장음표시 사용
231쪽
3 L IB. V. s . R VII. - . 2p3 V. Diximus etiam , Cathedraticum solveodum a quibuscumque Paruchis .& Beneficiariis. Quoniam 4 sm qui ciyitatem idcolunt, unum quasi cor- .pus smul i constixuunt , aliudque corpus confland ceterit Parochi ,& Mene. .fitiatii, in suburbijs degentes; dubitatum suit , an satis sit, ut unicum
Cathedrati cum solvatur a corpore Parochorum ,&Beneficiariorum civita. itis, alterum a corpore aliorum, extra civitatem commorantium.' an po-
, t ius ab unoquoque singulatim suum Cathedrati cum sit pensitandum. Quae. stibi distussa , decisa suit in sacra Congregatione Concilii die Ist. Novem. brisa s. in Pexinua Cathedratici, in qua prop0sito dψbio: An Cathedra.
σι cum sit solisndum a Rectoribus Mesesarum Paroc bratium ciυitatis , suburisibiorum Perusiae, uti asserto uno corpore, seu potιus ab unoquoque ex eis : re.
1 pontum suit : Negative quoad primam partem oe Hirmatiυe quoad secundam .. Sectis est, cum nullus Clelisorum, uni eidemque Ecelesiae inserivientium, suam possidet specialem Praebendam , sed singuli sustentantur ex. massa communi. ex qua unusquisque suam accipit portionem ἰ tunc enim unicum Cathedraticum esse ab omnibus ex eadem massa persolvendum , saniscitum est in Concilio Romano anni III s. tis. 8. cap. 4. Ab EcHesis vero , . tibi plures de massa participant, ab omnibus in commuηι, tulit viginti I sal. vis tamen consuetudinibus, Ecclesiis, m Discopis magis favirabilibus . Et quod specialiter attinet ad Beneficia simplicia, sacra Congregatio Concilii in Maceraten. Carbedratici die 29. Aprilis i73I..' dixit, ex omnibus Be- . neficiis Cathedrati eum deberi Epilcopo , solis exceptis Capellaniis laica libus, & ad nutum amovi bilibus. VI. Alia succedit controversa : an ex privilegio, vel consuetudine tanti temporis, cujus initii non sit memoria , acquiri possit exemptio ab onere. 1 olvendi Cathedraxi cum . Atque, ut prius de privilegio loquamur, cum Romanus Pontifex possit quamlibet Ecclesiam ,& Beneficium , ab Episcopi iurisdictione totaliter subtrahere, multo magis poterit a solutione Cathedratici eximere , quod ex text. in Cap. Consitutus, de . religiosis domibus , bene probat Bottus de nnodo 3. pari. num. PO. Non tamen praesumitur, quod Pontifex id privilegii alicui concesserit , nisi illius expressam men..tionem secerit, juxta uxtum in Cap. Pastoralis, de donaιionibus. Quin imismo doceti pia sec. in prax. D copa I. pari. a. cap. a. num. I 3. non censeri Ec-
clesiae remitam Cathedraticum , etsi generatim fuerit ab Episcopi jurisdi- . ctione subtracta, nisi speciali privilegio ab illius pensitatione deprehendatur nominatim liberata. Quod vero consuetudin*m spectat, in eam olim sententiam nonnihil propenderat sacra Congregatio Concilii, quod posset, immemorabili consuetudine , quilibet libertatem nancisci ab obligationes standi Cathedraticum ; sed , causae articulo ad novam trutinam re V cain. eo,. cum consideraverit, Episcopalia jura a subuitis ad verius Episcopos nunquam praescribi posse, juxta sanctionem innocentii III. in Cap. I s. de proscript. e priori lententia recessit, & oppositum definivit in Laυellen. G. sis ratici 5. Iunii I 593. lib. 42. decretor. pag. 25 I. disceptato enim sequenti
232쪽
ti dubio: . Cathedraticum Episcopo debeatur, non obflante immemorabilἱ in contrarium : responsum fuit, Aormatiis , ad formam iuris, ab Ecelisis, o Beneficiatis. Quam deeisionem postea roboravit saepius laudatum Conis cilium Romanum anni 1723. tit. 8. cap. 4. decernens: Census 3bednali E cIesa Disendus in signum bonoris, m subjectionis Calbedra Pontificali. Iussane, inter cetera Episcopalia, ita privilegiarium, ut neque ab Episcopis Mzotum remmitti, nec a quoquam valeat, quocumque titulo, vel immemorabili
consuetudine, praescribi. Atque hac definitione freta sacra Congregatio Con. cilii, in nuper allegata caula Perusina , interrogata : An Cathedraticum deis beatur Episcopo ab Ecclesiis exissentibus in asserta quas centenaria , vel imis memorabili illud non solυendie fidentius respondit infirmatiis . Nimium itaque a lacris Ecclesiae Canonibus deviarunt, qui asseruerunt, non licere Episcopo a suis Clericis Cathedraticum exigere, nisi prematur inopia, aut innitatur praescriptione longioris temporis' quod moribus Galliae receptum affirmat Feuret lib. 3. cap. 3. num. 23. addens, quod, si exigatur, interponitur appellatio tamquam ab abusu : etenim uti contra eumdem Feuret egregie ratiocinatur hi teserra in vindici risdict. Ecclesias. lib. 2. cap. I9. gravis Episcopi necessitas requiritur , ut exposcere queat subfdium chari. tativum , quod in paupertatis levamen illi concessit Concilium Lateranenisse III. anni o 79. sub Alexandro III. On. 4. inquiens Sustinemus pro muι- tis necessitatibus, quae aliquoties superveniunt, ut, s manifesta ac rationabiistis causa extiterit, cum cbari aie moderatum ab eis valeant auxilium postiis Iare: quam sanctionem commemorat Honorius III. in cit. Cap. Conquerenis
te, de osse. Ordinari scribens Episcopo Assisiensi , ut aliis iuribus contentus, subsidium charitativum ab Ecclesiis, praesertim exemptis, non exigat, nisi
gravi urgeatur necessitate: autem , his iuribus .... contentus exsens , non amplius ab eis exigas, praeter moderatum auxilium, quod iuxta formam
Lateranensis Concilii, s manifHa m rationabilis ea a extiterit, cum ebaristate possulandum e scut ab alιis Ecclesis ejusdem diaeresis , pro necessitate temporis, sussinemus. Sed neque paupertas, neque alia causa requiritur ad
exigendum Cathedraticum, quod inter Episcopalia jura recensetur,& cuili-het Episcopo, sine ulla limitatione, concediture nee profecto necesse est, ut Episcopus a praescriptione sortiatur illud jus, quod adeo est sui muneris proprium, ut ne contraria praeseriptione quidem possit illud amittere; ut enim dicebamus, nullus unquam potest praescribere adversus subjectionem,& reverentiam debitam Episcopo, in cujus fgnificationem Cathedratieum
VII. Postremo dubitatur, an Cathedraticum , quod pensitandum esset in Synodo, debeatur Episcopo pro tempore , quo Synodum non celebravit: quod idem est ac quaerere , an posito , quod Episcopus decem ex. gr. annorum spatio Synodum non coegerit, in prima Synodo , quam hahet, unicum tantum, an potius decem Cathedratica exigere valeat. Saeis
pius de hac quaestione disceptatum est in sacra Congregatione Concilii ;Dissiligod by Corale
233쪽
LIB. V. C P. VII. gos eaque semper fuit in sententia , quod Cathedrati cum singulis annis se
Episcopo solvendum , etiam si Synodus quotannis non cogatur : quamUis enim in Synodo solvi consueverit , & hae de causa Synodaticum sit appellatum sui diximus); non ideirco tamen est ita amxum Synodo, ut, hae non habita, eesset obligatio illud praestandi: semper quippe urget ratio reverentiae , Sc subjectionis erga Cathedram Episcopalem , propter quam Synodatici pensitationem jura imperarunt. Quocirca in citata Synodo Aventonensi anni r 365. cap. II. & in alia Synodo pariter Aveni
nensi sub Alano Episcopo cap. I s. cit. tom. q. . necdolor. col. 573. σ38o. decretum fuit, ut non solum Syncidaticum anni tune decurrentis , sed
etiam Arreragia temporis iam laps , ante Synodi dimissionem , integre Episcopo persolverentur: & sacra Congregatio Cone illi, nullo habito reis spectu ad Synodum, Cathedraticum Episcopo deberi a die adeptae possensionis Ecclesae , dixit in Amalphitana Cathedrarici s. Septembris I 7 s.& 26. Februarii x7 . & in Cassanens 2I. Martii I73 s. lib. s s. decrer.
pag. 326. m lib. s7. pag. 68. lib. 8s. pag. I 88. VIII. Quod tamen est intelligendum, ni si adsit longava, & legitime
praescripta consuetudo non solvendi Cathedrati eum , nisi in Synodo: quoniam h et si consuetudo non possit prorsus delere obligationem illud pen. standi , potest nihilominus minuere solutionis onus , & facere , ut non
urgeat singulis annis : squidem eo ipso , quod aliquando , & in aliqua
etiam minima quantitate , est solvendum , jam servatur honor debitus Cathedrae Episcopali, contra quem dumtaxat praescribi non potest, sicuti recte perpendunt Bottus de senis. pari. 3. num. 89. seq. & Masso. hrius eod. tract. cap. q. dub. 33. m 34. IX. Porro, ut quam celeriter, & prompte sbi debitum Cathedrati cum Episcopus assequatur, in particulari Congregatione a san. mem. Clemen te XII. deputata die s. Octobris I 73 I. haec methodus , in illius ex ctione servanda, praescripta sui te in Cleri solution Cathedratisi consultum D, nee tamen juisiciar us ordo praetermittatur , sacra Congregatis , a Sa ctissimo Domino nosero deputara, censuit, rem sc esse temperandam, ut ad versus eos , qui illud solvere tenentur , s in mora fuerint , uniea susscias
citatis , eum praefixisne termini quinque dierum , antequam decernatur expeditio mandati executiυid praemissa autem sila e latione , possit etiam deinde in contumaces ad ejusdem mandati executionem procedi , absque alia uo ιitatione. Cohaerenter ad hujusmodi decretum datae sunt litterae, quae existant in Appendite ad Constitutiones Synodales Sabinenses Hannibalis Cardinalis Sancti Clementis p g. 3
X. Duo his superaddimus, quae ad Cathedraticum referri possunt. Priamum est, ab Antiocheno Patriarcha Maronitarum, cum sacra olea distribueret , aliquam exigi consuevisse pecuniae oblationem , qua uteretur ad sui alimoniam, atque ad onera sustinenda , quae Patriarchali ineu hunt ossicio, ae dignitati. Quamquam autem constitisset, pecuniam n que Disiligod by Corale ,
234쪽
que dari , neque recipi animo nundinandi sacra olea; attamen , ad omnem propellendam simoniae suspicionem , praedicta consuetudo fuit imis probata a Congregatione particulari , cui demandata est cognitio rerum ad Maronitas pertinentium , ejusque sententia suit a nobis confirmata . Ut vero Patriarchae indigentiis prospiceremus, jussimus , ut in posterum eaedem pecuniarum oblationes, nomine subsidii charitativi, ferent Patriar chae die Domini ea infra octavam solemnitatis Assumptionis Dei parae Uirginis Mariae; quod videre est in nostra Consit. 43. Bullar. tom. I. Alterum est, quod Canonica portio, seu Quarta Episcopalis , debita Episcopo ex iis , quae relinquuntur Ecclesiis, juxta textum in Cap. Requi i , de te. Ram. de qua copiose nos , in minoribus tunc constituti , disseruimus in quadam causa Aretina, & plura etiam adducta suerunt a Ferdinando de
Valentibus in suo voto, in eadem causa exarato, quod est I P. Operi tom. 3. Cathedrati ei naturam imitatur, iisdemque prorsus subjacet juris regulis , suae in Cathedratici solutione servantur.' quemadmodum demonstrat Scaris antonius in dissertatione , quam concinnavit pro quadam causa Piscio. stiariae , edita Lucae anno I 746. ad cujus calcem impressa pariter reperitur praedic a nostra elucubratio in simili causa Arerina.
De Eleemosyna Missarum, m eius taxatione in Synodo ut plurimum facienda .
Mos fuit in Ecclesa, plurium seculorum intervallo sancte rventus,
ut quotquot ad Mi ssarum solemnia convenirent fideles, suam unusquilque sacrificii partem, hoc est panem, & vinum consecrandum, offeriaret: ad quem alludens Cyprianus lib. de operi eleemos n. di vitem faeminam hoc nomine increpat, quod nihil offerens, alienae oblationis partem sumeret: Locuples s inquit ) dives es , dominicum celebrare te ereis dis ; quae corban omnino non respicis , quae in dominicum sue sacν eis Denis , quae partem de sacrificis , quod pauper obtulit , sumis o eumdemque respexit Augustinus seu quisquis est Auctor sermonis olim a I s. de rem
pore, nunc 26S. in nend. rom. s. pari. 2. n..2. ) dicense Erubescere debet homo idoneus, s de aliena oblatione communicaveris e atque inde etiam factum est, ut Tertullianus lib. de obort. easitat. cap. 7. omnes Christi ais nos, Sacerdotes dixerit, non quod omnes potestatem haberent consecranis
di, sed quia omnes panem , & vinum ad Dei Altare offerebant , sicuti
egregie explicat Petavius in diatriba de potestare consecrandi cap. I. rom. q. Theolog. dogmat. Tanta porro illius ritus suit apud majores nostros religio, ut, cum Patres Concilii Matisconens s II. anni s8s. deprehendissent, eum pedetentim obsolescere, statim restitui curaverint, ean. q. decernentes: Rementibus no is in sancto Concilio , cognotamus , quosdam Cbriseia
235쪽
nos , rei clo fratrum earto , a mandato Dei aliquibus locis deviasse I ita ut
nullus eorum legitimo obsecunda Nonis parere velit osscio Deitatis , dum fa- eris Altaribus nullam admovent hostians. Propterea decernimus, ut omnibus Dominicis diebus .aetaris oblatio ab omnibus viris , oe mulιeribus osseraturram panis, quam vini e ut per has immolationes m peccatorum suorum Disseibus eareanι , m eum Abel , vel ceteris iussis osserentibus , promereantur, esse consertes. Omnes autem , qui defnitrones nostras per inobedientiam maiscuare contendunt , anathemate porcellantur P Collectionis Harduini tom. g.
col. 46 I. Neque vero , quod a singulis fidelibus offerebatur , modicum quid erat panis, & vini , quae postea per Sacerdotem consecrata , atque in Christi Corpus , Sc Sanguinem conversa , ipsmet offerentes percipe. rent sed quilibet, pro sua facultate , plures offerebat panes , cum larga vini amphora , quorum exigua pars consecraretur. , & reliqua massa Sacerdotibus, & Clericis cederet , quemadmodum , pluribus allatis monumentis , ostendit Christianus Lupus dissert. a. proaem. ad decret. σ ea.
II. Praeter panem, & vinum, quae sacrificio usui erant, aliud ad Alistare offerre prohibuit canon 3. Apostolorum : Si quis Episcopus , auι Presbνter, praeter ordinationem Domini, alia quaedam in sacrificio offerat D.
per Altare , id es aut mei, aut lac, aut pro vino sceram , aut confecta quadam , aut volatilia, aut animalia alιqua , auo legumina , eontra consitutiois nem Domini faciens, eongruo tempore deponatur. Et quamvis sequens canon
. ejusmodi prohibitionem temperans , permittat offerri etiam oleum , incensum, novas spicas, & uvas; ceteros tamen fructus, non ad Altare
offerri, sed ad Episcopum mitti jubet, Presbyteris, Diaconis ,& Clericis
distribuendos : Verre non liceat aliquid ad Altare, praeter novas Dicas, m uvas, oleum ad luminaria, m tbmiama, id es incensum, tempore, quo sancta celebratur oblatio. ReIiqua poma omnia ad domum primitiae Episcopo, Presbνteris dirigantur, non osserantur in Ahari. Certum est autem , quod
Episcopus , m Presbteri dividant m Diaconis, m reliquis Clericis. Conei. lium vero Carthaginiense III. anni 3ρ7. ean. 24. qui est 37. in Codice canonum Ecclesae Africanae, tom. I. Collectionis Harduini col. 883. mel.& lae offerri permittit in die Palchalis sestivitatis , quo solemne Bapti Lma celebrari, & egressis e sacro fonte mel, & lac dari consueverat: de quo ritu plura Cardinalis Bona rer. Illurg. lib. I. cap. I f. n. 3. Ut in Sacramentis ait et t. Concilium Corporis , O Sanguinis Dominἰ nihil amplius seratuν, quam quod ipsa Dominus tradidit, hoe es panis, oe -- num aquae mixtum . Primitia vero, seu mes, m lac, oe quod uno die sol innissmo in infantum serio solet fieret , quamυis in Altari offerantvν ,
suam tamen habeant propriam benedi Lonem , ut a Sacramento Dominici Corisporis , O 'Sanguinis diset uantur.' nec amplius n primitiis osseratur, quam de uvis , m frumentis . Verum posteriori aetate usus obtinuit , ut nihil
quidem, praeter panem , & vinum, juxta pri lca Patrum deereta , Osse Dissiligod by Corale
236쪽
torii tempore exhiberetur, sed vel ante Missam , aut . ante Euangelium, siue statim post Euangelium, liceret fidelibus, quidquid vellent, in Sa.eerdotum commodum, ad Altare offerre : quod ex Reginone lib. I. de Eeelesias . discipi. recte colligit Marte ne de antiquis Eccles ritis. tom. I.
Iib. I. cap. q. art. 6. Duo pariter oblationum genera commemorant Cais
pitularia Caroli Magni lib. 6. cap. 3os. & magis aperte antiquissima Liturgia aethiopum , quam ad hunc ritum comprobandum adducit Honoratus a Sancta Maria in suis Animadυers in regulas , m usum Critices tom. 2. Iib. q. art. o. oblationes factas ante offertorium, ab illis di. stinguit, quae fiebant, dum insertorium canebatur. III. Sed num , inter cetera , etiam pecunia , sive ante Missam , sive ante offertorium, prioribus seculis, ad Altare offerri soleret, ignoramus. Scimus enimvero, ab Ecclesiae incunabulis, in singulis Christianorum Ee-elesiis expolitam suisse arcam , quam Baronius ad an. 44. n. 69. μυ-pblatium appellat, in quam pecuniae a fidelibus inserebantur. Ejusmodi arcae meminit Tertullianus apol. cap. 39. inquiens: Si quod areae genus es , non de ordinaria sal. bonoraria) summa quas redemptae religionis eongregatur . Modicam unusquisque stipem, menstrua die, vel cum velit , θ' se modo . velis, m s modo possit, apponis: nam nemo compellitur, sed sponte confert . Et Iustinus apolog. I. ad Antoninum Pium n. 67. quasi rationem reddens pecuniae, quae in Ecclesiae Gazophylacium conjiciebatur, ait: Qui abun. dant, oe volunt, suo arbitrio, quod quisque vult, largiuntur, ρο quod rellia gituν , apud eum, qui praees, deponitur , ac ipse subvenit pupillis, Diduis , o lis qui vel ob morbum, μι aliam ob causam egent, tum etiam iis qui in vinculis sunt, oe advenientibus peregre hospitibus ' uno verbo , omnium indi gentium euram suscipit . Ubi indigentium nomine , etiam Ecclesiae Minis ros Iustinum comprehendisse, minime dubitamus: illi si quidem ex fide. lium oblationibus alebantur, & incredibile videtur, quod ex solo pane ,& vino, ad Altare oblatis, potuerint omnia sibi ad vitae sustentationem necessaria comparare. Eumdem morem deponendi pecuniam in Gazophylacio commemorant Augustinus Ierm. 356. rom. S. Oper. para. a. num. 13. &Paulinus epise. 34. sive sermone de GarῬblacio e quorum proinde tectimonio constat, labente seculo I v. & decurrente v. illum perseverasse. IV. Sed quandonam , non in Gazophylacium immitti , sed ad ipsum Altare coeperit pecunia offerri , certo definire non possumus . Habemus quippe ex Augustino epis. 22. num. 6. aom. z. Oper. col. 29. quae est ad Aurelium Primatem, tempore oblationis, seu Missae pro defunctis, sui ias e smul denarios oblatos: sed, cum istos ab ipsi liuet offerentibus in pauis peres erogari idem praecipiat, non videtur approbare, ut in Diaconorum manibus ad Altare deponerentur e Oblationes pro spiritibus dormientium , quas veνe aI;quid adissere credendum es , super ipsas memorias non psumptuose . atque omnibus Petentibus , Me t bo , . cum alacritate praeis beantur, neque vendantur ' sed, si quis pro religione aliquid pecunia serra
237쪽
LIE. V. c P. V DL 2oy-I-rit , in praesenti pauperibus eroget . Honorius Augustodunensis, Scriptor x II. seculi, in Gemma animae lib. I. cap. 65. tune in Ecesesiam morem invectum asserit, pecuniam, loco panis , ad Altare offerendi, cum desierum fideles , Sacrificio assistentes , sacra participare mysteria , quod ceteroquin antea fas non erat praetermittere: Pinquinm autem Ecclesia numero qxidem augebatur, sed sanctitate minuebatur , propter carnales , statuintum est, ut qui possent, suuiis Dominicis, vel tertia Dominica, vel sumismis festivitatibus , -ι ter in anno communicarent I ne ante Confessionem , ' paenitentiam pro aliquo crimine , iudicium sibi sumerent . Et quia popaeis Io non communicante , non eras necesse panem ranu magnum fieri , salutum es, eum in modum denarii formari, vel fieri, oe ut populus pro oblatione farinae deuarios offerrete tempus tamen, quo id acciderit , Honorius non designat.
V. Verum , ut ut haee res se habeat , & quidquid sit de initio usus
offerendi ad Altare pecuniam, indubitatum est, quod asserit Thomassinus de vet. γ noυ. Eceles discipL pari. 3. lib. I. cap. 7. n. 8. juxta primigeniam nascentis, & adolescentis Ecesesiae disciplinam, sive panem , sive denarium oblatum fuisse Ecesesiae , di Clericis in commune , non vero datum cuipiam peculiari Sacerdoti, ut Missam privatim saceret, quae uni eleemosynam offerenti prodesset. Morem autem stipem elargiendi Saceris doti, ut exuberantem Sacrificii fructum stipis largitor in se, proximos,
aut amicos, sive vitae compotes, sive deiunctos, derivaret, non ante seisculum v III. inductum, neque passim ubique ante xI I. receptum, asse
rit Mabillonius in praefat. I. in seculum III. Benedictinum num. 61. cui tamen contradicit Pater Franeistus Beriendi Clericus Regularis Theatinus in dissert. κηον eo. eologica de Oblationibus pari. a. g. 2. illum longe antiquiorem affirmansi enimvero , quod in sine secuti v III. jam invaluisset, fidem saeit Chrodegangus, Episcopus Metensis , in Regula . 'uam, eo seculo labente, vel nono ineunte , suis Canonicis praescripsit: in ea quippe cap. 31. de eleemos=nis , euique Canonicorum liberam pori testatem feeit accipiendi , & in quos vellet usus eg pendendi . eleemosynam , quae pro sua sibi Missa offerebatur: De eleemos nis accipiendis si,
quit ) ita consiluimus, tir s aliquis uni Sacerdoti pro Missa sua , vel pro
Confessione , au3 infirmitara , seu pro quolibet caro suo , auo vivente , aut mortuo, aliquid in eleemoθna dare volueris , hoc Sacerdos a tribuente auiis piat , m exinde , quod volueris , faciat e Collectionis Harduini tom. 4. I. II95. Seculo vero x I. eumdem morem adeo longe lateque propagatum scimus , ut etiam pueris notus esset : etenim Ioannes Monachus in vita S. Petri Damiani cap. a. de eo adhuc puerulo narrat, quod quadam die . .. easu nummum reperit, . tamquam subito dives essectus, gra. rviabundus, quid eo mereari aptius posset, diu mente revolvere carpis divinitus tandem inspiratus , ait e melius ess , ων tradam Presistero , qui Dis Sacri iam osserat pro patre meo. .
238쪽
VI. Speetalem hanc Sacrificii applicationem illi, qui eleemosynam laris gitus fuerat, vitus est improbare Walafridus Strabo, qui seculo ix. flo. ruit, existimans, illud non plus prodesse uni, pro quo speciatim offeratur, quam universo coetui fidelium; libro enim de reb. Ecelesias .eap. 22. ait : Sed γ in hoe ereor non modicus videtur , quod quidam se non posse aliter plenam commemorationem eorum facere , pro quibus ossierunt , nisi sinis gulas oblationes pro sngulis gerant , vel pro visis , defunctis non δε-,nuI Uimant immolandum , cum vere βι muF, unum pro omnibus mortuum,
unum panem esse, sanguinem , quem universalis Ecclesia GPri . seuod se cui placet , pro sngulis singulatim/ offerre ς pro solius devotionis amplitudine, o orationum augendarum delectatione id faciat, non autem pro sunra vivatione, qua putet , unum De Sacromentum non esse generale media camentum . At non animadvertit Walafridus , quod, etsi sacrificium ex
parte rei oblatae , & principalis offerentis , scilicet Christi , sit infinita
virtutis, non tamen, ita ejus institutore Christo volente , infinitos producit effectus: secus , si finem excipias colendi Deum, & supremum Ia. triae actum, qui lane ex qualibet, quantum vi S crebro repetita , Divinae victimae immolatione, semper Deo exhibetur, quoad cetera , quae ex se. e iseio reportare intendimus, superflua esset ejutilem iteratio. Semel auis rem posito, quod effectus sacrificii finitus sit, peripicuum jam est, illud plus ei prodet se , eui applicatur, quam aliis: uti enim ratiocinatur Sua .rez rom. 3. in 3. pari. duput. 78. sect. I. disput. 79. ΡB. I 2. aut consideratur tamquam propitiatorium , seu laris factorium ς & certe pro illo speciatim satisfacit, in cujus debiti l ollationem Deo exhibetur : aut consideratur tamquam impetratorium & profecto ad beneficia illi uberius elargienda Di um movet , pro quo nominatim Sacerdos Divinam Hostiam immolans, Deum exorat . Rem totam explicat D. Thomas in M. dis. 43. ary. q. quaesiune. I. quaesiune. 2.
VII. Quod visus est improbare Walafridus , alio nomine sunt a petie insectati Wicle fissae, hodieque inlectantur Lutherani, & Caluin istae, dicti.
tantes, pecuniam Sacerdoti celebraturo in Missae pretium dari , eamque propterea, veluti aperte Isimonia eam . damnantes. At 'in primis , ad eorum saltae iam refellendam , satis abunde seret illud adducere , quod ad rem a jebat Gerson in opube. de selieitudiis Eecissasticorum , rom. a. pari. 3. p c. I o. inquiens: Sincere in primis debet ad eonfensum huius veritatis Mus to/ι- communis Fecissae, qui se habes, ρο reeipit I cuis quis detrahis , .mprudenter se decψεν. Et pari. 6. Nibu aequius , secundum omnem legis, esse deducit Aposeoltis prima ad Corinth. P. quam qui altaris deserυit, de aia aris cir vavat. Praestat nihilominus audire D. Thomam , qui hane ipsam haere vicorum ea lumniam iampridem anteverterae , & diluerat Σ. 2. quaest. m. ara. Σ. ad 2. inquiens: Sacredos non accipit pecuniam, que se pretiumrons eraeianas Eucharis, ,' hut Missae deeantandae et hoe enim ess et simoniacum sed quas sipenatum suae sinentationis. Et in q. di I. 2 s. quaest. 3. avt. 2.
239쪽
L I E. V. C A P. VIII. et is uaestiunc. I. ad 4. Facere pactionem de Missa celebranda est smonia eum semper . Si tamen non babet alios sumptus , er non tenetur ex meis cantare, potest accipere denaria sicut/ conducti Sacerdotes faciunt, non qua spretium Missae, sed quas sulentamentum vitae. VIII. At, quamvis res ita se habeat, nihilominus satendum est, quoinrumdam improborum Sacerdotum sordidam avaritiam quandoque dehoneis stasse, quod ceteroqui in se licitum , di sanctum erat : nonnulli quippς visi sunt Missas quodammodo venditare, ac turpissimum quaestum de illis sacere . Et primo quidem , cum nondum Missae eadem die iteratio erat severa lege prohibita , nonnulli ad solum finem plures eleemosynas captandi , saepius in die Sacris operabantur, quos acriter peraringit Auctor vitae S. Thomae Cantuariensis cap. . his verbis: Ilus autem in praesen
tiarum nee memoratu dignos, non Cbrisi, sed mammonae Sacerdotes praetereo ,
qui, propter oblationum quaestim, unam Cbrisi, semel oblatam Hosium quotidie , non semet , sed libentius iterum, non tam consecrant , quam Himniant, Filium Dei quisui habentes. Postquam vero & Alexander II. Cau. 53. de consecratione, ἀβ. I. Sc Innocentius III. in Cap. Consulusi, de ee- Iebrat. Misar. & Honorius III. in Cap. Te referente, eod. tit. districte v tuerunt, Sacrificium eadem die, sola excepta solemnitate Nativitatis Domini , ab eodem Sacerdote iterari , alias nequiores attes excogitarunt , quibus plures eleemosynas , unius Missae celebratione, lucrarentur . Aliis qui enim tot Hostias in eadem Missa conlecrabant, quot illi fuerant, aluibus eleemosynam acceperant , autumantes , se hae ratione omrsibus
alisiacere: alii plures Missas in unam congerebant ; Missam quippe diei usque ad offertorium legebant; tum aliam incipiebant usque ad eumdem locum I deinde tertiam , & quartam , eodem modo ; postea tot Secretas dicebant , quot Missas inceperant ; demum sub uno Canone Sacrum perinficiebant. totidem additis in fine Collectis, quot initio recitaverant: has autem Missas bifaciatas, m trifaelatas nuncupabant, quasi duplicem , &triplicem haberent saciem , quae solae satis illis esse videbantur ad plures
eleemosynas, pro earum numero, assequendas. Haec, aliaque hujus generis Missarum monstra recenient Petrus Cantor in opere, quod inscripsit Verbum abbreviatum , cap. 29. & Cardinalis Bona rer. liturgie. lib. r.
IX. Quibus ab Ecclesia eliminatis , non idcirco improba Saeerdotum
cupiditas suit radicitus evulsa: adhuc enim ii dein ingens lucrum ex Milia aucupantes , de unica eleemolyna , quam accipere poterant , quasi demere is cujuspiam pretio paciscebantur , & nisi ad eorum . volum aligeretur, Missam facere renuebant; quos proinde Roberius Cardinalis Pullus, natione Anglus, in Summa Tbeologica, quam mecio secuto x M. concinnavit, pari. 7. cap. a T. ita objurgavit : Quid ess Misarum solemma eon.
ruitu temporalis commodi celebrare, nis cum Iuda Cbrasivan vendere, rarito
uequius , quanto resurgendo es sublimatus Z Quamobrem , ut Ellicentem G α hanc Diqiliaco by Corale
240쪽
hane pellem tandem ab Ecclesia prorsus propellerent, & insatiabilem sacerdotum aviditatem perpetuo freno coercerent, Patres Concilii Toletani, anni I 324. cap. 6. vetuerunt, ne ullus Sacerdos quidquam, vel minimum , pro Missa ex pacto exigeret , sed eleemosyna contentus esset , quae eii ponte daretur e Multa mentis amaritudine concitamur , g-υisque dolor saeuIeus. persedit mentem nostram , intelligentes , quod aliqui Presbteri, dete. sanda, oe abominabili ambitione caecati, pro Musis per eos celebrandis, pe-euniam exigunt, o super hoc , sic se vellent vendere rem profanam , impudenter mercantur Verum , cum dictum Sacramentum super omnia pre.
riosum sit liberaliter, scut cetera Sacramenta, celebrandum ' diserictius prohibemus , ne aliquis Presbyter pro Missis celebrandis pecuniam exstat , veι rem aliam temporalem, sed grate accipiat, s aliquid, per facientem misisseelebrari oblatum sibi ebaritative fuerit, absque pacto , m conυentione qua αcumque o Collectionis Harduini rom. 7. col. I 89. X. Ae demum Concilium Tridentinum eum animadverterit, nondum Sacerdotes a profano illo mercimonio cessasse, quod Patres Toletani fuerant detestati, sus 22. in decreto de observandis, o evitandis in relebra.
tione Misse , injunxit Episcopis , ut de medio tollant quidquid avaritia contra reverentiam sacrificii Missae induxit, utque in primis eu vis generis mercedum conditiones, pacta, i quidquid pro Missis nmis celebrandis datur, neenon importunas, atque iusserales eleemobnarum exactiones potius , quam postulationes , aliaque hujusmodi, quae a simoniaca labe , vel certe a turpi qtiaestu non longe absunt, omnino probibeant. Ut itaque Episcopi Tridentino obtemperent, atque importunas, & immoderatas eleemosynarum
pro Missis exactiones impediant, debent, in sua quisque dioeees, Missarum stipem taxare, ultra quam , nemo quidquam exigere valeat : quod
etiam ante Tridentinum factum legimus a Willelmo Archiepiscopo Eboracens. cujus Constitutionem renovavit Ioannes ejusdem Successor in Conis cilio Provinciali Eboracensi anni I 367. cap. 3. ess Rectoribus, erfngulis Ecelesiarum Praelatis , meariis, aliis quibuscumque personis E clesie, Capellas, Cantorias, Oratoria, Hospitalia, seu Benescia Eeelsasiaca quaecumque, infra nostram ὐπcesin , obtinentibus , in virtute san me ob dientiae, sub mena quadraginta solidorum , eleemosνnae nostrae applicando rum , smiliter inhibemus , ne in Esclesiis , Capellis, Cantoriis , misitaILbus , seu aliis Beneficiis suis hujusmodi , quemquam Capellanum stipendiarium Divina eelebrare permittant , niη , nomine Ripendii sui annualis , de
summa sex mare arum si contentus e Concilior. Britanniae tom. 3. pag. 69. XI. Quamvis autem eleemosynae taxatio Sc a tonsuetudine induci, &ab Episcopo extra Synodum fieri queat; attamen, ut stabilior sit, ae Saricerdotibus commodius fgnificetur , dc innotescat , plerumque in Synodo fieri consuevit, ac proinde Taxa Synodalis communiter appellatur: quo. ei rea sacra Congregatio Concilii interrogata, primo , Quanta debeat esse eleemosma Missarum manualium οῦ secundo , Iuanta esse debeat pro 'N