장음표시 사용
301쪽
. . L I B. UL C A P. ix a sanimadversiones & valido non destituuntur fundamento e & si quis eas aecurate perpendat , easdem videbit utrique casui maxime aptabiles, hoe est tam illi , in quo haeretici ante haeresim abjuratam Calicem petunt, ut eo post ejurationem utantur, quam alteri, in quo conversi ad Fidem Catholicam, Calicis usum, post haerelim ejuratam, efflagitant.
De veraeacula divinarum scripturarum lectione alicubi probibenda is nodaιι decreta, s. a jus ιraepserat si tamen nullus abusui locus si, hac de re sitire praestastis.
S Piritus Roterus, inter Dominicanae familiae alumnos accuratus Seriis
pior, & contra haereticam pravitatem Inquisitor' cujus multa cum laude meminit P. Echardus tom. 2. Scriptorum OrHuis Praedι catorum Pam. 188. celebrem edidit Dissertationem , de non vertenda Scriptura Saera in vulgarem linguam, quam anno Is 8. Henrico II. Francorum Regi nuncupavit. Haec lucubratio communi plausu in Galliis recepta , anno Icili. publiea Cleri Gallicani auctoritate iterum praelo subjecta suit. Tres item egregii S. R. E. Cardinales hoc idem argumentum pertractarunt, eorum sententiam refellentes, qui aut plane necessariam , aut saltem opportunam, ac valde utilem, jactabant versionem sacrarum Scripturarum in vulgarem linguam, ut nimirum cuique promiscua esset earum lectio. Hos inter primus occurrit Cardinalis Smnis laus Hostus , qui in Tridentino Concilio: Legati munere praeclare sun fius est, Iib. 3. de audio-iritate Scripturae sacrae pag. 247. alter vero Cardinalis Iaeobus de PerronLΘ. 6. ev. o. Retrus ad Angliae Regem , tertius venerabilis Cardinalis Bellarminus rom. I. Contra-ν r. Fidei tib. 2. de verbo Dei cap. Is . Si quis autem nosse cupiat Scriptores alios , & quidem bene mulcos, qui varios Tractatus, ac Dissertationes erudito calamo elucubrarunt, ut ostenis dant, lectionem sacrorum Bibliorum, vulgari lingua redditorum . t non esse cuique permittendam, consulat volumen jussu Cleri Gallieani Pari si is
editum. anno 166 I. ita inscriptum : Collectio quorundam gravium Auct irum , qui ex professo , vel occasione , sacrae Scripturae , aut Divinorum Ofeio m in vulgarem tinguam translationes damnarunt . Quibus addere polium us, praeter Iustum Fontaninum in Opere de Italica eloquent a ureb. Roman , e Romamdo, etiam Passavantium in Speculo verae Paenitensiae. ubi solidis probat rationibus. quam ardua res sit sacrarum Scriptura. cum nuda & accurata in vulgarem linguam conversito. Non enim lassicit , ad opus ille pexficiendum , lola linguarum peritia ; sed alia insuper scitu necessaria sunt, quae ab interpretibus ut plurimum ignorantur. Nolumus hie silentio praeieci re Frideri cum Furium Coriolanum , virum eruditione
clarum, di Carolo v. Impetatori, ac philippo II. ejus Filio latis acce-S a plum.
302쪽
ptum. Hic Auctor scripsit ac evulgavit Opus de Consilio, m Confitiaris,
communi suffragio comprobatum commenda umque. Mox tamen sobrie..tatis limites praetergressus, postquam Dissertationem adornavit anno Isso. Basileae impressam , cui titulus e Bononia, sue de libris sacris in vernacu iam linguam convertendis: cunctorum indignationem ac censuram promeriistus , in quam plura se se conjecit dii crimina , teste P. Michael ea S. Ioseph ,
nunc Episcopo Gua dicens, tom. 2. Eibliographiae Criνι cae pag. 4 3. II. Propositum nobis non est , hanc controversiam uni vertim expende. re, ac landitus exhaurire: ab iis tamen abstinere nolumus , quae semel cognita, plurimum prodesse poterunt . Itaque praenotare iuvat primo , summum Pontificem Ianocentium III. opportuna adhibuisse remedia, ut modum imponeret divinarum Scripturaium versoni, cum earum in lin. guam Gallicam translatio Metis vulgata non leves in Di ecesi illa tu multus excitasset et quippe vernacula lectio in omnium etiam muliercula. sum manibus Sc ore versabatur. Consulenda in rem hanc memorati Ponistificis epistola I I. lib. 2. pag. q32. . 434. juxta Balvetii Collectionem.
Consulendus item Raynaldus ad annum Christi D 99. nunr. 27. Secunis do, Clementem XI. Praedecessorem nostrum , per celebrem Constitutio. nem Unigenitus , nonnullas propositiones , hoc est 79. eum aliis pluribus, quae sequuntur, ideo proscripssse , quod communem omnibus induiscerent necessitatem legendi sacram Scriptura me quo semel posto, etiam ipsa Scripturarum in linguam cuique obviam translatio satuenda omnino esset . Errorem hunc Pontificia auctoritate confixum, alii etiam Cath lici Scriptores impugnarunt.' quos inter numerandi P. Iacobus Fontana Societatis Iesu , Din. 3. Operis, quod Romae prodiit anno I 72I. contra
Quesnellii propositiones , P. Fulgentius Belleti ex ordine Eremitarum S. Augustini, rom. 2. Operis, quod contra easdem Queisellii propositiones scripsit, ae Romanis typis edidit anno I 737. P. Viva item Societ tis Iesu, in suis lucubrationibus, quas adversus hunc ipsum errorem perisseeit, ac evulgavit., III. Nec defuere complures Episcopi, qui de ovium eustodia soliciti ,
promi leuam sacrorum Bibliorum vulgari lingua lectionem per Synodales Constitutiones e medio sublatam voluere. In Concilio Tolosano, habito
anno I 229. atque ab Harduino in Conciliorum Collectione relato tom. 7. col. I78. cavetur ev. Iq. ne laici libros retineant veteris, aut novi Testa. . menti, exceptis Psalterio, & Breviarior mox vero additur: Sed, ne praemissos libros habeant in vulgaνi translatos arcti me inhibemus . Pari ree nomia Concilium Provinciale Oxoniense anni Igo8. eis. tom. 7. Collecti . nis Harduini col. I 49 I. ita statuit cap. 7. Periculosa res est, tessante Beato Hieron mo , textum sacrae Scriptura de uno in aliud idioma transferre , eo quod in ipsis translationibus non de facili idem in omnibus sensus retinetur.
Dein prohibet, ne quispiam ullum Divinarum Scripturarum librum in Anglicum sermonem transferre praesumat; versionem a Vicleis institutam Disitigod by Corale
303쪽
damnat ' ac tandem decernit, nullas translationes recipi, nisi primum Conis cilii Provincialis decreto probentur. In novissimorum Conciliorum , quae in Galliis celebrata sunt, Collectione, a Ludovico Odespun concinnata, Occuris rit Concilium Provinetale Bituri cense, habitum anno II 84. in quo subiit. q. de abusia Scripturarum tollendo haec decernuntur can. 2. Omnia Biblia D. cra, oe quiυis alii libri de Fide m Religione, vernacula lingua script re. Duantu ν, nis quos Ecclesiae Carbolicae , m ordinarii auctoritas probaveris . Eadem statuuntur in Concilio Hierosolymitano, an . I 572. a Patriarcha Do. suheo adversus Calvinistas coacto , cujus Concilii Acta prostant in memora. ra Harduini Collectione eam. II. col. ass. . 158. Adstipulantur alia item Concilia in Belgii provinciis habita , nimirum Camera cense , ac Mech linienisse : nec non Synodi Dicece sanar Brugensis, Yprensis, Gandavensis, Namur. centis, ac Leodiensis, quarum sanctiones promiscuam Divinorum librorum lectionem vulgari idiomate expressam proscribunt, ut testatur P. Fontanacis. tom. 3. pag. 398. sub num. q. ΙU. Haec tamen Conciliorum ,&Synodorum decreta utilitati ac necessita. ti consentanea sui sis arbitramur, quod in provinciis, ac dioecesibus , in quibus promulgata suerunt, jam inoleverit abusus promiscuae lectionis sacrorum librorum , in maternam linguam pro cujusque lectoris intelligentia captuque translatorum. At vero iis in locis, in quibus ejusmodi abusus nonis dum invectus est, minus provido consilio sortasse uterentur Episcopi , qui vetitam lectionem insectarentur, ae propositis poenis interdicerent . Ea quippe hominum conditio est, ut nitantur in vetitum, ac statuto semel
interdicto, perniciosa quadam cupidine illecti, quod prohibitum audiunt.
curiosius inquirant οῦ atque hac una de causa vetantem legem infringant, ut, quod legis jussu inconcessum norunt, introspiciant. S. Carolus Borro. maeus, prudentia, ae vigili cura vere magnus, in primo Mediolanensi Concilio, cui praefuit anno Isos . hane legem servandam decrevit: in Episcopi regulas Indicis de libris verisir, ab iis, qui rui negotio a sacrosancta Tradentina Sνnodo praefecti fuerunt, ex auctoritate Sanctus mi Domini nostri Pii IV. editas, ab omnibus librorum impressoribus, ac bibliopolis, Oeterisque omnibus Ialeis, m Eecie sieispersonisse ari jubeant. Quarta autem Indicis regula , jussu Trid. Concilii statuta, & Pii IV. Pontificis auctoritate firmata, haec ei risca vernaculam sacrorum librorum lectionem servanda preci pi t: Cum experimento
manifessum si , s saera Biblia vulgari lingua passim sne discrimine permiι-
tantur , plus inde , ob hominum temeritatem , detrimenti , quam utilitatis ,
oriri I bae in parte judicio Episcopi, aur Inqui toris setur, ut cum consitio Paroebi, vel Confessarii, Bibliorum a Cat bolicis uctoribus υersorum lectionem vulgari lingua eis concedere possent , quos intellexerint ex hujusmodi lectione non damnum, sed fidei oe pietatis augumentum capere posse; quam facultatem in scriptis habeant. sui autem absque tali facultate ea legere, seu babere praesumpserit, nis prius Bibliis Ordinario redditis, peccatorum absolutionem percipere non pust .
304쪽
V. Quia vero insequentibus annis experientia docuit, Episcopos, & Ia. quisitores , quorum judicio vernacula sacrorum librorum lectio eonee di poterat, vel denegari, indulgentiores hae in re se praebuisse; immo vero ipsos etiam Regularium Praesides eamdem . qui Episcopis , & Inquisiroribu concessa suerat , auctoritatem sibi arrogasse : hinc quartae Indi eis regulae haec, qua sequuntur, jussu Clementis VIII. fuere superaddita e Mnsmadiis tendum est e rea supradictam quartam regulam Indicis sel. recorae Pia ripis Imnullam ρον hanc impressionem m editionem de novo tribui facultatem Episeo.
pis, vel Inquisit orabus, aut Regular/um Superioribus , eoncedendi licentiam emendi, legendi, aut retinendi Biblia vulgari t/ngua ed/ta , eum bacteuormandato, U' Uu sanctae Romanae oe universalis Inqv Iistonis sublata eis De νἰι factiIιas eoneedendi hujusmodi licentias legendi, vel retinendi Biblia vulis garia . aut alias facrae Scripturae ram novi, quam veteris Testamenti partes. quavis vulaaνἰ lin qua edιta , se insuper summaria, O compendia etiam his Itim ea eorumdem Bibliorum , seu Itbrorum sacrae Scriptnne quocumque vulgara diomate conscripta; quod quidem inυἰolate servandum es. VI. itaque, ut rem confaciamus , ubi nullus quoad vernaculam sacrarum Scripturarum lectionem abusus irrepsi, aut sileant Episcopi, aut solum qisia tae indie is regulae urgeant complementum. Ubi vem abusus semel in ntituit, etiam Sytioduli decreto radicitus evellatur . Concilium Tridentinum fess. 22. e Sacri lato Amsae eap. 8. declarat, non expedire, ut vulgari idio. male Missae Sacrificium risuratur. Ubi vero, nullo contradicente, lex ista servatur, luperfluum plane est, hae de re in Synodis sermonem institue..re. At contra , si forte paυlwm inserenda timeatur prava consuetudo eeis Iebrandi Missam novo quopiam id it mate, quod Ecclesia nondum probaverit: Episcoporum intererit non solum Synodali decreto contra abusum illum totis obniti viribus, sed etiam ab Apostolica Sede consilium , ae praeis sidium quaerere , ut ingruenti malo validiores occurrant. In Ecclesiasti ea
historia norum satis est duorum Monachorum Cyrilli εc Methodii , quorum
uterque sanctitatis fama decoratur . exemplum. Cum enim, post evulga. tum in Moaviae regionibus Euangelium . potestatem Sacerdotibus tradidis.sent, ut Missae Saerifi um Sc avonico sermone perficerent, judicium subie.
re Ioannis VIII. summi Pontificis , qui ab iis gesta, Apostoli ea auctoritate firmavit. Univeesam rei seriem in actaeru de Ger sicio Muse fere. I. q. 7ρ.m seq. fusiori stylo explicavimus. Hunc igitur locum, ne futili labMe ea.
dem repetamus, lectores consulant.
305쪽
Recens subortus in diaeces abusus , mari revera talis sit , o remediis canonicis submoveri valeat , necessariam interdum reddis Consistitιonem quae in alia forte Synodo redundares e ubi de Confessariis , qui paenitentes aduraveνent ad sol aper.endum nomen compileis in peccatoc item de denuncιatione C Iesbariorum sollicitantium ad turpia , m de soticitantibus
ad alia silicita. NE improba usurpatione dissennulatio in deterius convalescat, o fat de
consuetudine regula , qua non veniar ab ipsa , quae litteris mandata
es dijejIina uti ad Episeopos, in Toletana Synodo constitutos, apposuescripsit Innocentius I. Nise. 23. num. a. tom. I. Collectionis Harduini col. Io23. , quantocius sane praecidendus est abusus, qui sub specie severioris.& sanatoris disciplinae, eam labefactat, quae ab Eeclesia est tradita, veramque Sacramentorum sanctitatem contaminat. Rem enarrabimus, quae non diu antea contigit. Concilium Tridenti num seis. I 4. ean. 7. anathema iste perstringit asserentes, non esse in sacramentali Consessione necessario aperiendas circumstantias , mutantes speciem peeeati: an autem sat etiam necessario aperiendae, quae inter eamdem speciem notabiliter aggravant peccatum , litigant quidem Theologi ,' sed Catechismus S Pii U. sit. de conditionibus , oe circumstantiis ad Confessionem requisita, S. Carolus Borro maeus i. Insim I. Sacerdotum APIor. Eccles Mediol. pa=ν. q. pag. 756. pluresque Synodi Episcopales, quas proseri Genet tus Theolog. morat. rom. . tra EI. o. de Sacram. Paenit. cap. o. quaes. 3. etiam istas manifestandi gravem obligationem in paenitente agnoscunt: quod etiam inter Theologos docent Suareae de Poenit. disp. 22. se I. g. Henrique a de Parmς. lib. 2. cap. 7. num. 6. Thomas
Sancho in Stimm. lib. 2. cap. 32. num. lib. q. cap. II. num. 24. G nec disp. IO. art. 3. Salinant. tom. I. tradi. o. cap. 8. punct. 2. Baron. contra Amad-d4put. a. sesi. g. aliique ab his citati. Cavere nihilominus debet Confessati his, ne occasione, seu praetextu exquirendi a poenitente peccati, quod confitetur, circumstantias, eumdem inducat ad pandendum nomen comisplicis . hoc est personae, cum qua peccatum illud perpetravit : etenim .
quidquid sit, quando lieeat poenitenti sui criminis Letum libere & sponte
Consessario revelare; certum tamen est , raro evenire posse , ut liceat Consessario complicis nomen a poenitente sciscitari. multoque minus ad illud sibi patefaciendum eumdem obligare. Et nihilominus haud ita pridem rumor ad nos pervenit, aliquot Sacramenti P enitentiae Ministros lunsultos quorumdam Theologorum aut salsa , aut male intellecta doctrina . xcepisse.non solum a poenitentibus complicis nomen exquirere, sed adib
306쪽
eosdem adigere, denegata renuentibus alterutrum manifestare Sacramentali absolutione. Hujus vero perniciosae praxis hanc prς serebant causam, vide. licet, ut ipsi complicem postea corriperent, atque ita in ejus tantum utili. tatem hujusmodi uterentur revelatione. Verum nos gravia considerantes mala, quae inde necessario eonsequebantur ' proximi enim laedebatur fama :arctum sacramentalis Confessionis sigillum perie litabatur οῦ absterrebantur Fideles a suis culpis Consessario integre , prout ceteroquin opus est, maniis festandis rixae, &discordiae disseminabantur, & tota demum perturbabatur communitas: idcirco, pro nostro supremi Apostolarus munere , praedictum tune primo pullulantem abusum , priusquam inolesceret, praesecandum duximus nostris Apostolicis litteris, incipientibus Suprema, quae habentur nostri Bullarii tom. I. num. I 3 . aliisque duabus posterioribus Constitutionibus , quarum initia sunt Ubi primum, nec non erad/eandum , quae insertae sunt ejusdem ntillarii nostri tom. 2. num. 8. . num. 2 . se per quibus ho. mem. Ludovicus Antonius Muratorius peculiarem D;ssertationem conscripsit, ac
typis vulgavit. II. Quod autem faciendum suit a nobis, qui omnium Ecclesiarum geriis mus curam, non illico fieri decuisset a quolibet Antistite , cui unius particularis Ecclesiae commissum est regimen; is squidem soli et tus esse debet de sua excolenda dioecesi, non de insectandis abusibus, quos audit in aliena inolescere, nisi prudenter praevideat, eosdem, si non statim retundanis tur, suam pariter esse mox subituro se ubi enim abusus non est, quando novae Constitutionis freno vitium cohibetur, quod nunquam dioecesim in vasit, injuriam sibi fieri eredunt dioecenni, putantes nimirum , se quodam . modo infamari, quasi reos criminis, quod ipsi non admiserunt. Ad Prae. sules vero, si sorte eorum dicereses exitiosus ille morbus inficereti, spectabat sane opportunis sanctionibus eum quantocius propulsare, quod sanctissime factum legimus in pluribus antiquis Synodis. In Synodo enim Bajo-cens anni rgoo. cap. 82. tom. 7. Collectionis Harduini col. I 238. habetur ris Confessione sibi caveant Sacerdotes, ne inquis ant nomina personarum cum quibus peccaverunt constentes, sed circumstantias tantum , quae possvnr aggraυare peccatum. In Synodo Lingoniensi anni I 4 4. Caveant Sacerdotes, ne in Confessione inquirant ab his, quorum audiunt Confessiones, nι nominenteis expresse personas, cum quibus ipsi confitentes peccaveνint, nis esset tale peccatum, quod oporteat exprimi al/quid de perfna et puta, pecea υἰ cum f. Ita mea naturali , vel spirituali , vel nepte o oe hoe casu nou debet dici nomen proprium, aut cognomen perseae. In Synodo Leodiensi anni r os . In bibemus Sacerdotibus, statuendo, oe omnibus Confessoribus, ns a eonfitentibus nomina illorum , eum quibus peccaverunt , inquirant , vel e νctimsanoxias, per quas possent nomina eorum designari . Quod δε feceνint , ab oppeio audiendi Confessiones xουerint se ipso facto esse s pansos. In Synodo Senonensi anni Is 24. In audiendis Confessionibus cainant Sacerdotes, ne inquirant loca mansionum, in nomina personarum, cum quibus recaverunt eon
307쪽
tentes. His eoncinunt Synodus Carnotensis anni I 626. Synodus Parisiens s anni Iss7. Statuta Synodalia Ecclesiae Treeensis,& Si fridi Archiepiscopi Coloniensis, quae videri possunt in Tractatu historico,& dogmatim de secreto inυiolabili Confessionis, edito anno I7o8. a Langi et du-Fresnoypag. 223. seq. In aliis autem innumeris Synodis, quamquam speciatim
agatur de Sacramento Poenitentiae, nulla tamen occurrit peculiaris constitutio, qua expresse prohibeantur Consessarii , ne a poenitentibus comisplicum nomina exquirant' quia scilicet ejusmodi detestandus abusus, non in omnes irrepserat diaeceles , ac proinde non ab omnibus erat speciali constitutione repellendus. III. Quare iterum concludendum est, quod satis abunde demonstrarum arbitramur, nimirum non omnes Synodales Constitutiones omni loco, &tempori convenire ς sed prudentis Praesulis esse , eas tantum in Synodo edere, quas ad obsistendum serpentibus corruptelis , atque Ecclesiasticae disciplinae nitorem restituendum, pro locorum, & temporum diversitate, utiles reputaverit, & necessarias. Apostolicas velo Constitutiones, quam vis non omnes Episcopus Synodo inserere debeat , praesertim eas , quae pertinet ad vitia, quae in suam dioecesim minime invecta noverit, nec facile in eam introducenda prospiciat I expedit tamen, ut ipse eas probe calleat, quo ipsi in promptu sit ad earum praescriptum se gerere, earumque executionem ab aliis exigere, quoties ab uius , & crimina per eas damnata , aditum sibi in ejus dioecesim aperuerint , aut aperire moliantur. Praeter superius adductum de Consessario complicis nomen a paenitentibus indebite exquirente, aliud exemplum afferre juvat de matrimoniis Eunuchorum. & Spadonum, qui utroque teste carent. Ea postquam a Sixto V. per Constitutionem s9. quae incipit Cum frequenter, nulla &irrita declarata sunt, talia etiam eommuniter agnita suerunt ab Auctoribus, Schmal Egrueber ad lib. 4. Decretal. tit. IS. 2. An acuto ad eumdem li3rum m titulum niim. 3I. Clericato de Matrimonio decis. 32. num. 48. Ros-gnolio Oper. Moral. pari. I. rom. 6. praenot. I . contract. IS. num. 37. aliisque
recentioribus. Itaque in iis dioecesibus, in quibus de hujusmodi mairim ni is contrahendis neque cogitatur , neque cogitatum fuisse constat, i providum esset in Synodo prae satam Sixtinam Constitutionem inserere .
Ut autem Episcopus, fi quae forsan aliquando inter suos subditos hae iure
t tentari contigerit, de his recte decernere valeat, opportunum ipsi, vel potius necessarium erit, hujus quoque Sixtinae Consbitutionis legem non
IU. Innuimus autem in argumento hujus capitis , non omnes sempe abusus revera tales esse, ut novis condendis legibus causam praebere possint. Quod quidem ex iis, quae mox diei uri sumus, probari poterit. Pe vulgatae sunt Romanorum Pontificum Constitutiones , altera Ρii IV. &l altera Gregorii XV. contra Consessarios, qui sacramentalis Confessionis -obtentu paenitentes ad turpia sesicitant. In harum postrema jungitur Com
308쪽
sessario, qui personae scilicitatae Consessionem audit, ut eam adigat ad denunciandum Confessarium solicitantem apud competens Tribunal , nimirum aut sanctae Inquisitionis ossicio. aut ordinario loci. Et nos qui .
dem has omnes Constitutiones innovavimus, & declaravimus per nostram . quae incipit Sacramentum Paenitentia, quaeque extat ιom. I. Eullaras nostri
V. Cum itaque aliquando eontingeret, & alias contigisse constaret, ut personae solicitationem passae, admonitae a Consessario de oblisatione ipsis imposita de nunciandi solicitantem . huic antea rem communicarent , ut ipse quoque sibi consuleret, idem Tribunal adeundo, suumque reatum sponis te accusando; quidam Episcopi, corrigendorum criminum rato flagranotes, hujusmodi communicationem pro abusu valde pernicioso accipientes, cogitaverant aut peculiaribus Edictis , aut Synodalibus Constitutionibus diltricte inhibere, ne personae scilicitatae solicitantibus quidquam significare auderent, quo hi ad sponte comparendum excitarentur . VI. Favebant ipsis Edictatum ab Hispanica Inquisitione, tum ab ea, quae per Siciliam constituta est, emanata, quibus injungitur solicitatis, ut solicitantem de nuncient, hoe addito , ut nemini id antea fgnificent e
Bannes in a. a. quaest. 33. art. 8. dub. 2. in septimo argumento, Sancheae in selentis disput. II. num. 37. Diana adιt. eoorari tom. s. tract. 9. resol.53. nu. 3. Felix Potestas rom. 2. pari. Σ. de denunciatione num. 237.
VII. Cum vero hujusmodi clausula in Edictis supremae Roma stae Inquisitionis minime appareat, non deerant tamen alia , quibus veluti sundamentis inniteretur dictorum Praesulum solicitudo. ut ea , quae meditabantur, re ipsa decernerent atque statuerent. S. Thomas a. a. quaest. 33. art. 7. in corpora, expresse docet in criminibus etiam oceultis fraternam
eorrectionem judiciali denuntiationi minime praemittendam . quin immo illa confestim Iudici deserenda esse, quoties ejus generis sint, ut etiam in occulto ad spiritualem tendant proximorum perniciem, quemadmodum inhaeresis erimine evenire non dubitatur. Praeterea Sylvius adcit. art. 7. conclus. q. certas quorumdam Regularium ordinum Constitutiones, tamquam justitiae contonas tuetur , quae statuunt , delicta quaedam , absque praevia correctione fraterna, Superiori statim de nunciari debere. Quod vero plurimum reseri, illud est . Alexandrum VII. Pontificem Maximum , in Congregatione S. Ossicii coram ipso habita die 8. Iulii anno i 66o. illo. rum reprobasse opinionem , qui docebant, crimina ad S. Ossicii jurisdictionem spectantia, de nuncianda illi non esse , nisi correctio fraterna praeacesserit. Quod quidem decretum in opere Cardinalis Albitii de Ineon. Rantia in Fide cap. 3 s. num. 4 seq. editum est. VII. Nec silentio praetereundum, quod ex praevia admonitione, quae a licitato ante de nunciationem solicitanti fit, justitia vindicativa non leve patitur detrimentum. Etenim, si reus ad se aecusandum eo ram Tribunali compareat, antequam solicitatus ad illum denunciandum accedat ; exeonin
309쪽
sueta Tribunalis pietate, tamquam sponte eomparens, salutaribus dumtaxat impositis poenis, dimittitur. Nec aliter se res habet , ubi solicitans Judicibus se sistat, semetipsum ineusans, etiam postquam a persona soliis
citata suerit denuntiatus; tunc enim, si ab unica tantum persona prae ventus suerit, non amplius quidem uti sponte comparens, verum ac sesset sponte comparens , salutaribus solum multaruS poenis, dimitti iur. IX. Dubitari nequit , quin allata rationum momenta aliquam uim praeseserre videantur. Verum, cum nulla lege, aut decreto prohibitum sit, quominus solicitantem solicitatus admoneat , ut, quoniam ab eo denunis ei andus est, interea temporis cavere sibi sestinet; optimum factu visum est,
Praesulibus fgnificare, ut a quocumque Edicto, vel Synodali Constitutione
super hoe pio mulganda se te abstinerent, remque totam intactam relinquentes, non quidem approbarent eorum agendi rationem , qui delinquentem Confessarium ante denunciationem monendum censebant , ted neque
eam improbarent οῦ eum in quibusdam rerum ei reum stantiis hujusmodi ad monitio perniciosa esse, & pravos effectus producere valeat; in aliis autem proficua esse possit: siquidem, ut saepe experiendo dignoscitur , vix unquam solicitatus adduci posset, ut solicitantem denuntiaret, nisi liberum illi esset eumdem antea admonere. Ex quo sequitur, ut id, non ab Edictis, aut Constitutionibus, verum a spiritualium directorum prudentia definiri debeat. . Diximus autem , nullam hactenus legem, nullumque decretum adesse,
quo interdictum sit, nequis Confessarium a se denunciandum antea comm ne saeiat . Verum duos eatus distinguamus oportet. Alter ad illum pertinet, qui de nunciare omnino recusat, quia secretam admonitionem satis supe que esse censet; vel recusat ad tempus, propterea quod nondum fraternereum de nunciandum admonuito idque ab Alexandro VII. damnatur , qui non ideo quemquam ab onere de nunciandi immunem fore decernit, quia
fraternam eorrectionem non antea praemiserit. Alier casus est de eo, qui reum quidem admonet, verum non idcirco ab eodem de nunciando se a sti net. Hoe autem est, quod nulla adhuc lege, aut decreto uetatur; cum se & correctionis naturale praeceptum, & sim it de nunciationis positivum, adimpleatur. Ita disserunt Sanchet in selectis disput. I i. num. s8. Esc Ohar intractaιu de Consesssoluit. pari. a. quaest. 4. I. num. 3 5. Roceas uti. tu Praxi Theologia Moralιs para. 3. lib. 3. cap. 6. num. 96. oe 97. Τhom as Uel Bene de vicis Inquistionis pari. 1. dubit. 2 l 8. sec . 2I. num. 2Ο. Diam in edit. coord. rom. s. trau. P. resolui. 68. Dandinus in tract.uu de suspectis de baerasi eam 4. sed . a. subsedit. I. num. I 8. Pignatellus in noυOmιs consultat onibus tom. 2.
XI. Quod pertinet ad Edictum aliquod , a Superioribus Regularibus pro
mulgatum, de quibusdam criminibus religiosae communitati noxiis, etiam absque praevia secreta correc ione, patefaciendis , Suare E lom. q. de Reιρ- gio tract. IO. lib. o. cap. IO. num. 3I. recte sapienterque animadvertit duas
310쪽
ella quaestiones, quae super hoc institui possunt: alteram scilicet, utrum praevia admonitio in hujusmodi casibus necessaria censeri debeat & ad
hane negative respondet: alteram vero, utrum saepe dicta admonitio prae
mitti possit; ad hane autem respondet affirmative I ubi potissimum non alio consilio id agatur, quam ut reus, se de nunciandum superiori non iis gnoras, & ad emendationem , & ad correctionem recipiendam se melius comparare possit. Hanc sententiam plane sectantur Antonius a Spiritu Sancto in suo Dires orio Regularium tract. 3. diaput. s. num. Or4. & Cais stropalaus pari. 3. tract. Io. di Put. s. punct. 7. n. I 3. XII. Nee obstare videtur supra indicatum justitiae vindieativae detriis mentum. Ecclesiastica enim Tribunalia misericordiam aeque, ae justitiam fovent, atque id praecipue spectant, ut delinquentes ad bonam frugem
XIII. Illud praeterea, veluti s gnificando, indicavimus, nonnisi ea noni.
eis remediis procedendum esse in extirpandis abusibus, etiam cum reverat ales esse comprobentur. Utque a solicitationis materia, quae praedictarum
Constitutionum objectum est , minime recedamus , cum olim in quibus. dam regionibus, quae turbulentis & factiosis hominibus resertae erant, eis venisset, ut in ipsa sacramentali Confessione poenitentes a Confessariis solicitarentur ad tumultuandum, Sc rebellandum adversus legitimum do. minum, qui hujusmodi locis, urbibus, aut regnis actu imperabat o non defuerunt Ecclesiastici Praesules , tanta impietate commoti, qui censerent,& affirmarent, ac etiam propositis Edictis decernere vellent, poenitentes ita solicitatos teneri coram legitimo Ecclesiastico Iudice Consessarios ad praedicta solicitantes de nunciare : non solum quia hujusmodi Sacerdotes in Fide suspecti habendi erant , propter Sacramenti abusum; verum etiam quia sundamentum praedictarum Constitutionum , quae statuunt foliis citatos in Consessione ad venerea, solicitantem denunciare debere, cum sit irreverentia, & contemptus , quem hic erea Sacramentum ostendit ;similis caula aeque militat adversus eos , qui in Consessione poenitentes 1 olicitant ad alterius generis crimina, adeoque etiam ad seditiones atque
tumultum. Ille quoque graυiter peccat, nec levem contrahis mata credentiae
suspicionem , qui in Sacramento Confessionis vel ad venerem, υet ais quaeque sagitia, seu peccata , provocat confitentem propterea iure etiam optimo iste is inqui torum subjectus es : verba sunt Peniae in Commentariis ad Di rectori uin Eymerici pari. a. comment. 8 I. ad quaes. 36. Cui pariter senistentiae suffragantur Rodericus a Cunha in tract. de Confessari solicit. qu sy. a. num. 2 .m quaest. 8. num. 9. SancheZ in suis select. disput. M. num. 23. Trimarca de Confessari abus Sacram. Poenit. d; Dur. Iq. sect. 3. num. IS.
XIV. Sed, eum Ponti sciae Constitutiones , superius laudatae, de Consessariis dumtaxat , qui scilicitant ad inhonesta vel turpia , loquantur