장음표시 사용
71쪽
. Iam se labent esse νeati a Baale potivum ei am Euati at/ N as essentiae praeter Deum. I. Uantsim ad primum piaelium , quod est Seoti non est cur multum satigemur ἰ quoniam sponis te sua labaseit. Quandoquidem istud esse diminutum vel
est ens rationis. Et hoe non, Tum quia conspeximus in Logita, non esse iactibile a Deo; & ipsemet Seotilla non. nis per dissensum retur posse a Deo fieri ens rationis . Tum quia quemadmodum entis rationis possibilitas estens rationis, ita emis realis possibilitas debet quid reale esse . Quod si dicat, entis rationis possibilitatem esse quid reale, multo magis entis realis possibilitas quid reale erit. vel sut Pontius autumat est quid medium inter ens rea. te, de rationis. Et hoe itidem falsum extat, Tum quia istud ens medium inter reale, di non reale est chimaera, non secta, ac si eonfingas ent medium inter snitum, &infinitum, quod nee finitum, nee infinitum sit; medium inter possibile, & impossibile, quod dee possibile simpli. er, nee impossibile sit. Tum quia res, quae possibiles sunt, si producerentur, solent quid reale simpliciter , non veto medium inter reale, & rationis tergo earum possibilitas debet esse realis smplieitet, di non quid medium.
Prob. e seq. Si dum produeerentur forent quid medium inter rease, & rationis, earum quoque possibilitas solet saltem quid medium inter reale, ee rati uis, 't secerna. tur abentis rationis possibilitate: ergo pariter si res possDialas, quis producuntur, sunt quid ,cale, Ece Praeterea quemadmodum entis rationis possbilitas est eos tallonis;
ergo paritet emis realis possibilitas debet esse quid reale. Vel demum est quid reale simpliciter Et tunc peto, vel est quid reale etiam evistentiar λ Et hoe est eontra fidem. Ves essentiae duntaxat λ Et hoc resutabimus num.
sequenti . EA uel maxime, quia effetentia, di productio
Insuper Seml placitum refellitur se . Si ereaturarum possibilitas foret quid a divina intellectione productum licti diminutum , &e. de heret supponere ante se aliud esse Elminutum productum per aliam divinam intellectionem; sed hoc non extati ergo&e. Min. nulli est obnoxia dubio, Tum quia Seotus non admittit, nisi duo instantia natu .rae; unum, in quo Deus prios cognoseit seipsum, aliud vero in quo dignoscit res possibiles, quibus talem per e gnitionem dat illud esse diminutum, idest illam possibilitatem . Tum quia seeos datetur proeessus in infinitum. Nai prob. Illud esse diminutum productum per divinam cognitionem sanis suit aliquid possibile: ergo ejus possibilitas debet in aliquo esse sta , nimirum in alio esse diminuto. Conseq. est exacta , quia non mino, illud esse diminutum ,
quam alia entia es quid possibile Art. pto, Tum quia non est quid impossibile, eum reapse, Iudiee sento, produeatur . Tum a pati. Quod in esse smpliciter producitur , fuit smplieiter possibile, imo & suturum i ergo pariter quod sit indom esse diminutum producitur , suit possibile, i md
a stitutum diminut/ saltem. Aliae eomera sccitum rati irationes legi possunt apud Godoyp p. di 0 1ε g. Da num. 38. ad D . ct apud v. i tract a de mundo disp a q. I. g. a. . Prob m Adirect/ eo lusio secundum resistando pla-ellum. Si rerum essentiae forent quid positivum ab aeter. ro, jam suent essenii aliter ab aeterno; sed hoc impossibilitatem redoleti et go ncin sunt quid actuale , postl um ab aeterno. Mai. est perspicua, Tum quia sunt quid essen.
tiale, non vero accidentale ab aeterno , iudice obversario. Tum quia non possunt non esse. Tum quia si forent quoad existentiam scirent existentialiter a ergo pariter si Seu In .prob s sorent essentialiter ab aeterno, iam hoe, quod est esse ab aeterno solet piae diratum essentiale earum; sed hoe salsitate laborati ergo &e Praenitet maj. Non enim so-ret praedi eatum aeeidentale. Prob. min. Praedicata essenti
lia sunt praedieata eonstitutiva a sed nullius rei possibilis constitutivum sive generieum, sive speeis eum est hoc , quod est esse ab aeterno , ut palam est discurrendo per si a.
Respondes r. hoc exagitare etiam nos, qui ponimus, essentias esse ab aeterno tu eausa, i Et non in seipsis. Etiam
namque in causa sunt essentialiter . & non aee identa- litet. Sed Contra. Siquidem ista est essentialitas commentiae, non veto constitutionis. Clim autem Adversarius nequeat excogitare, quaenam egentia latas sit, praeter essentialitatem conssi tutionis, adigitur Lateri, quod foret praedicatum e
sentiale. Respondeas. esse essentialitatem connexionis, quatenus essentialiter eum divina connectuntur omnipotentia . Sed
Contra . Iudaee Λdversario possibilia , habent saltem
in at quo priori a qua anteire divinam omnipotentiam ,
quoniam dicit, quod ideo divina Omnipotentia potest pi dueere res, quia istae sunt possibiles ; di eatenus nequit producere chimaeram, quatenus ista est impossibilis , ait
conspiciemus num. s. ergra non est essentialitas connexi . nis cum omnipotentia.
Res edes 3. quod hoe , quod est esse ab aeterno esto non sit e stitutivum eujuspiam rei possibilis in peetiliari ratione; est tamen constitutivum uniuscuiusque, &omnium simul in rati e communi possibilis, ut distinctivum ab impossibili, quod impossibile est quid negativum, an non postivum praeter Deum ab aeterno. Sed Contra a. idem est eoossi tuti. um . & distinctiuum et sed hoe, quod est esse ab aetetno quid postlvum novi est distinctivum possibilia tergo&c Pt . n. Nee est distin.ctivum, quia sit quid postivum , cum esse quid positivum rebus quoque eompetat existentibus, imρ& ips Deo, qui nusquam fuit in statu possibilitatis. Nee quia sint ab aeter. no, quia etiam impossibile, puta chimaera ab aeterno im. possibilitate Iahqrat . . a Seeundo. si ira possibilis constitueretur ιpet hoe, quod . est esse ab aeterno quidpostivi m. sequeretur, quod etiam res impossibilis eonstitueretur per Loe , quod est esse ab aeterno quid non positivum; sed hoe falsum eonvincitur: ergo&e. Nitet maj tum ex data solutione, Tum ex eo , quod oppos totum debet opposita esse ratio. MIn. proLEtiam negationes, & privationes eomplures sunt suo me. di possi hiles ab aeterno; ει tamen sunt quid non posti.
ti haec potest alia potissima esse ratiocinatio pro eo . lira, quoniam Adversarii volunt, rerum possia litatem
stam esse illo in ente postiso ab aeterno. - -
D Prob. praeterea communi ratiocinio, quod si consueta in sorrea proponatur . haud convincens videtur . Quan. doquidem proponi se consuevit. Essentiae ab aeterno no sunt a se , idest non sunt ens inerratum . sectis . forent Deus; nec ens ab alio, hoc est erratum . quoniam ha . hemus ex Genesa r. euncta in tempore sui se creata r ergo&e. Ad quod extemplo obversae doctrinae vindex res n. det, nee quid ereatum, nee quid increatum esse positivis, quia esse creatum, vel increatum . sura di fierentiae entia partieipialis, &exercit/, eum actio creativa terminetur ad exissentiam . Eapropter aliter
me eadem se formatur ratici. Si sunt quid determi. atum positivum signat/, debent positivd determinat f de. pendere a Deo signat/, ut primum prae ceu tur essugium; sed non se dependent: ergo die. Piae missae sunt probandae. Prob. Maj. memadmodum se habet participiale, sive exercitum ad participialltet , sive exercitis, ita fgnatum, sue nominale, ae signatii, ad fgnat/, sue nominaliter ; sed quodcunque eos posis rivum participiale, sue exercitum, dependet determinaua Deo positi νε partieipialiter : ergo patiter . cte. Noa
enim per ly nemsualiter aut nam in Ie intelligitur putum nomen, seeos nomen rei, & nos res, foret ab aeterno. Praeterea prob. ptima min. Dependentia signata nil aliud est, quam essentia dependentiae, non sectis, ae Homo s.
gnatὰ nil aliud est , nis Hominis essentia ; sed essentia dependentiae ut se praescindit ab hae vel illa re, sue abhoe, vel illo dependibili , estque ab omnibus contrahi-hilia: ergo non facie, quod dicitur determis si posti νὰ determinata species essentiae , puta humana , Leonira, cte. Cons. Dependentiae egentia squae est dependentia signa. t/ὶ nequit eontrahi abessentia humana, nis per existenistiana r ergo antequam euissat non dicetur dependere po
stivd a Deo etiam fgnaid . Prob. ant. Nequit contrahi h essentia humana , per disserentiam aliquam essentiae
Hominia; quod perspectum est a sufficienti divisione, Tum quia
72쪽
ola rationalitas est eontractiva rationalitatis, non depenentiae ; animalitas est eontractiva visentis ; vivens est contractivum substantiae, &e Tum quia animal non est proprium Hominis, sicut nec vivens, &e. benὰ vero commune: ergo reliquum est, quod solam per suam specificam existentiam essentia Hominis possit esse contracti va dependentiae .
Respondes, quod pendent a Deo , non in genere causae efficientis thoe enim proprium est solius entis participialis, quia actio effectiva terminatur ad rei existentiam a sed in genere causae ideatis & exemplaris. Contra hoc , . quod est secundum essugium insto i. Deberent dependere a Deo etiam in genere causae egi eientis sal. tem signat/: ergo&e. Pt .ant. Quemadmodum se habet participiale sive exertit/ad partieipiale, sue exercit/, ita signat/ ad fgnati ; sed omne ens partieipiale, di me tellum dependet essecti τε x Deo participialiter, sive exercitdr ergo paritet, die Licet enim dependere in genere ea uis esset en tis exercitu si proprium solius entis part seipialis, non tamen dependere in genere eausae esse ientis duntaxat fgnat/. Seeundo, . Idea non eausat, nisi eum ea usa emetente, tam definiatut , id ad quod reisse eas νι ex opera is
Neque direre iuverit, quod Deus respectu possibilium estidea, di exemplar duntaxat in adaequald . sicut namque quod dependet in genere causae ldealis adaequa id, dependet ab eo essecti τε ad aequat/; ita id, quod ab eo pendet in genere ea usae ideatis inadaequald, debet ab eodem etiam in ynete mulae inicientis pendete saltem inadaequat/. Uid uehi. His omnibus adde, quod deberent dependere a Deo etiam exeret id, & non tanthm signa Q. Quandoquidem illa de . pendentia est exereita, quae suum exercet munus; sed illa
dependentia exerceret suum munus: ergo esset exercita.
Respondebat quidam, quod exercet suum munus signat/, non evercit 8. Verom dicere, quod exerret, sed non exerisci i/ est eontradictio in terminis , quemadmodum si direres,
quod quis videt, sed non videnter, sue vis v8, quod quia audit, sed non auditiu/, cte.
elae serent quid reale postivum antequam in tempore producerentur sequeretur , nullam dari, aut esse dabilem crea. tionem, aut anni hi lationem in tempore; sed hoc est error: ergo&e. Prob mai. Creatio debet fieri ex nihilo setis &anothi latio ad nihilum tendere; sed tune ita non esset: ereto die. Prob min. Prima supponeret illud reale essentiae, ecpost seeundam remaneret essentia : ergo &e. Consuetum responsum est, quod creatio debet esse ex
nihilo partieipiali, & annihilatio In nihilum participiale. Sed Contra. Id. quod ereatur, si , & produeItur; sed si
essentiae antequam in tempore producerentur sorent quid Teale positivum, non producerent ut in tempore, dum in rem p re sunt existentes: ergo Aulla unquam extaret erea isti . Proh ant. Λnte talem productionem re 3 extarent in
sei quoad earum essentiam , lieEt non quo ad earum exl sentiam: ergo solummodo quo ad existentiam, non veto
quo adessentiam producerentur.
Respondent Ad versarii Nostrates, quod essentiae di euo. tur produci, quatenus ponuntur sub existentia . Sed Contra. Et primit sis quis non videat, quod hie loquendi modus abutitur terminis vocitando productionem , quod non est productio. Siquidem ponere essentia m sub existenis tam est duntaxat eam eransferre de eo statu, in quo non erat substandi existentiae. Translatio autem non est prois ducti .
Praeterea insto. Etiam existentia elim & ipsa suam obtineat essentia m , solet & ipsa qua ad suam essentiam ab aeterno; sed ista non posset, dum produceretur, poni sub existentia: ergo ista nunquam posset produei. Prob min. Tum quia existentia producitur duntaxat ut quo, id est tanquam id, qua aliud existit. Tum quia seeos scitet abire in infinitum. Et iam enim illa existentia, sub qua produceretur ista debetet sub alia poni dum produeeretur, & se in infinitum: ergo dic.
Et ratio ista sundatur in D. Th. qui q. 3. de pol. art. s. eumsbi obiecisset arg. quod intendebat probare, quidditatem non esse a Deo, di ex eo procedebat, quod quae k Deo sunt
sacta dicuntur esse Dei ereaturae; erratio autem termina. tur ad esse: atque adeo com quid ditas rei si praeter esse δενι Univosa plII. Tom. IV.
lpsius, vide r. quid quIdditas i Deo non st. Ad se n.
nisii est , nire δενιὰ in satellectu esteanιιs, uba non estrae ruν , sed eνearria essens a. Ille . Nee est eommento sitiandus textus vim in illis saetendo verbis quid iurati esse al/νιευιιών , quasi quod S. D velit, satis esse, quid essentiae attribuatur esse, idest existentia, nimirum quia essentia ponatur sub existentia . Et quod
quando subjieit, nil I sciat, ns die. loquat ut de nihilo
participiali existentiae. Noa, inquam. Siquidem elimarg. loquatur de esse ensentiae, jam S. Th. ineonsequenter loqueretur coneludendo, esse nihil duntaxat existentiae. Eu pende attemd cuncta Λngeli ei verba. Rationem aliam vide insta num. I. In fine.
ila in sedeat animo Dico quod quamquam non improbabilem eam duram; tamen videtur Platon Zare, ac sententiam innovare Platonis de Ide is separatis; ita ut de illis, non seelis, aede Platonicis ideis eum Arist. dieere liceat rgaudeant genera , o species r monsνa enim sunt.
Λrg. t. Proposito ista V. G. Hamo es an misI νationa Ie , numerus est paν, vel smyaν, &e. est vera ab aeterno sed uera ab aeterno illa non solet, nisi ab aeterno dareture sentia Hominis, numerati, &e. ab aeternor ergo eam
alias essentia si quid positivum reale, iam&e. Maj. ex e micat, quAd de illis sunt se entiae. Mici. pro, Ex eo, quod res est . vel non est, propositio dicitur vela, vel salsa: ergo nis Ne. Cons. Propositio Ista Homo es animaI rationati est diversa ab ista Noma potest esse animisI rationale a ita in hac isecunda enunciatur praeditatum conueniens possibiliter et ergo & in prima praedieatum conveniens actu.
Urg. Praesita Ohj cta, esto solom p assibilia. e gnoseunis tur 1 Deo, & quidem in seipss, quia sui Nostrates intrati de Seientia Dei scribunt) Deus Seientia sim pileis in. telligentiae cognoscit passibilia in seipsse ergo sunt aliquid in seipsa praeter Deum, suas obiectum talis Divinae eo pollionis foret nihil, scq Deus nihil possibilium e gno scelet in seipsis. Resp. smissi nonnullis allis responsa, quae non laetunt satis) solutione , quae potissima mihi videtur, esto non
paucis appareat praeeaeteris infirma, dist maj. est vera ab aeterno conditiona 8, eoneedo , absolut/ , neu mai. aedistincta min. nego conseq. Piopasilone, siquidem illae esto ex modo, & usu loquendi absolute proserantur; sunt tamen eonditi natae, es hune Obtinent sellam fi Homo exis rest animal rarionale eu Homo ex sens es animal rationa Ie Item numeνtis si existat es pam, mel smρὼν . Nec novus est modus loquendi ab suis etiam in eonditionalibM. Sient v. G eum dieitur, quod Io: Λpost. semper h et ab tur ad mutuam dilect ionem, fit sermo absolut/; & tamene,ploratum est, eae implicit/ eonditionatum . intelligitur enim s loquebatur, sive quando loquebatur, seu quoties loquebatur. NContra exurgunt, non modo Ad per sol l , verom etiam nostrae opinionis sauiores multiformiter hoe impiobantes responsum. Et primo. Iuxta hoe responsum ntilla proposito ea them mira solet necessaria, di nonnis propos riones hypoth et Itie, vel quae ad hypotheticum rediguntur sensum, forent neces.sariae; sed hoe defensari minim8 potest: ergncte. Maj. esteonspicua. Min evineitur ex summulis, ubi omni praec si suppositione pereensentur propositionea aliae necessariae,
Secundo. Sequitur, qudd etiam hare propositio Homo in existens sit necessaria , quia instippastione , quod etistae, in sensu composito existentiae necessatio existit. Tettio. Relata ur responsum hoc, ponens, quid pro . postio ista Homo es animal rationale aequi ualeat nute m. mo existeus est animal νationale . mandoquidem hoc adis
73쪽
dito haee proposito Homo est animal ν tDvati solet ab olut/ contingens Quod prob. Nam prop sitio illa Homo
axesens es anima ι ν an Ie habet unum extremum eon
tingens, nempe sy existens; sed propositi ii habens unum
extremum eontiogens, est ecantingens r ergo die. Min nitet hac in propos Done Hamo es an maI Ibum . Resp ad 1 dist. ma3 nulla propositio ea thegorici pere,clusonem hypothes s. sve suppositi inis generalis , con. cedri per exclusionem suppositionis specialis, nego maj. Λ distincta min. nego eon seq. In quae unque piopositionesve neeessalia , sive contingenti semper aliqua sub intelligi.tur suppositio generalissi ma existentiae. Haec autem aenera. lissima suppositio non facit propos, ionem 1 pecialiter hypo. theti eam, nee tollit rationem propositionis catheκori ea ut communiter consuevit a V alebicis sumi; quia talis suppo.
stio seluti praesuppostiud & in omnibus propostionibus
se habet. Exemplum tene in moralibus. Quodcunque precatum in. eludit inci dientiam , eum omne peccatum sit contra ius. sum legis vel naturalis, vel Divinae, vel Humanae ; S tamen haec inobedientia non constituit speetalis speciei inobe dientiae peceatum, adeoque necessum non est, talem speciem in e fessio e aperire, sed satis seret alias aperite species, in quibus peceatum sit. puta furti, vel fidei, vel tu . diutiae, vel religionis; nisi solet in legis, vel legislatoris contemptum, quia tune foret speetate inobedientiae pecca. tum. Cuius datur ratio, quoniam semper supponitur quolibet in precato generalis illa inobedientia . Ita die. Ad a. dist. ant. in si ptopositionis identicae, conredo ,
in vi propositionis formalis, nego. Illa namque propositiommo existens exsul/ est identica, quia idem est , aemma exist/us est ex seni, seu Homo, qui es ex sens es ex sens ob idque est necessaria in vidum axat propositio-tionis identicae . Λst propositio illa Homo es anim ira. .nati est necessaria in vi propositionis formalis, ut palam est Ad 3 prob. nego, quod proposito illa Homa existens o
jus ad proh. nem suppositum . Supponit namque, quod in propostione illa Noma es animal album sit unum solutia. moati extremum contingens. Quod tamen salsum deprehendo . Quandoquidem propositio illa se uenit intelligenda Esma ex sene est animis a vim, ubi duo ecingrediuntur extrema contingentia, nimirum ly em est , & ιν Ibum. Et stante vero primo, nempe stante Hominis exissentia ,
potes fallam haberi secundum ; quia stare ninime potest . quod st Homo existens. & quod albus non sit. At illa mptopositione Homo e sens es animal νὼ Ionati dat ut unum duntaxat extremum contingens, s ci licet ly ex sens .
Nec dati Homo esistens potest , qui animal rationale non sit. Adeons. DIeo, etiam propositionem illam Homo potesse isηImisIν ριonati suam ineludere conditionalem , nimiis
Ad id, quo urgetur primodum, nego. quod Deus silentia etiam simplicis intelligentiae cognos eat res possibiles in seis ipsis extra, Divinam essentiam. Et Thomissae illi, qui id prostentur, sunt qui nobis hic adversantur. Praeterea eum Zuchi ubi supra num 3 i. diei potest quM res possibiles ut contentae in Di vina essentia ut obiectu ita secundarium Diuinae intelligentiae distinguuntur virtualiter
ab ipsa Divina essemia seeunddm se, ut est obiectum pii marium Divinae intelligentiae ; sequed ei potest . eognosci in seipsis ut objectum sectindarium sumpto ly in seipsis virtua
liter, at non formali ter, nimirum quatenus viii ualiter a
Divina distinguuntur essentia i quia Divina essentia secun ..dam sedistinguit ut virtualiter I seipsa ut continente, dire praesentante res illas possibi les. timo Thostillismatis nostrum cohaeret placitum in tract. de Volunt. Dei , ubi nequentios docetur, possibiles creatu. rat non amari a Deo nec simplicis complacentiae amore ;quoniam s.forent postivum ens, sorent quoque quid bonum, com bonitas, se ut di vetitas sint passio entis, Bonum autem est amabile.
diu dicere juverit. adhue eam locum habere sententiam ;quila ad hoc ut quidpiam ametur, tequiritur, quod exbsens bonum st; quia voluntas, ad differentiam Intelle. trahitur ah obiecto. Non, inquam, Tum quia id non valet de Di. ina voluntate , saltem respectu boni creati, cum nequeat ab isto al. lici, di attrahi. Tum quia debet aliquod diserimen exeo.
ηliari inter amorem simplieis complacentiae, α amorem esticacem, quem ad iii odum inter icientiam simplicis intelligentiae. & scientiam uisioni, assianatur. Si autem quicunque amor cum sinplicis complacent: ae, tom essicax tender. t ad existens bonum, sam nullae iuret differentia ; quemadmodum si omnis V vina sc)entia foret tantummodo de
is entibus, nulla sciret d. in tetiij a inter scientiam fmplicis intelligentiae, & scientia in uisoliis. 9. Λrg. . Eisentiae rerum abae. eino sunt possibiles possibilitate non solo m extrinseca, ct res vi va relatu ad Divi
nam ONnipotentiam potenem allas producere, vel sim
etiam init inscca, Nabsoluta , sed haec possibilitas intrin-scea, ct absolui a ieco in asseri petii Sicinorial quam actualem praeter Deum ergo dic. Praemissae probationem expectam. Ptob. pri iter Maj. multiformiter. Ptimo. Si extrinseca duntaxat possibilitate possibiles scirent, iam possibilitas
in eis foret denominatio extrinseca I sed hoc magis nos exagitat . quia cum denominatio extrinseca suppo at id , quod ueniaminat, jam supponerentur res pollibiles uenominabiles : ergo die. Seeundo. Si extrinseea tantam possibilitate per ordinem ad Divinam omnipotentiam potentem illas pioducere, PUGlibiles solent, fieret manifestus circulus in Divinae impo lentiae manifestatione ; sed Ace. ergo &e Sequela prob. Omnipotentia Divina explicatur per h ic , quod omnia MD
sit facere possibi lia ; sed si possibi lia non alio modo dicunisi ut possibilia , nisi per ordinem,&e. nihil aliud esset, inum posse omnia possibilia, quam Deum mite facere Omnia ,
quae potest sacere : ergo ecc. Tertio. Si talem dunt at extrinsecam possibilitatem obtinerent, nulla posset dari ratio, cui Deus p sit producere Hominem, de non chimaeram i sed noecic eigo dcc. Prob. mas. sando pura in extrinseca milibilitate ideo Deus potest Hominem, .sc non e maeram producere , quia Hiamo, de non chimaera ea possibi lis teipeciive ; de ideo Homo, de non chimaera est possibilis respecti .d, quia Deus potest Hominem , dc non chimaeram pioducere et er-so dcc. Quarto. Non ideo chimaeta est impossibil s, quia eam.
producere Deus non possi, , ne veto quia ex lura iure in seis cis seri repugnat e urgoa para, cte. Ant alsi innituur x gulae D. Th. p. p. q a 3 ari 3 ct a labi non insequenter, quod quando ostendimus, aliquid repugnate, non octa muti acce. dere ad repugnantiam ex karte Uivinae ontiti poten Dae, dicendo , quod iacere Deus illud n. r potest, scd ex paste sa.cti dicendo, ficii illud non posse. Conseq. pιOb uvet, ad .
modum assirmatio est caula assii maiaonis, 1 alido in caulis
sol malibus, di adaequatis: ergo si cie. Prob. modo illa prima min. nimirum quod possibilitas in . t tinseca, ec absoluta aliquam dieat realein entitatem. Pri . mo. Si possibilitar non foret quid reale actu post tuum , ut iisque quia non eli, nisi pura non repugnantia MesIe ; sed ex hoe non evinci: ur non esse quid actuale positivum : eigo. dce. Prob. min. Tum quia non repretiantia ad eue quam quam per negationem explicetur, tamen quid postivum est ; quia negatio repugnantiae est negatio negationi4 , eo quod repugnantia est negatio quaedam p stabilitatis i comei duae negationes affrinent, iam cte. Tum quia ra repugnantia adesse est praedicatum eontrarium repugnantiae adeste ; sed tepugnantia ad esse est quid Dinat uuin e et gocte Conseq. et exacta, quia lex contrauictoriolum est , quod unum extremorum sit posti νυ in , α aliud negativum. Prob. Min. Pettidieulum est concedet e alicui repugnanti . puta chimaerae positi vana entitatem, eamque denugare , esseditis possibilium. Tum demum quia petiestas, quα poni tui pio nili tutavo suppositi, est quid positivum Thomasilineis haeremio vestietus, esto expliciti nequeat; nis per Mogationem essendi in alio: ergo dic. . S. eundo. Possibilitas intrinseca est vera potentia intri
seca, ct absoluta ad esse ; sed issa debet eise quid postivum:
ergo &e. Prob. min. Veta potentia ad actum positivum debet esse positi va, pr pter principium illud. quod potentia, ct actus de ni esse in eodem genere : ergo di Tertio. Si actus est postivus,potentialitas,quae est potentia ad esse debet esse quid positivum, ut doce tui a D. Th. in I.
sent. diu. 3 3. q. r. at . t .& ci .de eme, di cssentia, ubi triplex distinguitur esse, esse essentiae praeeiu secundum se, aliud
exissentiae, di aliud esse utiae sub existentia; sed esse essent
74쪽
enndam se est illud idem numero , quod sub existentia
ponitur tergo eum esse essentiae sub existentia sit esse te .le intrinse eum postivum , etiam Ace. Μs n. est philosophi
Quatio . Essentia rei possibilis nora est terminus eon. trarios ipsi esse, sectis nunquam possiet esset ergo non est olhil, quod est terminus oppositus enti. Rel p. nego mai. Ad prob nego suppositum. supponit enim, quod si non est denominatio Intrinseca, si denominatio extrinseca. Quod tamen est salsum. Quandoquidem nee intrinseca, nee extrinseca, nullaque denominatio est , quia quod non est nequit denominari. Id ei reo tam res pom. hiles antequam in tempore producantur, nihil snt , ne. qtieunt de ominari ulla sive intrinseea, sive extrinsera deis nominatione. Ea propter tota rei possibilitas sta in eo est, ques in postione talis rei nulla interveniret contradictio, sue eu positione talis rei nulla sequeretur eontradictior Et mel impossibilitas in eo sta est, quod intervenit et con tradictio in positione talis rei, V. G Chimaerae.
Diees. Res possibiles denominantur, sive voeantur possibiles: ergo eis aliqua vel intrinseca, vel extrinsem eom. petit denominatio.
Nee eausa denominatur possibilis produci, sed potens
Resp. dist. ant. ex nostro modo eonelpiendi, & explicandi, concedo, in re, ec subiecti τὰ nego ant. S eon seq. Quoniam igitur nos formamus ens rationis dum e et plismus, res possibiles, esse quid postivum ab aeterno; Id. eiere hole enit rationis attribuimus denominationem possis Ulia, quas quod aliquod extet reale hujus denominati,nis subrectum ; com tamen hujus denominationis rationis labiectum non sit nisi quid rationis aerepto sundament a divina omnipotentia, ct ab ipsis rebus, quae existunt,& pratis suetant possibiles. Re vera enim tune non extat
nisi Omnipotentia potens producere
Noti tamen d leo, quod rerum possibilitas si quid ra tio is absolute, sed solom ut , nobis tanquam quid postivum concipitur ante tempus . Prout vero est possibi. litas est quid reale, at hoe non aliud est, nis eonditi mala eohaerentia unius extremi eum alio, s se praedieaticum subiecto, ita ut nulla sequeretur contradictio, si lo
Inst. M aeterno essentiae sunt ver/ absoluta possibiles;
sed ab aeterno non datur purgatio huius conditionis de postlone essentiarum in re, sive in existerer ergo aliunde , quam eu non contradictione interveniente in positione adetiistendum sumenda rerum possibilitas venit. Resp. dist min. dc otad talis non daretur purgatio pro . venit ex ipsa possibilibus, nego, secus, concedo. Talis namque conditio se tenet , non ex parte ipsorum post.bilium, nec ex parte diuinae omnipotentiae, sed solum. modo ex parte libertatis divinae voluntatis, quatenus si Deus ea voluisset ab aeterno ponere, nulla fuisset eon. tradictio, ut r. Phys probavimus de rebus tum successi Wis, com permanentibus. Et lic/t de successivis nonnulli abnuant ; tamen in istis contradictici non fuisset eu ine ae .rentia praedicati cum subiecto , sed ex desectu alicuius prioris instantis a quo ἔ Ultraquam quod opinio , quam hie defensamus non est communis Thom istarum . Non ergo sequit ut quod possibilia snt possibilia eondit Ionate, elim eonditio non se teneat ex parte possibilium . Diee . quod nulla sequatur eontradictio est ratio don taxat a plis . probandi rei possibilitatem : ergo non In hoe sat possibilitas. Resp. dist .ant. ex nostro intelligendi modo, eonredo,
In se, nego ant. 8c conseq. Licit namque ex nostro eonei piendi si ratio duntaxat a post. quatenus eoneipimus possibilitatem ut distinctam ab hoe, quod est, non sequi contradictionem se ut & impossibilitatem ut distinciam abhoe, quod est, sequi contradictionem ἔ re vera unum , atque idem sunt possibilitas, de quod non obviet contra. dictio, &e. Et per haee habes ad a. prob. i. quia dicimus, nihil
tale quid esse hujuscemodi denominationem nee intrinse es, nee ex uin lech. Λd a. quoque, quoniam, non dicimus essentiatum possi. Ulitateni explieati per ordinem ad divinam omnipoten tiam potentem eas producere, sed per hoe, quod nullast contradictio in earum positione in re , di ad exi
Ad 3. etiam de 4. queolam Chimaerae Impossibilitas
habetur per hoe, im/ sta est in hoe, quod haberetur eoa tradictio in ejus positione propter essentialem unius eum alio, U.G. Hiret eum Cervo pugnam; non secis, ae H
minis possibilitas in Me stat, quod nulla in ejus positione eontradictio obveniat. Habes etiam ad a. pr . min. ubi dia. maj. est pura non repugnantia, quae detur in seipsa antequam res produci. tur nego, quae habetur in ipsa rei postione, concedo maj.
eum min. cc nego coosea. Ista namque non repugnantia
dieit hoe, quod in rei positione nulla fit pugna, seu coa- tradictio. Habes quoque ad euncta , quae , in eadem prima sunt
probatione. Gneedimus namque , quod litat per negationem explicetur, nimirum per negationem contradictio
tisa, sit tamen quid postivum , quod nihilominas positivum non extat antequam res producatur, sed duntaxat elim res producitur; quia non est aliud, nisi cohaerentia unius extremi eum alio pro tune; non veri connexio alia qua praedicati eum subiecto, quae extet antequam res producatur, ut advelsae opinionis vindex confingit. Quemadmodum d contra repugnantia, puta Chimaerae, est quid negativum, nimirum essentialis incohaerentia praedicati eum
subiecto. Λd a. item. Siquidem in sesamur, quod illa possibili-itas, idest non repugnantia , sit vera potentia positiva praecedens. Etenim non aliud est, nisi hoe, quod nulla imterveniat eontradictio in rei positione. Λd 3 . quae posset esse probatio negatae maj. dist. maj. potentia debet esse quid postivum , quod si postiva potentia , concedo, quod sit positive in potentia , nego maj. Λd hoe etenim, ut existentia se actus positivus, sat est, quia essentia sit positis a potentia, in qua recipiatur extis sientia, sine eo, quod sit Fids in potentia ad illam. Si autem loquatur arguens de ipso actu essentiae volens , quod essentia producta si actus illius esse in potentia ,
Ptimi i/t dieci, argumentum vetiare arguentem . quia urei possibilitas, seu, quod idem est, potentia ad esse s rei ipsa essentia ut potens pilos esse , sequeretur, quod solet actus sui psus; quoniam quae fuisset in potentia esisset illa eadem quae postea solet actus. Praeterea dist mai.
si actus positivus sit postimus actus actuans, ut est latisma respectu materiae . existentia respectu essentiae , dce eoneedo, si sit actus ubi tantom , nego. Essentia autem non est aliquis actus actuans, sed dicitur actus, vel quia eonstat ex actu, de non est potentia , vel totus actus , ut Angelus, quatenus est ens persectum, dc non imperinsectum. quale est potentia, puta materia. Ad id, quod subditur in mire primit/r nitet ex dictis n. aquod essentia seeunda in se non est essentia mira intellectum . Praeterea dieo , quod ut festinE ad eors sequentlarg. dieetur esse essentiae possibilia, de essentiae existen iis, est idem negativd. at non positiv/. Et ex eo, quod non si di .etiam, solom sequitur , esse idem negati τὰ ἔquatenus non est post ivd diversum . postlud autem nee
est idem, nee dis et sum; quia in statu possibilitatis nihil est; quod autem nihil est nee est positiu/ idem, nee posti τε diversum est, sed negat lud utrumque . Ad 4. Demum nego, quod non si terminus e tratius Ipsi esse. Ad prob. eo cedo, qMd nunquam possit esse. Dum namque plodueitur essentia non producitur illud ,
Isuod prius erat possibile , idest in statu possibilitatis ineipso, eum prout se nihil esset. sed producitur aliquid.
quod virtualiter in causa eontinebatur ceu nullam contra. dictionem involvens. o. Arg. 3. Essentia V. G. Rosae antequam modum ut,
& existat, est indifferens ad exissete , ct non existere , produci, de non produci; sed se indisserens non solet , nis pio illo tune esset aliquid r ergo dce. Min. est oetspicua, uia quod non est non habet indifferentiam . Mai. veroupponitur in via Thomist lea , eum hae rati e S. Th. a. contra Gentes ea p. a. ratione 3.& et probet, existentiam iacteatis realiter abessentia distingui.
Cons. Essentia, quae modo existit, illa eadem est . quae prius possibilis erat; sed non eadem sorti s pilas suisset nihili ergo die. mi. praenitet, secis Rosa, quae modo
VG. nascitur non eadem foret, quae prida possibilis erat, idest quae nasei poterat. Min. ouoque patescit, quia nequit Idem esse nihil reale, de ens reale.
Resp. nego mai. Ad prob. nego suppositum, quod ita I , Intelli.
75쪽
intelligenda sit D. Th. ratio . Etenim t ut conspeximusa. Phys q. s. m t. 1. g. a. num. 4. in mim reseuendo mi. mum responsum datum ad a. proh ihi non sun datur D Th. ratio In eo. quod essentia si pri s indisserens ad ino, di non esse , ct quod possit perdurare deseruati esse , idest M. stucta existentia . Non , inquam, sed sundatur in eo, quod Metitia contingenter existit. permittit, ae indifferenter se habet , ut vel conservetur Deo in esse, vel destruatur, &sat noti mistens, inqtiantum 1 Deci potes seri . quod non existat. Si enim sua foret essentia non posset desinere esse, dest ea issere ' quia essentialiter existeret, non solum reduis ilicative inspecta ut existens, verum etiam specificatiodumpta I quia exissentia sciter sua essentia. Vid. ibi. Ob idque cum hoe stat, quod dum fit non existens, & destrui. turres . destruatur de euentia eius . Ad Cons. iam nuper dictum est, esse idem negati ,
tam pici ly negat M. cieganter, quatenus non est positi τὰ diversum, non vero sompto pro indissererier. -.aa. Λrg. 4. Scientiae reales non sunt, nisi de eo, onodest in reici sectens; sed scientiae sunt de rebus see dhm e vipiale indentibus ab existentia : ergo dcc Cons. In praedicament non eos locantur, nisi entia realia positivi s decem namque genera rerum non cum entia ra. tionis, aut purum nihili sed pon tui essentiae retum seia eunddin se, ut habet S. Th. quod l. a. art. 3. ubi inquit, quod eos secundiam quod siqnlseat essentiam rei di Widi tuein decem genera : ergo essentiae rerum secundo in se sunt quid reale postivum . Rela. ad ar3. data mai. dc min. concedo conseq di nego suppositum ejus. Supponit namque, quod natura secundam se si eaetra intellectum, euius Oppositum scripsimus num. r. Nee tamen est eos rationis; sed quid reale, tollim tamen intentionale. Lege num. I. Dices. Seientiae sunt de rebus aeternae veritatis; sed in ellectus humanus non est ab aeterno: ergo sesentiae non sunt de rebus prout in intellectu. Resp. ut supra num a. quod sunt de rebus aeternae verita ela veritate eo itionata , nimirum sub eo ditione exi. stentiae. Contra . scientiae praescindunt ab existentia, enm ta.
meis nulla rea naturalis , seu idem est, sensbilis existeret, adhue in Angelo UG. extaret scientia de filo. minibus, de reliquissensibilibus i ergo Ece.
Resp. dist. ant. praescindunt ab existentia absoluta, eon oedo, cdnditi nata, nego ant. de conseq. Etiamsi nulla
tabilis res extaret, adhue verum insallibilitet foret dicere satura flexisteres esset principum motus, ει quier t. Nee obest, quod eognitio sesentifica, ceu absoluta, deis heat esse de absolutis. Non, inquam, Tum quia existentia illa litat formali. ter si conditionata, est tamen aequivalenter absoluta, quia respectu selentiae se habet perinde , ae si absolut/ existeret. Tum quia eognitio latenti fiea li di st absoluta a conditioni bus preuliaribus, haud tamen a eonditione generalissima.
Tum quia ut num. g. eonspeximus, generalissima eonditio non extrahit a ratione absoluti. Tum demum quia conditio illa non se habet ut ratio sormalis, adeoque non adimit scientiae esse absolutum. Λliae solutiones sunt, quod Sc lentiae snt de rebus aeternis in sua prima causa. Sed cave, quod res in ea usa sunt ipsaeausa eontinens: De prima autem causa dici eum vetitate nequit, quod si principium motus, eν quιeris , saltem ejus in qua es, ut definitur natura, &e. Ad Cons nego iterum suppostum. Supponit namque, quod natura ieeundum se sit extra intellectum. Nee tamen in enmationis, sed statum habet lationis, estque res reale, non tamen physeum, aut in esse naturae, sed intentionati, ut num. r. seripsi. ra. Arg poste moer D. Th. qui quodi. g. art. r. Interpretans uetha quaedam Augustini sib. . de Genesi ad litteram cap. r. ad hoe Gllimantia, ut adstruant numerum se. natium ab aeterno secundEm se absoluid persectum , inquit, dupliciter consderari illa posse. Uno modo ita ut per senarium numerum intelligatur ipsa natura senarii absolute, cui primo, & per se eompetit persectio, quae quidem est ratio perisclionis eorum, quae senarium participant, und/remo.tis omnihm, quae senario perseiuntur, adhue persectio ha-turae senarii competit. Et hoc modo senarius naturam creatam nominat. Seeundo modo posse intelligi de se arto pro.
vi in Dei intellectu. Et sc non erit eleatura; sed idea se.
narii. quae secundum se est idem eum est na Disina. E.
quod juxta priorem im terpretationem toncedit Angelicus, naturam senarii secundum se esse ereaturam . di ab aeterntiquid reale persectum nominale praeter Deum. Idem luculentius redintegrat ad a. dieensi semoto autem ego abstνα- se confiderata natura senar ι prout asst Mil a qaiasset esse, o sic actualiter spreHirtiν fieri remoris omnibus fluuiaribus adsue rem aer rationatitas alaribu bitis naturae sumanae. Tum veto se . Sed nisi natur senarii s eundum se rem o esse in sagularibus haberet esse quid a uuale intrinsecum postivum maeter Deum , nulla illi posset tribui persectio, quae duntaxat ab actu desumitur tergo de mente S. Th. dcc Resp. de S D. mente satis eonstare per dicta num. r. in fine. Ad allatam vero authotitatem Resp. quod D. Th. pereenset ibi di visonem triplicis status naturae, quem nos ex eodem expendimus loco eitato num. a. Ob idque nomi nando naturam absoluta, cui remotis omnibus singulatibus adhue persectio competit, sumit naturam secundam se intra intellectum, non ut reduplicat ipsum in intellectu statum. ui es status rationis .sed ut reduplicat ipsa praedicata quid isitativa, quae realia sunt, esto statum rationis habeant. Et licEt ab aeterno minim/ extet creatus intellectus . tamen hoe per aeeidens se habet respectu talia naturae, quae quani sim est de se abstrahi potuisset sngularibus tametsi non existenti hos, tamene noscibilibus ut non implicant 4bus existere, sabaeternci extitisset talis intellectus abstra
Quod haee sit germana Angelici mens deprehendes ex doctrina, quam eo loci habet ad a. arg. quamquam pro se ad. Mere non dubitet arguens Quandoquidem ad primum ergo, inquit, Heendam. σuδου remoris omnisus crearia τιθ, quae sunt factae In senaria ae eram . non aescitur. quod pe ego rem noet in senario numero, quas quod
νes CONSIDERATIO sis rurae senaνιι, Haurata Maa Milet ess/, edi se astribu/ρυν Mi perfectio, ese. 3. Objici aliud posset arg quia quod non est in potentia ad esse aliquid. est actu tale; sed essentia Hominis nus quam fuit in potentia ad esse animal rationale: ergo fuit
perenniter animal rationale. At saei id solvitur. Primit dr enim dist. mai. si antequam esset actu tale erat aliquid, eo cedra, sectis, nego. Prae. terea distingui poterat min. ser nunquam suit in potentia positivd, e needo, negativ/, nego. Fuit namque in mistentia negati vel, quatenus nec erat in potentia, nee in actu .
nimirum nee quid potentiale, nee quid actuale in se , sed purum nihil. I . Levius aliud objici arg posset, quAd natura ab aeteris erat eleabilis ; hoc autem esse emeabile est aliquid , & non purum nihil. veistre saei lida solvitur dieendo seut supra sub num. s.
quod liedi ex nostro neipiendi modo sgnificetur ut aliquid antequam res producatur, re vera tamen nil aliud est, nisi hoe, quod est nullam intervenire contradictionem in ipsa rei erratione actuali. is. Colligi eu dictis potest, quomodo res possibiles dicantur, desint obiectum Divinae Omnipotentiae. Si quidem dieunt ut . dg sunt objectum Divinae omnipotentiae non in seipsis actu i eum in seipsis antequam producantur nihil acta sint sed in sua evistentia, non quidem absoluta , comti ne non existant, sed conditionata, quatenus f eκ istentesserent, nulla esset eontradictio. Lege sub num. s.
is. . Ut sentiunt, res esse quid posti m ab aeterno, d ent , rerum possibilitatem stam esse illo tripostivo egentiali nominali reali, quod ab aeterno habere dicuntur Item seortis dieit, consistere in illo esse dimi.
Mulci , quod resutas ua num. 3. At nos, qui tutamur , essentias rerum nihil in se esse priusquam produeantur, &alias conspeximus num. s. ex a am non esse stam in existi inseca denominatione, ut docent exteri nostram tutantes opinio
76쪽
opinionem, ille Imus, stam emi, hoe, quod est nullam
occurrere contradictionem ex earum postione, seu in illa existentia e mliticinata praedeclarata tum n. s. tum n. s. ada prob. min. in a. am. qtiae est quid intrinsecum, sed eon. ditionat/, dce.
Sie loquendo de possibilitate ex parte ipsorum possibi.
possibilitas habeatur 4 seu desumatur eae parte Dei. Citea quod dissidium aliquod videtur inter Io: as Th. de Ferre, quorum doctrinam exscribit Cav. tra 1. a.de mundo disp a. q.a. ubi ipse cum Ferre sentit. Igitur sseribit Cau. 3Io: a S. Th. p. p. dispa. n. Io. Sic se explieae. Possibilitas absoluta, ratione euius aliquid est obisienum Divinae omnipotentiae seeundlim mentem DThom. eonsistit in habitudine terminorum tintellige illam eohae. rentiam unius extremi eum alio dependenter ab illa condi. tione existentiae, sumendo possibilitatem in seipsa . ut ex-ricatum estn .s. qua praediratum non reluctatur subiecto t haee habitudo si inspietatur ex parte Dei continentis , prae supponitar ad omnipotentiam ut omnipotentia est vis me. eativa, de attributum distinctum; consequitur vero ad om. nipotentiam radicaliter inspectam, quae est ipsa essentia Divina ut partiei pabilis, Ec imitabilis a creaturis, seque consequitur afl ideas Di sinas per neeessariam eonsequentiam in ratione ideabilis, de participabilis, nec invenitur realiter actu in creaturis ante earum productionem , sed in potentia ipsa creatoris. Fundamentum huius Author Is est tale. Possibilia ab aeterno sunt de linea veritatis creatae : ergo non sunt talia ante Divinam ideam . Ant. est certum. eons . mob. Haec est prima, de summa regula totius veritatis creatae, quod non antevertat Divini Opiscis ideam : ergo si sunt de linea veritatis creatae dce. Prob. ant. ante Diuinas ideas nihil in is testigit ut ut determinat/. dedistinctd sol mahlle, nee rebus intelliguntur disti buta praeesicata, quae snt eis debita, de convenientia, cum hoe non sat 1 Deo, nisi intelligibiliter, de artiseio , nimirum per artem, per quam solam formabiles sunt ab illo: ergo Alc.
Ideo per praefatum Λuthorem nequeunt ante ideas admitti possibilia, aut intelligi res in seipsis non repugnantes, quia duntaxat per artem, sue arti fieto , Et intelligibiliter t. mabiles sunt a Deo et sed haec ratio videtur nimis probans rergo nihil probat. Prob min. Uidetur etiam probare, quM praeter possibilia potuissent esse alia ; consequens non ad mittitur 1 ergo Ece. Prob. sequela . Λnte illam excogita tionem, quam Deus habet per artem, adhue juxta praesa-
tum Authorem non intelliguntur possibilia r ergo sentem eo lavit illa, formavitque possibilia, ita poterat excogi tare alia, eaque possibilia facere, seque dee.
I. in p. p. traei.I . q. 3. s. a. ad 4. dc ev professo deinde tam a. tract. 3.q 3 n. I 38 . exponit se. Primu intelligi mus, Deum esse Deum, de ovinia alia, quibus non rem gnat factio a deinde sequitur possibilitas rerum ad hoe . quod est, Deum esse omnia, quibus non repugnat sactio ;Et tandem sequitur omnipotentia potens ad omnia, quae non implicant. Eodem modo ex opposito exponit impossibilitatem rerum et ita ut primo intelligatur, Deum non esso id, quod Deus non est, nee id, ouod Deum partiei pare non potest ;de ex hoe sequitur impossibilitas ipsus rei v. G. Chimaerae aliorumve implicantium. Et postea ex hoe sequitur impotentia ad ea, quae repugnant producti ni . Unde sevi ista novi est vera loe est possibile . a a Deus potes Iliud producere, ita neque vera est ista sae es imp inbue, quia Deus non potes ulti d Deeνa r de similitet se ut veta est ista I - ριι est possibitis, quia Devis est v νιtianire Iapιν , ita haee est vera Chimaera usu est possit is , quia Deus utilia modonee formatiter, uee virtuant εν est C simaeν . unde omnia reducuntur ad Deum vel quia est, vel quia non est. a G. Pro resolutione dieci, posse ambos tuos dioendi modos e ei liari. Nam modus direndi Ior 1 S. Th. verus est, s loquamur de possibilibus inspectis secundam tratio ea dii ferentialas singulorum, Deus veto si loquam ut de possibili-hus secundum rationem communem possibilis , nimirum de pessibilibus in generali. Et inhoe sensu loeutus est Io: s. Th. ut eu que leaenti eum per spieuum fiet . modus a tem dieendi Patris Ferte verus est, si loquam ut de possibili. hus seeunddm generalem rationem possibilis, at non de itinus distinct/ in speeie partieulari, quia distinctio ista, dc varietas non fit, nisi per diverias ideas. Hine ad fundamentum Iora S. Th. Resp quod Deus prcimioti ad ideascognoscit potiibilia Ueluti in generali. Quod vero nullum et tum antevertat ideas, est de ratione et aisti, seu potias errabilis, in partieulari; quia creati quae si . tiu est iactibilis, est de te in patit lari. Et distincte. Ad ara. quo Cav. oppugnat loannem I S. Th. Resp.quddinus pro priori ad ideas eognoseli possibilia omnia, sed se eundum rationem generalem tamen duntaxat . Nee e gnoscit, aut continet persectios ἔ quia pro illo priori nousunt persectilis cognoscibilia , Ae eonii nihil la , ceu nondum per id a distincta. Per quod alia solvitur eiusdem obiectio. Quae omnia intellige de prioritate virtuali , ut sup
ΗIe de esistentia disserpndum seret. Sed de ista scit a. Phys quaest. s. Illo adeas.
R Fselliones entis sunt passiones, sive proprietates, quiri husens asscitur. HIe de subsistentia sermo foret habendus. Sed de ea per tractavi eodem a. Phys. q.ε. Illo te eonferas.
De Ente Transcendaente Uni eo, ct Analogo.
DE Ttanscendentia entia, eiusque analogia scripsi in
Nam Eus 8abear μυν et res reatis , O qaamori ab eo a Inguantur. I. I. r. ontroversa ista, quam extenu alit distutiunt, hi ulter a nobis resolvetur, quia praecipud quΛ ad a. p. in qua potior est lis,latis constat ex dictis de tranteendentia ;ec iterum hie insta num.ε.
77쪽
Quo afl p. p. tituli, num videlitat ens habeae proprieta. res λ L est inficias ierint Aureolus, Petrus Niger, Talais retus Scotista , de Bargius, quos resutat Masti ius hie tum
disp. . q. I. pr emiali quaest. 4. Tamen annuunt exteti intini vel lum .
3. Suadetur. Quo modo aliquid habet essentiam, habet has piopeietates; sedens habet essentiam, litat transten dentalem di ergo obtinet proprietates saltem transcendenis rates . Nitet mai. quia proprietates sunt assectiones en
Suadetur a. secos namque Metaphy sea non foret scientia, quia scientia est illa , quae de objecto passiones deis
Respondes eum nonnullis , Meth. non esse sesentiam inout des nitur in a. Post. sed esse seientiam , sumpta seleo. tia pro notione primorum principiorum, pr postionumque Immediatarum ; seu esse sapientiam, de non scientiam.
Contra . Aliqua debet exeogitari ver 8 scientia , ad quameaete eae reserantur scientiae tanquam ad eunctarum Regi. nam, ae quodammodo subitetantur; sed ista haud alia est nisi Metaphys ear eroo dce Maj. est constans, esim non si alia excogitabilis. Mai. prob. pluribus paritatibus, puta quod sensuum agmen habet supra se unum sensum , qui est ver sensus, omnibus praesidens, quique de aliorum sensuum obiectis altiori sub ratione sentit, nimirum sensum communem. Item virtutum moralium turm x habet supta se unam sit tutem, quae est vere virtus, quaeque omnibus praeest, nimirum Charitatem di ergo pariter, &e. Quam- obtem hoe, quod est esse sapientiam non tollit, esse se natiam , sed saeit esse maximὸ latentiam. Respondes a. eum Bargio qu. a. prologi in s. ρενι a prinis ei paliter quod Meth. est seientia respectu partium subjectivarum eritis, quae sunt inferiora entis, de quibus demon- stabiles sunt proprietates. Sed Contra . Inde sequeretur, Meth. esse reliquis selentiis deterio νem; quia caeterae non tantam de partibus subiectivis sui oblocti. v et sim etiam de proprio objecto proprietates demonstrant. Respondes denique, Meth. demonstrare proprietates de suo magis principali obiecto nimirum attributa det Deo.
Cootra. Idem sequeretur, quoniam allae seientiae etiam de minos princi li obiecto proprietates demonstrant. Levia nonnulla argumenta lege soluta apud Z 1l. . Quo ad a. p. tituli, nimirum quod hujuleemodi pro . siletates sint reales, & oon tantom ratio is, facil/ eontra a. ellum Meth q a.&Funiscam ibidem c. a. q. s. se La. suadettit, Tum quia ens reali gaudet essentia: et go & realibus proprietatibus. Tum quia res rationis si ad smilitu dinem entis realis; sed unitas, veritas, di bonitas transcendemalis non sunt ad similitudinem asterius bonitatis, unitatis, de ueritatis transcendentalis r ergo non sunt ra. tionis . Prob min. Seesis deberet alia assignati bonitas veritas, & unitas realis transcendentalis, cuius ad simili. tudinem fierent, seque habetemus intentum . Tum demum quia Deus nullo sngente intellectu est unus, verus, de bonus . Falso ergo scripsi Suareet , proprietates entis esse
tivum, Et non pure negativum, cum ens postivam soristiatur essentiam ; sed de hoe infra q. 8 . dc s. agendo de proprietatibus entis In particulari, Zc vestigando, nnm unitas itast in aliquo politivo, vel negativo. Item agendo de veritate, bonitate, dic.
entis distinguantur ab ente; habes ex dictis in antepraedira. mentis q. I. art. I. contra Seoti fas, ens non distingui sora maliter a suis passionibus, eo m probaverimus, transcendere omnia formaliter. Et quod ibi dictum est de insilioribus entis, die de proprietatibus, tam nee istae queant esse sororaliter nihil. Nihilominus specialis aliqua ratio militat de passionibus entis transcendentibus. de non de aliis non transeendentiis bos, puta risibilitate Hominis, dee. Siquidem com illae, Et non istae sint tranfrendentes saltem realiter, s non formaliter, adeoque majorem habentes intraneitatem saltem rea.
lem, debent illae minsis, qu m istae diu ingui; sed passiones non transeenderates, puta tis bilitas. dee distinguuntur duntaxat sol maliter ab essentia, Iudice Scotista: ergo pas.
sones transcendentes retia minus, quam so aliter debent distingui ab ente. Com igitur minor distinctio non detur , nisi νirtualis, distinguentur solummodo virtualiter. Quo victus Mastrius sate ut, passiones eo tis distingui abente distinctione formali minui rigorosa, seu patrus vist an sunt eiusmet verba ut videte in apud ipsum hiet disp. 4. q. 3. num. 3 r. in fine J quod Ec antea scripserat ibi
. Unum, ae potissimum arg. quod objiei contra hoe posset, soletum fuit in antepraedicamentis q. R. art. I. s. 3. ad probationem 3. de . postam in a. arg. sub num. I. ubi conspeximus, proprietates entis esse proprietates entis in inspecti seeunddm eius inadaequatum conceptum inadaequa tione saltem expliciti, quatenus eas non expileat sub expilucito conceptu entis , liedi non inad ovatione impliciti; quia eos in conreptu implieito eas inel odit, de E eonverso ipsae includunt ens. vid ibi. Aliud soluetur q. sequenti g. art. unico si. 3. ad I. arg. 8. Duo vel tria supersunt arg. solvenda . Primum estate. Proprietates eo modo distinsui debent, quo sunt proprietates; sed sunt proprietates formalest ergo die. Pici, maj. Proprietates ut proprietates distinguuntut ab essentiae ergo eo modo, 3ce. Resp. primiter, quod nimium probat, nimirum quod Aerealiter distinguantur, chm snt proprietates reales. Praeterea dist. mai. si sint proprietates essentiae secundam eius conceptum adae uatum adaequatione tum impliciti, intra explieiti, concedo sola adaequatione impliciti, nego; quia In hoe casu includuntur in conceptu implicito essentiae . Vid. loeo nuper appellato.
Demum millies divimus, quod distinctio virtualis aequi. valet sordiali, imo de reali; idcitra sussieli ad hoe, ut sint proprietates scit males , dc reales, quemadmodum formalis, vel realis suis emet distinctio.
Diximus etiam, distinctionem virtualem esse realem, non sermaliter, sed virtualiter . In Loglea etiam Syntag. 3. q. r. art. 4. g. 3. ad a. sub num. Io. s. Secundum arg. tale est. Duae in Deo ratione distin. tguuntur, in ereatis realiter distinguuntur, ut exploratum est in ratione sapientiae. potentiae . de intellectus; sed binnitas, veritas, ece. in Deo distinguuntur ratione : ergo Iaereaturis distinguuntur realiter.
Resp. dist. mai. Si sint de illis praedieatis, quae non ex sui ratione, sed ratione eius, in quo soni, habent, quod sat unum , e Medo, seelis, nego maj dc distincta min. nego e seq. Regula igitur ex D. Th. q de ver . art. 1. 1t euius verba exseripsit Zuehi hie ad primum sub num. x x. est, quod ea, quae habent, non ex ratione sua, quod sint unum secundum tem, seat sapientia, potentia, Intellectus , voluntas , 8te. sed tantum ex parte ejus , in quo sunt, nimirum ex parte Del propter limplicitatem ejus ἔ iista in Deo distinguuntur ratione, de in erraturis realiter. Ea vero , quae ex sua ratione habent, quod snt unum se. cunddm rem, cuiusmodi sunt omnia transcendentia, nimirum unitas, veritas, Ece. tum in ereaturis, eam in Deo distinguuntur solam per rationem . Verum est tamen, quod ptaeditata tranfrendentia in Deo eu displici capite identificamur realiter, nimirum di ex cupite transcendentiae . de ex capite actus puti. At hoc non facit, quod sol magis idem in Deo, sed stlam Deli, quod in Deo noe pios habeant, quod tametsi non serent idem ratione transcendentiae, adhue solent idem ratione actus
plicitum non lassicit ad rationem proprietatis, secos posset definitio diei proprietas definiti ergo debet dari distinctio plusquam penes explicitum. Res p. nego ant. Ad prob dist. ant. si id, quod explieite
distinguitur st primus eonceptus, concedo, secos nego, Definitio autem est primus rei conceptus. t. Colligi ex dictis potest , proprietates emis omni eompetere enti. Intantum autem multitudini non convenit unitas, quia multitudo non tantom est ens, sed est entia, estque plures unitates transeredentales. Vel dicatur, quAd eonvenit ei unitas ratione multitudinis, quatenus est una multitudo. Vel est plutes unitates, ut iterum insta q. 8.
Levia quaedam alla argumenta vide soluta apud Zuchi. Λlia solventut q. sequenti g. s. 4. num a.
78쪽
νtim non solum Unum . Uerum, o Bonum , unum liam Res di Λliquid fiat entis realis ρουν elates .
I. Uoniam omnia eomprehenduntur illa in dictione
Reti baia , in qua eontinentur sex rationes transcenis dentes , nimirum νes , eus , verum bonum , anquid , anum, ideirco vestigatur . num omnia. dcci Exploratum est eunctis annuentibus , ens habere proprietates, quod unum, uoum. dc lanum sunt emis proprietates . Et levia quaedam arg. videri soluta possunt apud Zuchi hic quaest 3. ari. 3. n uiro . ct aa. α s. Aliud vero arg. probans, nec virtualiter distingui, solvetur insta q decima artr. II. ad a. arg. num. ι a. Lis duntaxat de Re , i cde I qaιd est. a. Res impraesentiarum fumitur, non prout semnitura modo, ex euius distinctione consuevit duplex venati diis stinctionis genus, nimirum distincti is realis entitativae,& modalis, sed prout est unum ex transcendentibus piae. dicatis. 3. Prima opinio asseverat, quia etiam Rei & D uidsm entis proprietates . Hane defendunt laveti. Aravio, philippus a SS. Tilo. quibus adstipulatur Tuchi. Secunda neqat. Hane tuentur Blas a Greep Marti et de Prado. Masios, Biunus, Arna, dc nuperrivi, licti raptim, Guerinois, dicens esse eommunem Philosophorum . item Argentina. Alens s. Molosus, Pleus Miran. dulanus, Funseca, Mastrius, caeterique . Gina his
expileatur per ordinem ad esse. Idest ad existentiam νelpom bilem, vel suturam . cte. elim ab essendo dieatur , si . cui natura explicatur per ordinem ad operationem dicen. do . quod est prinei pium motus, Ne. Qua ex te clarius inseres quod Res esto non exprimat ordinem adesse, adhue non est proprietas: quemadmodum natura esto exprimat ordinem non ad esse, quem exprimit essentis . sed ad operationem , non dicit ut proprietas egentiae . Eo vel maximὰ quod Rem, sue quidditas nullum praesesert ordinem ad operationem , sed praeci evplici id piae scindit ab ordine ad esse , hune non expli-
s. Prob modo eonet. quoad a. p. Ly ut quid vel sum lis tur ut terminus syncategoremaiieus, ut eom dicitur atiis quis Homo , ahqua persona, &e. Et hoc pacto non est transcendens , elim denotet individuum vag/'. vel sutvulgo solet ly AI μιd sumit ut pro eo , quod aliquam habet quidditatem, S quod non est nihil. Et hoc pacto
est synoniorumentis. vel demum sumitur rigoro ut ab
ipsa etymologia sociat, Ati a d , ae stitiis quι d. Et hoe pacto eum dicat non esse aliud, idest esse ab alio divisum, dieit id, quod de secunuario sgniscatur ah ma , quod desinitur invii sum ιη se , O divistim a quotibetatio, seque non est proprietas .daequald distincta ab UM. Nee tussieit, quod duntaxat de secundatio id exprima.
iis ab uno. . Non, inquam. Si namque eoneeptus naturae, esto ex primat ordinem ad operationem, quem nullatenus nec deprimario, nee de secundatio exprimit essemia , vel non est proprietas, vel vix est proprietas; iam anquid exprimens tantummodo divisionem ab alio, quae aliquo modo. nimirum de s undatio exprimitur ab uno , non poterit ciei proprietas, satiem spectata proprietate seeunddm eon ceptum adaequatum proprietatis , elim non distinguatur adaequatἡ ab alta proprietate, quae est unum.
obiecis pansa avumenta sitiuntur . I. A Ro r. probando, quod Res sat proprietas. Illud est proprium , quod soli inest, ae conversm prae dieatur, sed Res soli enti inest, ae conversm de eo prae dicatur r ergo dcc. Resp. dis .maj. si alias non si de essentia eius, de quo vicissim praedicatur, eoncedo, seeos nego mai de distin min. neao conseq. Unum quid enim signiscat Re, edi re, per dicta sub num. s. Res . o Alioulis n/queunt mel proprietates etiam tνan. sendenratis entis ab H D inversae , spectata pro seis rata Deusdum adaequatam propriesaris conceptum . . D ROb. a. quo ad p. p. nimirum quo ad Rem. Elyniciis
logi ed Res dieitur vel a ratus rata νatum . Et sie eQm ratitudo idem si, ae realitas, jam res idem erit,ac ens reale , quoniam realitas idem est ae ens reale . Bon vero entis proprietas. Vela resolvo. Et tune quid. ditatem dicit, ut sintnd ev ponam . Vel demum a νιον raris, quod idem est perinde, ae arbitror. Et sic com arbitrari, & considerate si ei rea vetum . quod est obiectum . Contra. Ras nec adaequat/, nee inadaeo in exprimit tellectus, is in Res eadem erit proprietas, ae verum . ordinem ad esse: ergo oh. inet significatum divellam adae 3. Prob. a quoad eandem p. stes s scribli S. TN q i. de ima id abentis significato. vet. art. a. exprimit quidditatem ; sed eandem ev primit Resp. dist .ant. de alias hoema: ergo idem exprimit res, de Res , solumque lahoedi I in m ascriminantur, quoa Raa eaprimit quiduitatem tantam , non vero oremam ad esse, ubi enae exprimis et a m o di nem ad esse, eo m ab actu essendi desumatur, adeoque res exprimit inadaequati , quod exprimit ens. Ea propterdixi in conci . non esse proprietatem spectas a proprietis e s.
Hie praestat nonnihil eunctari, ut perpendamus, quod citra hoe habet Mastrius hie disp. 4. q. a. num. 16. Mastrius effatiens, S Th. sare ex adversa parte, fingit eum respondere, quod Res quidditarem signineat praestin- dentem ab existentia, eos vero significat quid exercitdexl-ssens. Primum, inquit Mastrius, gratis, secundam salso dicit S. Th. Veram quam abs re suerit Mastrii dieaeitas , habes ex hactenus dictis. inanioni vero ad id . quod subiicit. S. Th. arbitrarid di .ete, quod R/s quidditatem significet; seire ab eo, ama.
, quo potiori jure sentire suo cum Scoto debeamus, quod dicatura re- νHIs , de non eum S. Th. a resolvendo , eum maiorem cum hocce secundo assinstatem etiam n -
inia sortiatur λ Λt resolutio, seu analysis si pro quid miratis cognitione, de ipsa quid ditas medio verbo resolvasignificari consuevit, ut elim a Dialecticis definitur teris minus tax figus artha ad puellum, in quam simplearessistitio pνυμι a dcc. Nee unquam s. Th. dixit, quia ens. sve essentia s-gdiscet quid acto exissens, sed quod significet id, quod
ad esse est adaequatum signifieatum entis, nego, secus . concedo ant. dc nego eon seq. Ultra enim hoe, quod est s. miscari oldiciem ad esse , ab erua significatus assentia , quae & a te smis eatur . Lege n. s. Diees Ens signifieat essentiam oluti relati πὸ ad exl- stentiam, Res serisIn Heat illamis oluid: ergo obtinent diversum adaequat/ significatum Resp dIst. ant. Res .veto ab luid quas negando rela. tionem ad existentiam, nego, praeeisve, concedo ant de nego conseq. Undὰ solum sequitur , quod non adaequa id fgni Met id, quod fgniscatur ab ente; quia noti sgnita cat cum toto eo. eum quo ens fgniscat, nimi tum essen, tiam eum illo ordine. ut aliud solvas at g. recole dicta num a. nimirum quod res sumitur hie, non ut distinguitur , modo a ropeid di .cto, sed pro aliquo transcendenti, quod non suos , acens etiam in modis imb bitui.
g. Arg. a. de Atiqvi id. Et istud omni inest rati , de
conversm praedicatur: et go dcc. Resp. dist .ant. calias cum altera col Idit proprietate, nimirum cum Una, eoneedo, secus, nego . Non sussi.
cit, quod omni insit, ece. Sed ulterius requiritur. quod adaequati a reliquis secernatur proprietatibus. Quod non habet ABqvi id. quod ut conspeximus n. s. exprimit quod de secundario exprimitur ab Una. Et istud enim semper affert divisonem ab alio saltem aptitudinalem . quandra non aliud adesset, a quo distingui posset, ut in Deo an
ιequam creaturas produceret. Dires.
79쪽
Dires. Et Iam merati est quid Deundarium, ceu consoquens adesse; δc tamen habet specificare specialem poten. tiam : ergo pariter esse divisum ab alio lici t importetur de securdatio ab uno poterit specialem constituere proprieta
Resp. pilmod sim per dicta num. s. retorquendo arg Ptae. erea per dicta a. phys. q. a. at t. r. quod operati licEt intra serum emis sit quid secundat tum , tamen intra serum speel.
ficativi est quid primatium , quia est quid per se primo , na. tura intentum. Non se autem divisio ab alio, quia ista es
meta quaedam negatio, aut privatio. s Arg. 3. de utroque auth. D. Th. qui q I. de ver. art. r.enumerat, & probat quinque generales modos, ec subdit quod eonceptus Rei consequitur ad ens , de resolvitur
Cons communiter percensentur sex transcendentia indl.ctione illa Reti bati r ergo praeter ens erunt quinque transcendentia . dc non tant4m tria. Resp. ad arg. de Cons. satis esse quod laetant pluralita. tem inadaequatam , ut sex percenseantur. 8c Resinenare
io. Ex his pro alia solvenda objectione tollige, non essetiugatorias, identicas, de materiales propositiones ista spei es ens , Aliquid es eus, tintim et AI ea d. Non, ininquam, quia Res exprimit, quod non exprimitur adaequare ab ente, lic/t exprimatur inadaequa id. Aliquid est omni . mod/diὐersmod/expressivum , ac ens, licti non ae unum .
Quia tamen id, quod de primatio expilmitur ab Ati vi d . nonnis de seeundarid exprimitur ab Uno ; ideirco potest aliquo modo esse formalis illa proposito Unam es Atiis quid.
LVI interentis proprietates ordinem dati ; atque ita sentire dicit Scotum. At oppositum appr ibant eaeteri, Tum quia Uerum ante. vertit Bonum. Siquidem com potentiat speeiscentur ab ob-
versi etiam Scotissae annuunt, ut conspeximus lib. a. de Animal talis debet esse ordo inter potentias, qualis inter obiecta. Sie autem est. quod 1 tellectus, cujus ad otia e-ctum pertinet verum, est prior voluntate, euius jectum es bonum, quemadmodum actas intellectus est voluntatis actu prior, com nil volitum, quin praecognitum : ergo de Votim erit Aona peius. Tum quia Unam est prius πινε, dc Bono. Nam absoluta . dc quae sunt ad se, praeeurrunt relativa quae sunt ad aliud ; sed Unum exprimitur absoluid in ordine ad se, Banam νerA, dc Visam relatis ad aliud, nimirum in ordine ad intellectum. dc voluntatem, ut conspiciemus infraq s. ergo inierentis extat ordo prioris, Ac posterioris, pti Oritate tamen, 8 posterioritate uirtuali. Dices cum Mastrionum. a. posse dici, quia 'νum sit Ino m. ias, Et quod etiam Ueram exprimatur Io tirdine ad se absolute. Nam sicut Veram generis determinati praecedit Unam genetis detetminati, quia prius est V. G. quod aurum si vertim aurum, qo re quod sit unum aurum ; Ecquod sit verum aurum nod exprimitur relatε ad aliud. Ita Verum transeredens poterit exprimi absolute, atque esse a transcendenti pi ius. Sed Contra . Verum dicto modo inspectum non est Votim quod est entis proprietas, sed est ipsa tealitas entis. Siquidem aurum esse se verum autum est esse reale, dc non s.ctum aurum. Et ita esse vertim ens erit esse reale, dc non sctum ens. Esse autem eos reale est ipsa entis realis essen. tia. Nos autem l quimur de Voa, quod est una ex passa O. nibus entis, de de quo insta q. ro. arti. s. . nula 4. Praelearea si Ullum est prius Fres, ergo semper extat ordo prioris. . . U.
Nam exrent ahae passones ent s. 3. DAssiones hactenus recensitae sunt passiones incom L plexae. Extant autem aliae, quae die tur comple. Nae, ut actus , Ec potentiae; necessarium, dc contingens.
Has Seotista vocitat passiones disiunctas situr primas a'pellat passiones simplices. De eis iura Mastrius disp. 4.
De Eme affecto a ectionibus in particulari. Et Primo : De Ente Uno , seu
NUper num. ar. perspeximus, qu/d Unum est Boiano , de vero prius, idcirco primo loco de unitate in
i. A Ppost/ ln titulo extat dictio illa ινansendent δει .Lx signo namque est, intentum nostium hie esse de unitate transtendentali, quae per omnia divagatur ; at non de unitate in linea spretati, sue praedicabili, ne unitate generies, de specisca , de qua in Logi ea, aut individuali , de qua infra q. ar . nee de unitate aggregationis, puta lapidum acervo ; nec de unitate praedicamentali, puta numerali , quae dieitur primipium numeri a nee de unitate ordinis, pu.ta exercitus ', nee de unitate eompositionis, de qua a phys. 4 nee de unitate per omnimodam simplicitatem , de qua Theologi p. p. agendo de smplieitate Dei. Quae doti rina petitue ex D Τ h. p. p. q. s. de s. ubi scribit Iod binum est duplex. Aliud, quod tale dieitur ablolute, e transcendentaliter . Et istud sola ratione distingui dicit ibi q 3. ari I de consenuitur omne ens, ut seribit ibi art. I. Aliud in linea particulati. Et istud interdum s est in ordine physie distinguitur etiam realiter , scut de bonitas in speetali linea uod/ idem S. Th ibi nempe p. p q ε. ait. 3. ad 3. salvat, creaturam non esse bonam peressentiam . sed per bonitatem superadditam, nimirum per existentiam reas iter superadditam; uel in linea a identali, puta quantitati va, qualitativa, AceHine quaecunque ex unitatibus in linea speciali hoe ipso, quod est ens , potest dici una transcendent aliter ἰ non tamen potest dici unitas transcendentalis in abstracto, quia
80쪽
unitas transeendentalis abstract/ Inspecta fghlseat illud , per quod ab aliis unitatibus distinguitur aliquod . a. De Unitate igitur . quae est indis fio ιnse, o viti bis quotiber ana , praesens habetur controversa , eirea
Tres eoncertant opiniones. Prima eenset, quod unum non addat supra ens, nisi negationem quandam, nimirum
megationem divisonis in se. Huie subseribunt SuareΣ , riversa, Arriaga, & alii, inter quos Du Hamel; Elui. debat ut noster C uer in is . qui tamen postea ad 4 & s. arg. respondens annuit unitatem quant om ad id , quod in recto dieit, addete quid postivum. litat non formaliter ex naiatura rei distinctum , ut Seotiua sentit. Secunda propugnat , addere quid postlvum formaliter ex natura rei distinctum ab ente. Cui affinis est aliari uleennae, qui docuit addere quid postivum realiter distin.
Tertia tutatur, addere quid postivum virtualiter dunta diat explici id distinctum . Quod postivum nil aliud est, quam ipsum ens, non quidem secundom se specificativd in. spectum , sed reduplicati v d ut sundans negationem divis nis in se. Ens namque redvplieativd ut talem sundans negationem distinguitur etipliciti a seipso specificative, idest se. cundam se absolut/, in i pecto. Adhue tamen inter istos aliquod extat dissidium . Quan.
doquidem non nemo arbitratur , quod ipsam entitate in demateriali tantom asserat. &desermali ipsam solummodo indivisionem dicat. Sic Caiet. & Xantes p. p. q. D. superare. r. o Th Ali id contra tuentur, ouod de formali solaetiti ias ab unitate importetur ita quod indi .iso se habeat tantummodo consecuti τὸ , at non ut quid netisnens ad rationem formalem unius . ita Banner , Zumel, & alii. Denique alii autumant, utramque de sermali se habere, iieet entitas magis principaliter, & negatio divis cinis millis minet pasiter, formaliter tamen se habeat. Sie Ferte p. p. eitans Naetar. Aquar re alios, quibus hie adstipulatur Goudin H tum tamen piae tum erediderim, partim, vel
nihil discrepare a placito Banner , ct Lumel, qui hedidieant, negationem divisionis concurrere formaliter, attaamen dicunt, eongredi de formali non seipsa, sed ut eon. motatam, idest tenent, importari formaliter ipsam coniaci tationem negationis divisonis, sive eon notationem indivisionis, ita ut si eonnotatum essen ale.
3. Uo ad p. p. prob r. Ens postiva gaudet essentia, seu, quod idem est, es quid positivum: ergo.&ptoptietates fortit ut, quae quid postivum sint, quia pro. prietates debent essentiae aptari. Unum autem, si se unitas est una eκ potissimis en iis proprietatibus, adeoque quid i po-istivum esse debet, secus entis proprietas foret nihil, quia negatio est nihil. 4. Prob. a. quoad eandem p. Unitas dicit persectionem abstitutam, estque in Deo persectio smplieiter smpleu in
absolutis; sed tua nequit esse sita in mera negatione: ergo dic Maj. evincitur ev definitione pεt sectio 1 smplieii et smplieia , quae definitur metioν ipsa , quam non Ipsa. Melieis autem est, Deum in absolutis esse uixum, quammon esse unum, Min. ex eo praenitet, quod negatio est nihil, di non esse.
retur ptima evasci Arriam negantis maj ac dicen is, etiam luralitatem personaruar Divinarum dicere persectionem.
i quidem ista si est aliqua periectio, est persectio relativa,
di in relativis. Ultraquamqum plerique negant, Personas, nimirum relationes dicere pet sectionem. praesertam in via Setiti, in qua dicitur, relationes non esse ens, sed esse aliquidentis. imo & non pauci Thomiliatum negant, direrei sectionem de linea relativa: Quamquam crediderim, homistas istos denegarei elationibus persectionem specialem, at non tranlcendentalem , quae ad omne consequitur eas, eam ex Thomistis nullus insetetur, ea elia em, vel
ferre , non vero ut ens sunt. Respondes r. eum Λrriaga, quod unitas, quae in Deo dieit misectionem, est unitas, non tranteendentalis; sed specialis , quatenus persectionis est in Deo , quod alius Deus non extet praeter ipsum & tamen haee unitas, solitudinis unitas dicta , ut communiter docetur, in aliquo negativo, nimirum in alterius Dei eatentia consistit. sed Contra. Negatio illa alterius Dei allata per unitatem negativam solitudinis est quid secundarium in unitate, nimirum quod alius non extet Deus , a quo si di visus; quemadmoedum hoe . quod est esse ab alio di visum, idest negatio identitatis eum alio importatur duntavat de secundario ab
unitate postiva, quae definitur indiosa se se, o Mors aques ber alio; sed nos loquimur de eo, quod de primario
reperitur in ualtate, quia loquimur de constitutivo unius:
ergo hoe, quod est esse in se indivisum erit quid postivum in Deo, eeu summa eius persectio. Λdde, quod unitas illa
solitudinis dicitur negativa, non in se, sed duntaxat ex pariste extremi, quatenus non extat aliud extremum, nimirum
alter Deus, i quo distinguatur. Aliae huiuste respons tentationes videri apud Mastrium
possunt hie disp. s q. q. num. 67. Respondes a. eum suarer, quod unitas dieit persectionem ratione duntaxat iandamenti, at non ratione sul. sed Contra. Deus est etiam lammd persectus, quia summe onus, idest ejus summam ad persectionem conducit etiam sunt enim&aliae summae perfectiones) eius summa uni. tas: ergo unitas ratione sui dicit persectionem . Ant. liquet ex dictis . Conseq exacta , quemadmodum solet exacta ista par es distriae at visum quia es albus: ergo albedo formistiteν ut quo dιθνetat. v sum. Aliae impugnationes apud Mastrium ubi supra num. 46. Respondes 3. cum Mayrone, quod etiam negatio, &privatio quando sunt negationes, aut privationes alicuius imperfecti nis, dicunt persectionem. Et se, inquit Averissa potest diei smpliciter persectio negativa, quia melior est ipsa , quam impers.ctio, quam negat, aut privat. Sed Contra, Tum quia solutio ista ruit per jam dicta, quoniam negatio est nihil. Tum quia negatio esto possit pers ctionem dicere ratione illius persectionis , in qua sucidatur,&eui opponitur impersectio illa, non tamen ratione sui V. G. negatio hinnibilis in Homine dicit persectionem.xa tione risbilitatis, eui ad versatur hinnibilitas. Vidimus au . rem contra Suarez , unitatem dicere persectiooem ratio. ne sui. Λliae oppugnationes apud Mastilum ubi supra num. 4r.3 Quo ad a p. nimiium adversus Scotistas, quod tale
postivum non distinguatur formaliter ah ente, & adversus Avicennam quod non distinguatur realiter, palam si peris dicta q antegressa r. num ε. s. Quo ad s. p.rum itum quod etiam e notatio negationis, Idest negatio erantiolata importetur formaliter essentialiter ab uno antequam pro tur , reccile qu/d nupet num. 4.adueis fritilagam set ipsi, nimirum nos hie loqui, non denegatione identitatis cum alio, idest divisone ab alio quoniam haee. ut piaegresso art. conspeximus, de secundario duntaxat importatur ab uno re primatio ab H qti,dὶ sed de
regatione di Wisionis in se, ideu de Indivisione in se. Quo supposito Prob. Absque tali indivisione . sive negatione divisonis
In se non habet ut sarmaliter unum; quemadm dum absque relatione habetur duntaxat fundamentum relati, non vero esse telatum formaliter: ergo negatio illa sormaliter essentialiter petitur ab uno.Quia tamen nihil potest aeque primo eonstare ex positivo,
di negativo, ideirco dicit ut in recto importari negatio coninnotata, hoc est negationis connotatici; quae monotatio est quid positi νum, nimi tum ipsum ens ut connotans. Imporistatur tamen etiam ipsa negat lo ut actu eonnotata , saltemper se loquendo: Quicquid si, num inteidum per accidens possit actu non habeti. I. m.
. A Rg. r. probando, qu/d unum nee expilati/ distim n. guatur ab ente. illud qud ad explieitum distinctum