장음표시 사용
371쪽
LIB. VII. C P. XII. 34stanti Sacramenti capax; hoc squidem adhibito temperamento, nemo se is cile contradicet Synodali Constitutioni , cui pene omnes Theologi suffragantur.
IV. Similiter, absque formidine se aliqua involvendi controversia ,&potest, & interdum debet Episcopus constituere, ne Parochi renuant lanctissimam Eucharistiam iterato deferre ad aegrotos , qui, etiam poliverante eodem morbi periculo , illam saepius , per modum Viatici , cum naturale jejunium servare nequeant , percipere cupiunt . Quamvis enim VasqueZ in 3. pari. disp. 2Iq. cap. 2. in M. doceat, Divino praecepto satisfieri per unicam perceptionem sanctissimi Viati ei in eadem aegritudine; nullum tamen invenimus alicujus nominis Theologum, qui neget , & licitum, Sc pium, ac laudabile esse , illud sepius repetere. Ita quippe expresse tradunt Syl vester Uerb. Euebarassia 3. g. 6. Tabiena veis. Communicare num. G. Scitus in A. disi. I 2. quaest. I. art. 8. Toletus in Summa lib. IO. cap. Is . HenriqueZ lib. 8. cap. q. num. I. . cap. so. num. I. Sua.
rea disp. 68. sem s. Layman lib. S. Summ. tract. q. cap. 6. gurii. 6.num. ΣΟ. Diana tom. I. ira I. 7. resolui. s7. Cardinalis de Lugo disp. I S. sect. 3. num. 64. qui male traducit Vasqueet , quasi Auctorem eon.
trariae sententiae, cum hie de sola loquatur obligatione, ut diximus , &legenti patebit U. Aliqua dumtaxat dissensio est in praefiniendo temporis spatio, quoadebeat intercedere , ut , intra eamdem infirmitatem , possit iterum non jejuno dari Eucharistia. Aliqui enim, eum Navarro, multum temporis interfluere debere existimant inter unam , & alteram Communionem sequam indefinitam Navarri assertionem , de spatio trisinta dierum , eX-plicat Villato bos in Summ. I. parri tract. 7. λδ. . Alii eum Suarez cit. ιος. decem ,. aut octo dies exposcunt Alii cum Ludovico a Sancto Joanne in Summa Hispano sermone edita tom. I.quaest. 7. .art. IO. dficiar. q. do Sacram. Eucb. post elapsos tres dies , Viaticum iterari concedunt . Alii demum cum La yman cis. cap. 6. num. χo. etiam insequenti die illud repeti permittunt, si videatur instare mortis periculum, & aegrotus, qui, cum sanus esset , frequenter consueverat Eucharisti cum panem degust
re , eo denuo nutriri , & roborari cupiat . Abstrahat igitur Episcopus ab hisce quaestionibus ς solumque Parochis insinuet, posse, & debere sanctissimum Viaticum in eadem infirmitate iterum , & tertio administra. ri , praesertim si ipsmet aegrotantes iterum coelestem illum panem esuriant; & si velit , poenam etiam in Parochos decernae, qui , post plurimum temporis , Eucharistiam ad eamdem infirmum , eam devote eL flagitantem, falss quibusdam, & emendicatis praetextibus, denuo deserre obstinate detrectant e nihil quippe in hae saluberrima Constitutione invenietur censura , & castigatione dignum. VI. uod si in Synodo aliquid etiam dicendum occurrat de sacramen alis Communionis frequentia , caveat Episcopus, ne aut universim impr-
372쪽
bet , aut omnibus indiscriminatim suadet quotidianum ad sacram me Iam accessum. Et si enim pri lci Fideles consueverint quotidie Eucharisti ἀeum panem degustare , quod discimus ex S.. Iustino ιn apologia I. quam pro Christianis obtulit Imperatori Antonino: ex S.Cypriano in expositione Grationis Dominicae, ex S. Hieronymo ep t. s . ex Can. Omnes Fideles , de Consecraι. Hs. I.&Can. Peracta ibιd. Hu. a. quidquid sit, an ad quotidianam Communionem ex Ecclesiae praecepto adigerentur , quemadmodum opinatur UasqueZ 3. pari. disp. 2Iq. an potius ex mera devotione, & cha ritatis ardore quotidianus ejusdem usus fuerit a Fidelibus receptus, quod existimant Suarez eit . diis. 69. sed . 3. & Iuen in de Sacram. differt. q. quain. . 9. cap. 3. art. I. in sin. indubitatum est, posterioribus seculis, postquam scilicet elanguit Fidelium charitas , non solum intermissam fuisse Com. munionis frequentiam, sed jamdudum, hoc est a secuto xo inter pios, Sc doctos vehementer dubitatum, an consulendus esset Fidelibus quotidia. nus Christi Corporis esus : siquidem apud Innocentium III. de mHier. Mig. lib. 4. cap. 42. legimus : Dixerit ergo quispiam, communicandum esse quotidie; dixerit alius, quotidie communicandum non esse : quae certe verisba indicant rem positam in quaestione, quam Innocentius non solvit, suta iungens: Faciat unusquisque, quod pie crediderit faciendtim : atque ad id comprobandum affert Augustinum relatum in Can. suotidie, de Consecrat. dis. 2. ubi ait o Dixeris quispiam , non quotidie accipiendam Etiebaras iam ratius adirmet quotidie : Iaciat unusquisque , quod , secundum fidem suam, pie credit esse faciendum. Eamdem quaestionem distincte & perspicue, suo more, pertractavit D. Thomas 3. part- quaest. 8α art. I . in qua docet, elum quidem Eueharistici panis .in se spectatum, semper esse salutarem& nihilominus non semper cuicumque' expedire illum sumere , quia non semper reperitur in sumente dispositio requisita ad dignam illiu comestionem , ex quo concludit : Et ideo , se aliquis se quotidie aA hoe paratum inυeniat, laudabile es , quod quotidie sumat. Unde Augusinus , cum dixisset : Accipe quotidie , ut quotidιe tibi prosit : subjungit: ne viisve, ut quotidie mexearis occipere .. Sed , quia multoties in pluribus homi. num multa impedimenta hujus devotionis occurrunt propter corporis ἐndiis stionem , vel animae, non es utιle omnibus hominibus , quotidia ad Me G.
VII. Haec perpendentes sanctissimi Tridentini Patres , duobus a se editis decretis, Fideles hortati sunt ad sanctissimae Communionis frequentiam, sibique in votis esse demonstrarunt, ut quilibet tanta emineat morum inategritate, ut digne possit etiam quotidie Christi earnibus pasci I-eonsulto
tamen abstinuerunt ab universali regula hac de re tradenda , cum satis exploratum habuerint, eam unice de sumi posse a cujuslibet peeuliari sta. tu , devotione, & charitate. Primum decretum habetur seg I3. de Euebariseia cap. 8. estque hujusmodi. Paterno assectu admonet sancta Duodus, hortatur , rogat, O obsecrat per viscera, misericordiae Dei πωνι, ut omnes ,
373쪽
Inguli qui Chrisiano nomina censentur baec sacra M Ieria Corporis, oe Sanguinis ejus , ea Fidei constantia , firmitate , ea animi devor/o.
ne , ea pietate , m cultu credant , m venerentur , ut panem illum superis
subsantialem frequenter suscipere possinν . Alterum extat seg. 22. ev. 6. de Sacrisc. M . Optaret quidem sacrosancta senodus, ut in singulis Miffs Fideles adstantes non solum spirituali assectu , sed sacramentali etiam Eucharisiae pereeptione communicarent , quo ad eos. sanctissimi bujus Sacri Dcii fructus uberior proveniret. VIII. Sed nihilominus hare saluberrima Tridentini decreta non extinxerunt antiquam, quam innuimus, controversiam ς quin immo haee, staeulo elapso, acrius inter Theologos recruduit: plures quippe quotidianae Communioni plus aequo patrocinantes, eam omnibus, sine ullo personarum delectu, suadendam dictitarunt: e quorum numero fuit, qui hanc etiam propositionem non est veritus asserere, quam die 2. Martii I 67st. Apostolicae damnationis telo confixit Innocentius XI. Frequens Confesso, o Communis , etiam in bis, qui gentiliteν vi ni, est nota praedestinationis: alii contra frequentiorem, multoque magis quotidianum ad sacram mensam cccessum, nimium imprudenter , universm damnarunt . Utrius. que classis Auctores reserunt Rhodes disp. I. quaest. q. sect. I. q. 2. ω 3. Joannes Sanchez disp. 22. Cardinalis de Lugo de Eucb. di p. i7. & Cardenas Crisiis Theolog. rom. 3. disp. 56. Ad hanc vero litem praecidendam, juben. Ie, atque approbante Innocentio XI. die I 2. Februarii I 679. promulgatum est decretum, quod integrum legitur apud citatum Cardenas cap. I.& la.Croix Iιb 6. pari. I. num. 663. e quo haec verba, ad Episcopos maxime pertinentia, transcribimus . In hoc igitων Pasorum diligentia potissimum invigilabis , non ut a frequentἰ . aut quotidiana sacra Communtonis sumptione , unica praecepti formula aliqu/ deterreantur , aut sumendi dies generaliter constiιuantur, sed magis quid singulis permutendum per se, aur meris , seu Consessarios sibi decernendum putet y illudque omnino provideat , ut nemo a sacro *nvivio, seu fre emer , seu quotidie accesseris , ν pellatur p nihilominus δει operam , ut unusquis e digne , pro devotionis , m praeparation/s mori, raνius , aut crebrius Dominici Corporis suavitatem deguset .... Pνoderis etiam , praeteν Paroeborum , Confessariorum diligeuriam , opera quoque Conrionatorum uti cum eis ransιtutum bain
heri , uι, cum Fideles ad sanctissimi Sacramenti frequentiam i quod facere
debens ) accenderint, satim de magna ad illud sumendum praparatione orationem Aabeant generatimque ostendant . eos , quι ad hequenιiorem, aut
quotidianam salutiferi cibi sumptιonem , devoto sudio excitantur , debere , sis Iaici negotiatores sint , βυe eonjugati , sive quicumque alii , suam agnoscere insermitatem , ut dignitate Sacramenti . ae Diυini judicii formidi- ne, discan3 caelesem mensam , in qua Cbrajius es, revereri y si quando se minus parasos senserint, ab ea abjtinere , seque ad maiorem praeparatιo
374쪽
I x. Si itaque in Synodo instituatur sermo de frequenti , aut etiam quotidiano sanctissimae Eucharistiae usu, non est deviandum ab hujus de ereti lemita; sed, si qua Parochis tradenda sit instructio, curandum est, ut haee illi ad amussim respondeat e praecipue vero monendi sunt Conissessarii , ne frequentem ad Eucharistiam accessiim iis aut suadeant , aut permittant , qui in gravia peccata Lepe labuntur , nec de poenitentia peragenda , suaque vita emendanda sunt solici ei ς sicuti nec illis , qui ,
etsi gravia evitent crimina , voluntatem tamen habent venialibus in hae rentemo qua de re legendi sunt S. Franciscus Salesius Philotbeae pari. a. cap. 2 o. & Ioannes Thaulerus serm. 6. in fesso Ven. Sacramenti.
De peri nent;bus ad Sacramentum Poenirentia , m signanter de suasione , ejusque usu in Sνnodalibus constitutionibus , quoad necessitatem
aliqualis dilectionis Dei in attritione ex metu Gebennae concepta, aut dicta necessis satis exclusionem.
SAncta Tridentina synodus ses. I .eap. 4. de Poenitentia duplicem diis
stinguens Contritionem , utriusque virtutem , & emeaciam in hune modum explicat: Docet praeterea , etsi Contritionem hanc aliquando ebaritate perfectam esse eontingat , hominemque Deo reconciliare , priusquam hoe Sa-eramentum actu suscipiatur, ἰuam nihilominus reconciliationem .pse cineriationi , Ilae Sacramenti voto , quod in illa includitur , non esse adsertae dam . Illam vero Contritionem perfectam , quae Attritio dicitur , quon ammel ex turpitudinis pereati consideratione, vel ex gebennae, σ poenarum me tu communiter cone itur , s voluntatem peccandi excludat cum spe venio, declarat , non solum non facere hominem hNoeritam , m magis peccat rem , verum etiam donum Dei esse, oe Spiritus Sancti impulsum , non aribue quidem inhabitantis , sed tantum mosentis , quo paenisens adjutus,miam sibi ad justitiam parat . Et , quamvis sne Sacramento Paenitentiae per se ad iustifcationem perducere peccatorem nequeat οῦ tamen eum ad Dei gratiam in Sacramento Paenitentia impetrandam disponis.
II. Ex his Concilii Tridentini verbis celebris orta est quaestio, qualis si illa Attritio, quae ad Dei gratiam, in saeramento Poenitentiae impetrandam, disponit. Atque, ut in primis de ipso Attritionis vocabulo aliis
quid dicamus, illud non esse antiquissimum , neque ante annum 12 ΣΟ.in scholis vulgari coeptum , Eruditi omnes optime norunt, cum Morino de Paenit. lib. 8. cap. R. num. I 4. Quod tamen per nomen fgnificatur, &
375쪽
Patribus, & Theologis semper perspectum fuisse, nemo dubitat: omnes quippe duplicem semper agnoverunt Contritionem ς unam persectam , quae eκ se justitiam , dc sanctitatem affert ; alteram impersectam , quae sola homini justificando impar est . Hane Vero Contritionem imperfectam. visum est Scholasticis, congruo vocabulo, appellare Attritionem . Sicut anim inquit Estius in 4. distinct. I 6. f. g. in in corporalibus attritum diis
eitur, quod aliquo modo , nempe forinsecus tantum , Lesum ess , aut comminutum ' contritum vero, quod totum intus , m foris fractione in minima reis
solutum est: ita tu spiritualibus Attritis ab illis dicta es imperfecta quae dum , oe aliquo usque tantum progressa paenitentia e Contritio vero paenia tenera intima , perfecta. III. Porro ex multiplici capite potest haec Contritionis imperfectio di. manare: & primo loco valde imperfecta est Contritio, quae non est suis per naturalis. sed unice movetur ab objecto naturali, aut non elicitur viistibus gratiae. Hanc suis cientem non esse ad justificationis gratiam , tam
extra, quam intra Sacramentum consequendam, omnes fatentur: est eis
nim similis paenitentiae Antiochi , qui peccatum deflebat, non quod esset offensa Dei, sed propter gravissimum morbum, quo cruciabatur; qua
de eausa veniam a neo non est consequutus, 2. Macbab. cap. 9. & quam . vis aliquot ex veteribus Scholasticis visi snt huic naturali Attritioni viis res tribuere ad hominem Deo reconciliandum; eorum tamen opinio proscripta est ab Innocentio XI. qui anno I 67ς. hanc propositionem num. sq. damnavit e Probabile est, sincere ias tritionem naturalem , modo bone. stam . Advertendum tamen, ne quis confundat motivum poenitentiae, eum occasione, qua ad poenitentiam excitatur: etenim multi, morbo , aliove temporali malo vexati, perpetrata crimina mente revolvunt, & Dei fra. tia auxiliante , illa ex motivo superno , serio detestantur : sicut aeeidit Ninivitis , qui timore mortis temporalis , ae subversionis urbis , quam Ionas praenuntiabat, commoti, per veram , sinceram , & supernaturalem Contritionem ad Deum conversi sunt. IV. Impersecta pariter est Contritio , quae ab aliquo dumtaxat pecea istorum genere, non ab Omnibus, Voluntatem avertit e evenire enim pota est, ut quis, ex speciali affectione erga aliquam virtutem, peccata eidem opposita detestetur, quin tamen propositum habeat cetera praecavendi, quae aliis virtutibus adversantur. Ac demum imperfectissima erit , nec Conis tritionis nomen ea merebitur, quae non procedat ex liberata voluntate.
sed potius si quaedam velleitas, seu sterilis, atque ineffieax displicentia
de peccato, absque absoluto proposito in posterum non peccandi. Evidens porro est, neutram ex his posterioribus Contritionibus ad justificationem prodesse, quia neutra excludit voluntatem peeeandi, sicuti Tridentinum exposcit, neque ad illam pertinet paenitentiam, quam a nobis exigit Do. minus, Ezechielis cap. I 8. Convertimini , m agite paenitentiam ab omnibus iniquitatibus vestris, non erit vobis in ruinam iniquitas. Projicite a vois
376쪽
sis omnes pr.eυai icationes vestras , in quibus praevaricari estis , m facit.
U. Alia est Contritio supernaturalis, & emcax, omnem excludens v luntatem peccandi, quae nihilominus, aliis nominibus , dicitur imperfecta,& in quam unice cadit controversa, quam proposuimus . Et primo qui . dem potest Contritio esse imperfecta, imperfectione mere negatiυa ς quia scilicet, etsi concipiatur ex eodem motivo charitatis, seu amoris Dei su per omnia, ex quo concipitur Contritio persecta, ad istius tamen intenissionis gradum non pertingit, sed est debilis, tenuis, de remissa. Secundo dicitur imperfecta, quia peccata detestaIur propter Deum dilectum , nomtamen amore amicitiae, sed concupiscentiae, hoc est dilectum , non quate. nus est in se summe bonus, sed quatenus est bonus nobis, seu quatenus nostra felicitas, beatitudo, & finis ultimus. Tertio, & plerumque, nomine Contritionis impersectae intelligitur dolor de peccatis, unice eonceis plus , atque elicitus propter eorumdem turpitudinem, aut solum metum pinnarum, & gehennae, absque ulla Dei dilectione . Verum ha e eadem Contritio imperfecta potest ita moveri ex timore gehennae, ut simul eonis jungatur eum aliquo Dei amore initiali; quatenus scilicet voluntas, quae peccata odit propter supplicia, smul fertur quodammodo in Deum , ueobjectum diligibile, eumque incipit amare, quamvis nondum amet amo. te persecto charitatis- Dissicile tamen est explicare hune amorem initia istem, nisi dicamus, eum esse verum actum amoris, sed debilem , tenuissi. mum , atque in minimo gradu .' ae proinde haee quarta species Contri.
iionis impersectae videtur fere coincidere cum prima ex nuper enumeis
ratis, neque in alio ab ea differre, nisi quod illa sit ex solo charitatis
motivo, haec vero admixtum etiam habeat timorem paenarum.
VI. His positis, quamvis ante Tridentinum communiter Theologi docuerint, ad Dei gratiam in Sacramento Poenitentiae obtinendam, satis es.se Contritionem imperfectam, quam jam tum Attritionem nuncupabant; Attritionis tamen nomine nunquam dolorem intellexerunt de peccatis, aliunde excitatum, quam ex motivo charitatis , seu omnino sejunctum ab
aliquo saltem remisso, tenui, debili , seu initiali amore benevolo Dei:
sicuti testatur doctissimus Morinus eis. lib. S. cap. q. num. a. Omnium autem primi Franciscus Victoria, & Dominicus Soto, ambo ex ordine Dominicanorum , docuerunt , ad peccatorum remissionem , virtute Cibvium , assequendam , satis esse Attritionem mere servilem , seu conceptam ex solo metu gehennae ; modo tamen haee a paenitente bona fide reputetur Contritio, ad quam ceteroquin eliciendam eum pro viribus coanari debere amrmarunt. At Melchior Canus, Victoriae, & Soti sententiam sequutus , eam praeterea extendit ad Attritionem mere servilem, se cognitam, hoc est , quae a poenitente non existimetur vera Contritio, sed talis esse cosnoscatur, qualis revera est. Enimvero, si materia pro xima Sacramenti Poenitentiae esset vera Contritio, error paenitentis, bo
377쪽
na fide se eontritum reputantis, cum revera contritus non sit, eum quidem excusaret a culpa , sed non disponeret ad gratiam assequendam in Sacramento, quod, ex defectu materiae proximae, esset irritum d eo pacto, quo, qui , solo elicito actu doloris mere naturalis , quem tamen credit supernaturalem, ad Sacramentum Poenitentiae accedit, non fit utique saeriIegii reus, sed Sacramenti effectu privatur: quemadmodum re te ratiocinatur Suarin rom. q. in 3. partis diis. χα feci . q. num- IS. Crseq. Quamobrem, si ad Sacramentum Poenitentiae sume it Attritio servi. lis , quae reputetur Contritio , ut volait Sotus , necessario inde cons
quitur , sufficientem etiam esse Attritionem mere servilem , ut docuit Melchior Canusis VII. Melchioris Cani sententia , vix nata , scholas omnes pervasit.& tanto plausu excepta est , ut plurimos, ae magni nominis statim invenerit patronos: Sed prae eateris sinquit Morinus eis. loe. in hane opinionem celebrem reddideνunt duo Theologiae sebolasica elarissima edi famosissma Iumina , Franciscus Suare, m Gabriel Vasqueet , quos innumeri nunc sequuntur Theologi. Verum, qui inter istox doctiores , & sapientiores habentur, pavidi quodammodo, & meticulosi, ac magna cum cautela, illi recenti opinioni subscripserunt, quam ipsemet Canus nonni fi dubitanter astruxerat pari. sia relect. de Paenis. inquiens : Contritio ponitur pars Sacramenti , quia es certa indubitatae materia . suod autem ttritia sussciat, quamvis verum sit, non es adeo certum m indubitatum oe idea Concilium Florentinum , communisque sententia , tenens certum , retinquens incertum , ponit , Conιritionem partem esse hujus Sacramenti . Hae eadem moderatione loquitur Suarez tom. in 3. pari. quaest. 9 O. art. q. disp. IS. sect. q. num. I7. ubi obligans Fideles, qui lethalem culpam admiserunt, ad habendam Contritionem charitate persectam in articulo mortis, hanc affert rationem : Nam , licet si probabilis opinio, intritionem cognitam cum
Sacramento sincere ad justificationem , tamen non es certa , m potes esse falsa . suod si fortasse in re ita es, prebabilis via misi iis non susscit, ut bomo salvetur . Ergo qui sciens, o videns, ita se mori permistis , v
Iuntarie exponit se periculo morali aeternae damnationis . Nam , ubi es m rale dubium, es morale periculum , praesertim in re tam graυi. Hic autem es morale dubium , cum illa opinio me valde antiqua , nec mulιum communisset . Suare si monitum eonfirmat Philippus Gamachaeus Summ. Theolog. cap. 8. de Paenit. inquiens: Etiams agnoscamur, Sacramentum Paenitentiae revera facere ex attritis rantritos , non tamen id omnino indubitatum Ergo debet tune conari ad veram Contritionem , ut hoe modo intritis saltem evadat urtior ia Et Paulus Comitolus Respons morat. lib. I. quaest. 3δ.
licet absolvi posse doceat, qui, ex sola sormidine aeternae poenae, de peccatis dolet, haec tamen prudenter addit : Plures , magnique Theologi , in
paenitente, antequam absolvat- , Contritionem veram , charitate formatam,.
requirunt , neque usque adeo certum es , Atrritionem poenitenti esse fatis .
378쪽
Iuocirca Sacetaoιis partes praecipue esse debent, verae Contriι ouis motum M corde paenitentis , auMliante Deo, et1cem , ardent ιque eum cobortatione urgetire, ut pν Uter Deum peccata admissa execretur omnia. Sed , quod isti, tanista adhibita circumspectione , amrmarunt , posteriores Doctores , ob a ctum sibi contentientium numerum , animosiores facti , non solum abs que ulla dubitatione, & limi ratione asseruerunt, sed contrariam sentenistiam, requirentem in poenitente aliquem charitatis amorem, saltem in i ii alem , carpere,& censura assicere non dubitarunt, eam omnino improώbabilem, periculosam , Tridentini menei contrariam, atque implieite, &virtualiter quodammodo ab eodem Tridentino proscriptam, dictitantes. Verum istos redarguit Cardinalis Palla vicinus , di serte assirmans, unicum Tridentini scopum suisse, damnare haereticos improbantes timorem servi. lam , tamquam inhonestum , neutiquam Vero definire controversiam , jam cum inter Doctores Catholicos agitatam : lib. enim I a. bis. Tririntini cap. IO. num. 23. haec ad rem apposive scribit: Quantum ex actis eo iacio, Theologorum mens erat, ut error hareticorum damnaretur, tamquam tu,
honotum improbantium poenae timorem I non item , ut ferret sententiam de scholastica quaesione, an bui modi timor non solum absque Contritione antiami perfecta s de quo controversia vix fuit, Aut patebit ) sed etiam absq-
eo , quod uIlus excitetur amoν ι essestas, sussciat ad peccatorum remissionem an Sacramento. Id vero clare tiquet ex ipsa proba ione Concilii, qua huius arιicuti doctrinam firmat cap. 4. nimirum Ninivita um paenitenι iam ex timo. νε profectam ipsis profuisse, cum certum esset, eo tempore, quo Sacramentum Faenitenιia adhue non extaba , eam formidolosam paeniteni iam minime susfecisse per se ipsam ad peccatum delendum , sed vim tantummodo habuissa ad impetraniam noυam gratiam, cujus ope adjiceretur charitas. Testa.
tur deinde idem probatissimus Historicus , supra citatum decretum car. 4. sess. I 4. suisse prius ita concinnatum, ut in eo diceretur, Attritio mex metu gehennae, & poenarum, sincere ad Dei gratiam in Saeramento impetrandam, sed, intercedente Ioanne A miliano, Tudetano Episcopo, ablatum fuisse verbum illud sincera , eiusque loco subrogatum verbum disponit, quod profecto aequi vocum est , & referri potest eum ad dispositionem proximam , tum ad remotam , scuti opportune obtervant Ρ trus Lambertus te Drou in Trad . de Contris. ω Mitrit. dissere. I. f. P. er seq. Natalis Alexander Theolog. dogmat. oe murat. lib. 2. de Sacram. Paenis. art. 3. proposit. s. Juen in de Sacram. dissert. 6. quaest. q. q. 3. Tou nely de Paenit. quae s. s. art. 2. Viatasse eod. tradi. quaest. 3. VIII. Ad haec, ut observant Launo jus in differt. de mente Concilii Tridentini circa Contritionem & Attritionem pari. z. cap. 2. & citatu Sis Drou h. g. ex ipsismet Patribus, & Theologis, qui Concilio Tridentino interfuerant , eodem Concilio absoluto , aliqui propugnarunt necet. sitatem inchoatae Contritionis, seu amoris initialis, ad Sacramentum Poenitentiae , inter quos Eridericus Nausea , Episcopus Viennensis in Au. stria Diqiligod by Corale
379쪽
sria, in suo Catechismo, & Franciscus Sonnius Episcopus Antuerplenis sis tract. q. de Paenit. cap. o. alii pro lassicientia Attritionis mere servilis dimicarunt, uti Andreas Vega , & citati Dominicus Soto , & Melchi Canus . Non autem fuissent Praesules , & Theologi in has oppositas
sententias distracti , si quid a Concilio Tridentino de hae re definitum
IX. Cum itaque versemur in quaestione ab Ecelesiae hactenus non defianita , jure ac merito Alexander VII. die s. Maji I 667. sub poena excommunieationis latae sententiae, Sedi Apostolicae reservatae, praecepit eum Iis, oe sngulis Fidelibus .... tit, I deinceps de materia Attrit/onis Ieriabent, vel libros, aut scripturas edent, vel docebunt, veι praedicabunt, vel alio quovis modo paenitentes , aut scholares, cetero e erudient, non audeant alicujus theologica censurae, alteri ve injuriae , aus contumeliae nota taxare alteram sententiam , sυe negantem necessitatem aliqualis d lectionis Dei inprafata tritione, ex metu gebennae concepta , quae hodie inter Scholinicos communior videtur , fis asserentem dictae dileEtionis necessitatem - donee ab
hae sancta Sede fuerit aliquid bae in re definitum . Caveant proinde E- p Icopi, ne in suis.Synodis, aut in instructione Sacerdotum, quam Synodis quandoque attexunt , aliquid decernant aut de Attritionis mere seris vilis ad Sacramentum Poenitentiae sumientia, aut de amoris saltem in iistialis necessitate . Adhuc quippe sub Iudice lis est .' adhuc impune pro una, & altera sententia dimicatur . Paucis antea annis Cardinalis GotatuS Theolog. tom. 3. in 3. para. D. Thomae, quaest. q. de Contriti e dub. q. f. I. sententiam propugnavit non requirentem in prenitente amorem Dei, ne initialem quidem, ad justificationis gratiam in Sacramento Pin. nitentiae assequendam. Hac ipsa in Vibe, opera, & cura P. Caroli Iacobi Romilli, Ordinis Minorum Conventualium Generalis Ministri, typis reculum est opus Claudii Frassen inlcriptum Scotus Academicus; cujus Auctor tom. Io. pag. 363. strenue deflandit , Attritionem ex solo meLu poenarum, & gehennae , atque ex amore concupiscentiae , seu affectu spei, conceptam, modo supernaturalis sit , omnemque excludat voluntatem peccandi , esse sum cientem dispositionem ad Sacramenti Poeniis tentiae fructum in se derivandum. Contra vero Cardinalis Denhoss , Episcopus Caelena tensis, in sua Instructione Pasorali de Poenis. Sacram. pag. 33. aliqualem amorem in Attritione requirit , ut sit lassiciens Sacramen. ti Poenitentiae materia, Franciscus Maria Campioni anno I 698. doctam elucubravit Dissertationem Theologic Scholasticam , in qua totis viri. hus conatas est demon strare necessitatem aliqualis amoris Dei , saltem impersecti , & initialis , ad impetiandam gratiam in Sacramentis , quae dicuntur Mortuorum . Et laudatus Petrus Lambertus te Drou , Epitc
pus Porphyriensis, Apostolici Sacrarii Praesectus, cum per Urbem evultigatam vidisset Dissertationem , a Bartholomaeo Rivio, ejusdem sui Α gustiniani Instituti Theologo , exaratam, in qua Auctor decertat Pr Tom. I. Z suu
380쪽
as 4 DE SI NODO DIO EC ES AENA
sufficientia Attritionis, omnis charitatis expertis, ad valide, S: eum suis tu recipienda Sacramenta Baptismi , & Poenitentiae , eidem statim conis tradictorem se praebuit, aliisque editis Dissertationibus , san mem. Clementi XI. nuncupatis, nullum non adhibuit argumentum, quod aptum putaverit ad praedictam opinionem resellendam ; contendens , Attritioianem mere servilem, ne a Sacramento quidem vires sortiri, quibus v leat hominem proxime disponere ad Dei gratiam vel primo obtinendam , vel amissam recuperandam. Hinc recte intulit Berti Theolog. tom. 7. Lib. 34. cap. s. nihil hacterius a Sede Apostolica de hac quaestione decisum .ied libertatem cuique datam , ex praefatis opinionibus eam eligendi, &
X. Sed noa ideo prohibentur Episcopi Conlisiarios monere, ut poenitentes ad veram ,& persectam Contritionem horrentur, & excitent: id squidem faciendum suadent etiam praecipui Auctores , qui pro sufficientia doloris, ex solo metu gehennae, steterunt, uti SuareZ, Gamachaeus, Comitolus , quorum testimonia supra retulimus . Et , quod magis est , ita fieri praeeipit Rituale Romanum, jussu Pauli V. editum , tit. I 8. Conissessario in jungens, ut, audita poenitentis sacramentali Confessione, ejusque
peccatis diligenter expensis , opportunas correptioneS , ac moniιiones , proticopus esse viderit , paterna charitate adhibeat, ad dolorem, o Contriι--nem esticacibus verbis adducers conetur: cui consonat Rituale Argenti nenisse, editum a Cardinali de Rohata, tis. de Paenit. I. ubi haec habentur: Ceterum pπnitentes suos admonere non cessent Confessaris, ne se putent securosio Sacramenti Paenitentia perceptione , si praeter fidei , m spei aetus , non incipione diligere Deum, tamquam omnis isseisia fontem, ut loquitur sacrosancta Synodus Tridentina
De Confessione , quam nonnulla S odi excipiendam probιbent Confessario,.
qui es in opere earnali comphae crimisis cum Paenitente perabilia
UT iam . post dispositionem requisitam in poenitente , aliquid de
Consessarii iurisdictione, quod ad propositum pertineat , dicamus,.
unum animadversione dignum censemus . Quamvis Saceamentum Poeniis
tentiae sit a Chlisto Domino inlii tutum per modum judicii.& nemo esse queat Judex in causa propria : nihilominus communiter existimant Theologi, duce D. Thoma, sola i pectata natura Sacramenti, posse Confessarium , sui criminis secium , a secum Perpetrato peceato , cujuscumque speciei illud sit , in foro Sacramentali absolvere: siquidem tunc, non de propria, sed de aliena culpa judicium proferte neque, seclusa legum prohibitione, repugnat, ut quis Iudicis personam assumens, de commi