Assertio Catholicae fidei circa articulos confessionis nomine illustrissimi ducis VVirtenbergensis oblatae per legatos eius Concilio Tridentino, 24 Ianuarij anni 1552. Accessit his defensio aduersus Prolegomena Brentij. Auctore f. Petro à Soto, ordin

341쪽

omnes. Attulimus manifestistinias Tertulliani &Irenti de haere sententias, quas ipsi experientia, & rationibus confirmant: Se stiadent non descendendum cum haereticis ad certamen descripturis .Et ait Tertullianus eos nullo iure hoc petere posse:

quippe qui alieni sint ab Ecclesia,ad quam sacrorum possestio

librorum pertinet. Inquit Brentius, mi hunc locum non intelis Iexisse & promittit sp ostensurum: qubds fecerit non me tan tum sed omnes docebit, qui totum librum illuni de proscriptionibus haereticorurn sciunt hoc praecipuum habereargi mentum: & necesse erit Brentio non sellim nouit in sensiim, p. r. sed nouas etia significationes dictionum adinvenire. Sed tru modestia. utcunque se res habeat, hoc quod asserimus de scripturae obatu agnosceda scuritate, vide qualiter a Brentio, qui id impugnat, maximo propria igno confirmetur. profert igitur prim5 quasdam de Scripturae sacrς oitia circa perspicuitate ex eodem testimonia. Lex Domini immaculata scriptura δε- conuertens animas : testimonium Domini fidele, sapientiatu ara, verbis praestans paruulis. Iustitiae Domini. rectae lettificantes corda: Prenti, conis p ceptum Dominilucidii illuminanis oculos Et illud Luceria fertur. na pedibus meis verbum tuum,& lumen semitis meis: Et, Vos cilis lux mundi Et illud Petr Habernas firminrem propheti cum s raonem cui benefacitis attendentes, quasi lucern ut c*ati in caliginoso oeo. omnia verba nos non negamus deseriptura accipi posse, tu is de Pr dicatione, α notatum scriptiς-bivea etiam accipian s. Ait igitur Brentras, Quo ν, uiodo illuminabit oculos , quomodo Iucerna aerit pedibust γε sci tura,&cetera omnia, ut illi tribuut liabebit nisi aperi ν, sit , & manifestarimo quo tructu data nobis est ad fallite , si . di , tam obscuraest,ut Platonis Timeust Igitu inquit, &si negarixi non possit, da in scriptura obscuritas aliquoties imperitis occurrat,& impin: atquc Ite redulis maxima pars sit obseura: , , tame piis,&ipiritu Christi donatis,prccipita capita Christian , , , doctriuae manifesta ita sunt, ut de eis auderet cu Sathana decer, , t e-Alioquin si verbii Dei illis esset ignotu, quomodo tirma se fide illua possenti apprehendere, di tanquam gladio quodan . ., spiritus ipso uti aduersus omne tςnta ones Sathanaer H vi ,, des quanta auctoritate a Brcnuo agatur.Imperitis, inquit,si-

342쪽

quoties nee rit obscuritas in scripturis , omnes ergo Vt imperitos contemnit Brentius. Sit itaque illi imperitus Hi ronymus , qui praeter ea, quae in epistola ad Paulinum dicit, passim satetur , quas difficultates in intelligenda scriptura patiatur. Ad Edibiam de verbis septimi capitis ad Romanos, Quid ergo dicemus , nunquid est iniquitas apud QE .io.

Deum &c. Ita inquit, Omnis quidem ad Romanos epistola interpretatione indiget, de tantis obscuritatibus inuoluta est, ut ad intelligendum eam Spiritus sancti indigeamus auxilio, qui per Apostolum haec ipsa dictauit, maximEverb hic locus. Sit illi August. imperitus, qui tanto labore, tot libris primum caput Gedesios conatus est intelligere, de vix aliud effecit quam inquirere, & dubitare. Sint denique illi Basilius,& Gregorius tam magna lumina Ecclesiae Lib ii Eccleimperiti,de quibus resert Rufinus, quod tredecim annis in monasterio , reiectis omnibus alijs secularium Graecorum libris, solis diuinis Scripturis o Peram dabant, earum intelligentiam non ex propria praesuinptione, sed ex maiorum

scriptis inquirentes. Haec omnia puto contempturum esse

Brentium, qui imperitos reputat, quibus in scripturis vel aliquoties occurrit obscuritas. Igitur dicamus illi apertε, quae citat de scripturae splendore , & perspicuitate, pus, αhumilibus nosta confirmant, qui non dicimus omnia in scriptura obscura esse, sed quam plurima manifesta, & quidem

quae maximὸ pertinent ad salutem: sed sunt etiam non Pat ciora obscura, quibus tamen nihil impediuntur a salute sua veri fideles: quoniam, cum ea non intelligunt , humiliantur , de deserunt honorem Deo, de pro his, quae intelligunt gratias agentes,& agnoscentes ex eius dono eite: vel inquirut, cum opus est,aut illis vacat a doctoribus humiliterinterrogantes, a Deo instanter orantes,atque ita perueniuntad intellectu, vel cum nondum perueniunt,aut ad id perueniunt, quod non satis est, certum,continent se in his, quς certa fide iam constat,

expectantes illud stibi in posterii reuelari, iuxta verbum Pauli,

Si quid aliter sapitis,& hoc vobis Deus reuelabit.Veruntamen Phil . 3

343쪽

ad quod peruenimus, ut idem sapiamus: In eadem permanea

mus regula. Ita se exercent inter obscura. de aperta scripturae

veri filii Ecclesiae in omnibus semper proficientes fide, spe, de

charitate, de ad maiora anhelantes. Habent verbum Dei tanquam lume,quo illustrantur,Lucerna pedibus meis, &e.Et tomen clamant, Reuela oculos meos , considerabo mirabilia de lege tua: Et iterum, Mirabilia testimonia tua: ideo scrutata est anima in ea. Et cum magis hoc egerint, magis Scripturae sacrae agnoscentes immensitatem,orat, Da mihi intellectiim,& scrutabor legem tuam.Vt de Scriptura sacra verissimum sit, quod Ecclasia. de Deo sapiens inquit, auis inuestigabit magnalia eius Virtutem autem magnitudinis eius quis enunciabit Aut quis adi)ciet enarrare misericordia eius,&c. Ouae ibi loquitum quς m rito scripturae coueniunt,de his enim ipsis Dei persectionibus, ' magnitudine sublimiter loquitur. Et illud maxime, quod ait ibidem,Cum c5 summauerit homo,tuc incipiet .Et quidem clim in omni,quae vel ex parte aliqua vera est sapientia, certis. simum sit, verum prosectum esse, cum quis hoc unum incipit scire,quod nescit: id maxime in sacrarum scripturaru prosun- Epistola ad ditate necessarium est. Quarum Aug. ardentis limus amator,&yolasimum. studiosis limus. Tanta est, inquit, Christianar si prosunditas lite

rarum,ut in eis quotidie proficerem,si eas solas ab ineunte pueritia usque ad decrepitam senectutem maximo otio , summo studio, meliori ingenio conarer addiscere. Et quoniam huc lo cum adduximus,non sunt omittenda, quae sequuntur. quibus, quae dicta sunt maxime confirmantur. Clim enim latam difficultatem scripturarum ostendisset: statim ne quis frangeretur animo sic inquit, Non quod ad ea, quae nec euaria sunt saluti, tanta in eis perueniatur difficultate:sed cum quisque ibi fidem tenuerit,sine qua piὸ,recteque non vivitur,tam multa, tamque multiplicibus mysteriorum umbraculis opaca intelligenda . proficientibus restant: tantaque non solum in verbis, quibus ista dicta sunt,uer etiam in rebus, quae intelligendae sunt, latet altitudo sapientiae ut anno sillimis,acutissimis , flagrantistimisque cupiditate discendi hoc contingat, quod eadem Scriptura habet.Cum consummauerit homo,tuin incipiet. Videsit

344쪽

itaque quὶm certissima sunt,quae circa haec diximus, Ad quamst arropanter dictu , quod imperitis occurrit aliquoties nonnulla obscuritas in scriptura .Haec enim sunt Breth verba,cum nimium voluit condescendere nostrae sententiae, qui magnam difficultatem,' obscuritatem scripturae fatemur .De qua re libet etiam consessionem Augustini referre, clim enim non se- Epistola 28. mel suam confiteatur ignorantiam in rebus quam plurimis, ad contra Prι- Hieronymum , ad Orosium , ad Petrum presbyterum, sic ait, Ger Oria Ianuario respondens: Tantum absum ab eo,quod putasti,nihil giuilla, lib. me latere, ut nihil in epistola tua legerim tristius quia dc aper--οrigine. tissime falsum est,& miror quia hoc te latet, quod non solum in alijs innumerabilibus rebus multa me latent, sed etiam in Epistola. iis. ipsis sanctis scripturis multo nesciam plura, quam sciam. Haec cap.2 I. tantae modestiae, & veritatis verba quam apertissime Brentium falsitatis, et immodestiae condenant. Quid rogo,nocuit Augustino, quid eius detraxit saluti ignorantia tanta in scripturis diuinisξImo quod magis mirandum est, nec sapientiae, quam maximam in eo semper tota cognouit Ecclesia, non solum nihil detraxit. sed ostendit poti is eum vere sapientem esse, dicente

Paulo Qui se putat aliquid scire nondum scit,quomodo opor . . tet eum scire. Sed quam sibi constet Brentius,& sui om i corint. d. nes in hac re ostendit quod in hoc eodem capite, de scriptu- C p 63 . in loquitur aduersus Patres, dc Concilia. Negari,inquit,no po insod moi rest,quin in Patribus sint sui errores, de alienae a sensu scriptu- Ic ις vr 'rae interpretationes. Haec sunt eius verba,quae . c postea confir

currere : adnotemus etiam quaedam loca scripturae, in quibus scriptμrή, σinterpretatio Patrum repugnat:& quibuscia adductis, de qui- prας Mos arbus superius aliquid diximus, Quam igitur inquit interpreta- ticulos ei setrionem agnoscemus Et Concilia errasse frequenter dicit, nee circa omnes Nicaeno Concilio omnium probatissimo parcit. Primo enim tuos repreheeapite de officio principum cum patres,ait, Nicaeni Concilij dentes alios definierunt,Christum Dei filium aequalem esse Patri, Christus ru doctorAn fuit in medio eorum. quia tuc non iecuti sunt suas opiniones, scopi, i

345쪽

sed sententiam Spiritus sancti. Cum autem postea iudiearent eos, qui prosesti Christum, ad militiam redirent, dignos damnatione damnarunt legitimam militiam, quam Ioannes Baptista probauerat.Ostenaemus postea falsissime hoc dixisse Brentiu . Nuc interim latis est,ut audiamus,quod in intelligeda scri plura etia Nic nu Conciliit errasse dicit, cui ct postea plus de trahit, sed de hoc alias.Id dii taxat ex his colligamus quantu si bi constat Brentius, & omnes sui , quum hinc dicunt scripti

ram per se apertam esse:& imperitis occurrere forte obscuri latena,& Dequenter Patres pugnantes expositiones attulisse, re tam ipsos, quam Concilia errasse in eorum intellectu . Aut igitur omnes erant imperiti: aut scriptura in sese dissicili; est intellectu, circa quam intelligendam tot, tantique viri iudicio Brentu errarunt. Eodem etiam vitio laborat, clim in hoc capite conatur probare praecipua capita doctrinae Christianae nota & manifesta esse. Illum igitur audiamus. Quatuor dicit haec esse praecipua capita, Decalosum, Symbolum Apostolicum, Orationem Dominicam,& Sacramenta. De singulis vero sic probat,quod aperta sint. Decalogus,ait,continet omnia,quae a nobis iacienda,& omittenda Deus exigit: quae manifeste explicatur in literis Propheticis,& Apostolicis. V bi via de ia,ut sibi psi cotradicat. Si Decalogus est apertus,quo modocii caprimu & vltimum praeceptum de unius Dei dilectione,&prohibita concupiscentia clamant errasse longo tempore doctores omnes in Ecclesia: &ex illis probari asserunt concupiscentiae motus peccata esse damnabilia contra haec praecepta: atque propterea manere in baptizatis peccatu miginale, contra patres omnes clamant De quare cosessio, quam Brentius ' defendit, sic habet. Quod aliqui docent, peccatum remanens post baptismum in homine non esse natura sila verum pecca- ' tum, existimamus perniciosiorem esse errorem, quam vulgus hominum iudicat. Vulgus itaq, sumus illis Catholici omnes: sed haec omittamus. Illud solum dicamus, quomodo obscurus no est Decalogus, circa cuius intellectium omnes alios re-

Irehenduntὶ De Symbolo Apostolico ait,quod omnes articuos fidei continet, & uniuersam Euangelicam doctrinam, α

quod

346쪽

quod habent singuli articuli in scriptura aperta, certa, clara,

et perspicua testimonia.Sed ut omittamus interim innumeros antiquos errores propter quos oportuit in diuersis Concilijs

latius multo explicari Apostolicum symbolum: de natura ipsa diuina, & perlbnis contra Arium, Sabellium, dc Maced

nium: de creatione rerum omnium a Deo, contra tot portenta antiquarum haeresum, Valentiniani, Marcionis, de denique Manichaei:de incarnatione Christi contra Apollinarium, Ne stortu, Eutychetem: de resurrectione carnis,& cςteris omnibus.Vt igitur haec omittamus: quorum declaratio visa est P tribus necessaria ad salutem,ea ipsa, quae vos noui omnes do ctores mouetis contra Ecclesiam, de Romani Pontificis priamatum,circa verba illa, Credo sanctam Ecclesia catholicam, turbant de confundunt eos, qui vos audiunt, reprehendentes Catholicorum omnium sensum. Similiter quae de remissione peccatorii, bonisque operibus,& mercede vitae aeternς docetis.Circa hos articulos reprehendunt Catholicorum omnium sensum,ut non pollini, si vestrum iudicium audiatur, haec non esse dubia,& obscura. Sed quod circa Sacramenta dicit,maxime miramur, qudd scilicet duo sint 1 Christo instituta Baptismus,& Coena Domini:& haec nihil habeant obscuritatis: nisi . quam sophistae,inquit,importunis disputationibus , de impi)s .

deprauationibus inserunt. Vbi primum nos econtra dicimus, non duo tantumsed sePtem esse sacramenta,quae Ecclesia omnis docet quae ab omnibus certa fide agnoscenda sunt. Ea omnia , ritusque, de caeremonias , quibus traduntur, ab antiquis . pari ibu non a sophisticis,& Asoticis cognita fui ise,ut tradita Apostolis.& habemus horum omnium certissima testunonia,quibus confirmamur, de sumus parati usq; ad sanguinem haec defendere: certi hoc nobis ad salutem profuturum, imo

necessarium esse. QN. ergo temeritate Brentius clamat certa esse, quae ille iudicat certa, non tantum contra omnes theologos trecentorum proximorum annorum: sed contra antiquissimos etiam Apostolis proximos, quorum nos afferimus t

347쪽

eatholsea assertiones Quomodo Igitur praeter sim mam temeritatem possunt I Brentio certa omnia, de manifesta cirea haec dici: in quibus aliquando apertὶ ipsi antiquam Ecclesiam reprehendiit. Nam in capite de Baptismo,inquiunt: manifestum esse, usitatum in Ecclesia fuisse externum Chrisma: sed tamen esse abrogatum , cum elementis mundi: de quibus Paulus in Ad sal L. quit: si mortiti estis cum Christo ab elementis mundi,&c. Et cadi. omnes alios ritus Baptismi audent otiosos dicere,quos Patres

otiamiaidue cum multa Veneratione suscipiunt, confirmantes etiam ex eis

scatholia dubia fidei. Merito igitur de sibi contradicere, de intolerabilicos oes danet arrog*ntia laborare conuincuntur,qui clim tanta damnent in Ε bistodio, doctrina Ecclesiae, quae ab omnibus superioribus aetatibus O eis a seu probata sunt: asserunt nihilominus scripturam maxime circa tam striditu praecipx a capita religionis apertam esse. Quod sicae G resseiat et tera, tuae in hoc loco Brentius loquitur,vel tantillum conside suos recipieti romyiβ, nullo apertius hoc ipsum ostendunt. Distinguit igiturdos asserat sistinxςr pio ,& nos, quotquot haec, quae diximus, contra eos in ' defendimus. Ait, pios quidem, etsi circa haec praecipua capita' ' aliquid obscuritatis inueniant,etiam si ineruditi sint,certas ha' ' bere resipsas,& a Spiritus sanctiunctione edoceri, de reliquis, nos vero omnes illos esse,quorum princeps huius seculi excae cauit mentes: ideoque relinquendos esse,& non audiendos,sed ' hoc sollim restare assirmat, vi,quod in veteri lege factum est, id nunc fieri credatur.Quemadmodum enim,inquit,Deus gu bernavit populum Israel: ut & antequam haberent reges in summis periculis, excitaret iudices, qui populum vindicarent '' ab iniuria hostium, de post reges Prophetas etiam, qui viam . euadendi demonstrarent in extrema necessitate: sic nuc gubri nat Ecclesiam: & quia desecit ordinaria successio sacerdotum sic enim dicit de putat Brentius se superius probasse ordia. narios succestares Apostolorum inimicos esse, de periecuto ires Ecclesiae. Atque ideo hoc quasi certo constituto, ait, nunc Deum ad gubernandam Ecclesiam heroam quempiam siue ecclesiasticum,siue politicum ut vocat,excitaturum , qui tenebras discutiet,& hostibus obsistet. Haec igitur est ultima Brenti, de scripturae perspicuitate resolutio: haec ratio confirmai

348쪽

di suos,& armandi aduersus nos omnes. Paucis igitur ea consideremus,ut quanta ratione in re tam graui Brentius sententiam serat, agnoscamus. Posset iustὶ primo ab eo peti, qua auactoritate haec faciat. aut quis illum constituerit iudicem in hae causa,in qua de tota religione, & salute aeterna omnium agitur: sed haec omittamus. Quod igitur inquit, pios doceri unctione Spiritus sancti etia si imperiti sint, de re Dus ad salutem necessarus,quam maxime probamus: quos Deus vera pietate

donat,quos agnoscit oves suas, non permittit errare, vel di lius in errore persistere: δ: quamuis multa ignoret, cum tamen

a magisterio christi no discedunt superbε,& pertinaciter,non

imputatur illis in peccatum ignorantia manentibus in Ecclesia. Quo argumento nouitas haereticorum maxime arguitur .si

enim multa praeter peccatum ignorantur,si cognitis prςcipuis capitibus fidei,ut Brentius inquit, aliarum rerum ignorantia, de quibus,cum opus est,a Spiritu sancto instruuntur, non impedit salutem: cur non melius consuleretur Ecclesiae, praecipue simplicibus, si nihil moueretur contra antiquam illam fidem, quam in Ecclesia constat semper habitam ξ Clament illi, quantum volent contra Sanctorum inuocationem .& sacrificium aliaris, atque purgatorium: certὰ illud constat, tutius in antiqua fide manentes cosistere,cum non dubitante , nihil his honori Christisili plenitudini meritorum eius detrahi etiam si in hac persuasione quod nullo modo credimus aliquid erroris esset. Si illa prς cipua capita satis sint ad salute, cur no permittit Brentius, eti reliqui sui, quiescere in gremio Ecclesiae pios,& ineruditos homines Nam quod Brentius nos omnes, qui cotra eum sentimus,impios affirmat, δρ excaecatos, est ante victoriam triumphum agere. Illud certum est , nullum, qui ab Ecclesia recedit, pium esse nullum,qui non eam,qua Christus instituit usque ad finem seculi immobilem,' manifestam agnoscit.Et ut de his non plura dicamus,quem iustius putabimus excaecatum, qui lucernam, quam Christus abscondi non posse dicit,non viciet, atque ideo asserit desecisse, vel qui hanc agnoscens quaedam alia circa docti rinam fidei,vel ignorat, vehde illis ita dubitat, ut non propterea ab Ecclesia velit discede.

349쪽

reade qua re plenilis dante Domino, ultimo loco agemus. ILEtant se edoctos a spiritu, illustratos a verbo Dei, & interim, aut nulla, inqui ut, fuit Ecclesia multis praeteritis seculis, Ac nue etiam: aut abscondita mansit sine facerdotibus, de niinistrix

Christi, sine suae fidei manifestatione. Haec est lux Brenth , hi sunt illi pij, & unctionem habentes a Deo.Sed de his superiugsatis. Quae nunc diximus propter hanc ,de qua se iactant, luce. Nam quod sequitur, quod Deus permittens succes res omnes ordinarios Apostolorum deficere , exsuscitet heroam alia quem vel ecclesiasticum vel politicum, quid aliud est, quani adulatio mani festissma Lutherum sorte dicet esse hunc ecclesiasticum heroam: nisi sortὸ se malit, nunc apud suos hunc haeberi quae multo est maior arrogantia. De temporali vero,siue politico: quem vocat quid aliud est, quὶm suo domino, illi serissimo Duci blandiri,& adulari,ut seducat,cum Bretius his, quos Deus ex lapidibus suscitat, auctoritatem a Deo datam

ostenderit in totam Ecclesiam manifestis illis miraculis, quibus aut Iosue, aut Gedeon,& similes suam missionem, & auctoritatem confirmarunt, adhibenda esset ei fides Caeterum nemo sibi hanc auctoritatem praesumere etiam in veteri populo ausus est nisi Theudas ille aut Iudas Galilaeus de quiabus in Actis Apostolorum scriptum est: multo vero mi illi nunc id a quo uis praesumendum est: eo maxime, quod certis sime auctoritas ministrorum Christi usque ad finem seculi certa pro militone Euagelica confirmata est in Ecclesia. Et,quod nec Bretius negare potest etiam si illi sint mali, audiendi sunt:& per eos Deus efficit, ad quod ordinati sunt .Ergo docet per

eos Ecclesiam,verbum suum, & Sacramenta ministrat. Quarci intolerabilis est haec tanta asserendi ut certistima,quae tam duabia,& reuera falsa sunt,audacia. Qua reiecta,sit nobis hoc certissime constitutum,scripturam dubiam esse, & saepius in E clesia circa intellectum eius oriri controuersias, ct hoc asse rimus Catholici ad Ecclesiam reserendum esse, & eius expectandam sciatentiam circa scripturae sensum: cuius etiam sentetia ipsam scripturam nos suscepisse fatemur. Et de hoc quidem agendii est postea, quod attinet ad Ecclesiis auctoritato.

350쪽

Nune tantum de scripturae sacrae dignitate loquamur. De C p. 4s- .hac igitur praecipue criminatur me Bretius. Sacrosanctam, in- Qi m qi ςquit,scripturam subiicit traditionibus,Patribus, ct praelato- calumnieturrum Concili)s: hoc est diuina oracula humanis senteths.&de- nos, Crimpoeretis. Citat dixtile quendam, scripturam si destituatur anshoia nat Brctius ritate Ecclesiae,valere sicut Fabulas Aesopi Hoc nos non dixta qμὰ scriptumus,nec certe gaudemus simili comparatione quamuis si Cata sit jcia tholicus aliquis hoc asseruit, ad id forte reserri voluit, quod mμ hμ πια Aug. contra epistola Fundamenti dixit, Si de auctoritate Eeis Uctoritati, Hesiae inciperem dubitare,vel illi in aliqua re non credere,mul cum do alii iato magis tunc de auctoritate scripturae dubitarem : quam Ecia dica in , clesiae auctoritate suscepi. Dicit aperte Manichaeist Si non creta μοι ' res derem Eccleliae dicenti mihi, vos esse haereticos, mox dubitaui etiam inire incipere de scripturae auctoritate, & etiam si in ea legerem ttati DNantcnaeum esse Apostolum Christi, non crederem : quia ii quit , cui credidi dicenti Manichaeum esse haereticum, eidem

credidi tradenti scripturam sacram. Quare si de altero coepero dubitare, de utroque dubitabo. Haec est Augustini sententia eo loco certissima quidem, re manifesta: ita ut nec a Brentio . negari posuit,sii Ecclesiae non tribueret auctoritatem Augustinus,nec libris canonicis tribuerit. Dicamus. igitur modestius: isine auctoritate Ecclesiae Scriptura sacra auctoritatem non ira ibet, hoc certissime fatemur. Est igitur nobis respondendum , . criminationibus Brenth qui clamat, quδd sidsiimma irreura ii, rentia in sacram Scripturam, de Deum ipsum.Simile peccatu . P. irrisioni Christi cum Iudaei,& milites genua flectentes re salutantes, Aue rex Iudaeorum eum percutiebant. Nam quod dici .. mus ,Scriptura sacra est reuelatio Spiritus sancti,genua flecte - , - - re,inquit,est: quod autem postea dicimus pendere a Patribus, . de Conciliis, alapam est impingere. Hae sunt iniuriae flammae, quas nos Scripturae sacrae inferiinus: a quibus ut Brentius eam vindicet,dixit quae audiuimus,& multa alia ,de quibus postea, his nunc pro Scripturae fa crae auctoritate,& majestate,cui nullo modo contradicimus,est respondendii, nec multis. Primo

igitur illud dicimus, quod haec ipsa duo, quae nos asserimus, Ecclesiam habere potestatem Scripturam sacram nobis pro-