장음표시 사용
281쪽
nem vitae, ut sunt esculenta, ec poculenta, re in ea, qum mediate ut pecunia, praesens quaesitum non solum tangit Religiosos huiusmodi bona habentes tanquam eX propriis redditibus , scd ctiam illos . qui mcndi clitate eat colligunt iuxta uniuscuiusque modum , dc mensurama
Not.ter.quod hic non loquimur de illis Religiosis, quorum Religio necessaria pro victu,& vestitu , neque per redditus , neque per mendicitatem suppeditare potest, unld coguntur peculium possidere , quia de istis citet infercnda peculiaris quaestio;neque de illis quorum Religio omnia dc
quoad victum , dc vestitum abunde, atque in excessu MO-nachis praestat, quia ut bene notat Nauarr. ubi supr.n. 6. Emin. Lugo de iust tom. a. disp. 3. secl. 8. Append. n Um. 83. grauiter peccant tanquam voti desertores, sed de illis viventibus in congregatione maximo cum rigore, & disciplina regulari,quorum caenobia seu per redditus, seu per nacn dicitatem habent, unde Rcligiosiis prouideant , ut possint orationi vacare absque rerum temporalium penuria intra proprij status terminum. Nov. quart.Nauarr. Vbi supr.num s. opinari iuxta doctrinam Abbatis in cap. De his de Eccles .aedificati posse Praela- . tum de bonis monasterij quamdam sibi partem assignare, imo primam de quinque ab ipso diu i sis , t ed fallitur, ut bene notat Suar. ubi supr. ni m. io . cum in hac materia longe
diuersa sit ratio, quia tractatur de hominibus D co consecratis,quorum coenobia obseruantiam status, & rigdiem disciplinae se luant, ubi non esst,nec debet e sie scclusisti busibias certa portio ad sustentandiam Praelatum, sed sunt omnia destinata indiuisc pro omnibus alendis, & sustentandis.Nec ullus ordo in hoc alsignari potest nisi quem necessitas e Nigit, quae interdiu parit obligatione,ut Praelatus prius aliis, quam sibi subueniat, S c conuerso, unde sicut munus Praelatorum est curare, ne Monachi in victu, dc vestitu excedant ea,quae sunt regulae consentanea, statutis, ac sanctae consuetudini tot laboribus,s annorum serie a senibus introductae, ita in semetipso hoc multd magis praecauere debet, tum propter exemplum, quod cst maxime neccssarium ad instruem tam
282쪽
religiosam vitam,tum propter periculum excessus,quod ex propensione, quam unuquisque habet ad se ipsum , oriri facile potest. Ita Suar.ubi sup r. per se loque do aeque primo ad
alendum torum conuentum tenetur, in qUO tanquam caput ipse connumeratur: verum tamen est, posse illum cedere iuri suo, non vero aliorum, &. sicut non debet terminos re-
gulae , aut modestiae religiosae cum aliis excedere, ita nec secum , ut dixi. Nec doctrina Panormit. vllo modo potest opinioni fauere , quia loquitur de clericis saecularibus beneficia habentibus in aliqua Ecclesia, de quibus ait non te nodex fructibus sibi necessariis Ecclesiam aedificare, vel insta rare. Ita Suar. ubi supr.
Bona communitatis bene regulatae Religi opis Inter sub ditum , & Superiorem diuidi do bent iuxta moderatae iustitiae distributivae mensuram intra regulae, dc rectie rationis terminos. Conclusio satis intelligitur probata in prim . not.& in dubiis prim. pari. quare Suarc Z ubi sup r. recte occurrens Nauarri doctrinae, concludit suam doctrinam non esse ita leucro intelligendam, ut excludat proportionalem distributionem, imo hanc commendat, innixus verbis in actibus Apost. cap 4. dc sic explicatis a Basilio, Augustino alitiaque Patribus. Diuidebant sngulis prout enique opus erat rande
Arist. 6 .pol. cap. s. inquit. Omnino enim qua renteS .eΤΠum , in seditiones in tiavi.
Limitanda primo videtur concluso circa illa cxistimata bona Communitatis, ut sunt Lectoratus, Doctoratus, Magisterium dc pulpita in locis insignibus, quae omnia pris ipsoru ni digna distributionc primo, principaliter non possunt rei ficerc dignitates, sed merita, & idoneitatem in talibus ossiciis, ac magisteriis, unde Praelati ita diuidentes, lutiusmodi bona, ut Superiores praeserantur aliis dignioribus in scientia, & idoneitate , fiunt acceptatores personarum, qUia tunc committitur hoc vitium , qnando in conferendis bonis communitatis attenditur aliqUa alia circun-'stantia, quae non spectat ad merita, per quae conseruntur di-'gnitatcs, seu ossicia. Ita omne S DD. .
283쪽
18. Limitanda videtur secundo conclusio, quia illa portio, quam prae aliis praestare potest iustitia distributiva, a se ex- .cludit vasa aurea, gemmas, annulos, serica, pretiosas picturas, scriptoriola curiosa, & alia similia ex Clement. r. de statu Monach. ubi Regularibus interdicitur omnis cultus , & ornatus pretiosus, ex decret.Clem.VIII pro re mat.Reg. in 3 .lom.Buli: inter bullas huius Pontificis, nuper approbatum, &. innovatum est a sacr. Congreg Concit.auri, thoritate S.D. N. Vrbani VIII. in decretis de Apostatis, eiectis per haec verba. Fratrum vestitus , & suppellen cella- . Tum eX communi pecunia comparetur,& omnino uniformis sit fratrum, & quorumcumque caeterorum , statuique paupertatis quam professi sunt, conueniat, ita ut nil superflui admittatur, nil etiam, quod sit necessarium, alicui demgetur, imo ipsum votum paupertatis Una cum Sum m. Pondis verbis alienat a Religio iis quodcumque superfluum . . Ita
dub. p. n. 9.& alij inferius citandi. Undenam mensurandist cxcessus in rebus, quae Religioso convcnire positi ni Z prsubdito standum est arbitrio superioris, nisi de excessu 9 bitrij constiterit Barbos. super Conc. Trid. se tr. 1 f. de RiCap. 2. pro superiore standum est v sui communi Religi obrum timoratae conscientiae, & ideo portio Praelati parum p test excedere portionem aliorum Religiosorum , quia isti
tantum necessaria consideratis personis, naturi S, circun-
stantiis temporum,& locorum concedit, aliter periculust est ob propensionem. quam unusquisque ad se ipsum habet in superfluitatis excessiam incidere. Ex qua doctrina colli- agitur, Praelatum suam portionem sibi tribuendo, aliisqui eam denegando reum c sic peccati mortalis, quia grauit offendit iustitiam, paupertatem, & charitatem: iustiti: quia denegat aliis , quod sibi concedit, A quod de iustiti: Omnibus praestare debet: paupertatem, quia tanquam Diminus id tacit, eo quod Religio, quae ei pro bonorum stributione iurisdictionem concessit, non intendit talem ir-e xationalem , dc partialem distributionem i charitates quia plus uni, quam alteri , M vnt, Zc non aliis tribueraesiaritati grauiter opponitur. Ita colligitur ex Suare TZ
284쪽
Praelati, qui fere omnia meliora bona, seu commoda Religionis in proprium usum, & satisfactionem conuertentos diuidunt, ita ut Illis, ut ita dicam, quae ipsis superfluunt, gaudeant subditi, lethali culpae obnoxij censendi sunt: Probatur primo: omnia bona, 1eu commoda sunt partium, e X quibus collectis resultat religiosa Respublica, & iu stitia distributiva postulat, ut singuli homines secundum conditiones, gradus, dc merita his fruantur, cum diminutione tamen augmentato Religiosorum numero: sed huiusmodi Praelati omnia bona meliora inter se diuidunt , cogentes alios penuriam pati, nec crescentibus Religiosis diminutionem sentientes: ergo mortalis culpae rei tanquam iustitia distributiva abutentes habendi sunt. Sec quifruuntur aliorum partibus votum paupertatis frangunt quia eas tanquam proprias sibi usurpant, tanquam domini eis utuntur ; sed tales Praelati, dum gerunt se sicut in conclusione, fruuntur aliorum partibus ι ergo tanquam proprietarij respiciendi sunt. Tert. de rationC charitatis, deque eius necessitate est, ut interdum superiores distribuendo bona communitatis incipiant subuenire prius aliis, quam sibi, &. in crdum e conuerso, ut superius dicebam: Sed a Praelatis tali, conditionis huiusmodi obligatio negligitur, pro certo tenendo
in bonorum distributione a sibimetipsis esse incipiendum: ergo tanquam a coenobiis charitatem abiicientes, in sui fauorem eam grauiter offendentes, lethali culpae obnoxij putandi sunΤ. Dices, in tali distributione aliquis ordo est seruandus, dccharitas id postulare videtur, quia, quae a Deo sunt , ordinata sunt: ergo incipiendum est a Praelatis cannuam ab hominibus prae aliis dignioribus,&excellεtioribus. Resp. falli, 'ria in reformata Religione ubi rigor disciplinae stricie o soruatur, unumquemque rinspicit charitas,& ille ordo prin-ς aliter admittendus est,qui emanat a charitate cui omnes
285쪽
alij inseruire dc ne, vi recte attingit SuareZ Vbiita pr.qu fit, ut melior vestis, cella, cibus, potus, & similia interdum prius sint distribuenda subditis , quam Praelatis ob necessitatem , ob infirmitatem, & ob altas causas pass1m insurgentes, in. hoe maxime est insistendum , quia ruina Religionum reformararum semper incipit a commoditatibus Praelatorum, nam Praelati facillime labuntur in tyrannidem, dum gobcrnant, ut inquit Arist. 3. POl. cap. s. ad opulentorum commodum, omnes subditi cupiunt eis frui, unde sequuntur mille incommoda factionuni, seditionum, subornationam, aliorumque malorum.
Ex hac doctrina multi casus in particulari resoluuntur: Praelati, qui expendunt pecuniam Monaster ij absque honesto titulo , peccant contra proprium officium , & votum paupertatis, quia ea abutuntur tanquam Domini, & noratanquam fidei cs dispensatores. Ita Suar. Vbi si pr. num. II. Lugo de iusti t. to m. i . disp. 3.sect. 8.Appen d n. I 33.qui Utuntur vestibus, cellulis, &. similibus nolentes alios eis uti, paupertatis votum frangunt, idem est dicendum, quando
fideliter n3n distribuunt manuscripta, quae post mortem Religiosi relinquunt Religioni, sed suo arbitrio amicis ea tradunt, quia sunt bona Religionis , dic etiam idem de aliis
Bona Religionis non possunt secundum proportionem ita stitiae distributiliae diuidi inter Superiorem , M subditum, quando statutum habetur in Religione cuncta distribuenda esse a mi nimo laico usque ad Superiorem ad persectam arithmeticam aequalitatem. Suadetur prim. non potest Praelatus bona monasterij ad libitum in proprios usus , siue in quos voluerit, expendere, nisi in conuentus utilitatem, dc in usus I iure, vel consuetudine praefixos, quia est admini
& omnes alij DD. at si stante statuto unam maiorem pasetem bonorum prae aliis sibi assignarct, expenderet in pro-
286쪽
ibet: ergo absque labe peccati eius portio nequit e sse m ior portione aliorum Religiosorum. Secund. bona,quae videntur esse superflua nullo modo conuenire possunt statui Religiose,ut docent S. Anton. Silu. Maior, quos citatos sequitur AZOrius pari. I.lib. I et .cap. I 2.quaest .sed ille exces-
sus prae aliis conuenire nequit Praelato , nisi ratione iustitiae distributivae, quae pro maiori perfectione non seruatur in Religione : ergo talis excessus adscribi debet inter res superfluas. Tert. de ratione legis est,ut sit iusta, id est, ut pro
tit.lex qua vi. 3.Carbo lib. 6. de leg.disput. I o. Suar. lib. I. de legib. cap. 2.num. I . Layman. de legib. tract.4.cap. I .quare si lex statuat pretium olei, ita ut una pars ciuitatis teneatur seruare huiusmodi pretium , altera vero minime , censenda est iniqua, nisi aliqua causa tale discrimen postulet: sed si posset Superior de bonis. communibus suam augere portionem stante statuto praedicto, esset iniquum statutum, quia absque causa tale discrime poneretur inter Superiore, & subditum:ergo tuta conscietia Superiores nequeunt huiusmodi excessu frui. Quari censendus in Praelatus lethali culpa obstriistus,si bonum subditis non praebeat exemplum,
quod quatuor sunt actus boni Pastoris. Prim.quod oves cognoscat. Secund. quod eas segreget e societate impiorum. Tert. quod iam eductas ab impiis, & inductas in ovile, iterum educat eas ex ovili. Quart. quod eas praecedat exem-νlo bonae conuersationis: sed si praecedat eas maiori porti Cedet etiam malo exemplo, ira ut quilibet, praesera hac materia dicere possit verba illa Augustin. lib. de I astor. Cap. . si praepositus meus sic vivit, ego quid sum,qui 'on faciam , quod ille faciti ergo tenetur eas praeceder tono exemplo iustae distributionis iuxta legem arithmeti- iustitiae. Qui ni. vel bonorum proprietas spectat ad comitatem Religionis, vel spectat ad Sedem Apostolicam, non intendit dispensare legi,quia esset insui dam- incommodum: neque i sta,quia semper intendit di- regularem conseruando leges, optimasque ordia Κλ nationes
287쪽
nationes augere : ergo Praelatus tribuens sibi unam maiorem portionem prae aliis, putandus est illorum bonorun proprietariuS. Animaduertendum est, quod hic damnatur prae aliis quasi quotidianus excessus, non tamen negatur , ne interdum tam subditis, quam Praelatis aliqua maior portio tribuatur, quia nimis durum esset, statutum, seu lex, & leges humanae fere semper secundum benigniorem partem sunt interpre
Dices ,huiusmodi lex cedens iuri meritorum fieri nequit, quia videtur esse debitum iustitiae. Respond. quod, si lex
esset sancita a Generali una cum Consultoribus votum de cisiuum habentibus, nullius valoris esset, quia Praelatus, inquit Suare Z ubi supra num . t o. cedere potest iuri suo , non vero subditorusin, si autem esset statuta a Capitulo Generali,
in quo omnes vel actualiter, vel virtualiter conueniunt,foret valida, quia tunc cedunt iuri, ac meritorum Virtuti.
Pro fine quaesiti duo sunt adnotanda cum Emin. Lugo. Prim. intom. i. de iust disp s. sect. S. append. num. I 88.vbidicit, Praelatum in iis, quae spectant ad victum. vestitum subditorum, retenta semper decentia , & obligatione paupertatis religiosae, magis debere inclinare ad liberalitatem, quam ad parsimoniam, cum certissimum sit illud Bernardi
pronuntiatum. Vbi non es abundantia, non e 1 obseruantia.Et quidem maximum est inobseruantiae, relaxationis periculum , si communitas non prouideat abundanter subditis
intra limites paupertatis religiosae, singuli enim statim attendunt ad proindendum sibi, sub specie necessitatis incipit natura nostra quaerere etiam commoditates, quare multo melius est alere competenter, dc sussicienter centum
Religiosos, quam iso. minus suffcienter, quia illi centum
conservabunt disciplinam , & obseruant am legularem, quam plures alis omnino euertent Secund. in tom. χ . de iustit. disp. 3 sech. . ninn. x s. ubi habet, electores teneri consulere votis bono communi, & damna communitatiS impe- 'dire , ex qua doctrina oboritur , qta Od sngragatores nequeunt denuo seligere illo; Praelatos . qui solam ab imperio, dc potestate ducti bonoru communium portionem praVῖ . aliis
288쪽
liis sibi assignant , eaque frui volunt violando Iustitiam.
iam iustilia es, inquit S. Ambrosius relatuS aD.Thom. 1.2. quaest. J 8. art. II. gya unicuique quodsuum es, tribuit, alienum non vendicat, utilitatem propriam negligit, Ut communem aquitatem ea Bodiat. Prim. quia id tuto nequit fieri, dc electo res tenentur arcere a Prauaturis malos Praelatos. Secund. quia non praecavent mala, quae ex hoc sequuntur,nam Prae . lati ob istud commodum quaerunt in Praelaturis se conseruare in damnum totius communitatis, & subditi ab exemplo ducti incipiunt in hac materia relaxate vivere, & ambire Praelaturas ob commodum consequendum , Ut tandem& consequuto pro conseruatione ab authoritate defen
DUBIUM VI.em liceat Pralato, quando babet jubditum sed
ciatum de aliquo desicto commisso in conuentu, seu excra cum muliere ,seu statre, cuius fama
non est dis res , eum statim ab illa ioco re
Nox. Prim. quod unicuique ex charitate incumbit onus conseruandi famam proximi, ut aiunt DD.&praesertim ad superiores spectat suorum subditorum famam incolumen
seruare , quia ex ossicio tenentur Curare eorum salutem, famamque custodire, imo istud onus videtur esse adeo strictum, ut si quis detrahentem audiat, N. non obstet, in lethalem culpam incurrat. Ita docent Sotus.Nauarr. AzoriuS, Rebe M. Lessius,quos citatos 1equitur Bonacin .de rest.disp. 2. quaeae . p. I i. num 6 quorum doctrina limitatura Ioann. deia Cruet in direct. consciciat. pr. 8 quaest. 8. dub T. num. IOI. Regina id. in praxi,tona. 2.lib. r .c2 p. 4 num. 9 I. a Fabro de rest. in .sentent. dist. 3 3. num a Diana p. 3. tract-J- misceli. resol. 3 3. ad veniale, quando intercedit timor, seta Kk a verCcun
289쪽
verecundia, seu negligentia, seu animi leuitas, quae causae, inquit Tannerus apud Dianam ubi supr.non admittuntur ia
superiore, quia ex iustitia proprij ossicij timorein &c. ex
pellere, famamque subditorum deisndere tenetur. Not.secund.quod, sicut, ut aiunt S.Thom. 3 . p. quaest. 8 .art.6. Alens. 3 .part. quaest. 8. Alberi.in 4.dist. I 3 .are IT. Bo
art. D. Thom .disp. 67. sect. I. Ministri Eucharistiae sub moris tali hanc obligationem habent simpliciter,& absolvis nostministrandi Eucharistiam peccatori, quia Sacerdos tene tur non dare sanctum canibus, nec indignE tractare tantum Sacramentum, ita,ut inquiunt Alen Bonavent.Thom. Sil. Suar.sect . ubi supr. Layman.de Euchar. tract. Φ. C. . Sol. . dist. I L .quaest. I .art.6.Bonac.de Sacram. in genere disput. I .
quaest.6. punct. 4.& alij, inest etiam eis obligatio Sacramentum praebendi peccatori occulto publicε petenti, & habe tur ex cap. Placuit 6. quaest. 3. dc ex cap.si Sacerdos de ossiciis ordinariis , quia esset infamare illum, quod est intrinsece malum, quia etiam decet actus publicae gubernationis, dispensationis exerceri secundu publicam notitiam, bc scientiam, ec non priuatam, alias periculum est, ne excitentur multae perturbationes, scandala, & iniuriae,e. g. ministri publici possent infamare, quos vellent, peccatum vel indignitatem fingere ubi non esset, & e contra, possent fideles saepe formidare , ac timere, ne a ministris huius Sacramenti
Not. teri. quod , quando praecepta incompatibilia simul concurrunt, semper eis obseruandum, quod magis obligat, . est communis DD.sententia.Inter praecepta primum locum obtinent naturalia diuina,vi sunt decem praecepta decalogi , dicuntur naturalia , quia lumen naturale dictat illa esse sequenda, Divina, quia sunt a Deo: secundum locum obtinent diuina positiva, huiusmodi sunt, quae Christus Domianus instituit ore proprio,maxime circa sacramentorum administrationem , vel receptionem , dicuntur Diuina,quia a Christo sunt data , possitiua ad distinctionem naturalium,
nam in tantum obligant, in quantum sunt a Christo Domi
290쪽
no posita: tertius locus datur positivis humanis,ut sunt omnia praecepta ab homine puro e. g. a Papa, Concilio, Rege, caeterisque Superioribus. Concurrente 'diu irio naturali, ut est praeceptum seruandi famam, & Vitam, cum positivo diuino, magis obligat illud , quam istud, dc consequenter est seruandum, concurrente diuino naturali, & diuino positivo eum humano positivo, illa sunt seruanda tanquam magis obligatoria, insuper magis obligant praecepta primae tabulae, ut sunt tria prima decalogi , quam secundae tabulae, ut sunt alia septem negativa magis,quam affirmativa, altioris virtustis,quam inferioris; evenire tamen potest ob materiat unius praecepti paruitatem ,& alterius magnitudinem, vel propter maius boni communis periculum , quod eκ inferioris praecepti transgressione imminet , ut hoc magis obliget, quando vero consideratis omnibus circun stanti ii maior vis unius non apparet, potest eligi, quod libuerit, quia non est maior ratio, quare unum alteri praeponatur. Ita Basseus
2n summ . tit. praeceptum n. I 2. videatur etiam Portella est. Praeceptum num. 2.
Praelatus tuta conscientia remouere nequit subditum de coaliquo delicto indiciatum iuxta sensum tituli, quando ob eiusmodi remotionem eius fama periclitatur. Ita Rodriq.
t m. . quaest. I. art. I. cum suo compendio resol. 38. num . . Petrin.in formulario lit. M. cap. 8. colligitur etiam ex Suare Eq.de RClig.lib. I . cap. IO. num. 2. I A. Torre S 2. 2. quaest. 3T.
disp. 89.dub . secundo aduertendu Castro Pala Opart. l. tract.6. disp. 3. p. I. n. s. Suadetur primo: unusquisque sub mortali tenetur bonam famam proximi non laedere, & praesertim Praelatus famam subditi, quia ex officio curare debet bona temporalia, & spiritualia suorum subditorum , ut
tradit Petrin.de Praelato, quaest. I. cap. 7. n. II. referen S Bart.&Rodriq. Sed si statim ac habet Praelatus subditum indicia- de aliquo delicto, remouet cum a coenobio , laedit eius. Baeam: Ergo huiusmodi mutatio nequit fieri, maxime quia est necessaria ad conseruanda bona spiritualia, nam forma.