장음표시 사용
111쪽
ros M. TULLII cIcERONI snecestas,inficitis,aut casus. Post ema deprecatio,quia minus est in ea praestiae, minius firmamenti, ea tum nec saria, quum quid fecimus motu animi σperturbatione sine ration ueniams deprecamur. Et haec, inquit,d 1ensionem contra crimen in lagitiims iudicijs non habet, quod ordisarq iudices, Cr legia bus,Cr iureiurando,utque religione teneantur: sed in liberis disceptionibus. quum qui discemi, atq; cognoscit, legibus es solutus. Vt rex, ut popuIus unia versus nubereri quidem potest,ac veniam dare supplicanti, qui omni praesidio relictus ad unam conjugit myicordiam Astera est deprecatio iuncta dei nax sioni, in omnistri iudicio perutilis, Cr in peroratione frequens. Posteaquam
partes generis huius oriendit, ut Iocos ad confirmationem mondret, eadadit: Ex controversia naturas quaestionιs huius quaeri solet, sitne actum iure. Me est,segibus. Rectene, hocnt,ex aequo σbono. Quorum duorum disturitatio ex Iocorum descriptione sumenda est, tam ea quae principio digerit locos Rhetoricos,ium ea quae postea tradetur in explicatione caussarum forensi. Ex his enim multa repetentur in tribus illis generibus dicenti, quia se mutuis auxiliis omnia iuuant. o. . ALLA. Aut iure sinum. Ut Orestes, qui ideo sie matrem defindit oecidisse. quia i patrem suum occiderat. Necessitate. Ime in diuisione qualitatu stitus superius exposuimus. In legirimis. Qηia Iegum praescripta iudices sequi oportet. In liberis. Ut fiunt apud principes, qui jtituunt libere ut uolant animaduertendo, noscenti M. Ex locorum. Quos ipsa pro creen obιs causa.
C. F. Agesis ergo,quoniam in confirmatione,&reprehensionem diuiseras orationis fidem, & dictu
de altero est,expone nunc de reprehendendo. C. P.
De resti, Aut totum est negandum quod in argumentatione
m si aduersarius sumpserit, si fietiam, aut falsumesse poG sis dicere: aut redargueda ea quae pro uerisimilibus sumpta sent. Primum dubia sumpta esse pro certis. Deinde etiam in perspicue falsis eadem posse dici. Tum ex ris quae sumpserint, non essici quae uesint.
g τ s. Q. v A E ad faciendam fidem pertinent, in confirmationem er reprehen sionem diuidunturi dictum de altera, nune exponenda reprehensio, siue refueratio.Qui restast aduersarium,aut sim Sisa ue negat, aut redarguit ea quae pronerisimilibus sumpta sunt, in quibus aduersarius arbitratur esse 'mam praestadium
112쪽
PARTITIONES ORATORIAE. ro, Eum. Extra haec duo nihil est. Nam si quem reprehendimus, aut negamum ab eo dicta, aut admittimus. Sic connituuntur duae partes. Si quid Hamuimus, idi a caussa nostra tribus motis amolimur: t enim certum est,aut dubium. Si duat biam, contemnimus, eludimus. Si certum, dicimus aut in perstitae filiis idem, posse dici,aut ex eo non effici quod uelit aduersarius. In haec genera reprehenisi jiones omnes cadent. Proponamus exempla, Si erit palam μὴ , negare satui est,inquit Fabius. Ut pro cluentio cicero eum, quem dixerat accusator epoto, poculo concidisse,negat eodem die mort .Ficta sunt pro Sexto Roscio, Pinai quam isti intellexerunt summa diligentia uitam sexti Roscij eustodiri, nes bi, vilam caedis faciundae potorum dari, consiliam ceperunt planum Meris cri audaciae, ut nomen huius de parricidio Ddirrent. Est alia quidem ratio fili., alia Acti comoedias fetis,non itiam Usus dicimus.contra sunt argumeta j i s quae non dixeris eIem .quamobrem a cicerone diuitatur. Dubia pro creatis usumuntur,ut qui cluentis nomen detulerunt, nitebantur argumento α ι quam necessario iudicium pecunia fuisse corruptum: non ab Oppianico, qui damnatus es e sed a cluentis,qui umore. cicero trahit in dubium, sciti Morisimile ab Oppianico, quamus postea damnato, iudicium pecunia tentiam. Idem pro Sexto Roscio sic rossit aduersariorum crimina,ut eadem conuenirei dicat accusatoribus, etsi putant persticia salsum videri Roscium ab sede meai dis sublatum. Idem pro Cluentis,ex iis quae sumpstrant aduerso de nota ceni fori demonstrat non effici quod velint,cluentiam pecunia circumuenilbe in nocent sed a ueritate deuiasse censores. Aut totum est. Posteaquam de confirmatione dixit, sequitur lacus reo s. v xx A: prebellionis: de quo Quintilianus: Patronus,inquit, neget, findat, transmi rat,excuset,deprecetur olliat, minuat, auertat, desticia derideat. mare in directa stri, atque, visic dixeris,clamosa est actio. Hinc nulla flexus er artes desiderantur.Tum accusator meditata pleras domo afri patronus etiam in pinatis 'querer occumrit. accusator dat testem: patronus ex re ipsa restrit,erci; ideoq; accusationibus etiam mediocres in dicendo susticerunt. bonus demsor, nemo,nisi qui eloquentisimus fuit. Nam ut quod sentio, semct filiam, tanto succusare,quam dclindoe:quantὸ acere,quam sanare uulnera acilius,e . Pris i mum igitur intuendum ni id cui reston uri sumus, proprium sit eius iudicibi an ad caussam extra accersitumnam1i ni proprium,aut negandis,aut de αdentam,aut tranfrendum.extra haec in iudi s stre nihil est.Deprecatio quiadem, quae est sine ulla sterie d nsionis rara admodum, σ apud eos solas tua dices,qui nulla certa pronuntiandi forma tenenturiquanquam illae quos apud c. caesarem, Cr triumuiros pro diuersarum partium hominibus actiones etiam
fi precibM utuntur, adhibent tamen patrocinia: nisi hoc non βrti me de iso a dentu
113쪽
dentis es dicere,Quid aliud egimas Tubero, nisi ut quod hic potest, nos possimust Quod si quando apud principem alium sicut utrum uelit liceat,dicenidum erit, morte quidem dignum eum pro quo loquetratri clementia tamen strauandam esse.Hic non cum aduersario, sed cum iudice res erit. inde deliberatiὰuae potius, quam iudiciatis materiae forma est. In perspicue. Dicemus nans talia esse accusantιs argumenta, ut in man sto allis eade dici posset. Non essici. Hoc est,non sequi ex eιs qvs arguerit.
t s. Accedere autem oportet ad singula, sic univcrias rangentur. Comemorand a sunt etia exempla, quisbus simili in disputatione creditum non sit,conquis renda conditio comunis periculi, si ingeniis homianum criminosorum sit exposita uita innocentium.
FAc TA partitione reprehensonam peruenit ad ea,quae sunt omnium partium comunia.Primum preceptum Mintil. intcrpretatur, Quae turba ua, inunt,inquit,diducenda erunt, quod paulo ante dixi, Eras haeres Cr pauperi, Cr magna pecunia appellabaris a creditoribus, er ono ras Cr mutatvinam
tabidis t6hmenti sciebas. Urgent uniuersa at si singula quaeq; dissolueris, iam
illa flamina,quae magna congerie conualuerat, diductιs quibus alebatur, conci det. . Alterum commune praeceptum de exemplarium commemoratione tractat
in oratione pro Roscio Amerino,ubi narrat cloelii Tarracinensis adulescenistes filios iudicio absolutos, er pusticione omni liberatos, quorum nomιna de parricidio delata Aerunt: quianes struus quisquam reperiretur,nes liber, ad quem eas picio pertineret,praeter duos adulescentes filios,qui cum patre tua gulato dornmerant. in qua distulatione actoribus creditum non es8. Deinde iocus est commums,in quo conqucranda,id est, deploranda conditio communis periculis ingeniis hominum criminosorum,qui sunt accusatores in fissum criamen proniores,sit exposita uita innocentis. quod i m in oratione pro Qui tio facit,Qnintus Hortensius,qui hoc iudicio partes accusatoris obtinet, conatra me dicturia est,cui summam copiam, sculntem; dicendi natura largita chIα fit ut ego qui tela depcllere,er uulneribus mederi debeam,tum id Scere coaga quum etiam telam aduersarius nullum iecerit: I llis autem id tempus imp gnandi detur,quum Cr vitandi illorum impetus potestis adempta nobis erit, ersi qua in re,id quod paratisiunt aere fissum crimen quasi uenenatum aliquod telum iecerint medicinae aciendae lacus non erit. Hic er de conditione e Frier accusatoris ingenio,Cr periculo imminente conqueritur. ι A. Accedere, Singulis liqui partes reprehcnd mgsqgo universam argua
114쪽
PAR TiTIONES ORATORIAE. mmentationem improbemus. Commemoranda. Alia in medium prostremus exempla n quibus licet tales adhibitae fini argumentationes, en no est creta ditum. Conquirendae Hoc dicit. Exclamabimus,er ingemendo, quam sis eonditio humana periculis obnoxia, ostendemus, ct acumine dicentis alicuius, innocentes pericula subire cogantur,er infamias,er damna.
C. F. Quoniam unde inueniuntur quae ad fidem pertinent,habeo: queadmodum in dicendo singulatra flant,expecto. C. P. Argumentatione quaerere De duum rem uideris, quae est argumeti explicatio,quc sumpta ex tione.
is locis qui sunt expositi,conficienda,& distinguenda dilucide est. C. F. Planὸ isthuc ipsum desidero.
C. P. Est ergo ut supra diciu est)explicatio argus Argumentitio menti argumentario. sed ea conficitur, cu sumpserisq si
aut non dubia, aut probabilia,ex quibus id esticias, quod aut dubiu,aut minus Fbabile per se uidetur.
Q v INTILIANVS hunc sequutus autorem de confirmatione pria s εα mura, postea de refutatione, ponmnum de enthmemate Cr epicheremate diiscendum putauit: quia natura prius sinuenire quo pugnemus argumento, siue nosti a confirmare, siue obiecti refutare cupiamin: Ponerius est ex arguis menti seminario producere argumentationem. Argumentatio donitur,
argumenti explicatio, hoc est, materia ad aciendam stim comparatae tractatatio. Ea sumitur ex locis, tum communibus, tum propriss singulorum tuum, ex quibus omnia derivari necesse est. Argumentatio conscienda cr distinis guenda dilucide est, quia argumentum proprie dicta non conscium, scd ii choatum: non diiunctum, sed implicatum: non dilucidum, sed obscurum est. Argumentatio multo lusior explicat argumentum. Argumentum est, Ne per sequare filium pater. Arramentatio est, Natura parentibus ingenuit amo resu Cr charitatem liberorum,'mums Miscuum propinquorum cosi alii ut putres silios l:j patres pie sancte, tuerentur. Quo foedere, qua nece, studiis ne deuincius es optime parens. Ne tu igitur filium, tuumq; sanguinem murto eburifunam persequare. Nonne vitis ut uno uerbo res eadem inuolui Cr in guinei uatione explicari potests sunt qui sciunt hoc discrimen, ut fit arguis mentum res quae probationi alterius adhibetur. Argumentatio, argumenti
115쪽
quia explicatio er clocutio plura uerba demerant,certum con lituunt ordian . Ad conficiendam argumentationem Amenda sunt haud dubia, quae ceran sunt: aut probabilia, quae sit non cem, tamen verisimilia sunt. Ex indubiam is essests er colliges id quod erat dubium. Ex probabilibus nanus probaribilia. hoc qualest,explicat Quintilia. bis uerbis, Quam sit argumentum raritio probationem prae),s, qua colligitur aliud per aliud,Cr quae quod est duribium per id quod dubium non est confirmat, necese est ese aliquid in causa, quod probatione non egeat: alioqui nihil erit quo probemus,nisi fuerit quod aut fit verum aut videatur, ex quo dubiis Messat.certum est Antonium c suri diadema imponere uoluisbe,uidit enim totus sire Po.Ro. Ex illo confrici, Antonium seruire volui se, quod dubium uidetur. Probriise s a filio itastico Lugi bonos,non interj rum patrem. Ex tilo cicero coscit non esse Roscium
parricidam,quod erat minus probabile.. ιιλ. λ iis locis. Qnos in constrinatione Cr reprehensione attigimus hv theseos, id est,causJ. siue controuersiae. nam loci theseos, id est, infinitae quo
planis ante expliti: cr quemadmodum ex singulis argumenta educantur, abunde osten um est. Explicatio. Quid sit argumentum, upra abunde ostenas est. Argumentatio igitur est argumenti extensio.Argumentionum autem duo sunt genera,unum barismus Graece, Latine ratiocinatio: alterum induactio a Latims,d Graecis epagoge nominatur.num epicherema parum admodum
a s logi mo disert. nam, ut Quintilianus inquit, disert abilogismis nullo.
nisi quod illi Cr piares habent steries, er uera colligunt ex ueras, quemadmovidum in mathematicis.Epicherematu stequentior est usius circa credabilia. udare stre semper epichcremate Orator, raro stilogis ius utetur. Vtitur er e thdimemate, quod a Hilogisimo nascitur, propositione una modo detra Ex quibus ia Quoniam si certrum est quod argumentatione accusatoris collectum est,ut responderi non posset, pultin est contradicere.
A, mendi, Argumentandi autem duo sunt genera: quorum fiome alterum ad fidem directo spectat: alteru se inflectit ad motum.Dirigitur,cum proposuit aliquid quod probaret, sumpsitq; ea quibus uteretur: atl his cos firmatis,ad propolitu sese retulit,atcpconclusit. Illa aute altera argumetatio, quasi retro, Sc cotra prius sumit qus uult,eaq; cofirmati Deinde id quod prosponendum fuit,permotis animis iacit ad extremi
116쪽
te dictum est: qumobrem duo ficit argumentandi genera,esterum quod admia id est,rei dubie probationem sine abctuum ratione spectu alterum quod se inflectit ad motum, hoc est, suscipitur magis ad mouendos animos, quam ad simplicem propositionis Mem: quanquam plurimum adiuuat eum, ed aliud eatiam spectat oscium. Prior argumentula fere directo non semper constituitur,
hoc est,recto modo, rectos ordine digerendae argumentationis. Dirigitur naquit,si propositio primu deinde agi ptio ponatur,er utras confirmetur,si
modo confrinationis eget deinde complectio Cr conclusio propositi consequaatur ut,bonum est viri M. Nam id demum bonum est, quo nemo male uti potest: virtute ncino male uti potest bonum est ergo uirtus. Dirismus dicitur quo perraro bonus utetur Orator, quia puerile quiddam sapit. sed utetur epicheromate paulo remotiore ab illa concisa er molem cocliasione:quae,ut instutili nus ait,contemptum ex humilitate,Cr odium ex quadam seruitute,er ex copia satietatem, Cr ex amplitudine Solidium parit. Epicherema est Philip. ii. cur prouinciae casio π Bruto datae cur Quaestores additi cur Legatorum numea rus additus atque De adla per te,non igitur homicidae sequitiar,ut liberatores
tuo iudicio sint, quandoquidem tertium nihil potest qy. Peius hoc modo colleag Pt,Prouinciae per te caseo Cr Bruto datae prouincie abs te non dantur ho micissis non igitur homici D, sed liberatores tuo iudicio sunt. Dicut qui iam, Sunt ne em memata argumentationes e Maedam se explicant: ut,bonum est virtus, quo nemo male uti potesti Quaedam inuoluta cr implicata sunt: ut, uincetur infirmus. Hic enim duobus uerb s est propositio, atque ratio. Priora sunt argumentationes, posteriora non sunt. Num argumentatio est argu menti
explicatio. Altera est argumentatio, quae se inflectit ad motum, ea prius suistat quae uult, ut quae possunt animos hominam mouere: eas confirmat, ct nais tura debilia sunt: deinde propositionem permotis animis er allictu concitatis iacit,Cr impetu dicendi contorquet ad extremum. Id autem eo fit, quod si intatio rem proponeret anis simpliciter constrinaret,non tam vehementer arderetallictus, ut in argumentatione dialectica, nullae graues excitantur tragoedis, quando rectifimum argumentandi ductum prosequitur. Huiusce rei prostramus exemplum,ex actione tertia in Verrem: Nam quaero abs te, circunsi bus ne sis Lampsacis coepit ne domum in qua diuersabare, illa multitudo incenderes uois luerint ne Legatum populi Romani comburere uiuum Lampsacenis negare non potes. Haee Cicero si pia voluit. deinde confirmat. Habeo enim tenim nium tuum,quod apud Neronem dixi sti: habeo quas ad eundem literas nusilli. Addit alteram confirmationem, Bessiam ne populo Romano Lampsaci ciuium mere conabatur a cere ab imperio ac nomine nostro uolebat tuitio enim,
117쪽
ti M. TVLLII cIcERONI se ex bis quae legi cr audiui intelligo, in qua ciuitate non modo Legatus p
puli Romani circunsessus, non modo igni, Drro, manu, copi Is oppugnatus, caesiqua ex parte uiolatus sit, nisi publice satu actum it,ei ciuitati bellum indici, atque instre olere. Hactenus confirmationes. Albumit aliud, Quae fuit igitur caussa, cur citam ciuius Lampsacenorum de concione, quemadmodum tute scribis, domum tuam concurreret Iterum confirmat, Tu enim neque in litearn avi eroni mittis, neque in te limonio caussam tanti tumultus onendis uti ita Gbsessum te dicis, ignem allatum, samenta circundam. Lictor nn tuum ocis cibum esse dicis, prodeundi tibi in publicum potestilem Iactam negas, caris huius tanti terroris occultas. Deinde quod proponendum fuerat, iacit ad extreumam, cum igitur quae caussa illius tumultus fuerit, testes a nobis producti diis xerint, ipse celarit, nonne caussam banc quam nos proposivimus, tum illarum testimonia, tum istius taciturnitas perpetua confirmat s Haec multo vehemenvitiora, quam si more Hilogim tractentur, Vim a rere uolueras Philodam fialis. Num Lampsaceni non sine caussa te incendere voluerunt. Nullaesi alia caussa praeter illam, ergo ea est. Quod si grauiores a laeus, Cr exempla quoris, inuenies duobus locis, tibi tractamus amplificationem. Noluimus hoc aragumentradi genus cum amplificatione pe scere, etsi aliquid habet commuis ne cum Ha: nec eam cicero excludit, sed exemplum proponere robustius, amplius, Cr concitatius, quam quod rectam argumentandi rationem obstruat.
In quo si dicat se ipsie proposivisse caussam quam iacit ad extremum, non biequidem, sed narratione superiore proposuit, nec trum secutus est argumenta
tradi viam. ι A. Argumentandi. Id est, duobus temporibus utimur argumentatione,Creum probare aliquid ex aliquo uolumus, Cr cum mouere acrius uolamus auaditor . Dirigitur. Sane cicero ipsie in primo Rhetoricorum ueterum
copioseisime argumentationem nobis exposuit, illincs petere satius est, quam a nobis perdiscere, quae in buc re dicenda sint. Paucis tamen tum ipsius, tum Quintiliani sententia, quid obseruandum,dimiras. Quare argumentatio, qua ratiocinatio est appellata, tres habet Aristotela consensiu er firme aliorum omnium,partes. nam is habet im natura,ut sit de quo quaratur, Cr per quod probetur. tertium additur uelut ex confessu duorum antecedentium . prima - ergo erit pars intentio, secunda assumptio, tertia connexio. ut si quaeratur an uirtus sit utilis: in texatur argumentatio, omnis habitus bene sectitutae menaetis,est utilis. uirtus est habitus bene institutae mentis: ergo virtus est utilis. sunt qui quinque faciant partes, ut Cicero in Rhetoricis ostendit, ut Ili propositio, deinde ratio eius, tuin usu pila,Cr eius probatio, quinta complexio. sed nevastam probationum a suis separare oportet propossitionibus, praesertim cum sitne aliquando
118쪽
aliquando tam notae propositio er assumptis,ut probatione non egeant. Sunt, inquit cicero,qui pulvit nonnunquam pose σ oportere complexione supersederi, in id perstima fit,quod conficiatur ex ratiocinatione,hoc modo .sι pe perit,uirgo non est peperit aut .hic sarri esse proponere, Cr assumere, quod
conficiatur,quoniam persticuum sit complexionu rem non indigere. At Cicero exictimat oretino inferendam complaxionem hoc modo, concubuit. itur cum uiro.hocsi noti insurre,inlim,quod siequitur,Fecit igitur incessum. Poterimus etiam breidus colligere,ut dicamus,Quoniam peperit, cum viro concubuit. uel per interrogationem, cum peperit, quis dubitat adulterium comm sies Quod si ad motum tendemus, pluribus verris rem ipsam amplificabimus. Comere erago er expolire conuenit orationem multa aggerendo,non 'lim concludendo. Subiungit porro cicero: Uariare autem orationem magnopere oportebit. nam
omnibus in rebus similitudo est satietatis maenia feri poterit, si non similiter
semper ingrediamur in argumentationem. Nam primum omnium generibus ipsis distinguere conuenit hoc, tum indumone,tum ratiocinatione. deinde κοωμipsa argumentione non semper a propositione incipere.neque semper quinq;
partibus abuti: nes eatim ratione partitionis expolire: sied tum ab assumptio, ne incipere licet, tum d probatione alterutra tum hoc,tum illo genere compleaxioniis uti. Illud quos uolumus intelligi nos probe tenere, alijs quos rationiabus tractari argumentaliones in philosophia multis Cr obscuris,de quibus coratum est artificium constitutum. Verum illa nobιs abhorrere ab Uu oratorio uisa sunt. Illa autem altera. Quae percellere audientium animos cupit. Quasi reu Qvae non directe proponit, kmit,er concludit: sed quae uult cocludeare, sibi primo asumit,deinde confirmat. Deinde id. in d in prima parte collocandam. Permotis animis. Iam incalentibus obeu,quae dicti sunt. Iaciti Et iacit liquis,hoe est, vi aliqua exaggerationis Cr ardore verborum prostri.
Est autem illa uarietas in argumentando,& non Argi mentandi iniucunda distin filo,ut cum interrogamus nosmet rum . ipsos, aut percontamur, aut imperamuS, aut Optasmus, quae sunt cum aliis compluribus sententias rum ornamenta. Vitare autem similitudinem poterimus non semper a proposito ordientes, etsi non omnia confirmando disputabimus, breuiterq; insterdum, quae erunt satis aperta,ponemus: quod p
ex his eicietur, si id apertum sit, non habebimus
119쪽
civi A similitudo parit satietum,contra uariens iucunditatem,qua rautione uaricinus argumentationes,ostendit. Varistas est aut in figuris, aut in eris dine. Figurae numerantuar quatuorriquitas interrogamus nosmetipsos,aut pera condimur,aut imperamus,aut optamus. Quae quoniam non sola sunt,in his acta ripi uult Cr alia plura semientiarum ornamenta, id est, Durus,ut communicaritionem, pemfionem, clamationem. Ordo trifariam dirigitur. Vnus immutut reis Has argumentationum partes,ne semper anteponatur propositio: deinde ponantur assi ptio Cr connexio. Alter interserit quaedam praeter argu menta, ut ossa,ncruis confirmationis alijs quibusdam rebus, veluti carne, Cr cute conateganturi quod nihil est odiosum magis,quam crebra riuna, nuda stigiosa aragumentorum frequentia. Alius ordo breue ent mema collocat pro longa paratium di positioncide conclusione. Inrerrogamus nosmetipsos. Terent. Quid igitur jacium non eam ne nunc quidem quum accerjor vltros E nitamina est, Ire debeo,quia me accersit ultro. Percontari quid it, ostendit Quintilianus bis verbis: Quid tam commune, quam inurrogare,ues percontaris Nam utramque utimur indi irrenteri. quin alterum noscendi,omon arguendi gratia videatur adhiberL Haec ille. De percontatione luculentum est exemplum, quod paulo ante et imus ex actione tertia in Verrem. Imperamus. cicero pro Rabirio: Quin continetis vocem indicem stultitiae vestrae testem paucitatis In crepat,ac imperat. Facies enitamma nuta ruc modo,Tacere vos decet, quia clamor hie ostendit Cr stultiliam vestram, Cr paucitatem. Optamus. I dem in eodem Ioco, Utinam hanc mihi acultatem caussa coce ret,ut possem haec preis dicare,c. Rabira manu Lucium Saturninum hostem po. Romini relictum. Fictentbγmema purum sine figura, Au rem praedicare a Rabirio Saturninum esseeoum,quia bossis erat po. Rom. A' proposito non orditur cicero pro Mialone: Quod si duodecim tabulae nocturnum furem quoquo modo, diurnum a tem si se telo definderet,interfici impune uoluerunt: quis est, qui quoquo modo quis interfictus sit, puniendum putet Hic ratis, inde intentio. De ultero oradine,qui multa conmuscet ornamenta Cr motus,non est exemplum exponetam, quia nimium prolixum conitit autem inter argumentationes, esse Iocos communes, figuras, sententus,ajrctus, expositiones,commorationes, quae sunt aris gumentatioms ornamenta, Cr quaesic interseruntur,ut imperiti uix sentiant argi enix. Breuiter interdum quae erunt satis aperta pommus,ncs concludemus. cicero pro Milone: Eius mortis stactis ultores, cuius uitam si putetιs per uos
restitui posse nolitis. Fufius i huc explicari potest, Eius ulcisci mortem iniquus,cuitu ipsi uitam rectituere nolitis: P. Clodi j vitam milituere nolitis,ideo mor
120쪽
m esiti ultores sedere non debetis. Interrogamus. Quintilianus: Mid enim comtmne,quam interrogare o. v Axx uel percontarisnam utroque utimur indiserenter, tam sinum noscendi, altearum arguendi gratia uideatur acti bac Interrogamus igitur cum nosse uoluismus: Perconcita ui contendodi,CT instanti, urgendis caussa, ut cimo ipse pro Ligario : Apud quem igitur haec dicos nempe apud eum, qui cum hoc sciaret, tamen me,antequam uirit,reipub.reddidit. Alim pro caelis,ficta intermisgatione, Dicet aliquis LM igitur est i ua di ciplina s sic tu instituis adolescenis tesser totus ille locus. cui diuersum cst, cum alium rogaueris,no experire παston a cir 'tim subilcm: vi, Domus tibi dereat a babes. pecunia sup abaes at eges. Aliquando conuitiantes, Cr tamen interrogantes, quasi scire mapientes,ut in Pisonem: Scire cupio,quid tandem isto in insu reprehendas, ceu dant arma togae. tuae dicis,inquit,togae Riserum imperatore esse cessurum quid nune te asine litos doceam non opus est v A: sed finita . non dixi hane Dagam, qua sum amictus, nec arma, scutum, Cr gladium unius immatoris: sed quod pacis est insigne,Cr ouj toga: contra autem arma tumultus, atque belli, more poetarum Iocutus hoc intelligi uolui,bellum ac tumulium paci atque otio conresurum. Imperamus. Vt pro claratio: Uest um, Iudices, aequitatem, er mansuetudinem una mater oppugnat at quae mutersquam caeca crudelitate cr scelere βrri uidetis: cuius cupiditatem nulla unquam turpitudo retardavit: quae uiti s animi in detcrrimas partes rura hominum conuertit omnia: cuius eaptiltitia est, ut eam nemo hominem: ea vis, ut nemo Dominum: ea crudelitas,ut
nemo matrem appellare posit, σα eo iam denique addum est, ut sibi praemformam nihil ad similitudinem botann restruarii. Q nare, ludices,si scelus odiastu prohibete aditum matris afvj sanguine. Aut Optamus. modIrequentisime quotidie solet fert,cum dicimus, G utinam nune elucescat verum. tactites id ita esse uolumus significare. Quae sunc Quoniam infinitis propcinoadum inflexionibus uti ad reprehendendum possimus dicendi omametis,quae nos figurae locutioms docent. Vitare autem. Docuit arginentari nos posse uarijs modis: docet rursus uittare nos posse si litudinem, uel si non ex ordine, ut res ponulat,os fuerimus: Cr si non omnia confirmare contendamus: er se quae erunt aper paucis comprehendamus. Quodq; exiis. id est, signitis
eatur tota argumentatione. Necesse. Neyllatur animus audientis,si sortenmus,quae in irre oportea cognoverit.
C. F. Quid illa, quae sine arte appellantur, quae probationes inaiandudum assumpta dixisti, ecquonam modo, ec 'ςi k quonam loco artis indigent: C. P. Illa uerd indi