementia, Io: a Sancto Thoma , par. I. rotet . a. desput.7.art. I. vum. 2. N Natalis Alexander, Saeculo F. pars l. art. I I. mpar. a. differt. P conclus. q.
Sententia assirmativa eligitur, dc pro
batur . AFiirmativa sententia tot attestationibus , & priscorum
Author uiu testimoni js munitur, ut de eius veritate non videatur superesse locus dubitandi: ideo sententia haec pro conclusione statuitur. Probatur asterendo Scriptores quinti saeculi, qui tellatur in eo quinto saeculo haeresim Praedes linatianam extitisse . Hi vero sunt, Prosper Tiro, in Chronico ad annum 2DHonordi
Faustus Regiensis , in praefatios
suorum Iibrorum , de luero a Litri. , ad Leontium Arelatensem Episco pum . Author Praedestinati editus a P. Sirmondo; Arnobius Iunior, tu expositione Psalter . Gennadius Mas siliensis, in Catalogi , titulliniani, de esibus Appentae, Sanctus Fulgentius Ruspensis Episcopus, epist. ad Constantium Praesbyterum citata ab Adriano I. 5e in epistola ad omnes Episcopos Hispaniae, &M, a. deus
nodius Ticinensis, epist. ad Constan
Respondent aduersarii Neoterici praefatis Scriptoribus non esse fidendum, quia erant Semipelagiani,quorum intererat haeresim praedestinatianam discipulis Diui Augustini aD fgere ad retrahendum fideles a sa-quela Augustinianae Doctrinae in ma. 'teria Praedestinationis, & gratiae. At multipliciter impugnatur ista responsio . Primo , quia Sanctus Fuigentius Semipelagianus non fuit, sed totus Auguliinianus, Ennodius etiam Ticinensis est Sanctus, & eius
memoria recolitur a G. Kal. Augusti. Cuius virtutum merita celebrata per Summos Pontifices Nicolaum I. in ,
epistola ad Michaelem Augustum, Ioannem VII. in epistola ad Bertarium Abbatem, & Gregorium VII. in dictatu, nec suspicari permittunt, quod Semipelagianis adhaeserit , Fc multis minus, quod sdeles Augustiunt discipulos de Praedestinatiana haeres calumniatus suerit. Nec Prosper Tiro Semipelagian ussuit;nimis enim leuis est coniectura , qua molientur
Aduersarij ad asserendum ipsum Se
373쪽
Dissertatio Historico heologica . 339
ini pelagianuin fuisse , nempὸ quia, Callianum laudauit. Cassianus enim liudari potest de moribus, quia vitae Cenobilicae instaurator, bc propaga tor fuit . Laudarii, de potest ex parte de operibus ab ipso conscriptis de
In lituras Re nctantium,c ' de Collationibus Parrum, quas Sanctus ma Aquinas assidue voluebat; quis autem inde inserat, Sanctum Thomani Semipelagianum fuisse ' Itaque Prosper Tiro sic habet. Priaestin torum haeresis, ab Augustini bbris mali imillectis accepisse dicitur initium, his te diribus exorta est . Quae verba
nullatenus possunt applicari fidelibus D. Augustini discipulis, qui errores
Praedestit atorum cosutabant ex doctrina Sanctissimi Praeceptoris. Praecipuus enim error illorum haeretic rum erat, quod electio Dei ad si riam antecedens praeuisionem meritorum , de Gratia victrix ad quodlibet bonum opus requisita arbitri j l
bertatem euerteient. Quod constantissimὸ negabat fideles Diui August. discipuli insitusti doctrina eius,
dem in libris i Gratia, cir libero arbitris, ubi ipsemet fatetur cap. 2 o. satis se disputat Ie aduersus eos, qui Statiam Dei vehementer oppugnant squa voluntas humana non tollitur, sed ex iliata mutatur in bonam . Et Sanctus Prosper opuscuis coniracottitorem, cap. 3 8. clare dixit, quod opitulatiqnes Diuinae Gratiae stibili mera sunt voluntatis humanae; & ita nimis impudenter attribueretur heresis Praedeliinatiana vel D. Auguilino,
vel fidelibus ipsius discipulis: haeretical .enim errores attribuendi sunt,rion ijs, qui illos ex professo consutant, sed iis, qui illos defendunt.
sponsio. Quia si praecitati Scriptores haeresim Praedestinatianam attribuis.sent per calumniam fidelibus D. A gustini discipulis, incredibile est, quod horum aliquis inter tot illius
saeculi Scriptores talem, ac tantam temeritatem non detexisset , non increpasset, aut saltem de calumnia cta
questus non suisset . Atqui nullus inuenitur, nullusque Scriptor quinti saeculi producit ut, qui nec etiam de huiusmodi quaerimonia mentionem faciat. Evidens ergo fgnum est,quod haeresis Praedestinatiana non attribuebatur fidelibus D. Augustini di scipulis , sed alijs erronibus, qui Sancti Praeceptoris doctrinam in materia Praedestinationis, & Gratiae notia capientes, eaque malὸ utentes, ex illa falsa dogmata Praedestinatianorum deducebant, de propugnabant. Tertio impugnatur. Quia si superiori saeculo tot Lutherani, de Caluini, errores Praedestinatianorum obuijs manibus exceperunt,ex eadem
radice libertatem arbitri j impudem timii nὸ negantes. Quid mirum, aut quid repugnantiae in eo inuenitur, quod etiam in quinto saeculo aliqui infidi Prosessores doctrinae D.Augustini in errores Praedestinatianorum inciderint His ergo conuenienter, de absque iniuria haeresis Praedestinatiana ab allegatis Scriptoribus quinti saeculi, praesertim a Sanctis attributa
fuit, non autem per calumniam di
stipulis D. Augustini,qui palam Pr
destinatianorum errores detestaban-
374쪽
3 6o Raymundi Cardinalis Capi succhi
quamplures Authores anti pii post quintum seculum haeresini praedestinatianam commemorant, ut Adria-mis L epistola ad Egilam teste Bar nio trin. s. ad annum 79 3. Segebe tus in Chreniso ad annum si i . Uincentius Bellovacensis, & Philippus Bergomatensis citati a Ludovico Bailram. Concidionim Is 3. Alphonsus a Castro,verbo Praedessinatio. San-derus de misistis Monari hia Γλ8. pag.
367. ad annum Faci Bernardus Lu-xem burg. merbo 'adestinam Cardinalis Baronius ad annum q9o. Bru- schius, merbo Praedestinatio. Cardinalis Bellarminus de Scriptoribus,tu verbo Amustius Afer. Atqui nee suspicari potest hos grauissimos Authores attribuisse haeresim praedestinatianam fidelibus D. Augustini discipulis, quandoquidem eiusdem Sancti Patris doctrinam prosequebantur. Igitur nec Authores quinti saeculi, quos
retulimus eam haeresim per calumniam attribuerunt Sectatoribus Augustinianae doctrinae, sed ijs , qui reuera Praedestinatianoru errores propugnabant. Sed obijciunt recentiores aduersari, Si in quinto saeculo extitissent lia retici Praedestinatiani, de eis mentionem fecissent, eorumque errores ex
prosesso impugnassent Augustinianae doctrinae Sectatores, ut Prosper, H Iarius, & alii. Nullus autem ex his inuenitur, qui de istis haereticis men
tionem fecerit, aut eorum errores ex
prosesso impugnauerit; signum ergo
est , istos haereticos non extitisse in rerum natura, sed eorum nomine
per improperium appellatos fuisse a Semipelagianis fideles discipulos Diui Augustini. Haec obiectio praecipuum lansentanae persuasionis fundamentum e Ponens retorquetur in aduersarios.
Quia si fideles Augustini discipuli eo
nomine per improperium a Semipelagianis appellati fuissent , ita quod isti dicti iuissent haeretici Praedestia natiani. Quomodo fieri potuit,quod
nullus porum de tali, ac tanta iniuria conquaestus fuerit, & non curauerit hoc infame nomen a Catholicis Doctoribus repelleres Et tamen id a nemine factum inuenitur, cum nulli bireperiatur in eorum libris expressium hoc nomen, Haeresis Praedestinatiana. Quemadmodum igitur ex taciturnitate fidelium discipulorum D. Augustini , nec etiam aduersarij inserunt haeresim praedestinatianam non suis. se calumniosξ attributam fidelibus D. Augustini discipulis, ita nec ex eorundem taciturnitate possunt aduersari j inferre , quod verE non extiterit haeresis praedestinatiana. Respodetur nunc ad obiectionem Catholicos Doctores quinti Saeculi non fecisse mentionem de hac haeresi, nec eam impugnasse sub expresse nomine haeresis praedestinatianae,impugnasse tamen validissime errores, quos illa continebat, ut clarὸ patebit in sequenti
tianorum erroreS. PI aedestinatianorum errorbs non
omnino vitiformiter enumeratur a Fausto Reiensi, a Gennadio
375쪽
Dissertatio Historic Theologica. 36r
Massiliensi. Ideoque prout ab utro recensentur non pigebit reserre . Faustus Reiensis in epistola ad Lu-eidum Presbyterum, quae habetur
illos hoc ordine recenset. Primus est. Humanae obedientiae labor Diuinae Gratiae non est adiungendus . Se-
eundus . Post primi hominis lapsum
ex toto arbitrium voluntatis rema sit extinctum . Tertius . Christus Dominus mortem non pro omnium salute suscepti. inartus. Praesciemtia Dei hominem violenter compellit ad mortem , cum Dei voluntate
pereant, qui pereunt. Quintus. Post acceptum legitime Baptismum in , Adam moritur quicumque deliquerit . Sextus . Alii sunt deputati ad mortem , alij ad vitam praedestinati. Septimus . Ab Adam usque ad Christum nulli ex gentibus per primania Dei gratiam fuerunt saluati, eo quod Iiberum arbitrium in primo Parente perdiderunt. Gennadius Massiliensis Ioco su--pra allegato, errores Praedestinatianorum refert hoc tenore verborum. Primus. Deus non omnes homines ad hoc creauit, ut omnes saluentur,std ut multitudine hominum ornetur Mundus. Secundus . Etsi generali praedicatione dicat Christus , Venite ad me omnes , qui laboratis, de onerati estis, Sc ego reficiam vos, non tamen omnes ea voluntate vocat, Vt sequantur vocationem . Tertius non
omnes, qui Deo inspirante obediunt vocationi, dicuntur accipere exequε- di in bono opere perseuerantiam, sed post multos labores, & iustitiae fi ctus, si non sint de salvandorum n mero, sibtrahendas eis vires agendi, ne perdurent in bono, Quartus. Illi, qui praedestinati stant ad vita aetemnam, etiamsi in perfidia, vel in omni
genere peccati longo tempore volutentur, accepturi sunt occasionem,
qua de credant in Deum,de secundum Dei praeceptum vivant, ut possideat societatem iustorum. Quintus. Quod Deus personas hominum accipiat. Sextus. Quod alios etiam inuitos post multa mala opera attrahat ad salutem. Alios post bona opera rei j-ciat, de compellat in malum,quo pereant in aeternum.
Nunc igitur ostendamus praefatos errores confutatos fuisse a Catholicis Doctoribus quinti Saeculi. Primus enim ex relatis a Fausto confutatus fuit a Sancto Augustino lib. dedano perseuerantia cap. I est i s. ubi clare ostendit Diuinae praedestinationi nostrum laborem esse iungendum. Reliquos a Fausto relatos consutauit S. Prosper, nempὸ secum dum in libro Responsionum ad Capitula obiectionum Gallorum cap. s. Tertium errorem libro Responsi num ad Capitula obiectionum Vinia
centianarum cap. r. Quartum err
rem in Resposione ad Capitula Gallorum eap. I. . s. Quintum errorem ibidem eap. 2. Sextum errorem com
litauit ibidem cap. I 3. Septimus coincidit cum secundo. Idemque constat de Praedestinatianorum erroribus, prout reserumtur a Gennadio. Nam primus rete, litur a Diuo Prospero in Reseonsi ne ad Capitula Callorum ea8. II. Se cundus ibidem cap. 3.Tertius ibidema a. di in Re bonsione ad obie-2.2. α
376쪽
3 6 α RV mundi Cardinalis Capisse hi
ctiones Vincentianas N. I o.Quartus rei jcitur ab Augustino ZAd. Luo' seuerantiae inintus ab eodem
Augustino in epistola ad Sixtuin, N Prospero in Responsione ad Capitula Callorum cap. Sextus denique refutatur a D.Prospero in Responsione ad obiectiones Vincentiana soF. I Dices,hinc argumentum aduers riorum resumere vires. Siquidem patet per praedicta, quod errores Prae destinatianorum attribuebantur fide.
libus D. Augustini discipulis:Id enim
continebant obiectiones Gallorum , & Vincentianae, quibus coactus fuit D. Prosper occurrere ad repellendam calumniam. Indeque sequitur, quod non extiterint alij, qui dictis erroribus assensum positive praebuerint, &subitidὶ haeresis Praedestinatiana re-iaianet in statu ideati. Respondetur, haec duo simul opibmὶ cohaerere, nempὸ quod Semipelagiani arguendo contra sententiam Diui Augustini in materia praedestinationis, & gratiae, ex illa inserrent Praedestinatianorum errores, a quibus Augustinianae sententiae fideles Sectatores abhorrentes, illationem penitus negarent . Et tamen quod essent alij, qui ex praua intelligentia sententiae D. Augustini illationi Semipelagianorum succumberet, ideoque assensum positiuὸ praeberent illa. tis erroribus, ut Smodo contingit in Lutheranis, de Caluinistis. Nunc igitur recentiores Aduersarii non probant, sed supponunt illos posteriores non extitis ἁ in rerum natura; sed id probare deberent, ad conuimcendum, quot haeresis praedestinati pa suerit solum per calumniam attria
buta fidelibus in Augustini discipulis. Sed ipsi aliter procedunt, Iram probant, quod haeresis Praedestinatiana fuerit attributa per calumniam Sectatoribus. D. Augustini; de ex hoc inierunt, quod non fuerint alii , qui post iu Pudesiinati horum erioribus adhaeserint. Cuius illationis prauitas exindὸ constat: quia simili processu probaretur, necesse nunc, qui Praedestinatianorum erroribus positities adhaereat, quod patet esse falsum in Lutheranis, de Catinnistis. Itaque pro maiori claritate dicendum, quod
errores Praedestinatianorum fuerunt
a Semipelagianis attributi fidelibus Sectatoribus D. Augustini arguituuε,non postiue, quia illos reijciebat, de confiitabant. Alijs vero imperitis positive attributi fuerunt, quia illos asserebant, & propugnabant: et isti dicti sunt Haeretici Praedestinatiani per allegatos Scriptores quinti Saeculi, quibus standum est, dum nulla positiva probatio ex alijs Scriptoriabus quinti Saeculi ab aduersarijs producitur in contrarium.
Inuestigatur quinam fierint Haeretici Praedomatiani Quinti
tiam, operae pretium est, i uestigare quinam fuerint indiuidualiter isti haereti ei praedestinatiani. Si enim inueniantur aliqui specialiterita nuncupati, vel quibus Praedesii
377쪽
Dissertatio Historic Theologica . 363
nitianorum errores singulariter a tributi fuerint , tolletur omne dubium de existentia haeresis Praedesti,
Nonnullos Monachos Adrumentinos haeresim praedestinatianam primitus excitasse, assirmat P. Sirmondus eap. I. δει. I. de historia et Diniare de Magis es Ioannes a S. Th malocosuperius. Nec omni .no improbabiliter: cum Augultinus testetur in visi. 46. ad Valentinum Adrumentini Monalterij Abbatem, sibi filisse relatum, Monasterium illud nonnulla distensione turbatum : eo quod Monachi se Gratiam praedicarent, Vt negarent hominis este liberum arbitrium . Quod quidem erat potissimum Caput Haeretis Praedesti
Probabilius tamen est, hanc haeresim in praefato Monasterio non viguisse, quamuis per falsam relationem id fuerit Augustino tellatum, de ita sentit Notisius in historia Pelagiana lib. 2. cap. I . g. Sirmondus imis
tib Ilo de har si . Natalis Alexander Sacuti s. dissert. s. conuus I Id autem melius suaderi non potest, quam dilucidando statum contentionis inter Adrumentinos Monachos exortae in disputatione d Cratia, & libero arbitrio : Aliqui enim ex ipsis pugnabant pro necessitate gratiae victricis. Alii pro libero arbitrio . Pro sedanda eontentione misi fuerunt ad Augustinum duo Monachi Cresconius, & Felix,qui ex imperitia non benὸ ipsum informarunt de statu controuersiae: narrarunt
enim, quod aliqui, inter quos Florus eminebat, siccesendebant necessitatem gratiae victricis, ut negarent ibberum arbitrium. Alii vero sic liborum arbitrium propugnabant,ut gratiae victricis neces litatem exclud rent. Augustinus autem comperta
reserentium imperitia, ipsorum narrationi acquiescere noluit. Sed rogauit Valentinum Abbatem Monasterij, ut ad se mitteret Florum, ab eo accuratius percepturus, in quo puncto verteretur Monachorum dis sidium. Floro igitur audito, Augu-llinus comperi jt Monachorum controuersiam in eo sitam esse. Quod aliqui defendebat necessitatem Gra. itae victricis ad singula pietatis opera. Alij verbe xillimantes ex admissione talis gratiae liberum arbitrium interire, ut istud defenderent, Cratiae victricis necessitatem rei,iebant. Ex quo patet, quod nullus in eo Monasterio libertatem arbitri j postiuὸ negabat; de subinde nullus ibi erat Haereticus Praedestinatianus. Sed non nulli doctrinam Augustini aversantes erant Semipelagiani , ut fatetur P. Norisius loco allegato, asserens
apud illos Adiumentinos Mona ebos ) Semipelagianismum exortum sutile. Quod declarὸ patet, thm ex
Augustino lib. 2. rarasitationum cap.
66. ut infra ponderabitur. Tum ex D.Prospero epistola ad Augustinum, ubi Monachos Adrumentinos, pro quorum instructione Sanctus Augustinus scripsi librum de Praedestinatione, dc gratia, eodem errore, ac
Massilienses insectos fuisse narrat. Massilienses autem Semipelagianos
fuisse,ntentur omnes. In huius historiae comprobationem non alium testem producemus, ZE 2 nisi
378쪽
364 Raymundi Cardinalis Capi succhi
nisi ipsum nisi Augustinum in epistola qQ ad Valentinum Adrumentini Monasterij Abbatem: ubi narrat sibi fuisse relatum a Cresconio, & Felice Monasterium fuisse turbatum , eo quod quidam Monachi si e Gratiam praedicabant, ut negarent hominis esse liberum arbitrium: de in eadem epistola rogat Abbatem, ut ad somitteret Florum, accuratius ab eo percepturus statum cotrouersiae, quae Monasterium turbabat. Ait eninia ibi, mel facietis, quod multὐm rogo,
eunt,se suis turbatos ad me mittere
nongraueminι, aut enim non intel itlibrum meum, autforte Vse non intelligitur . Et quod illi Monachi ad Augustinum missi non fideliter ipsi retulerint contentionis caput, habetur ex epistola eiusdem Valentini Abbatis ad Augustinum; sie enim scribit. S mi tui FDri Meses est Pater , non sicut farres illi nempe Cresconius,&Felix sunt loquuti; in praesentiarum
audierunt ab eo dictum . Non iuxta merita nostra dari donum pietatis ,sed per gratiam Redemptoris. Qiod denique Augustinus comperent in eo Monasterio nullum fuisse, qui admis LGratiae victricis necessitate,liberum hominis negaret arbitrium: Colligitur ex eadem epiliola 46. Augustini ad Valentinum Abbatem, ubi inquit . Proindῖ librum , vel epistolam nostram haec erat epistola Augustini ad Sixtum Romanae Ecclesis Presby. terum, in qua mire defenditur Gratiae victricis necessitas aduersus qua- eumque liberi arbitrij merita praece. dentia , ex illa enim Adrumentini Monachi occasionem turbationis de
sumpserunt quam secum ad nos s. pradicti attulerunt secun/um hane sdem intersite , mi neque ngetis Dei gratiam: nequ' liberum arbitrium sied fendaιis , ut a Dei gratia separetis, ta quam sine illa, VI cogitare aliquid, Gl agere secundum Deum isa rationepos ur, quod omnino non possumus. Sanὸ, si aliqui fuissent in eo Monast rio, qui admittentes Gratiae victricis necestitatem , liberum hominis negassent arbitrium, addere debuisset Augustinus, Ut neque negetis liberum arbitrium. Quod cum non addiderit, signum est, neminem in eo Monast rio liberum arbitrium negasse. Idemque error, in quo nonnulli Monachi versabantur, tantum in eo consist bat, quod Gratiae praeuenientis necessitatem ad quodcumque pietatis opus pernegabant, quod nemo ignorat ad Semipelagianisinum pertinere.
vlterius id ipsum suaderi potest
ex eodem Augustino lib. 2. retramistionum cap. 66. ubi inquit. Propiorees, qui eum defenditur Dei Gratia putantes negari liberum arbitrium, se ipsidf nd ni liserum arbitrium, ut negent Dei gratiam, 'serentes eam secundum
m rita nostra dari, scripsi bisum, euititulus es, De Gratia, Ur Libero arbitrio. Ad eos autem ser si Monachus Adrumentinos in quorum Monasterio de hac re caperat esse eo tentis. Ex quiabus verbis colligitur, quod error, qui versabatur in illo Monasterio intaeo consistebat, quod aliqui putantes ex gratia victrice libertatem euerti, sic libertatem arbitrij defendebant, ut Gratiae victricis necessitatem rei, cerent. Quod totum pertinet ad Semipelagianismum ab Augustino con-
379쪽
Dissertatio Historic Theologica. 363
sutatum in praefato libro de Gratia ,& libero arbitrio. Procul ergo erat ab illo Monasterio error Praedestinatianorunt,qui admittentes Gratiae victricis necessitatem,liberum hominis arbitrium pernegabant . 'Quamuis aliter ex falsa relatione fuerit Augustino suppositum. Sed obijcies, Augustinus in epist la 46. toties allegata non solum dicit sibi fuisse relatum , quod in Mona sterio AdrumUtino, aliqui admi
tentes Gratiae victiicis necessitatem , negabant hominis esse liberum arbitrium , sed etiam assertiuὰ dixit, aliquos ibi in hoc errore suisse, quod falsae relationi non videtur adscribendum . Igitur in illo Monalterio error Praedestinatianorum de interi. tu libertatis ex positione gratiae viactricis exortus fuit . Uerba eninia
Augustini sic habent, ibi: Sed Τώο-nia uni quidam, qui sie gratiam Dei
defendunt, ut negεnt hominis liberum arbitrium, aut quando tralia dfenditur, negari existiment likerum ad triu ;Hine abluid seri, re ad vesspam chariatatem Valentine Frater, m caeteri,qui simul Deo seruitis compellente mutua charitate curaui. Ecce S. Augustiuus
assertiuὸ profert aliquos ibi fuisse,qui defendentes Dei gratiam, negabant liberum hominis arbitrium , quod utique pertinet ad errorem Praedesti
Respondetur propter hanc authois ritatem sententiam Patris Sirmondi non esse omnino improbabilem, uti diximus in initio. Ex ipsa tamen inon conuincitur intentum. Tum
quia propositio D. Augustini est disiunctiva,ad cuius veritatem sussicit, vi una pars sit vera. Tum etiam, quia ipsa disiictio haesitationem Augustini demonstrat eirca errorem,quiversabatur in Monasterio , utique causatam ex relatione Cresconij, &Felicis . quam deindὸ fallacem filisse cognouit 3 ideoque:non monuit in illa epistola Monachos, qui defendebant Dei gratiam, ut non legarent liberum arbitrium: sed monuit alios, qui putantes ex gratia victrice liberum arbitrium euerti, sic defendebat
liberum arbitrium, ut negarent ne. cessitatem Gratiae victricis, ut supra ponderauimus. Vindicato Monasterio Adrumen. tino ab erroribus Praedestinatianorum, operosiuS requirendum est, an
alij suerint in quinto Saeculo expresse nominati tanquam Sectatores di .
Equidem reor post non modicam diligentiam in paruoluendis antiquin rum libris, non alium a me suisse repertum expressὸ nominatum tanqua haereseos Praedestinatianae Sectato rem in quinto Saeculo, praeterquam Lucidum Presbyterum. Quod autem Lucidus Presbyter Praedestinatianis erroribus adhaeterit est adeo manifestum, ut nonnisi ingenti impudentia videatur id posse negari. Extat enim Concilium Ars latense III. In quo damnatis Praede stinatianorum erroribus, Fausto RG
iensi demandata fuit a Patribus illius Concilii cura inducendi Lucidum
Presbyterum ad illos retractandos. Ideoque Faustus in executionem ma dati scripsit Lucido Presbytero epiastolam sequentis tenori S.
Domino deuinctissimo, cet' mihi se
380쪽
366 Ramundi Cardinalis Capi succhi
cias menerando , oesuscipiendo
Fram Iincido Presbytero. Faustus. Grandis tharitas parum cautifratris errorem per Dei adiutoriinningratiam magis melle curare, quam, sicut Summi Antistites meditantur Anitate δε-
hendere. uid possum de hoesensis
cui vis cum vnammitate tua per litteras opis, eum te praesens multa, in blanda,' humili auocutione nunquam potuerim ad etiam unitatis attrahere.
Loquentes ergo de Gratia Dei , y ob dientia hominis id omni modo paruore debeamus, ut ne1ue proni in mictram, neque importuni in dexteram , regiam magis gradiamur etiam . Iliud ah temetenerationem tuam dixisse miratussum, quod nullus inquam sub religiosa professione contra Catholicam Fidem, mel scripserit , viap dicauerit, cum plurimi multiplices , m prophanos Authores
suorum etiam Scriptorum monumentis crediderunt inserendos , qui tamen Christiana nomine gloriabantur. Breuiter ergo dicam quantum eum assente
sequi possum , quid sentire cum Cathο-liea Ecclesia debeat, id est.
I. Ut cum gratia Domiui operationem Bapti an famulisemper adiungat,m eum, qui praedestinationem clauso IaIore sciminum asserit, cum Pelagi' dogmate detesteriti 2. Anathema ergo illi, qui inter
νιliquas Pelagi' impietates hominem mne peccato nasii, m per solum laboremps saluari damnanda praesumptione tantenderit, st qui eum sine gratia Dei libreuripos crediderit.
nem cum se ii confesssione solemniter
baptizatum , m asserentem Catholicam
Irim , Er psinedum per diuersa oblectamenta prolamum in Adam, o per
originale peccatum per e asseruerit. q. Item Anathema uti, qui per Dei praestentiam in mortem deprimi ho
3. Item Anathema illi, quid serit illum, qui perjt, non accepisse, msaluus esse post, id est de baptirato,iel
de initis aetatis pagano , qui credere potuit , m noluit. 6. Item Anathema illi, επi dixerit, quod vas contumelia non possit affugere , ut sit vas in honorem. 7. Item Anathema siti, qui dixe arit, quod Christus non pro omnibus momtuus sit, nee omnes homines salvos esse melit. Post pauca subdit. P os autem per illuminationem Christi meracit r , mconfidenter asserimus,m eum qui perjt per culpam saluum esse potuisse per gratiam , si Gratiae ipsius famulatui Iab
ras obedientiam non negassem, meum,
qui per gratiam ad bone consumationis metas fruitio obsequente peruenit, ca dere per desidiam , cin perire potuisse per eu am . Nos ergo per medium Christo Duce gradientes ps Gratiam , sine qua nihil sumus, laborem latousa seruitutis asserimus : sed omnimodo a rogantiam , m praeseumptionem lubris
excludimur, *t totis miribus desudantes, ne gratia in nobis evacuetur, qui L
quid de manu Domini fusep rimus d
num pronunciemus esse, non fretium,
fientes laboris ipsiusfructum, ster rem
esse non merui, cum Euangeva dicentes: Serui inutilessumus. Denique concludit. Huius autem Epistola exemplar mecum retineo in Conuentu Sanctorum Antistium proferendum . isam Duscipi ndam puta