장음표시 사용
51쪽
M . DIssERTA Tio DOGMATICA culus nec itatis excludit. Eadem Evangelica lex, quae Contritionem de Baptismum sancit esse duas humanae salutis necessarias coacaussas, per solum sine propria Contritione Baptismum dignatur salvare parvulos, & hanc exceptionem statuit in aliam legem. Hinc similem etiam miserationcm impendi imperfecte contritis, & Sacra inenti copiam non habentibus, moribundis adultis solide Augustinus concludit. Amborum justificationem fieri dicit aliquid necessarium per singularem misericordiam complente Deo, atque ita esse privilegiatam, quasi irregularem, aut certe saetam ex regula speciali. Quam omnem Epist 77. doctrinam in laudatis ad Hugonem Victorium steris eximie ill
strat & confirmat sanctus Bernardus. p. o. Confirmat & quarta Synodus Carthaginensis: qui at- .rente leges Poenitentia exequuntur, si casu in irinere rei in nutri mortui
fuerint, ubi eis subpenni non post, memoria eorum o orationibuι-obla- - riambis commenditiis. Et prima Vasensis: Pro bis, qui P tentis accedita in bona vita cur sti satisfactoria compuncti exirentιs, sine communione
inopinato uonnumquam transitu in agris aut itineribin praveuiuntur, oblorionem recipiendam, o earum funera ac deinceps memoriam Ecclesiastico cap. ID Hfectu prosequendam. Et secunda Aurelianensis: Oblationes defunctorum, qui in aliquo crimine fuerint interempti, recipi do ere censemus, si ramen non ipsi sibi mortem probentur prurijs manibus misisse. Quales
Canones adduci possunt multi. Quod istud in substantia ipsum proci- Catechumenis defunctis fiers possit,& recte fia circa Valentiniinum secundum Imperatorem docuit S. Ambrosius verbo & exemplo. N que adversatur prima Bracarensis Synodus: Placuit m Catechumenis mm Baptismi redemptione Afunctis neqae oblationis commemoratio, neque
psallιndi impendatur escium. Nam ct bos per ignorantiam usurpatum est. Nequiquam pro illis sacrificia aut alia Ecclesar sussi agia vetat, sed dumtaxat ipsorum nomina, quod certum adversari antiquo Canoni, recitari. Neque id existimo factum a sancto Ambrosio. Nec item pro presbytero non baptizato si ri iussum ab Innocentio tertio. Et nim etiam hodie ipsum non facit Ecclesia Romana. Alia est Caie-chomenorum caussa, alia P oitentium. Hi quandoque obtulerant, perceperunt Eucharistiam, di plena communione fuere gavisi, ideo
se tamquam in eamdem per extremam in vitae extremo Contriti
nem, & a D vina miseratione adjunctum deficientis Sacramenti DP plementum restituti, possint sacta ad recitatum ipsorum nomen oblatione honorari; at vero Catectumeni morientes licet eadem via justitiam acquirant, non acquirunt characterem Baptismalem , omnium Sacramentorum ianuam, kleoque pro ipsis offerri non licet, seu
52쪽
DE CONTRaetioNE ET-ATTRi Ti r. VI plorum nomen in sacrificio recitari. Quidquid sit, adducti Canones lucide confirmant nostram lila adsertionem. Quarta quaestio est, An istud deficientis Sacramenti supplementum Effecti Divina miseratio per statam atque insallibilem legem iaciat omni hic videtur Contritioni impei sectae, cunctisque Catechumenis ac Poenitentibus, 'φ'' licὸt tantum imperfecte, contriti si Haec est quaestio inter Ottonem singensem Episcopum & sanctum Bernardum mota praesertim, cujus hic adfirmativam partem tenuit,ille negativam. Nec aliud sensisse existimo S. Fulgentium, aut sanctam Gregorium Nysenum.
Agit enim hic adverssim morosos Baptismi ultra consuetum Cat chumenatus terminum dilatores, & de ipsorum dumtaxat, licet con- .vcrso ad Deum corde Sacerdotem & Sacramentum moribundi inclament, salute se multum dubitare dicit, ipsam eis diserte non a uindicat. Et quomodo sanctus Fulgentius, cujus tamen verba duriora sateor, possit a sancto Augustino discordaret Sanctus quippe Augustinus pro solis illis, quos non contemptus seu gravis neglectus, sed . mera citra culpam necessitas Sacramento spoliat, in supi ὶ adductis Iocis definit, adeoque de negligentibus, licet in extremis neglige tiam purgent, & ex animo ad Dominum clament, videri possit etiam ipse dubitasse. Sane in literis ad Honoratum Thabennensem Epist pum docet hostilis incursionis tempore, quo plurimi Contritione ad P '
Deum conversi Regenerationem aut Reconciliationem,omnes consolationem solent exposcere, Sacerdotes ac alios Ecclesiae Mini stros non posse sugere, & adjungit caussam: Si Ministri desint, quantum ex
ritum sequitur eos, qui de isto sacula vel non regenerarι exeunt, vel digat lymantio est etiam lacti fidelium suorum, qui eos secum in vita aterna ν qui e non habebunt φ Eos a vita aeterna non excludit, sed ad Divinae
miserat ionis incertum dumtax t suspendit. Etiam in literis ad The dorum Foroiuliensem Episcopum scribit de infirmisi Poenitentiae actionem & Reconciliationis gratiam simul poscentibus, & ante hujus perceptionem destinctis, sanctus Leo magnus: Νου necesse est Epist. 1 t.
nos eorum, qui sic obierint, merita actus 1 discutere, cum Dominus Dein noster, cuius iudicia nequeunt comprehendi, quod Sacerdotale ministerium
implere non potuit, sua Iustitia reserτaperit, ita potestatem suam timeri volens, ut hic error omnitus prosit,ct quod quibusdam repidis aut negligentibus accidit, nemo non metuat. Multum enim utile ac necusarium est, ur eccatorum reatus ante ultimum diem Sacerdotali supplicatione sol ruta
In Synodalibus item ad sanctum Cornelium Papam literis omnes Lapsos instante nova persecutione reparandos &Reconciliandos censuit sanctus Cyprianus, addiditque caussam : Si quis risitis omnibus Epist. 4.
53쪽
forte incurrexit, aut in febribus aut in languore decesserit, nonne nobis ιμ- putabitur, quod tam bonis miles, qui omnia sua d reliquit, O ιontempta
me, o parentibin, ac Lberu , sequi Dominum maluit, sine pace o sine. communicatione discesit Acriter uig Giusmodi Conicitates, licet insigni charitate contritos, mori cum damnationis periculo, ideoque
eorum, qui forsan perierint, animas a durioribus, Reconciliationis Sacramentum illis opportunὸ denegantibus, Episcopis in Divino Epist. Iudicio requirendas. Nuque resert quod in aliis ad Thi baritanam Ecclesiam literis aci firmet fugitivos istos Cons siorcs, ac in fuga morientes, esse vere ac plenὸ Martyres: Loquitur enim de fugitivis integris , quibus Reconciliatione non sit opus. Quare videtur incerta esse haec res, neque profunde nimis inquirenda. Omni cura sat gere nos oportet, ut neque sine necessario Sacramento ad Dominum abeamus ipsi, & nemo per nostram negygentiam abire cogatur. Impersecta Attamen apud Lucam Dacherium initat Theobaldi Stampensis, Contritio sub Paschali secundo Pontifice floruit, ad Lincoli iensem Epi-m Q scopum non inerudita Epistola, cujus hoc exordium: Si quis prati- ' ' cat, ct predicando temere dissulat aliquem non pulse salvari, qWacumquest citi. hora manu suas Por'itentia dederit, sali tur, nec catholiιὸ sentit. De cona m. i. sequenda per solam sine Sacramento in exiremo vitae spiritu Contritionem salute palam agit, suamque adsertionem vult esse certam, & adeo universalem, ut adiungat: augustinus de Sodomitu in lacu submersis tractans dicit, quod quidam ex illis satrati sΝnt, per bonam compumctionem, O verum cordis gemitum, quia non solum super Ma cogitati.ηes,
sed etiam prara actiones ante vim coi ny inctionis fugiunt. Vel um non m
mini me istud in Augustino legisse. Multo interim Patrum testim nio omnia haec confirmat Theobaldus, & concludit: Patet quod quia
cumque bonam voluntatem habebit in terris, acem indubitanter O gloriam consequetur in caelis. Amen. Si quis hanc E stolam imp obare voluerit, ct hos prefatos Doctores Catholicos recipere noluerit, lapide percutiatur, percussus comminuatur, comminutus in pulverem rιdrgatur. Eamdem sententiam in opusculo de sorma sacramentalis Absolutionis tradit Ioannes Gerson , & in supra laudatis ad Cremonensem Episcopum literis Innocentius tertius Pontifex videtur supponere. Quidquid sit, pium hunc de Divina in nos peccatores clementia sensum
54쪽
Discutitur doctrina Eminenti fimi Domini Cardinalis Roberti sellamim.
Dominus Cardinalis Robertus Bellarminus, Ecclesiasticae non EYpoti itur solum dignitatis, sed etiam eruditionis ac omnis scientiae emi- sententianentissimo gradu illustrissimus, nostrae,qua solam charitate persectam Cardinalis atritionem sine suscepto actualiter Sacramento iustificare dicimus ης l. μ' insallibili extra Martyrii etiam aut extremae necessitatis articulum ' 'lege, adsertioni plenὸ concordat, agens.adversus Martinum Κemnitium, hominem Luteranum, & nescio quem alium in Catholica Ecclesia Doctorem ante annos paucos, qui in libro, quem de cbaritate conscrinit, aberius communem sententiam docuit Catechumenis o Parmientibu . quamvis perfecte conuUs,o charitate flagrantibus,non remitti pGςηta, In reatum mariis aterna, vise cum vel Bapti intur, vel Reconcisoantur ministerio Sacerdotum, nise forte in articula mortis. Etiam nos
improbamus Doctorem istum, eiusque dogma detestamur, atque ideo cum Domino Cardinali plene convenimus. Quia tamen inter veram, flagrantem,& persectam, seu inter natam,nutritam, adultam, robustam, de persectam charitatem, varioque isto eius gradu variὸ formatam Contritionem laudatus Antistes aperte de disertὰ non distinxit, sed ex quibusdam verbis videri possit consudisse, labendi quasi ansam quibusdam praebuit, ideoque omnino opus est, ut ejus ygumenta, quae ad lapsum illum purgandum pondere & fundamento non penitus carent, adducam, enodem , aut potius exponam, ostendanique Dominum Cardinalem solis verbis, non sensu mihi adversari. Ad productum ergo S. Augustini ex tertio decimo super sancti Exponitur Ioannis Evangelium tractatu locum respondet Dominus Cardinatis: hugusti hi Dico Ahavstinum loqui de eis Catechumιnis , oui neebrunt ad Baptismum 'φς μες occedere. Talis enim, quantum pis prosiciant, nunquam sunt vere iustificati, ''
cum nec in re, nec in voto Sacramentum Baptismi babeant, nic Hra ch Ibinnem. ritate flagrent. Vera enim charitas, ct verum Baptism Porum non pir- Tom. mittunt hominem esse negligentem, aut sapit mi contemptorem. Quare ἰρ- Cemr. H. cum augustini, QuΑNTura Cura E CATECHuMENus PROFiCIAT, 1.2.c. H. ADHu C sARCINAM IN I u ITA Tis su AE PORTAT, NON EI DI ΜiT- τι TuR, Misa Cura vENERIT AD BAPri,Mura, intellige de re aut
arrinii O vero de derio. Nam apud Deum animus pro facto reputatμr. are idem augustinus scribit latron m , qui cum Christo cruci xu Dit,
55쪽
8 DissERTATIO DOGMATre Anon caruisse Baptismo, quia non elis accipiendi voluntas defuit sed nos accipiendi nec iras assuit. Respondeo latronis illius, d. quo nonnunquam praeiudicium captatur. βνι tentatur contra Baptismatis Sacramentum, Baptisina esse incertum e Variat non selus Augustinus, sed Patres passim omnes. Ut ut sit, non facit ad rem praesentem. Eius enim, qui in Dominum Crucis mal
dicto adfixum, & omni ludibrio expositum credidit, fidem mire αmerito extulit semper omnis Ecclesia,credidit persectam suisse, ideoque aptam justificare sine Sacramento. Deinde, Domini ad illum gratiosa vox, Hodie mecum eris in Parasse, Sacramenti vicem possit omnino supplevisse. Praeterra, necdum tunc erat constitutus ordo Ecclesiae, ideoque nec Baptisma obligabat. Addo de Baptismi contemptoribus aut neglectoribus Augustinum nequaquam loqui: Loquitur enim de Catechumenis Divina charitate flagrantibus, in op rum justitia insigniter proficientibus, & multos fideles praecedentibus, quorum iustitia iam superet Scribarum ac Pharisaeorum iustitiam, & cui ad capessendum regnum coelorum desit solum Sacramentum. At vero in contemptore Baptismi, inquit in libro de unitate Ecclesiae, non potest esse Iustitia. Et in quaestionibus super Exodum:
Contemptor Sacramenti inrisibiliter sanctificari nullo modo pote,t. Nequit habere esuritatem,aut veram Contritionem :Quod ei Sacramenti v tum sit omnino pars essentialis. Longe minus possit charitate flagrans esse, aut in operum iustitia fideles supelare. Immo Augustinus loquitur etiam de Competentibus, quos novimus tamquam cervos ad sanctum Fontem anhelare. Et boni operis votum, non nisi dum iacti deest facultas, pro facto reputatur. Notanda sunt Augustini verba, Quantumcumque Catechumenis proficiat: Aiunt solam, quae necdum persecta sit, tendentem adhuc & proficientem charitatem sine actua-Ii Sacramento passim non justificare Pergit Dominus Cardinalis de alijs sancti Augustini locis: ad secundum d: eo Catechumenum cbaritate patrantem non carere 'emisione peccatorum. Quod autem desit illi baptismi susceptia ad capessendum regnum cacarum, non idebest quia non habeat remsitonem peccatorum, sed quia tenetur saptismum suscipere, ni nec itate aliqua excludatur. εt si contempserit vel neglexerit accipere, reus est , c, damnabitur , non quia nunquam habuerit remisionem peccatarum, sed quia Sacramentum cen-rrmpsit, in cuius virtute ct voto iusti catin erat. Ita Augustinus ibidem
τι REu y IBR1τ. Respondeo Catecbumeno peccatorum remissionem
56쪽
DA CONτRGIONE, ET ATTRITIONE. '9nem habenti nihil deesse ad capessendum Dei regnum. Sola enim peccata separant inter hominem de Deum, & ab eius regno excludunt. Profiteor Baptisma esse ab ipso suscipiendum, & line grandi crimine non posse negligi, longe minus contemni; verum antequam ita delinquat, & quamdiu charitate stagrat, quid ei, si peccatorum remissionem habeat, ad capessendum Dei regnum possit deesset Aliquid tamen Baptismo acquirendum deesse adfirmat constanter sanctus Augustinus: Utique remissionem peccatorum. Quare haec Augustini verba, Catechumenum charitate flagrantem, rectius exposue runt nostri olim Scholiastae Lovanientes: Augustinus charitatem generatim accipit pro dilectione , qua Deum tamquam omnis Iustitia fontem, summum, bonum diligimM, cuiusmodi ct ante iustificationem requirit
Concilium Tridentinum. Famdem tamen a charitate distinguens, ut qua' amicitia cum Deo, qua eum puro corde in nobu iam habitantem, ut Patrem nostrum , summums ac beati cum bonum diligimus. Hac iusterum ranium est o filiorum Dei, quoniam tota TMutas inhabitaι. Non ergo ante iustificationem reperiri potest vel in Paenitente, vel in Catechumeno, cui ad capessendum regnum cariorum desit adhuc peccatorum remigio, A solutione vel Baptisma conserenda. Habitualem & actualem charitatem di sti nguunt, & hanc, licet flagret, dummodo adulta dumtaxat aut robusta, & nondum persecta sit, adfirmant in Poenitente aut Catechumeno esse ante & citra remissionem peccatorum.
Ad adducta sancti Augustini e Consessionum libris loca Dominus Cardinalis haec scribit: Ad secum ex Cons iani bin dico, meritὸ Augustinum ante Baptisma nunquam fuisse securum, quia non certo sciebat se ν ram charitatemo Contritionem habere. Nec secerat totum quod poterat ad remissionem peccatorum accipiendam. Cum aurem dicit, PECCΛΥΑΜ EA NON DuM REMIsERAs oquitur secundum suam conscientiam: Ipse enim ita existimabat,nec poterat homo pitu o bumitu aliter existimare.Non
tamen propterea sequitur id verum fuisse. Nam ct plerique Sanctorum dicunt se maximos peccatores esse, O dignos gehenna. Et licet mendaces nansnt, quia dicunt quod sentiunt, falsum tamen ne dubio dicunt. Respondeo Augustinum de vera sua charitate & Contritione suisse omnino certum. Adfirmat id ipse in octavo Consessionum libro: Dicibam hac, O sebam amari a Contritione cordis mei. Et in sequenti libro e Sagittareras tu cor meum charitale tua. Et in libro de fide & operibus: Aη usque adeo dissimulamus a sensibus nostras, ut vel nos ipsos non recordemur, quam fuerimus attenti atque fissicit, quid nobis praciperent a quibus
57쪽
so DissERTA Tio DOGMATICA L. I. e. i r . tempore scriptis libris, illustratae Diuinitus rationi aienii, Multum profecisti, reponit: Quamquam tibι respondere non psim, nunquam tamen mibi persuadebis, ut haι afectione meniis, qua nunc me esse sentio, nihil me profecisse arbitrer. De sua igitur vera in Deum charitate di Contritione erat certus ac securus. Quocirca dum peccata sua ante Baptismi
susceptionem sibi necdum fuisse remissa scripi postea Episcopus, nequaquam ex errante olim privata conscientia, sed ex communi totius Ecclesiae sensu scripsit, ex quo & praedicavit: Quantumcumque Care-ιbamenus proficiat, adhuc sar cinam iniquitatis sua portat, non ei remittitur, nis dum venerit ad Baptismum. Et sane fetus, cilicia, cineres, nudi pedes & cervices, substrationes, scrutinia, manus impositiones, &istiusmodi varia plurium annorum durissima paratura, quam uti necessariam peccatorum remissioni accipiendae praeparationem, &justum tantae mercis pretium exegit & i Catechumenis & a Poenitentibus olim Ecclesia, lucide evincunt,quod tantum donum ad quemvis imperfectς charitatiueu Contritionis actum dari ipsa non censu rit, adeoque & Augustini conscientia nunquam errarit. Hinc & supra laudatam cum semetipsa pacem, quam esse effectum remissionis peccatorum definit sacrosancta D identina Synodus, illa non sensit, nisi post egressum e salutaribus aquis.
Examinantur alia Domini Cardinalis fundamenta.
PAlmare Domini Cardinalis fundamentum sunt superies adducta, & alia plura similia Divinarum literarum testimonia, quae ad conversum peccatorem adfirmant statim converti etiam Divinam mi seri cordi a m, & omnem veraciter poenitentem ac diligentem redi. Iigi mox a Domino Deo, adeoque & donari remissione peccatorum. Respondeo omnia ejusmodi loca exponi a sancto Leone magno in literis ad Theodorum Foroiuliensem Episcopum: His, quι in limpore
nec iratis, o in periculi urgentis instantia, prasidium Poenitentia o mox Reconciliatronis implorant, nec satisfactio interdicenda est, ne Reconciliatio deneganda, quia misericordia Dei nec mensuras possumus ponere, nec tempora defuire , apud quem nullas patitur venia moras vera converso.: Nullas patitur veniar moras, non ut ipsa per semetipsam statim consequatur remissionem peccatorum, sed ut in supremae necessitatis gratiam mox vestiatur Sacramento, per quod ista remissio detur. Omnia, inquam, Divinarum Scripturarum, contritis &ad Deum diligendum convel sis peccatoribus dandam mox peccatorum veniam
58쪽
Da CONTRITIONE ET ATTRITIONE. Ipromittentium, adducta testimonia soli, si quidem imperfecta sit,
Evangelicis novorum Sacramentorum vestibus adiutae charitati de
Contritioni promittunt: Ea quippe sola est quemadmodum in novo Testamento oportet. Aliam expolitionem in libro de gratia de libero arbitrio adversum Pelagianos, hocce Divino testimonio , Sι ro lueru conservabis mandata, ad errorem suum abutentes, tradit sanctus
Augustinus: Per Jesu Christi gratiam fit, Ut bona volunta , qua iam
esse capit, augeatur,'tam magna fui, ut post implere Divina mandataqμα res erit, cum plene perfectessi voluerit. Ad boc enim Patet, quod scri r m est, SI voLuERIs Corus ERvABis MANDATA, ut bonist, quι voluerito πρη potuerit, nondum se plene relle cognoscat, o orti ut babeat tantam νρluntatem, quanta suscit ad implenda mandata. Certum est enim nosm vota servares polumus, sed quia praeparatur voluntad a Domino, ab
isto petendum est, ut tantum velimru, quantum suscit, ct valendo faciamur. Sola robusti Sina ac plena voluntas est valida ad omnes Dei leges. Etenim montium transtatio, & alia fidei per Dominum Jesum Promi S charismata fieri non possunt, nisi ab ampla illa, quam in saeculi fine vix inveniendim idem Dominus praedixit. Ita di peccatorum remissio est fructus& effectus nudae etiam charitatis de Contritionis; non cuiuscumque, sed solius persectae: Imperfecta omnis, etiam adesta & robusta, eget adjutorio actualis.Sacramenti. Solius
nobilioris speciei dignitatem in totum genus transtri bere est genus probatissi nae locutionis. Laudatam sancti Leonis Epistolam, haec praesertim ejus verba,
Nudas patitur renia moras vera conpersio, adducit etiam pro se Dominus Cardinalis. Respondeo antiquum, qui Poenitentiae pro gravibus peccatis actionem seu satisfactionem non una cum data Absolutione
imponi postea adimplendam, sed ante ipsam plene expleri iussit, E
clusis rigorem fuisse quoad moribundos mitigatu a tertio decimoCanone Niceno, mandante nullum deinceps necessario,quod tribus antea peccatis fuerat usque tunc negatum in quibusdam Ecclesiis, postulatae Recociliationis viatico deinceps frustrari. Verum rigidiores quidam Episcopi mandari dixerunt de solis Poenitentibus, qui sani maternam Ecclesiae pietatem implorarant, Poenitentiam acceperant, & diligenter peregerant usque ad infirmitatis adventum,ideoque ad alios, quos solus mortis timor ad Dominum coegera Lapsos gratiam istam non posse extendi: Eis Poenitentiae actionem & Reconciliationis donum non nosse simul impendi, sed quaedam interstitia etiam ab his esse se vanda. Fundabant se in sancto Cypriano,qui Pacem Lapsis moribundis dum dandam sanxit, sanxit de lolis qui vivi Ecclesiae sores ad
59쪽
s: DissERTA Tio DOGMATICA misericordiam pulsarant flentes,addens in Epistola ad Antonianum Episcopum de caeteris: Non est digniu in morte accipere solatium, quidum νιxit, non cogitavit se moriturum. Hanc duritiem improbat &proscribit sanctus Leo, dicens verae, quae etiam in taliter Poenitentibus prae sumi debet aut sperari, conversioni nullas a Deo optimo maximo fieri veniae moras, non ut ipsa per semetipsam sine Sacransento accipiat veniam, sed ut satisfactionis & Reconciliationis, a quibus illam accipiat, Sacramento & adiutorio vestiatur. Vestime tum illud di adiutorium ait illi esse adeo necessarium, ut dum non per contemptum aut gravem negligentiam, sed per improvisam n cessitatem adhibcri non potuerit, laudatae conversionis fructus&successiis sit nobis incertus, & Divino Judicio reservatus. Proinde sanctus Leo palam est nobiscum. Et iam totius Ecclesiae consensum producit Dominus Cardinalis,& scribit: In Eccis a sape conceduntur a Pontificibus indulgentia habentibus Contritionem peccatorum suorum cum proposito Conse nis Sacrament ala suo tempore facienda. Et eadem indulgentia a fidelibus toto orbetibenter is cum gratiarum actione suscipiuntur. At certum est indulgentias hoc requirere, ut qui eas sumit iam sit in flatu gratis, ct liber a reatu mortis aterna, ct solum pro temporalibus paenis satis sacere teneatur. Induste
tia enim a temporalibus poenis homines liberant, si tamen prius ab aternarum reatu liberati fuerint. Quare universa Ecclesita credit per Contritionem cum voto confessionu a reatu peccaιι mortalis hominem liberari, atque ingratiam cum Deo redire. Respondeo aliud esse indulgentiam , aliud ejus fructum seu effectum. Eam posse in statu peccati mortalis donari
atque acceptari, nemo dubitavit unquam: Eam enim ante Reconciliationem passim dedit Ecclesia antiqua. Sacramentales satisfactiones uti passim ante Reconciliationem imposuit atque expleri iussit, ita quoque indulsi& relaxavit. verum tam expletionis quam relaxationis structus seu essectus non nisi post remotum reatus seu pe cati obicem in Reconciliatione, & per ipsam dato gratiae statu sumebatur. Eodem modo fit etiam in laudatis per Dominum Cardinalem indulgenti is. Dominus Cardinalis adducit etiam varia sancti Augustini loca, similia huic in quinto super sancti Joannis Apostoli literas tractatur Si quis in corde suo invenerit charitatem, secum ' quia iam transiι amorte ad vitam, iam in dextera est. Et adiungit: at num in dextera esse
dici potest, qui adhuc reus est gehenna, o flius ira ac perditionis ' Adducit de alium ex laudato tractatu locum: Dilectio seu discernit interfu/s
Dei θ filios diaboli. Et haec omnino adsidua est sancti Λugustini doctrina.
60쪽
ctrina. Respondeo primum cum alijs similibus locum intelligendum& de persecta charitate, & de impers cta. Quod enim quaevis etiam
haec, praesertim si adfectu sit super omnia, peccatorem resuscitet, vivere faciat, adiaque &a morte ad vitam transferat, super ex authenticis testimoniis ostendi. Transfers 1 morte, non quidem ad habitualem remissionis peccatorum, tamen ad actualem fidei & boni operis vitam. Eadem, licet non sola, tamen per Sacramentum, quod Augustinus nequaquam excludit, adjuta, omnino transfert a sinistra ad dexteram. Possit tamen de solam persectam charitatem sanctus Augustinus in istis verbis respicere r Quod enim persectae charitatis laudes de vires toti generi frequenter adscribat probatissimum Canonicae etiam locutionis gen& , dixi iam supra , & est manifestum. Alium a Domino Cardinali adductum locum exponit frequenter ac patenter ipse Augustinus, dicens Dei filios a diaboli filiis nec per Sacramenta, nec per Ecclesiasticas dignitates, nec per gratis data charismata, sed distingui per solam charitatem, quod nempe alia omnia sine hac sint inutilia, & non prosint. Quocirca exinde non pro squamvis solam sine Sacramento charitatem justificare, sed sine cha ritate neminem ab ullo iustificari Sacramento, quod hoc in Scripto praeserti m nitor persuadere. Pergit & urget Dominus Cardinalis r uui charitatem habet , legem
igitur, ut qui charitatem habent, liberi sint a peccato, quandoquidem sancti Int, o luem impIrant, quod nemo potest, ns a peccato iustiscatu . Respondeo haec Apostoli verba, Qui diligit, legem implevit, Plenitudo legis est dilectio, esse non cujuscumque, sed solius, utpote quae sola totius legis adimplendae vires habeat, persectae charitatis encomtum. Etenim Divina, quam in hac vita a nobis completam oportet, lex est, Pest cencupiscentias tuas non eas, seu nulli cupiditati adsensum, adfixivum praesertim, praebeas: Quod lucet fieri non posse, nisi per persectam charitatem, quae sit patiens, sortis, benigna , non agat perperam, non cogitet malum, omnia sufferat, credat, speret, & quam n
Just mors, neque vita , nec ulla creaturae dilectio possit a Christo esu separare. Quare omnino profiteor legem adimpleri, seu intcgre observari non posse, nisi a regeneratis ac justi ficatis. Quisquis enim legem adimplet, jam persectam charitatem habet, ad coque est iustificatus. Verum quod longe aliud sit legem adimplere, seu totius le-