장음표시 사용
221쪽
Infideles habent Gratiam sumesentem et Ie
Ηls prvlaia, Ae diserte subscribit sanctus
Prosper, lib.2. de vocatione Gentium, C. 3I. is Elaboratum est, inquit, quantum Domi- is nus adjuvit, ut non solum in novissimis is diebus, sed etiam in cunctis retro secuia ,, lis probaretur gratiam Dei omnibus ho-- minibus adfuisse, providentia quidem p ri, & bonitate generali, sed multi mo- is do opere diveriaque mensura: quoniam is live occultu, sive manifeste, ipla est, utis Apostolus ait. Salvator omnium homi-M num , maxime fidelium : quae sententia is subtilissimae brevitatis, & validissimi r is boris si tranquillo consideretur intuitu, is totam hanc, de qua agimus, controver- ,, sam dirimit; dicendo enim qui est Salis vator omnium hominum , confirmavitis bonitatem Dei super universos nomines,, esse generalem: adjiciendo autem maxi-
is me Fidehum, ostendit em partem ge is neris humani, quae merito fidei diviniri tus in iratae ad summam atque aeteria nam salutem specialibus beneficiis pro-
Dius I. Gratia illa, oua Deus infideles ad se vocat, ipsa est quam Pelagiani admittebant , asserentes infideles per creaturarum ministeria ad Deum evocari: igitur revera Deus gratiam infidelibus non largitur. Nev -vorem : Pelagiani namque dumtaxat admittebant gratiam exteriorem c
hortationis, legis & doctrinae: Intellectum s enim, inquit 1. Prosper epistola ad Ruffinum, saluberrimeque perspectum Me tantum eos degratia ren iter, 3 quia quaedam Ubera arbitris sis magistra, sique per cob tam πιι, per
legem, per doctrι nam, per creaturarum comtemplationem, per miracula, perque terrores
extrinsetas iudicio eius ostendat. Porro lonta ab eorum insania , nostra discrepat assertio I quamquam enim non abnuamus Deum sui notitiam, & timorem ingerere infidelibus per creaturarum ministeria, ut docet S. Augustinus lib. de natura , & gratia cap.67. dicens: tam tibique firmasens, qui multis modis per erraturam MiDominoservientem, aversum vocet, doceat re dentem, η'tet Derantem, diligentem exbo tetur, conantem ad vet, exauiat denecam
rem; nihilominus exterior illa infidelium gratia internae adjungitur, qua & illustretur eorum intellectus, & voluntas ad bonum excitetur, dc juvetur; quemadmodum gratia qua homines in Christum credunt, eis sere semper per externam Evangelii praedicationem conseratur, interiorem tamen Spiritus sancti amatum comprehendit. Quam utique veritatem luculenter declarat Orosus in Apologetico de arbitrii libertate, ubi ita Pelagium carpit Mea is semper haec est fidelis atque indubitata issententia, Deum adjutorium tuum, non ,, solum in corpore suo, quod in Eccle- ,, sia, cui specialia ob credentium fidem , , gratiae suae dona largitur, verum etiam ,, universis in hoc mundo Gentibus lon- ,, ganimem suam aeternamque clementiam is subministrare: non, ut tu asseris cum is
discipulo tuo Caelestio, cui jam apud is Africanam Synodum occulta illa lippio- ,,
rum dogmatum natura confusa est in s rito naturali bono, & in libero arbitrio is
generaliter universis unam gratiam Con- is
tributam, sed spcciatim, quotidie, Per ,, tempora, per dies, per momenta, per is atoma, & cunctis, de singulis ministra- ,, re. Ne quis tamen inde colligeret singulis momentis gratiam conferri, paulo rest mentem suam cxplicat, docetque de ijs momentis istud esse intelligendum et quibus deemonis tentationi, vel domestica carnis corruptela ad peccandum impellimur. Evidentissimὶ, inquit, declaratum est, nemini bominum dese Dei acutorium, pr. sertim eum is, seductor inmat , insit infirmitas : idest impotentia exequendi man dati, ex carnis infirmitate prosecta. Dices seruias: Semipelagiani admittebant gratiam sufficientem in omnes effundi, at- ue adeo posse infideles ejus beneficio ad fidem accedere: Sic enim S. Prosper in epist. ad S. Augustinum de ipsis ait: Unia versis hominibus propitiatisηem, quae est in sacramento sanguinis Cisisti, fine exceptione 6- se pro sitam: ut quicumque ad fidem, o, ad baptfmum aeredere voluerint, salvi esse possint: igitur nostra assertio Semipelagianorum errorem sapit.
Nera consequentiam I Semipelagiani namque docebant posse hominem quemlibet naturae viribus, de sine interna Spiritus sancti ope, quaerere, pulsare, credere, atque his naturae operibus gratiam promereri, ut docet S. Prosper in eadem epistola : Priorem, inquit, esse volunt obedientiam quam gratiam, ut initium salutis ex eo qui salvatis, non ex eo eradendum sit sare qui salvat : is, voluntas bominis divisae ratiae
mi pariat Nem. Manifestum est igitur nos
222쪽
ab eorum haeresibus Iongc distare: quippe ne minimum quidem voluntatis ad n-dem , & salutem aspirantis conatum' sine interna, & supernaturali gratia fieri posse amrmamus. Dires tertio: Fides est prima gratia : sed infideles non habent fidem: ergo nec il- Iam gratiam.
Resipondeo , duplicem fidem distingui ;nempe inam qua creditur in Deum qu modocumque , idest, aliquo modo , sive
quatenus cognitum per creaturas, non tamen sine aliquo supernaturali lumine, qualis suit fides in Cornelio, antequam sacramentorum participatione incorporaretur Ecclesiae: alteram a qua fideles sunt, & aqua revera incorporantur corpori Eccle- Iiae. De priori loquitur S. Augustinus lib. I. ad Simplicianum qu. 2. Incipit, inquit, is homo percipere gratiam ex quo incipit, , Deo credere vel interna, vel externa ad- is monitione motus ad fidem: sed interestis quibus articulis temporum, vel celebra- ,, tione sacramentorum gratia plenior, &is evidentior insundatur 2 non enim cateia D chumeni non credunt, aut vere Cor- ,, ne lius non credebat Deo clim eleem
M synis, & orationibus dignum se praeb M ret, Cui Angelus mitteretur: sed nulis to modo ista operaretur, nisi ante cre- ,, didisset: nullo modo autem credidisset, is nisi uti secretis per visa mentis, aut spi- ritus, vel manifestioribus per sensus corri poris admonitionibus vocaretur. Sed in is quibusdam tanta est gratia fidei, quan- ,, ta non lassicit ad obtinendum regnum M caelorum, sicut in catechumenis 3 sicut ines ipso Cornelio antequam sacramentorum ii participatione incorporaretur Ecclesiae.
De posteriori vero fide loquitur idem S. Doctor ibidem, dicens: In quibusdam tan-ra es gratia Dei, ut jam corpori CHisti,
sancto Dei templo deputentur. Prior fides offertur omnibus habentibus usum rationis juxta illud Joann. I. Illuminat cimnem hominem venientem in bure mundum : Posterior vero solis fidelibus propria est. Hinc S. Augustinus cap.9. de praedestinatione Sanctorum: Fides igitur, inquit, ineboata, o, perfecta donum Dei est: biboc donum quibusdam dari, qvibusdam non dari, omnino non dubitet, qui non vult manifestissimis saeris lit-treis repugnare.
I stadiis ex Sancto Augustino lib. de praedestinatione Sanctorum cap.9. Fides etiam inchoata non omnibus datur: igitur non omnes habent lassiciens auxilium ad sa
Distivis antecedens: Fides inchoata quatenus significat fidem Christi incipientem et praedicationem Evangelii non omniaus datur, concedo: quatenus significat obedientiam , & inspirationem Dei , qua nempe Deo interius, Ac exterius monenti, quis parere potest, non omnibus d tur, nego. Nec alia certe ibi fuit mens Sancti Augustini: ibi enim rcfert, & approbat , quae scripserat contra Porphyrium Epistola quarta ; ubi asens de tempore ortus Christianae religionis, resolvensque cur tamditi Deus distulerit adventum Christi, ait: Quid ergo mirum si , ,
tam infidelibus plenum orbem terrarum is Christus prioribus saeculis noverat, ut ,, cis apparere, vel praedicari merito nol- is leto quos nec verbis, nec miraculis suis is credituros esse praesciebat λ neque enim , , ineredibile est tales tunc fuisse omnes, ,, quales ab ejus adventu usque ad hoc ,, tempus tam multos fuisse atque esse mi- is ramur, & tamen ab initio generis hu- is mani alias occultius, alias evidentius, is sicut congruere temporibus divinitus vi- ,,
tum est ι nec prophetari destitit, nec qui is in eum crederent defuerunt: & ab Α- isdam useue ad Moysem, & in ipso P - is pulo Israel, quae 'eciali quodam my- ,, flerio gens Prophetica fuit ι de in aliis ,,
clantibus, antequam venisset in carne. Mee s. Doctor.
Urgebis : Eis Deus denegat auxilium fidei sive inchoatae, sive perseetae, quibus prohibet praedicari Evangelium: sed aliquibus nationibus Deus prohibuit Evangelium praedicari ι legimus enim Actuum I s. quod Paulus, & Timotheus vetati sunt a b piritu sancto loqui Verbum Dei in Asia, &cum tentarent ire praedicaturi in Bythiniam, non permisit eos Spiritus Jesu : ergo gratia fidei quibusdam negatur. Distinguo minorem: Gratia Evangelicae praedicationis quibusdam denegatur propter praevisum abusum, & ob eorum peccata, concedo: gratia quaevis Dcummaniscitans, de ad ejus cultum inducens quibusdam
Dices q. b. Apostolus Actoriam Iq. ait: In praeteratis geἡerationibus rimisit omnes Geniates ingredi vias suas: Igitur non cis auxilia sussicientia subministravit, quibus ad
223쪽
Infideles habent Gratiam sussiclentem et I
verum virtutis, & salutis tramitem sese
ων Ueaventiam; Nam, ut praeclare ait S. Prosper lib. I. de vocat. Gentium cap. q.
Ne in praeteritis quidem saeculis Me eademeratia, quae post Domiηi nostri Iesu Christi resurrectionem ubique diffusa est de qua
seriptum est: tu liverunt coruscationes tuae orbi terrae, defrat muηδε; quamvis enim Γρ riali eura, atque indulgentia Dei populum Dsraeliticum esse electum di omnesque aliae natio nes suas via3 ingredi, Me es, seruntam propriam permissae sunt vivere voluntatem : non ita se tamen aeterna Creatorir bonitas ab illis hominibus avertit , ut eos ad cognoscem dum se, atque metuendum nullis signifieatis. nibus admoneret. Atque ut ostendat quo
sensu Centes dicantur a Deo dereIictae , subdit : stii quidem licti in eo aratione electorum, id est, Iudaeorum, videantur abyssi: sed numquam sunt manifestis, occultisque beneficiis abdicati. Instabas Idem Apostolus ait; suomodo iη--eabunt, in quem non crediderunt, aut 'u
modo credent fine praedirante λ Sed plurimis nationibus non est praedicatum Evange- Iium : subindeque illis non est subministratum medium sufficiens ad salutem. Nego consequentiam: Nam ibidem Ap stolus obiectioni suae respondens ait: In
omnem terram exivit sonus eorum, in mnes orbis terrae verba e eam, quod utique
intelligitur uri de Apostolis, de Evangelicis praedicatoribus, qui Christum ubique
terrarum annuntiarunt, luxta sibi praescriptum ab ipso Domina mandatum . Eritis mihi testes in Ierusalem, in omni Iud , Samaria , cs, usque ad ultimum terrae . HI intelliguntur ea verba de ipso cael ium concentu, & oidinatissima creatura. rum omnium dispositione, per quam faci-ic creator omnium potest cognosci: A magnitudine eη- θeciei, creaturae cognos*Loititer poterit earum creator videri: ait Sapiens, capit. I 3. Invisibilia namque Dei per ea , quae facta suηt, iηtellecta conspiriuntur, sempiterna quoque eius virtur, divinitas, inqui; Apostolus Rom: I. itaut hae sentes , quae legem non babent, nempe Mosai. cam, ret Evangelicam, mi inexe abiles. quia eum Deum egησοι eat, non Mut Deumst. θaverunt.
Hinc Trimegistus in dialogis dicit hune mundum esse praeelarum si, iam in quo ψηκών si tir rasura. Et Dionysius ad a itum, Mandum rerum diviη um, quae η videntur, iste umentum appellat. Et Batalius homil. in Exa meron ait illum esse librum, in quo oritur Deus. Et Athanasius oratione contra idola, esse mineum instrumentum , quo suavis edatur divinae notiatiae concentus: idem esse picturam , quae suum probat Auctorem , quae omnia confirmat S. Apostolus Rom. Io. dicens, Non
est distinctis Iudaei ,-Graeei; nam idem Do
minus dives in omnes , qui invocant eum
Ubi per Ginima, intelligit Apostolus cς-teras nationes distinctas a Iudaeis, quibus Deus consert media sussieientissima ad salutem . Hinc S. Prosper lib. de Vocatione Gentium cap. I s. adbibita, inquit, semper est x verbis bominibus quaedam suprens me sura doctrinae , quae etsi paretoris oreultioris. que gratiae fuit, suseis tamen Maν Dominus iudicavis quibusdam ad remedium , omnibus
ad testimonium. Et cap. II. suemadmodu mquasdam tentes', quod ante non norunt, iurensortium filiorum Dei novimus adoptasas lita etiam nune in extremis munia partibus sunt aliquae nationer, quibus no dum gratia Salvatoris illuxis: non ambigimus etiam eiris
ea ligas oeeusto Judicio Dei tempus vorationis esse di potum quo Euangelium, qaia nondum viderunt, audiant, atqpe subcipiant: quibus tamen illa mensura generalis auxilii, quae deis super amnibus. bomnibus f praebita , non
Petes t An infideles per ea generalia auxilia, quae ipsis conferuntur ad Deum c gnoscendum, & mandata ejus lumine naturali cognita servanda, praeparari possint
ad fidem Christi. Respondeo, i. videri probabilius: uim
quia Cornelius. Actuum Io. Oratione , 6c eleemosynis id assecutus est , ut ad eum Deus dirigeret Angelum, qui ipsum moneret accersendum csse Petrum, ut Christi fide instrueretur, & baptizaretur: Tum quia id docent SS. Patres, de Theologi, nam S. Basilius in regulis brevioribus interrogati ne IV. ait: Ni inciuerit ut aliqui Cornelis me sies, qui in nulla re mala sint oecupati, ast evia, presectionis, bona illa quaecumque pomta suηt in ipsorum facultate, ac cognitione --, suereque exerceant, bis fine dubis ea lar gietur Deus, quae etiam Cornesio. Quapropter b. Thomas quaest. Iq. de veritate art. II. ad primum 1 Si, inquit, aliquis in Sylvis nu- ,, triatur, ubi nihil de fide audiat, nec co- is
gnoscaz possit, ductum tamen ratio. is nis
224쪽
,, nis naturalis sequeretur cum appetitui, boni, &laga mali, certissime est tenense dum, quod Deus ei per internam rati is nem inspiraret quae ad credendum sunt necessaria; vel fidei praedicatorem mitteis rei, ut Cornelio Centurioni. Tum deniis que, quia ad divinam providentiam spe- is ctat, ut cuilibet provideat de necessariis, , ad salutem , dummodo non fiat obexis ex parte suscipientis.
tam infamibat a Bus yrmiderit Deus remedia su lentia ad salutem. inervaηdum, priusquam quaesto fiat sa- tis, hic sermonem non institui de parvulis morientibus post lasceptum sacrum baptisma, illis enim sacramentum hoc esse remedium susscientissimum salutis consequendae nemo dubitat, sed agimus dum taxat de parvulis illis, qui migrant ex hac vita antequam baptiuntur , qui quidem sunt in duplici differentia : quidam enim moriuntur in uteris matrum , idque vel parentum incuria, vel soIo criu, solaque vi naturae r alii vero moriuntur postquam nati sunt, εc priusquam ad annos discretionis pervenerint.
Disse, distinguendum est inter parvulos infidelium, &fidelium; nam parvulis infidelium morientibus sive in uteris matrum, sive sub dominio parentum nulla prorsus humana diligentia potest applicari baptis. mus. An autem parvulis fidelium, sic decedentium possint applicari quaedam remedia , controvertitur apud quosdam Tneologos, quidam enim censent non esse impro- habile parvulis fidelium in uteris matrum decedentibus Deum extraordinaric opitulari propter singularem parentum pietatem, α assiduas eorum preces, ac continua vΟ-ta , quibus Deum exorant, ut parvuli ad Baptismi gratiam promoveantur. Ita docuit Gabriel in A. M.q. F.2. art. 3. ad idque adducit auctoritatem tarsonis adhortantis Parentes, ut orent pro suis parvulis quatenus illos Deus sanctificet, quos praevidit natia baptismi non esse donandos. De Parvulis autem post nativitatem morientibus docuit Caietanus 3. par. qu. . an. a. ubi per
humanam diligentiam applicari non potest baptistius, aliud eis remedium suppetere, nempe fidem parentum applieatam Parvu-
lis, vel ligno crucis, veI invocatione STrinitatis, vel alio modo. Verum S. Pius V. summus Ponti sex hos articulos cum multis aliis, ut erroneos expungi jussit. Praesens difficultas non movetur de iis infantibus, quibus per hominum ministerium procurari potuit Baptismus: eatenus enim
Christus dici potest providisse, ut eis applicaretur baptismus, quatenus illum ad salutem consequendam instituit, ministrosque ordinavit, qui ipsum administrarent, ut praeclare docet S. Prosper lib.2. de Vocarime Gem. ωρ. I . Non irreligiosd arbitror cre-
di, neque inconvenienter intclligi, quod is isti paucorum dierum homines ad illam is
pertineant Fratiae partem , quae semper ,, universis est impensa nationibus: qua uti- ,, que si bene uterentur parentes, etiam ipsi , , per eosdem juvarentur: Omnium namiue ,, exordia parvulorum, totaqlle illa prin- iscipia, necdum rationalis infantiae, sub ar- is bitrio beent voluntatis alienae, nec ullo is modo eis, nisi per alios consuli potest: δε& consequens est eos ad eorum pertine- is re consortium , quorum vel recto, vel is pravo agantur affcctu: sicut enim ex alie- ,, na consessione credunt, ita ex aliena in- is fidelitate, aut dissimulatione non cre- Ddunt. Et cum ipsi nec praescntis vitae de- ,, siderium habuerint, nec suturae: quam ,,
ipsorum factum est nasci, tam ipsbrum is
efficitur non renasci: sicut autem cir- ,, ca majores, Praeter illam generalem pra- istiam parcius, atque occultius omnium is hominum corda pulsantem excellenti ,, re opere, largiore munere, potentiore ,, virtute vocatio specialis exoritur, ita et- ,, iam circa innumeros parvulos eadem is manifestatur electio, quae quidem nec il- istis qui renati non sunt, in parentibus ,, defuit, sed iis, qui renati sunt, praepa-
rentibus affuit, ita ut multis sape, quos ,, suorum impietas deseruit, alienorum cu- ,, ra servierit, & ad regenerationem vene- is rint per extraneos, quae eis non erat pro- is videnda per proximos. Haec S. Prosper, ,, quibus praelibatis, - MR mctomimὀ, quod parvulis sive in utero, sive extra uterum, vel casu, vel negligentia parentum morientibus, Deus non solium praeparavit remedia susscientia ad sal tem, sed etiam quantum in ipso est, providit sufficienter, ut eis applicarentur. Tum quia Deus voluntate antecedente vult --
225쪽
is se. sumetenter praeparavit megia ad salutem necessaria, providitque ut iis applicarentur: nam sapiente agens, qui intendit finem, praeparat media sufficientia ad eum finem consequendum, & quantum ex se est providet, ut a licentur. Tum quia remedium censetur esse suffciens ex parte provisoris, quando habet omnimodam virtutem conserendi effectum, ad quem ordinatur , at desectus applicationis non se tenet ex parte ipsius providentis: sed Deus uatenus omnium hominum salutem inten-it, Baptismum instituit, tamquam medium sufficientissimum ad eam consequendam, intenditque ut remedium illud singulis applicetur; alioqui non vellet sincerὸ omnium hominum salutem: ergo Aec. Tum quia duenique medicus quantum est ex te censetur
aegroto susscienter providisse de remedio,& applicatione illius, qui non solum pharmacum praeparavit, sed&ministris commisit, ut illud deserant ad aegrotum, & ipsi prabeant 3 Iinet aegrotus non possit illud sumere, aut quia prohibentur ministri, &famuli medici, ne ad aegrotum accedant, aut quia aegrotus ipse cum sit aliunde of
minis capitalis reus, a lictoribus publicis postulatur ad mortem: igitur a smili, Deus quantum est ex se, dicendus est providissessissicienter de remedio parvulis necessario ad titutem, clim baptismum ad id instituit,& ministros, ad eum applicandum ordinavit, licet contingat interdum ministros impediri, aut parvulum prohiberi a causis naturalibus, quae caelesti Regi quodammodo servientes , criminis originalis poenam ab ipso exigunt.
terdum per humanam diligentiam parvulis
tam in utero, quam extra uterum morientibus, non posse applicari remedia instituta ad eorum salutem , nihilominus ista inapplicatio non censetur positivὰ volita,& ordinata a Deo, sed tantum permissa. Haec assertio sequitur ex praecedentibus; implicat enim quod Deus sincere velit omnium salutem, & simul positive intendat, & ordinet aliquibus media necessaria non subministrari. adiud quia opposita sententia parentibus
pra rct ansam desperationis, incuriae, &negligentiae, circa ea, quae necessaria sunt ad suorum parvulorum salutem. Denique, cum Deus neminem reprobet ρbsque praescientia demeritorum, non ap-
paret cur postive intendat aliquos patvulos manere in massa corruptionis, & perditionis. potius quam alios: convenientius ergo de divina voluntate, & providentias pit, qui censet Deum intendere quidem, ac velle sincere lingulis parvulis applicari remedia convenientia ad salutem, licet propter suavem ejusdem providentiae ordiri tionem nolit prohibere cursum causarum naturalium, quas praevidet uniendas in perniciem, & necem quorumdam parvulorum, antequam illis replicari possit remedium necessarium ad salutem. Dices I. Non censetur aliquis providere iussicienter ei cujus curam gerit, qui
malum ei impendens non propulsat, dum potest illud repellere t atqui deus prohiabere potest ea , quibus parvuli impedium
tur ne ad Baptismum veniant, nec tamen impedit: ergo non censetur eis suffcienter providere.
Distinguo maiorem: Si provisor sit particularis, & ad speciale honum unius dumtaxat Orai natus, concedo: si is provisor generalis, & commune bonum spetians, nego cum enim provisori generali cura sit omnium rerum, sic singulis providere d in ut reliquarum curam non abjiciat, nec statutum a se disturbet: Deus autem non potest prohibere causas, quae puero in visce
. ribus maternis necem procurant, & ante-uam ad baptismum perveniat, quin praei icium earum natiuae, aut activitati afferat , & politum a se ordinem interturbet, quod utique praestare non tenetur: Neque
enim fato cogitar Deus itur imantibus subventre, inquit S. Augustinus lib. de bono Perseverantiae cap. I a. utis autem non subie ira, cum A uirisque emos communis, aat reι -- mallas in parvulis non divisa providentia,
ni stris, ut baptismus parvulo detur, Deo immen volente non datis , qui eam paululum in bac visa mn tenuis, ut daretur : Ergo
Deus non vult illis parvulis baptisinum applicari. Urmatur ex Epist. I . in qua exemplo illorum parvulorum ante susceptum mptis a morientium, S. ille Doctor probat Deum non velle omnes homines salvos fieri: aquomodo, inquit, iacitur omneν bomius gratiam Disse accepturos, si mae illi quibus uos Aratur, eam sua volamate res e
226쪽
mri; quomammas vult omnes bomiser satas fieri , cum multis Ma detur parvulis, i fine ilia plerique moriantur, qui non habent tam trariam voluntatem, b, aliquando expientibus, Miraηtibusque parentibus, missis quoque et sentibus, ac parmis, Deo volente noa detur, eum repente antequam detur, expirat, ero quo M acciperet currebatur. Unde marissum ires qui bule remunt ino in Peritati, non intinuere omnino qua loeutium fit dictum, quia amnes bomines viat mur salvos feri, eum tam
mini salvi ηοη μηι, ηοη quia ipsi, sed quia
Deus non vult, quod sine alta migine manimatur in parvulis. Respondeo I. Particulam illam, Deo volente, non es le intelligendam primariam Dei volitionem perdendi aliquos parvulos absque culpa, sed tantum vel permissionem aliquam, vel volitionem prohibitionis curissus causarum secundarum, quod utique explicat S. Augustinus exemplo passeris non cadentis in terram sine voluntate Dei, hoc est, nisi Deo permittente, & cognoscente casum ejus. Unde in forma Gin o antee dens: Non consertur baptismus illis parvu- Iis Deo nolente perturbare Ordinem, nec
prohibere virtutem causarum naturalium conservando parvulo vitam plusquam naturalis ordo exigit, concedo: nolente se vato ordine naturae concurrere ministros
ad applicationem baptismi, nego. Aa e firmationem dico, S. Augustinum
ea dumtaxat dicere, ut excludat gratiam secunaum merita , arguit enim adrersus
Pelagium repetens, & restilens duodecim capitula, quae ipsi Pelagio objecta fuerant in Concilio Palestino: Ut enim eadem, im quit, duodecim brevi ex sitione percurram: quomodo voluntatis tamana meritum sequitin patia, eum istu 'parvulis, qui Foe Mndum pQ ι velle, seu nolis p quomodo trariam os in maioribus dicuntur praecedere merita voluntatis, si gratia ut vera fit varia, non secundum merita stra datur, Quibus S. Augustinus non aliud intendit, quam praecludere Pelagianorum dogma statuens gratiam nobis conferri penes bonum votum liberi arbitrii. Unde Blum loquitur de applicatione actuali gratiae, non vero de praeparatione, quod evidenter indieat
eum tam multi aeterna morte puniantur, cum
subdit post verba in objectione posita, sccut illud quod dictum est omnes in Christo vivificabuntur ideo dictum M quia Om.
nes quicumque τι am acumam percipiunt ma
es, omnes homines vult Deus salvos fieri , eum tam multus nolit salvos ,ri, Mudictum es, quia omnes qui salvi sum, nisi ipso monte non sunt. Quibus verbis S. Augustinus aperte significat se dumtaxat agere de executione divinae voluntatis, qua vult Deus omnes homines salvos fieri; non
vero de intentione , & ordinatione illius
Instabis: Omnia quae fiunt in mundo, excepto peccato, Deus positive vult, & ordinat: sed illa baptismi carentia, qua am-ciuntur parvuli, non est peccatum : ergo illam Deus positive vult, & ordinat.
nat, vel primaria, &antecedente voluntate, vel dumtaxat secundaria, &consequente, concedo; primaria semper, nego: Deus autem primaria voIuntate, & antecedente
non vult baptismum negari parvulis, dianti im ex consequenti I quia nimirum v use causas naturales agere suis motibus, nec vult earum virtutem prohibere.
Ogebis: S. Augustinus eodem cap. de bono perseverantiae refundit in inscrutabile Dei iudicium, cur uni parvulo potius, quam alteri baptismus detur. Respondeo. Id dumtaxat dicere de iis, in
quorum favorem occulta providentia particulares causas ita ordinat, ut non agant motu suo, nec praepediant quominus parvulus baptismum consequatur, non vero id
amrmat de singulis generatim: Hinc lib. de gratia, Δ: libero arbitrio capit. 22. praeclare docet: Aliquando, inquir, filiis in etium
praestatur Mee gratia, cum occulta Dei prσvidentia in manus piorum quomodocumque perinveniunt 3 aliquodo autem filium filii κ.
eam e sequuntur, aliquo impeiumento exinate, ne possit periclitantibus subveniris funt vero ista per oecultam Dei pro dentiam, cuius inserutabilia sunt iudieia, investigabiles viae eius: quod ut a stilus diceret, quid praeataeris intuemini, sec. distabis iterum : S. Augustinus epist. I S. aperte docet aliquos parvulos interdum mori ante susceptum baptisma, non propter peccatum aut negligentiam parentum, scd propter solam ordinationem divinam, qua voluit eos perire; Quid dicam, in- quit, de inopinatis, & repentinis innu- rimerabilibus mortibus, quibus saepe et- is iam religiosorum Christianorum praeve-
niuntur, & baptismo praeripiuntur in- is
227쪽
Gratia sussiciens datur obduratIs ari
sames I tam e contrario sacrilegorum, is & inimicorum Christi aliquo modo in
,, Christianorum manus venientes, cx hacis vita non sine sacramento regenerationis ,, emi rent... quae tandem hic merita pr. fi cesserunt λ Si eorundem parvulorum meis rita cogitantis nulla sunt propria: utrius- ,, que eli illa massa communis: si parenis tum attenderis, bona sunt illa quorum ., filii repentinis mortibus sine Christi ba- ,, Ptismate perierunt: mala vero illa, qu si rum filii per Christianorum aliquam p is testatem ad sacramenta Ecclesiae perve- ,, nerunt. Et cur providentia Dei cui no- ,, stri capilli numerati sunt, sine cuius votari Iuntate non passer cadit in terram, Quae nec fato premitur, nec sortuitis casibus is impeditur , nec ulla in iuuitate corrui iri pitur, ut renascantur ad naereditatem cI- is testem , non contulit omnibus parvulisis filiorum suorum , 8c nonnullis consulit ,, impiorum. Iste infans de fidelibus con- se jugatis ortus, laetitia parentum susceptus, se matris vel nutricis somnolentia suffocari tus , fit exterus , dc extorris suorum fi- is dei. Ille infans de sacrilego stupro n is scitur, crudeli timore patris exponitur, is alienorum misericordi pietate colligitur, is eorum Christiana sollicitudine, baptiZa- tus, fit aeterni consors, & particeps r ,, gni. Ista cogitent, ista conliderent, hincis audeant dicere Deum, vel acceptatorcm,, in sua gratia personarum , vel remuneo ratorem praecedentium meritorum. Haec S. Augustinus. Similia habet nee mimis praeclara lib. 6. contra Iulianum cap. Iq. ubi ait: Quod ri multo est mirabilius, aliquando adoptatis in filium, quem format in utero immum-
is dissimae neminae: & aliquando ncm vultis suum esse filium quem format in utero is sua filiae. Ille quippe ad baptismum n is scio qua provisone pervenit; iste repen- is tina morte non pervenit. Atque ita Deusis in cujus potestate sunt omnia, facit esseis in Christi consortio, quem formavit inta diaboli domicilio ; & non vult esse in ri regno suo , quem formavit in templo is suo : aut si vult , cur non facit quod is vult Non etiam quod soletis de maj ribus dicere, Deus vult, & parvulus non vult. Certi hic ubi fati nulla est immo- is bilitas , nulla fortunae temeritas, nulla ., Personae dignitas, quid restat nisi miseri Sicordiae, & veritatis profunditas Halyn DdM. Tom. IX. Respondeos his S. Augustinum non signi
ficare, quod Deus voluntate positiva arceat aliquos parvulos a gratia baptismatis; sta dumtaxat permisim va; non impediendo vid licet concursum , & activitatem causarum naturalium propter generalem ac suavem suae divinae providentiae administrationem, qua fit ut prius extinsuantur parvuli, quam ab baptismatis gratiam perventini.
In etiam insignibus ,-exemtis ac obduraistis peccatoribus Deus conferat auxilia sudiacientia ad salutem.
O ei Mum privi eos peccatores dici
obcaecatos, &abduratos, qui ita firmo animo reccatis inhaerent, & ita sunt a dia vino Iumine aveisi, ut nec pessimum suum statum cognoscant nec exhorreant, quin potitis inde sumunt occasonem perseverandi in peccato. Hinc obstinatio, &OMO eatio duo importat, Unum ex parte volun talis humanae, nempe ipsus firmam adhaesionem in malo: aliud ex parte divinae j stitiae quae est ipsa substrahio gratiae; ex qua sequitur quod mens nec illustretur adlaercipiendum malum , nec cor tangatur ad illud adversandum. Duae sunt igitur obdurationis, & in malo obstinationis causae. Prima hominis perversitas, qua divinas gratias sibi oblatas respuit, quo sensu scriptum est Psalm. oq. Hudae s
vocem Domini audieritis, nolite οοaurare cor
da vestra. Hinc monet Apostolus Hebr. 3. Viaeta fratres ne 'se H in aliquo vestrum eormalum inoeducitatis aseendendi a Deo viis: si adbortamini vosmetipsos per fietusis Her, donec bodie , cognominatur , ut non obduretur quis re visis Iallacia peccati. In quem sensum scribit Sanctus Fulgentius lib. de fide cap. 3. obduratus vivit, stis qui non o veristitur desimans de indulgentia peccatcirum su
ram 1 Me qui β mistricordiam Dei 0erat, ut usque in sum vitae praesentis in suorum
sa obdurationis est divina iussitia, quae ab homine indigno removet auxilia proxima quo possit converti . Sic explicat S. Αugustinus tradi. sq. in Ioannis Evangelium.
acidam , inquit, non crediderunt nec potue-νunt credere, eo quod occulto nec tamen itu. sto iudicio Dei fuerunt excaecati, in rati,
desereme ito qui superbis reuis, humitibuι
228쪽
, autem dat ratiam ι Sicque obduratio ex parte Et nihil est aliud quam gratiae esti-cacim miraetio. Hinc idem S. Augustinus
epistola Ios. Non obdurat Deus , inquit ,
impertiendo malitiam , sed non impertiendo
Observandum secundo , quaestionem non
moveri de auxilio sufficienti operante; nemo siquidem dubitat quin non cooperantibus gratiae excitanti Deus auferat auxilium adjuvans seu cooperans . Nec etiam sermo est de auxilio sufficienti externo, quodcumque it Iud sit naturalis ordinis, quod videtur nobis concedi beneficio creationis: Sed praesertim agitur de auxilio supernaturali, tum externo, qualia sunt miracula, Evangelii praedicatio, &c. tum interno, ut sunt piae illustrationes intellectus, & motiones voluntatis. Dissicultas igitur est an Deus quibuslibet pessimis, excaecatis , & obduratis peccatoribus det semper auxilia sus-I ficientia tum interna , tum externa Urnaturalis ordinis, quibus proxime possint enitentiam agere: an vero ipsis saltem subministret gratias remotu susticientes ad operandam conversionem, circa quam difficultatem resolvendam variant I heologi, quidam amrmantes, quidam negantes. Nihilominus probabilior mihi videtur eorum sententia qui affrmativam partem tuentur. Idcirco
Respondeo probabilius esse , quod obduratis , & excaecatis quibuslibet hominibus detur gratia saltem remote lassiciens qua
possint impetrate gratiam ad pς nitendum,& resipiscendum necessariam. Quae utique assertio colli tur primum ex illo Ezechiel.
19. ubi Deus sic obtestatur, Nolo mortem n catoris, sed magis ut convertatur, D' vivat. Igitur cujuslibet peccatoris, quamdiu in vivis est, non mortem, sed conversionem
intendit: at secus ageret si nullum ipsi ad poenitendum auxilium subministraret: Igitur, &c. Quod utique confirmatur ex illo secundae Petri 3. ubi Deus dicitur erga
peccatores patienter agere, nolens aliquo, perire, sed omnes ad pς nitentiam converti. Quapropter Concilium Lateranense sub Innocentio III. decernit , si post fusceptionem baptismi quispiam relapsus fuerit in
peccatum, per veram parnitemiam semper potest reparari. Probatur eadem assertio auctoritate S. Augustini qui non omnimodam glatiam ne
gat desperatissimis illis hominibus, qui vul-
go excaecati, & obdurati appellantur. Primo namque S. Doctor docet propriam h jus vitae caecitatem . & obdurationem esse tantum imperfectam , & plurimum ab ea distare oua damnati dicuntur omnino in malo odfirmati . Sic in Psalm. 6. post medium ita loquitur : Dedit eos in re- is probum sensum : Nam ea est caecitas ,, mentis : in eam quisquis datus fuerit, is
ab interiore Dei luce secluditur 3 sed is
nondum poenitus cum in hac vita est.
Sunt enim tenebrae exteriores, quae ma- is
gis ad diem iudicii pertincre intelligun-
tur , ut poenitus extra Deum sit, qui L ,, quis dum tempus est , corrigi noluerit: ,, penituq enim esse extra Deum quid est , ,, nisi esse in summa caecitate ρ Admittit is ergo excaecatos dum hic vivunt, ab interiori luce non penitus secludi. Urmari potest ex eo quod in Psal.58. idem S. Doctor cium dixisIet 3 Omnipotenti medio nisu esse issanabile, peccatorem obiaduratum sic alloquitur '. sed is mos curari vulnus tuum , admonet ut cureris, O aversum revocat, D refugientem quodammodo
ad se redire compellit, attrabit; in omniabus implet quia dictum est : Misericordia eius
praeveniet me : Quibus verbis aperto significat ipsos etiam obduratos Dei misericordia praeveniri , ut omnipotentis medici opem, quam implorare admonentur, petere possint. Cuam utique doruinam S. Prosper diserte tuetur , dicens lib. I. de vocatione Gentium, C. 2I. Credimus nulli homini opem
iratiae in totum fuisse substractam. Quod lib.
a. cap. I 3. in ipso Cain obduratorum omnium antelignano clari Tme ostendit: nam ubi elegantissimis verbis expressit internas voces, quibus obsinati fratricidae cor pulsabatur, addit : Cum ergo tua ad Cain A. queretur Deus : numquid ambiguum est v tuisse eum , is, quantum ad illam medendi modum sufficiebat eisse , uι ab illo impietaris furore rethceret e sed malitia intina eisde facta est inexcusabilior , unde debuit esse correctior. Voluit igitur Deus, & quantum sussiciebat, egit ut obduratus ille re-
Firmari etiam potest haec sancti Doctoris sententia illis omnibus locis, quibus docet
excaecatos, & obduratos eo ipso tempore, quo ex caecitate , & obduratione pc cant, posse utramque abjicere, uberiorem nempe gratiam impctrando, qua cordis caecita SaDla D. L, Oste
229쪽
citas , & durities depellatur . Sic tractatu Sq. in Ioan . explicans cur obdurati Iudaicredere non potuerint, ait: Non potverunt
credere , quia hoc Isaias Prop&Ia praecxit :boc autem Propheta praedixit, qui Deus Mefuturum esse praeseruit: quare autem non poterant, si a me quaeratur, cito responseo , quia volebant. Censet ergo Iudaeos excaecatos ideo
non credidis Ie, quia nolebant; &subinde indicat eos remota saltem credendi potestate fuisse praeditos . Quod & clari iis a Dsirmat lib. de praedest. SS. cap. 9. Facile est, inquit, ut infidelitatem accusemus Iudae νtim de libera vὰuntate venientem, qui factis apud se tam magris virtutibus credere
Denique hane fuisse sanctissimi Doctoris
inentem colligi potest ex obduratorum peccatis I nullus enim , ut pluries inculcat , peccat in eo quod nullo modo cavere potest; quippe Deus nulli homini impossibilia praecipit, & peccatum omne a libera voluntate procedit: sed ea quae obcaecati, &obdurati contra Dei leges committunt, ipsis deputantur ad culpam, ut ipsemet S. Doctor probat pluribi: nam serm. 88. de tem pore acerrime eos confutat, qui cum de criminibus a Pharaone obdurato perpetratis
agitur, dicunt intra se : cur iniquitas illa imputatur Pharaoni λ Et tract. q. in Ioan . de ludaeis excaecatis disputans , monet nequisquam audeat excusare peccatum, quod obdurati commiserunt: quin etiam lib. s. in Iulianum c. 3. de eadem Iudaeorum excaecatione ita pronuntiat: Ista eaeeitas suIudaeis grande incredulitatis malum , grandis eausa pereati tit occidereηt Cbrisum.
Hinc auctor lib. de praedestinatione, &gratia cap. IS. apud eundem S. Doctoremto. 7. ubi dicit causam cur Pharao perierit, esse quia libero contra misericordissimam Dei veritatem pugnavit arbitrio: secus ac
Nabuchodonolor, qui Dei flagellis cessit,
egitque poenitentiam . suantum ad naturam , inquit, ambo homines erant: quantum ad dignitatem, ambo Reges: quantum ad causam , ambo captivum populum Dei possidenses: quantum ad senam, ambo flagellis elemeηtero Miti. βuid ergo Des earum feeiis esse diverser, nisi quos unus manum Dei sentie s
u recordatione propriae iniquitatis ingemvit :alter libero contra Dei miserio issimam veritatem pugnavit arbitrio pDices. S. Augustinus in expolitione quarumdam propositionum ex epistola ad
manos, quas reprehendit, & expendit Iib. I. retractationum cap. 23. dicit non sui me imputatum Pharaoni, quod tunc , id est, cum obduratus fuerit, non obtemperarit: suandoquidem , inquit, obdurato corde obtemperare non poterat: sed quia dienum se ρraebuit evi rar obduraretur priori infidelitate: Igitur Pharao nullum habuit auxilium . quo posset obtemperare , alioquin non obtemperando peccassct . Nego eo sequentiam ι Non enim ea fuit mens S. Doctoris ; si enim censeret non posse obduratorum peccata ipsis imputari, nec aeternis puniri suppliciis : sequeretur pariter eum docere quod bona Electorum opera nullo modo ipsis tribui, nec aeterna mercede possint coronari: Subdit namque rsis enim iis quos elegit mur, nou opera, sed fas inc Mas meritum, ut pre munus Dei bene Nerentur: sie , b, in bis quos damnat, i delitas, impietas iηeboat poenae meritum,
ut per ipsam poenam mais operetur . Nihil aliud itaque vult S. Augustinus, cum ait non imputari Pharaoni eius inobedientiam, sed tantum priorem infidelitatem, qua ditignum se praebuit cui cor obduraretur , quam quod peculiari quodam imputationis genere ipsa infidelitas magis imputaretur , quam peccata quae ab ipla obdurati
Dices secundo. Ex primae Ioan. s. est peccatum ad mortem pro quo non est orandum: igitur sunt quaedam peccata quae Omnimodam Dei desertionem important. Distinguo consequens: Si per peccatum ad mortem intelligatur impcenitentia finalis,
qualiter interpretatur S. Thomas, concc-
do: si intelligatur quodlibet aliud peccatum, negos nullum est enim tam grande peccatum quod remitti non possit in hae
vita; subindeque pro quo justu non possit
poenitentiae gratia impetrari. His adde quod illa S. Ioannis verba aliter explicent SS. Patres: nam S. Ambrosius lib. I. de poenitentia cap. 8. per peccatum ad mortem intelligit gravis limum peccatum in unoquoque genere , pro cujus venia , inquit, non debet orare quilibet, sed tantum vir eximiae sanctitatis. S. autem Hieronym. dialogo 2. contra Jovinianum inistelligit illam prohibitionem oran .li non esse simpliciter , & absolute accipiendam: sed eo dumtaxat sensu , quod quicumque orat pro peccato .ad mortem, debet habere tantam fiduciam, & tantam certitudi- P a nem
230쪽
Iacm veniam obtinendi, atque ii oraret pro aliis peccatis, quae non sunt ad mortem. Quae utique interpretatio videtur esse genuina mens S.Ioan. ut colligitur ex antecedentibus; dixerat enim. Icee es fiducia, quam habemus ad Deum I quia quodcumque miserimus see-dum moluntatem rius avdit not.
Et paulo post : sui mi fratrem suum me-
care peccatum non ad mortem, petat, δε-bitur ei vita necanti non ad mortem . Et
protinus subdit: Est pereatum ad mortem , H. Quibus significat non esse cum tanta fiducia pro illo paccato orandum , quia diffcillime venia donatur. Iandem S. Augiistinus libro de corrept. dc gratia C. II. cum protulisset ea verba S. Joannis ait :De quo peccato quoniam non expressum est , pessunt multa, diis a sentirit Ego autem stico id esse peremum, fidem quae per dilacti
xem operatur deberere usque ad mortem. Dices tertio. Ex Ia. Matthaei qui dixerit verbum contra Spiritum sanctum, non remittetur ei neque in Me Deeulo, neque i fui ro: Igitur nomini qui peccatum istiusmodi commisit, nullum datur postea auxilium sussiciens ad resipiscendum. D ιuva pari modo consequens . Si per verbum in Spiritum sanctum intelligatur impαnitentia finalis, ut explicat s. aras.
lib. q. contra Cresconium cap. 8. Concedo:
dii intelligatur vel blasphemia in divinitam , vel peccatum ex malitia , ut expIicant s. Basilius in regulis brevioribus responsione a 3. & s. eis M. homil. qa. in Natthaeum, nego : licet enim haec peccata dissicillime remittantur, tum propter sui notinitatem, tum propter peccantis pertinaciam , & indignitatem 3 nihilominus non sunt absolute irremissibilia. tas arde, peccatum in Spiritum sanctum illud dici , quod committitur contra m nisessa opera, quae fiunt virtute Spiritus sancti. Christus enim Dominus cum in digito Dci , hoc est , Spiritus sancti virtute ejiceret daemonia, quam utique mirabilem virtutem Iudaei calumniantes ac blasphemantes eam attribuebant BelEcbub , ideo Christus Dominus corum malitiam carpens dixit: Si peccata vestra essent in filium hominis , certe excusationis cujusdam an-sem praetenderent , propterea quod vos mea lateat divinitas r at vero quia peccatis contra manifesta opera virtute Spiritus sancti patrata , hinc ni. quod peccata ve-2Ia nullum excusationis motivum habeant
annexum. Non tamen censuit omnino illa esse irremissibilia r quippe non est improbabile aliquos ex Iudaeis, qui in Spiritum sanctum blasphemabant, poenitentiam inisse, & ad Christi fidem, & gratiam fuisse receptos. Dices 4. S. Augustinus lib. de correpti ne , 8c gratia cap. I a. distinguens gratiam collatam primo homini ab ea quae ejus yO- steris conceditur , amrmat hanc aliquibus non dari in taenam ccati; Nune autem , inquit , quibus deest tale auxilium, iam poena pereati est εοῦ sed si in poenam alicujus peccati denegari debeat gratia , maximc propter peccatum caecitatis, & obdurationis rergo ex mente S. Augustini peccatoribus obduratis gratia denegatur. Distinguo majorem : Docet S. Augustinus adjutorium, per quod proxime fieri possiebonum, quod concessiam fuit primo parcnti , quibusciam denegari, concedo: per quod implorari possit auxilium illud proximum, nego: nam, ut saepius docet, Augustinus, maxime lib. I. ad Simplicianum, q. I. Restat libera arbitria in Mere mortali vita , non ut iustitiam impleat cum miserit; sed ut plici pietaιe se convertar ad Deum, cuius d
xo ullam post implere. ν bis xo sat sermo de Gratia escaei OUamvis Cathosici omnes fateantur
aliquod esse discrimen inter gratiamelncacem , & suffcientem , non consentiunt tamen invicem in assignando utriunque discrimine: tam varia enim est, totu-plex opposita circa hanc asserendam veritatem Auctorum sententia, & pupna, ut vix quidpiam certi hac in re definire liceat 3 cuni utrinque gravissimi suboriantur dissicultatum nuctus , quos declinare vix potest , quantumvis exercita, & illustrata humana mens. Nec mitum lane; existimo namque concordiam gratiae emcacis cum humana libertate, tam obtrusae, ac reconditae est indagationis, ut mysterii nobis in hac miseriarum valle degentibus prorsus impervii, nomen , ac rationem sibi juste vendicet Quoniam autem scrutator Majestatis opprimitur a gloria, ne incidamus in Scyllam,
cupientes vitare Charibdim, Religionis partem duximus ab ejusnodi inquisitione supersedere : maxime cum id vetitum videacuc a suin