장음표시 사용
561쪽
xem & accommodum , &. ad praxim reductum , in non Paruum laicorum exemplum , nec non & in profectum humiliatis Religiosorum , &. admittit alium pretiosiorem damnificari em Religionis bonum in illa utilitate, ac asperitate elucescens : ergo ad mortale ille nouus usus, licet intra limites dubitae paupertatis , est imputandus. Sec. Praelatus, qui fidelitatem Religioni non obseruat, quae est eius prae- Cipuum munus , in re graui , fit reus peccati lethalis , ut dicunt DD. & cum paupertas sit prae serti m commendata fidelitati talis Praelati , ut potius eam augmentet, quam relaxet, quod non sequitur in abdicatione usus vilioris in magnum decorem Prouinciae , seu Religionis introducti: ergo. Tertio suadetur ex vi regulae : recurrere pro rebus perfluis ad pecuniam est peccatum graue, Ut dicunt Omnes expositores: sed usus illius rei , qui introducitur cum abdicatione vilioris usus eiusdem rei , vel alterius , quae commodε praesentem necessitatem supplet , per seriem an-Morum ad praxim redacti, & per consuetudinem radicati, omnino est censendus superfluus iuxta veram doctrinam Cordubae dicentis, non teneri Fratres minores vivere sine illo usu illius rei, qui usus est decens eorum statui, quamuis bene possit per alium usum ipsius, vel alterius rei aequioalentem stappleri , neque ibi est aliqua superfluitas , aut peccatum , nisi illud aequi lens vilioris usus haberetur in usu , tunc enim est superfluitas vitiosa : ergo damnandus .est Praelatus tanquam detractor regulae , transgressor suae professionis : quare duplici peccato obstringitur, quia habet recursum ad pecuniam sine necessitate , & quia de medio tollit usum strictum , &. viliorem , qui censetur esse maximum Religionis bonum , & nequit a Con- fessario absolui , nisi desistat ab illa introductione , munus enim suum non est destruere , sed aedificare , dc est datus in ordinis utilitatem , non in detrimentum, maxime quia, ut inquit S. Bonau. una corruptela introducta , sequitur dc alia. Dices, multoties illa res, quae tollitur, maioris simplici- 322. tatis, vilioris usus, quam illa res, quae introducitur, fit gatione maioris paupertatis, quia noua est magis duratura, i
562쪽
. quam illa , dc magis seruatur praeceptum de non recurrendo ad pecuniam , eo quod tardius indigeat reparatione. Resp. cum Alphons. Rodriqueet in exercit. persection tractat. 3. cap. 8. esse potius rationem carnis, dc mundi , quam Religionis, magis refert plus elucescere paupertatem, ac simplicitatem in illis xebus, quam quod abdicentur etiam cum .dispendio post multos annos denuo recurrendi ad pecuniam, ut habetur ex praecepto D Francisci de vilitate vestium, non enim ignorabat S. Pater pretiosiores vestes essu magis duraturas, quam viliores , attamen potius-voluit re- cursum magis frequentem ad pecunigm, quam . de medio tollere a suis filiis viliores vestes. Ex his clare traditis resolutiones multorum casuum in praxi habentur tam in fabricis, quam in rebus spectantibus ad cultum diuinum , aliisque rebus utilibus ,& licet subditi in rebus dubiis possint obedire Praelato pro eorum e ecutione, quia Claritas immoderativis non apparet, nihilominus quando res est certa, quod sit immoderata, & contra professionem paupertatis Minorum, nequeunt ei parere, ut recte dicit Cordub. ubi supr. Cap. 6'. quaest. t J. puncY2. iacasu resoluto nullum habetur dubium , quia clare videtur rem pretiosioris usus id troduci, viliori eiusdem rei reseca- to. Addo , quod subditi tam commissiue, quam omissi Praelatorum peccatis se implicare possunt, commissiue exhortando , inducendo superiorem ad id faciendum; nec non dc operam illi rei nauando, omissiue i licite, & debite non . resistendo, si possunt, verbo, ec exemplo tali superfluo usui Ita Cordub. ubi sup r. cap. io . quae T. Haec ergo doctrina sic tradita, videtur esse illud, quod Deus sua summa prouidem tia voluit in monumentis Minorum per tot casus horribiles ad eorum intelligentiam ,& instructionem esse destri. .ptum, ut excessus intra terminos debitae paupertatis , dum
accommodus usus vilioris rei abscinditur, caueatur. . .
563쪽
pars II L. Dub. LIV. βι 'D VBIVM LIV.
Qua causa sit asignanda in excessibus
IN hoc tractatu munus meum non est pertractare de Mi- .norum paupertate, at si ad id coactus essem , nil aliud dicerem , nisi quod per praesentem conclusi em breui
Radix omnium excessuum, qui in minorica paupertate 31 ε tandem oboriuntur, tam in fabricis, quam supellectili, alitiaque rebus, certe videtur esse occasionaliter illud arbitrium iudicandi de superfluitate, seu exeessu talium rerum relictum 2Nicota II. 8c Clem. V. Ministris, seu Custodibus. Suadetur experientia : Ille Praelatus affirmat, id non videtur esse conita statum minorum, quod ab omnibus acceptatur, dc sine aliquo scrupulo , de ac si esset res Euangelica ad praximm omnibus locis reducitur , alter accedit, nec hoc videtur esse contra professionem , ab omnibus, ab eius scientia, dc authoritate captis , securo admittitur, tertius dicit, nec illud obstat statui minorum propter hanc rationem , dc ita 'paulatim; ac sensim sine sensu recedunt ab illo primo sta tu , in quo commode vivere poterant, dc dum aequiparatur praesens status cum praeterito , a quo recesserunt, cognoscuntur dc supei fluitates , ic excessus, unde sensun sine sensu , de sub colorat s rationibus introducta videtur notabilis relaxatio, dc est illud . quod dicunt S Bonavent. in quaest. reg. quaest. t ' dc Cordub in exposit. reg in introduct quaest 3 pati latim subintrant non bonae consuetudiores , dc relaxationes , statim ab aliis trahuntur In exemplum, dc habentur pro legibus, cumque una consuetudo talis facta est toler bilis, consequenter introducitur alia, quasi cohaerens priori ec eam sequens, ut si illa admittunr,ista vetus toleretur ec sic brilus
564쪽
abyssus abyssum inuocat, & unum malum trahit suo ponde re, dc consuetudine ad aliud: ergo arbitrium illud Praelatis sancte a Pomisi cibus relictum occasionaliter est radix omnium relaxationum in minorica paupertate. Secund ubi non conceditur arbitrium relaxatio in Religionem reformatam' non extenditur, ut patet in voto paupertatis, obedientiae, in asperitate,& vilitate habitus,in vestimentorum paucitate, in nuditate pedum terrae, & aeris iniuriis exposita, & in prohibitione equitandi: ergo a contrariis arbitrium illud indirectE,
& occasionaliter videtur esse causa omnium transgressionum, quia, si non concederetur,nec tot relaxationes conc derentur rationibus adductis, quae apparenter demonstrant nullam sequuturam relaxationem. Tert. afirmare P aetat rum malitiam inclinasse in huiusmodi excessus non est nisi forte temerarium , eo quod ad Praelatorum munus praestandum selecti fuerunt tanquam digniores in scientia, prudemtia , ac vitae bonitate: ergo recurrendum est ad eorum arbitrium, quod non fuit prudenter regulatum, putantium id, vel illud posse fieri , 8c versari intra terminos paupertatis, quae tandem tractu temporis insurrexerunt tanquam res excedentes moderatum, & accommodum statum. Dices, si arbitrium illud iudicandi moderationem, M sibpei fluitatem est radix occasionaliter transgrcssionum altissi- mae paupertatis, opus esset id a Patribus abscindere. Re in quaquam, dummodo vagetur intra terminos magnae pauper tati S, humilitatis, ac obligatioἀs Minorum , quae petunt usus arctos omnium rerum,id est, moderatos,ut dixi in praecedentiquaesito,qui termini, cum dependeant a circunstantiis perso noe,ifatus,temporis,&c. necessarib, ne confusio oriatur,& i . commoda nascantur,id libere concedere cogunt , unde hoc arbitrium,ut recte iudicet, regulari debet suis regulis generalibus, & quaenam sunt assignandae 3 illae quidem qua, sup rius descripsi ex mente Cordub. qui scrupulose regulam non explicauit Prima dicit, Fratres minores ex vi suae profissi mixnon teneri vivere sine tali usu talis rei, id est, qualitercunqUzViuere,& e Xercere sua ossicia,per quam regulam a Ff piit so modo vivendi liberantur, quare habetur, ut bene insinuat
Corduba paulo superius, statum minorum non consistere in c tremitate, eu
565쪽
extremitate, aut penuria usus, nec in indivisibili puncto. Tertia demonstrat statum accommodum, in quo licitε viuere possunt Religiosi absque regulae transgressione , dum dicit, non teneri eos vivere sine tali usu talis rei, per quem commode ossicia exercere possunt, licet ille usus suppleri
possit commode, & conuenienter per alium usum aequiualentem, & viliorem, unde clare videtur istum statum ac- Commodum non multum distare a penurioso, sed tantum Concedere commoditatem excludentem penuriam , & in
hoc multi decipiuntur putantes huiusmodi statum in se
magnam continere latitudinem, quia si hoc esset verum, non esset paupertas minorica illa celsitudo altissimae paupertatis, nec obligatio eius adstringeret ad usus arctos Fra- tres minores, nec Religio ab aliis Religionibus essentialiter distinguerctur, quia ordinarie Religiones vivunt intra terminos debitae temperantiae sumptae: verum tamen est, quod res morales non constant in puncto, sed habent suam lati- tudinem, propterea status minorum non excludit, quod inter penuriosum statum, & accommodum non queat intermediari aliqua res vilioris pretij, & usus, licet accom- modi, nec fratres minores obligantur ex 'i propriae regulae,& professionis ad illam sequendam, & ea utendum, cum ista tamen limitatione, quod si talis usus vilior est in usu in Prouincia, seu Religione, nequit ille pretiosior admitti sub poena incurrendi in superfluitatem,& propter rationem in praecedenti quaesito designatam , & propter consuetudinem, quia, cum exceditur consuetudinis forma, lex ipsa exceditnr, cum consuetudo pro lege obseruetur. l. de quibus de legibus. Menoch.de albitr. lib. quaest, i. imo sortius' dicitur consuetudinem esse statuto fortiorem. Ita Calca.
Consta. num. et '.& clare Decius consit. 69o.num. . Menoch. loc. cit. num. 4. non immerito, quia veritati aequivalet , ut bene notant Crata consit. 138. num 8. & 9. dc Menoch. tit. proptereλomne arbitrarium tollit, ut aliis relatis notat M noch. VbiIupr. quaest. I . n. . necessarium inquit, non arbi-
trarium illud dici quod consuetudine est stabilitum.Tandem ex prima, & tertia regula oritur secunda, quae docet fratres nunores teneri vivere sine tali usu talis rei, quia est omnino
566쪽
V. 33o De regimine regularium,
superfluus respectu status decentis, Praelati ergo utendo, prius his regulis utantur, & cognoscent itam mortales, quam veniales, & ad honorem Dei ipuritatem, mentemque Seraph. Francisci praedicta incommoda evitabuntur.
316. Alij DD. ordinis, ve Ugo cap. 6. Ioann. Philip .
Congr. t Ioann.Pirrin.tract.2.ad regulandum Pti arbitrium quatuor regulas assignant. Prima circa si una sufficit, alia est superflua, si duae, tres non cessariae. Sec. circa quantitatem, si parua sufficit, mEdiocris excedit, si ista est necessaria, magna erit superflua. Tert. circa valorem, si res parui valoris commode dat posse exercere Officia, alia maioris valoris nequit procurari , quare fratres minores in omnibus rebus debent attendere infirmum pretium. Quart.circa curiositatem, dc pulchritudi- nem, si minus curiosa, & minus pulchra haberi potest , dc est sufficiens, nequit magis pulchra procurari, neque magis curiosa : haec illi, qui forte nimis scrupulosE in aliquo se . . habent; libenter vero has regulas adduxi, ad ostendendum regulas Cordubae ab alio etiam Doctore, ut ipse testatur, admissas, non esse rigidas, neque scrupulosas , sed
317. Dices, in praecedenti responsione fuit dictum, statum accommodum conuenientem Minoribus n*n multum distare astatu penurioso, quod videtur falsum per illud, quod dici- . tur in fine pri m. not.ex mente Cordubae, nimirum non omnem excessum, aut immoderatum usum esse mortale, sed solum quando est talis, &. tanta immoderatio circa praedicta,& tam notabius, continua, ut merito censeri debeat contra minorum obligationem, & notabiliter eam laedere, imo paulo inferius addit ex mente DD. Religionis, tunc fore mortalem excessiam, quando simpliciter usus diues, aut opulentus Minoribus sub mortali prohibitus introduci videtur: ergo status accommodus conueniens fratribus minoribus multum distat a statu penurioso. Pro responsione notandum est, quod si minores sensum literae, prout sonat, sequi velint assignare videtur in his verbis triplicemsatum. Prim.penuriosum. Sec. opulentum,dc diuitem. Tert. Rcco v
567쪽
modum, & moderatum, & quilibet videtur habere suam non paruam latifudinem, quare secundum sonum literae
a fratribus minoribus excludit statum penuriosum , secundum admittit secundum totam suam latitudinem, imo si aliquando excessus alicuius rei attingeret statum opulentum, non ossiet damnandus tanquam mortaliter peccaminosus, sed quando simpliciter usus opulentus, & continuus introducitur, qui est tertius status a minoribus prohibitus.Notand. sec.quod doctrina literat mihi praestat hanc unam veritatem, triplicem esse statum Religionum. Prim. Videtur esse penu
lentus, & quilibet suam habet latitudinem, in hoc ultimo
vero statu fere nullae Religiones enumerantur, sed si enumerentur non nisi per aedificia, S res spectantes ad Ecclesia1 cultumque diuinum, in aliis vero rebus multum moderate vivunt, in secundo fere omnes aliae adscribuntur, quae limites moderationis status accommodi non excedunt, unde in huiusmodi moderatione aliae vivunt paulo longius apenurioso statu, aliae magis commode, aliae vero quasi accedunt ad statum diuitem, & opulentum, in primo paucae vi-dcntur ; his suppositis dico, quod status, dc professio Minorum non est penuriosus, ut dixi superius, &. resoluunt communiter DD. oedinis, neque diues,& opulentus, ut VΟ-lunt expositores, sed est accomodus in primo gradu, & non in sec. & intert. id est, non in tota latitudine status accommodi , tum quia professo minorum, ut dicit Cordub. cap. . quaest. 7. in not. non est status aliarum Religionum, sed di- .stinctus, quomodo distingueretur communiter ab illis, si in tota latitudine trium graduum extenderetur minorum professio 3 tantum distingueretur ab illis Religionibus, quae vivunt in tertio statu, dc ita possidere posset grandia aedificia , magnifica templa, non mediocrem supellectilem, &C. ificut habent illae Religiones, quae vivunt in secundo statu ex tribus assignatis , quod est salsum secundum mentem S .Francisci ,-omnium expositorum Ordinis, tum quia o ligatio minorum est ad usus arctos rerum utibilium, quom do verificaretur istud, si uti possent rerum usibus aliarum
Religionum i tum quia, quomodo e ssent sectatores altissimae X xx a pauper
568쪽
paupertatis humilitatis, ve vult ipse Cordub. ubi suptitum quia quomodo haberetur tanquam vera doctrina ipsius Doctoris in cap. 6.quaest. I 3.punch. i. de superfluitate rerum minoribus interdicta, tam in numero, quam in quantitate, pretiositate, & curiositate, id est, si unum sussicit, aliud videtur esse superfluum, si res minimi valoris commodE dat posse exercere ossicia, alia maioris valoris tanquam super- tua interdicitur, dcc. quare concludendum est professio-em minorum esse accommodam in primo gradu ex tribus assignatis pro secundo statu Religionum , nam per hoc liberantur a statu penurioso, & qualitercunque accommodo,& distinguitur ab aliis Religionibus; nec consistit in puncto, ita ut scrupulose sit inueniendus, sed habet suam latitudinem, ut dicebam superius. Iuxta ergo i stas regulas, imo omnium D D. ordinis, quae sunt principia, ex quibus deducitur, qualis debeat esse paupertas minorum in quantitate, qualitate, numero sitate, &c. explicanda est doctrina Cordubae prout in principio obiectionis, & ctiam ipsc intendit, vepatet ex ordine eam ita explicare, alias daretur regulatum sine regula, & probatione, quia ibi nulla videtur probatio, nisi doctrina superius tradita, & consequenter resecandum a vera intentione S.Francisci.
Prouincialis, qui studet tres , v et quatuor Religiosos ad Religionis mun a prom uere,
i peccet mortaliter. OVaesitum magna non indiget probatione perpensis, ac bene intellectis dubiis in prima parte explicatis, sed 'potius distinctione , nihilominus ad maiorem explicationem , distinctiones, necnon & probationes, inhaerendo doctrinis aliorum dubiorum, adducimus.
Not prim. quod hic non loquimur de illis promotionibus, ac partialitatibus, quae sunt in Prouincia in factionibus diuisa,
569쪽
de protectione,& promotione nonnullorum ad dignitates, officiaque Religionis in Prouincia Religiosorum , quae 'fauente Deo seditiones , atque factiones agnoscere respuit, neque vult factionum capita etiam per umbram tolerare , nec etiam loquimur de promotionibus ad Praelaturas intuitu votorum, seu suffragiorum ad dignitates consei Uandas, maioresque consequendas, quas possident, & sperant ij, qui tales homines promouent, vel hoc fiat pacto explicito, vel implicito, implicitum cnim, vel tacitum dicitur, quando non formaliter, dc expresse, sed nutibus , & signis vel ex modo dicendi, vel factis ipsis, vel alio modo quis significat deprauatam voluntatem, seu intentionem suam, ita ut mutuo se intolligant, ut benE obseruat Sanchez opu- .
n. I Os.qui duobus exemplis doctrinam explicat, apuci ipsum eam consulite , quia sunt simoniaci Praelatus promouens,& promoti, seu promouendi, ut dixi in dub. 8. p. p. nec etiam , loquimur de illis promotionibus , quae fiunt ex personis indignis ratione prauorum morum, quia omnibus D D. conspirantibus. & Praelatus promouens tales homi ncs ad Religionis munera, & promoti mortalem contrahUnt noXam, nam ille infert grauem iniuriam Ecclesiae, ac iustitiae distributitiae, dc commutatiuae , isti vero quia indigni sunt, dc te nentur se praestare dignos ad munera Ecclesiae exercenda.
Not. secun d. quod Praelatus studens extollere seu pro- 3 mouere huiusmodi homines, et hoc facit confuse , vel distincte, confuse , quando non attendit merita, qualitates, idoneitatem personarum , dc munera, ad quae illos intendi: promouere, scd solum, quod non sint indigni ob improbos, malos mores, per quod intendit honestare corum pro motionem,& exaltationem: distincte, quando respicit merita, an sint digniores, seu digni, bc indigni non ratione prauorum morum , sed quia non habent idoncitatem pro talibus officiis, ac dignitatibus exercendis, digniores etiam dupliciter considerari possint . Prim. simpliciter, id est ira meritis ornati Iut omnes alii sint eis inferiores, Vnde eo .
570쪽
rum dignioritas clare elucescit, quod sanE videtur dissicilδsolum illos esse digniores, maximE pro Praelaturis ordinaiariis, dc inferioribus in copioso numero Religiosorum , quos
solet Prouincia continere, quae non petunt tantum meritorum excessum , nisi voluntas Superioris assectione deprauata studeat eis praestare , quod eorum mores, Sc qualitates nequeunt concedere. Secund. quando sunt alij meriti aequales, vel dubiis, quae in moralibus habentur promi Eilo, unde multi, &. multi inter digniores connumerari debent; maxime quia excessiis meritorum pro dignoscendo meliori simpliciter loqvcndo debet esse adeo magnus, ut caeter sint velut vilis grex , & bruta animalia, ut dicebam in seiacu . dub. p pari. ex mente multorum D D. Sc ideo vocan.
tur meliores, non quia non sint alij iplis pares , sed in ordine ad uios solum dignos, quorum etiam aliqui inter di
gniores aliquando debent desiignari propter aliquas cunstantias recensitas in 1. Sc 23. dub. p. pari. Sc in . teri pari. ipsas cosulite. Munera vero Religionum , quae pri iusta distributione merita petunt, sub triplici genere considerari possunt, Praelaturae, Lectoratus, Magisterium, caeterique gradus ad scientiam spei intibus , & Pulpita pro
concionibus tam in ordine ad honorem, quam ad utilitatem: caetera vero cadere possunt vel formaliter , vel redu-
istiue sub istam triplicem differentiam. Not. ter t. quod licet subditi subiiciantur potestati Praelatorum , non ideo debent ei obedire , ac si essent res propriae Superiorum , sicut accidit in seruo , cuius fere totum, esse refertur ad domini utilitatem , sed eorum obedientia, sicut & ipsa praecepta eis imposita reseruntur ad utilitatem,& bonum subditorum, & non praecipientium, cum tota po-' testas gubernatiua tendat per se ad bonum communitatis, quae gubernatur; unde in Praelatis, ut bene dicit Emin.Lugo de iustit. tom. i. disput. i. se Eh. i. nequit esse ius iustitiae commutatiuae respectu subditorum, Religionis commodorum , sed tantum distributivae, cuius obiectum proprium est distribure bona, vel onera communia inter partes communitatis pro maiori, vel minori cuiusque proportione
quare semper talis iustitia attondere debet aequalitaten geometra