장음표시 사용
391쪽
LIB. VII. CAP. XV. . Quod si etiam necessaria Sacramenti materia in hujusmodi actibus constitui deberet , ipsi jam antea praecessis dicendi essent , & tune pro
praesentibus haberi possent: non secus ac petitio absolutionis, quam paenitens ante Confessarii adventum emisit , sed coram eo amplius exprimere , aut repetere non potest , pro praesenti habetur ad eumdem effectum , ut scilicet Consessarius ejusmodi poenitentem , jam sensibus , &loquela destitutum , absolvere non dubitet. XII. Et haec quidem sententia inter Theologos novissimis temporibus tantum invaluit, ut Auctor Theologiae Moralis ad usum Seminarii Petrocorensis, dum eam sibi nequaquam probari significat, ad uItimum tamen admittat , ejusmodi moribundis assolutionem dari posse sub eondiatione I ut videre est in illius tom. q. lib. 2. tra I. I. quaest. Io. Similiter P. Berti Deo supeνius citato aperte docens, quod , juxta scholae rigorem.
ejusmodi infirmi minime dici possent absolutionis capaces id quod etiam suis comprobat Cabassur. m Theor. Praxi Jών. Can. lib. g. eap. II. n m. Io. in cum tamen tot esse videat doctissimos viros, qui eorum capacitatem aὸ mittunt, eamque constituunt in retroacta illorum vitae proo. bitate, ac pietate, conditio natam absolutionis Armam cum ipsis adhiberi posse, non in fietatur. Hanc vero licet aliqui nec reiiciendam putent. ubi agitur de hominibus in mortis articulo constitutis, qui neque recenister poenitentiae significationes ediderunt, & dissolutam , .gitiosamque vi. tam , sceleribus temper inquinatam, egisse palam dignoscuntur, quive etiam in actuali peetato moriuntur , dummodo Catholicam Fidem reti.
nuerint , & pro Catholicis se gesserint ; ut videre licet in supra dicta
Instructione pro Consessariis Tyronibus pari. 2. cap. I . q. I. num. I93. id tamen nullo pacto probatur iis , qui cum Morino putant , rectam .& religiosam vitae rationem , & Sacramentorum frequentiam , qua seogrotus ipse in omni vita fidem suam ex operibus comprobavit, iustam praebere causam , ut , quamvis idem in mortis articulo , morbi vi Oinpressus , nullum poenitentiae signum dederit , aut dare valeat, nihilominus sacramentali absolutione vel sub absoluta, vel sub conditio nata seruma , donari possit. - XIII. Haec sunt, quae circa usum formae conditionatae in Sacrament Poenitentiae ea, qua fieri poterat , brevitate , ac diligentia colligere nobis datum est . Et quoniam haec omnia, quemadmodum hucusque narra-
imus, arx utramque partem a Theologis disputantur; optimum iactu judicaremus, ut Episcopi in suis Synodis intra Ritualis Romani terminosse continerent; relinquentes nimirum scholis, & Conserentiis, seu Collationibus , quae de Casibus Moralibus haberi solent , totam hanc quaestionem de conditionata absolutionis forma , & de peculiaribus casibus, quibus adhiberi illa possit, aut debeat. Porro in Synodo Montis Falisci,
quae anno III.o. habita suit , cap. 6. de Paenitentia num. s. decernitur, ut absolutione saltem sub conditione moribundus donetur, quamias nullus avi
392쪽
Iii, qui illius poenitendi voιa signis aut verbis prodita testetur. In Synodo
I sciana habita anno IIIo. pari. 2. de Sacram. Poenit. cap. I. num. I9. levigitur etiam de eo , qui in mortis articulo reperitur , si nulla fgna praeis siserit, saltem sub conditione absolvatur, modo in actuali peccato non decedae . In Synodo Feltriae celebrata anno Io 27. Di. IO. decernitur, ut , etiamsi adstantes Sacerdoti asserant, infirmum suorum peccatorum penitentiam demonstrasse , & confitendi propostum ostendisse , absol ιυν in domino sub conditione I hoc tamen additor cognatis eiusdem moribus, ac viata, vel s in Deum, a Fide discedendo, non peccaserit. Si haec Synodalia statuta cum Theologorum nuper indicatis opinionibus comparemur, faciis te erit agnoscere, aliqua ex ipsis alteram ab altera circumstantia non recte secernere , alia vero rem totam nimis ampliare, alia denique eamdem nimis in arctum constringere . Quod sane propositam a nobis agendi rationem magis magisque confirmat . ut nempe , controversarum deeis
nem Theologorum dis putationibus relicta, prudens Episcopus ea dumtaxat Synodalibus statutis in serere studeat , quae in Ritualibus Libris , ab Ecclesia Romana propositis, indicantur, di praescribuntur.
De reprobatione doctrinae, qua in nonnullis senodis legitur, Confessionis υν- delicet fame in morιis articulo Laico. aut etiam mulieri, descim. te Sacerdote, aut Diacono, via Subdiacono .
Urnardus Lemovicensis an. I 374. iactus Bononiensis Episcopus, suam Synodum coegit, pluresque edidit Constitutiones, quas etiam Ber. naidi Successores religiole, ac sancte custodiri , & servari jusserunt: uti testatur Sigonius lib. 3. de Episcopis Bononiensibus, in dicto Bernardo. Il. Ias easdem Constitutiones, in posterioribus Bononiensibus Synodis iterum , iterumque publicatas , Augustinus Zannetus Episcopus Sebastenus, Lameentii Cardinalis Campegit , Episcopi Bononiensis , Vicarius Generalis ,
& Suffraganeus, anno IS 3 s. typis editas vulgavit. In harum Constituistionum rub. s. de Poenis. haec habentur,: Nullis alieno Sacerdoti peccata sua eo teatur , nisi prius a proprio petita licentia, o obtenta, quam nutis lus requisitus, dolose , vel malitiose denegare praesumat . In quibusdam ra. men ea us potes quis alieno Sacerdoti consseri, a suo non petita licentia: primo, s Episcopus aliis specialiter delegaveris e secvudo , s peccans in aliena parecbia, iterum vult de precuro illo Sacerdoti illius parecbia eo teri uiretis, s suum domiciliam ad aliam transtulit parochiam ' quarto, quando quis es vagabundus ' quinto, I perieulum mortis Mi imminet, nee babere potes proprium Sacerdotem, quo casu , deficiente alieno Sacerdote, confiteri posset ιaico, etiam mulieri. Id ipsum dictum comperi rivis in Dioecesainna Synodo Sabinensi, habita anno igra. ab Arnaldo de Faugeriis S. R. . E. Car.
393쪽
L I S. Vn C P. XVI. 367 E. Cardinali, Episcopo Sabinens , quam ex eo dice bibliothecae Otho hcωnianae publici juris secit Annibal Cardinalis Albanus in Appendice ad
suam Synodum pariter Sabin ensem, habitam anno I 736. Andreas quoque Minor ita , Episeopus Megarensis, in Lumine Confessorum, quod anno I 429. obtulit Iordano Ursino , Episcopo Albanens. S. R. E. Cardinali Poenitentiario, eamdem tradidit doctrinam ; uti videri potest in Dissertatione: quam Constantinus Ruggerius attexuit ei tatae Synodo Sabinensi Cardinalis Albani, pag. 324. In Commentariis Pii II. lib. 6. pag. Is r. editionis
Francosurienses anni Io I . refertur concio , quam habuit Henricus An. gliae Rex ad milites suos, dum eos ad confligendum cum Gallorum exeriscitu cohortaretur' ubi, inter alia, se eos admonet: Verum non tam veis Bris ex manibus, quam Dei dextera salutem sperater qua ut nobis secunda sit, peccati nostra confiteamur, humilique eoiae Divinam misericordiam im ploremus. Sed in antiquioribus, & non adhue correctis editionibus, haec alia verba leguntur: viter alteri meeata nostra confiteamur, m Eucbaν Asiae loco, cuius copiam non habemus , terram sumentes.
II. De Confessione, hoe est de doctrina illa, seu consuetudine, ut latinci cum laicis confiterentur, mox agemus. Ad illud autem, quod ibidem de Eutharistia dieitur, breviter obtervasse juvat, teneri nos jure Divino
Eucharistiae Saeramentum in mortis periculo sumere , juxta communi Orem Theologorum sententiam , quam aliis compluribus allegatis . reserunt, & tuentur Sylvius tom. 4. in 3. pari. S. TMmae di p. 8 . art. II. quies. I. Cardinalis de Lugo de Sacram. Euebarisiae disput. I 6. ρεῖ. 2.num. 23. seq. Cumque duobus modis Sacramentum hoc percipiatur,
vel scilicet re ipsa, & facto, vel spiritualiter. & in voto, hoc est, vel ipsum Eucharisticum panem ore mandueando, & deglutiendo, vel, s hoc fieri nequeat , id ipsum enixis votis desiderando οῦ sorte evenie , ut , ad hujusmodi desiderium externa aliqua actione signis eandum , smplices aliqui & rudes terram ore sumendam excogitaverint e quod lamen alio.
rum judicio subjicientes, id unum addimus, quod in Libello Benedicti
XI. alias XII. de erroribus Armenorum , quem edidit Raynaldus ad annum Chrisi I 34 I. num. 48. inter alios Armeniorum errores, hic etiam sub num. I 7. refertur: Item iasmem tenent, quia, s aliquis fit in per culo morienda , non habeat tempus recipiendi communionem, quod faciunt Crucem cum manu in terra , m de quolibet brachio dicta Crucis accipiant modicum de terra , re remedunt i or hae comesia terrae baletur er eos pro Communione. Interim ad propositam materiam Consessionis alaico cum alio laico peragendae regrediamur 'III. Plerique ex haereticis dixerunt non solum Sacerdotem , sed quem cumque Fidelem, ei iam laicum, posse esse Ministrum Sacramenti P conirentiae, praesertim si pro hus si, & justus . Hoc errore imbuti fuerunt Flagellantes , qui spreto Sacerdotum tribunali , peccata sua laicis confitebantur, & ab eis absolvebantur ' uti videre est in lib. 3. de gestis Aa
394쪽
H-ini de Lucet'nbureb cap. 9. Miscellaneor. Baludii tom. I. eumdemque docuit Wiclesias, teste Waldensi rom. a. cap. I 33. oe I s. a quibus illum hausit, iterumque excitavit Lutherus apud ROsensem art. Ig. Quare Henricus VIII. Angliae Rex, in suo opere de septem Sacramentis adis versis Lutherum , de confessione , postquam necessitatem adstruxit peccata sua aperiendi Sacerdotibus , quam non solum ex pluribus sacrae Scripturaetextibus, sanctorumque Patrum testimoniis , sed ex ipsa Fidelium antiis qua , & eonstanti praxi evidenter ostendit , inquiens : Verum de Confessone si verbum nullum neque nominatim , neque in figura legeretur , neque quidquam a sanctis Patribus diceretur, tamen, cum videam, totum populum sol seciuis precata sua patefacere Sacerdotibus , cum ex ea re tam assidue viis deam tantum boni proventum, tam nibit enatum mali , aliud neque credere neque cogisare possem , quam eam rem, non humano constio , sed nitans pla-- mandato m consitutam esse, m conservatam . Neque enim ulla humana auctorisare populus unquam potuisset adduci, ut occultusima scelera ,. quorum raciιam conscientiam horrebant , quae ne prodirent in lucem, tanti referebat
ipsorum, in alienas aures qui posset, cum vellet, prodere) tanto cum pudore , tanis cum periculo , tam incunctanter effunderent e neque feri potuisse . cum tam numeras Presbyteri, boni, malique, qui promiscue Confessiones aminant, ut audita continarent etiam hi, qui alias nibu continent, nis Deusiue , qui Sacramentum insiluit , rem tam salubrem speciali gratia defenderet. Μιbi ergo, quidquid ait Lurberus , non ex al/qua populi consuetudine , nec ex insitutione Patrum , sed ab ipso Deo videtur insituta , m praesemata
Confessio: postquam, inquam , de sacramentalis Consessionis institutione
haec contra Lutherum scripserat , eurndem alio etiam nomine exagitat,
quod nimirum Confessionem cuicumque laico, immo etiam foeminae fisti permitteret, addens: Nune igitur judicet quisque , quam vere sentis LM-therus, qui , contra Sanctorum omnium sententiam , Claves Ecelesiae trahis ad laicos, trabis ad mulieres, m ait , verba Christi , Quaecumque ligaveritis era. non Sacerdotibus tanttim, sed omnibus dicta Hdelibus. IV. Ecclesiae itaque Catholicae certissimum dogma est, solos Sacerdotes posse Poenitentiae Saeramentum administrare , & a peccatis absolvere; quoniam ad saeramentalem absolutionem, qua anima solvatur a culpae nexu, necessaria est potestas Clavium , quam Christus Dominus solis eo, tulit Saeerdotibus, cum Ioann. 2o. solis Apostolis, eorumque suecessoriis hus, riteque ab his ordinatis, dixerit: Accipite Spiritum Sanctum : qu
rum remiseritis peccata, remittuntur eis. Quamobrem S. Ambrosus lib. I. de Paenit. cap. 2. num. 7. tom. 2. Oper. col. 392. loquens de potestate absolvendi a peccatis: Itis hoc inquit in solis permissum Sacerdotibus es: &S. Basilius in Regulis bremius pra latis, Oper.' rom. a. pag. II 6. ad interr gor. 288. sui consilex; vult peccata sua, debetne confiteri omnibus ,σ quia ouslibet , aut quibus λ respondet: Peccata iis consteri necessa es, quibus
seriorum Dei concredita dispensatio se ac S. Leo Magnus epis. olim 9 I.
395쪽
nunc 83. eap. 2. ait, Divinitus esse ordinatum, ut indu entia Dei, nissupplicationibus Sacerdotum , nequeat obtineri. Atque, ut missa faciamus alia plurima sanctorum Patrum restimonia, quae congerunt Suarez tom. 4.in 3. pari. disp. a I. sect. 1. Vasqued rom. q. in 3. parti quaest. 93. ara. I. Gregorius de Valentia tom. q. disp. 7. quaesi. Io. punct. I. Natalis Α- lexander bise. EccI. tom. g. ad secuI. III. diis A. Iuen in de Geram. disso. quaest. s. art. 2. & alii 2 Eugenius IV. in decreto unionis Armeno. rum, tom. q. Collectionis Harduini col. 4 o. definivit: Minisseν hujus Sacramenti es Sacerdos babens auctoritatem ad absolvendum vel ordinari. am , vel ex commissone Superioris. Et in Constit. 44. Leonis Papae X. Bullari tom. 3. pari. 3. pag. 489. inter ceteros errores Lutheri, hie etiam proscribitur, quod videlicet, in Sacramento Pamitentia, ac remissione culpa , non plus facit Papa, aut Episcopus, quam in imus Sacerdos a immo, ubi non es Sacerdos, aeque tantum quilibet Chrisianus, etiamsi rem Iter, aut puer esset. Ac demum sancta Tridentina Synodus sess. I 4. de Poenit. eap. 6. haec habet: Declarat sancta θnodus, fassas esse , i a --ritate Euangelii penitus alienas doctrinas omnes, quae ad alios quostas b mines, praeter Episcopos, m Sacerdotes, Clavium ministerium pereiciose emtendunt , putantes verba ιlla Domini , Quaecumque alligaveritis me. σsuorum remiseritis e. ad omnes Chrisi eos indisserenter, oe promiscue , contra institutionem huius Sacramenti, ita fuisse dicta, ut quitas potesarem habeat remittendi peccatae & ean. IO. eiusdem sessionis, anathema prosertadversus eum, qui asserit, non solos Sacerdotes, sed omnes Christianos esse
V. At, primo aspectu, oppositum sensisse videtur S. Cyprianus epist.
Ιχ. ubi permittit, Consessionem fieri Diacono, eum Sacerdos abest.' ait enim: Occurrendum puto fratribus nostris, ut quἰ libellos a Maruribus a reperunν, praerogativa eorum apud Deum adjuvari possunt, I incommodo aliquo, o infirmitatis periculo occupati fuerint, non expectara praesentia nostia, apud Presbνterum quemcumque praesentem, vel, s Presbter repertus non fuerit, σ urgere exitus caveris, apud Diaconum quoque Exomologesen facere delicti sui possint , ut , manu eis in paenitentiam imposita, veniant ad Dominum cum pace, quam dari Marures litteris ad nos factis demeram. runt. Cypriano adstipulantur tum antiquissima Synodus Eliberitana ean. 31. Collectionis Harduini rom. I. col. 233. inquiens: pud Presbterum , si quis gravi lapsu in ruinam mortis incideris, placuit agere poenitentiam non disere, sed potius apud Episcopum : cogente tamen infirmitate, necesse es, Presbyterum communionem praeclare debere , m Diaconuru ,δε ei jusserit Sacerdos e tum Concilium Triburiense anni 89s. relatum in Cap. Fures, de furtis, ubi sic legitur : Fures, o Iatrones,s in furando, vel depraedan. do occiduntur, visum es pro eis non esse orandum y sed, s comprebens, aut
vulnerati, Presbytero, vel Diacono confessi fuerint, communionem eis non ne
gamus et tum demum alia plurima veterum teli imonia, congesta a Martene Tom. I. Ma de
396쪽
de antiq. Eccles risis. rem. I. lib. I. cap. 6. art. s. num. DUI. Attamen haec, quae sucum faciunt, rite expensa minime pugnant cum veritate Catholica. Etenim , praetermissis ceteris responsionibus quae videri possunt apud nuper laudatos Doctores, & Du. Ham et tom. 7. Theo-IN. aras. 7. de Poenit. haec sola, quam subnectimus, lassicere posse vide. tur ad omnem eluendam dissicuitatem. Nomen Exomologesis non semper apud Patres significat Consessionem arcanam, auricularem, & sacramen. talem, sed frequenter usurpatur pro ultimo illo ritu, seu actu externo. qui totius publicae paenitentiae clausula erat, δc complementum , cum ni . mirum publice poenitentes, humi substrati, flentes , atque ingemiscentes.se ipsos incusabant, veniam exposcebant,&Eccetcsae tandem reconcilia. ri , atque iterum ad Sacramenta admitti, petebant e quemadmodum sule demonstrat Alba spinatus lib. 2. obsitationum observat. 26. Molinus lib. 2. de Paenit. cap. a. nu/M. q. er seq. Petavius suis in Sanctum Epiphanium animadissonibus, ad haeresm 59. quae .est Novatianorum ;& plane conis sat eum ex Tertulliano lib. de Paenit. eap. 9. ubi alte Exomesogesis proaβὸmodi, oe humiliscandi bominis disciplina es: & lib. de Oratione cap. 7.
Exomologess est petitio veniae, quia qui petit veniam , delictum confletur . tum ex eodem laudato Cypriano eps. 3 s. ad Cornelium Papam , ubi de lapsis agens, qui publicam poenitentiam subire detrectabant, hanc pariter Exomologesin appellat, inquiens: Sublata paenitentia, nec Exom Iogesi eriminis facta, is pectis Episcopis, atque caleatis, pax a Presburis merbis fallacibus praedicatur: atque in eodem sensu epH. II. aite Cum in minoribus delictis , quae non in Deum committuntur, paenitentia agatuν isso tempore, Exomologesis fiat. Hanc porro publicam Exomologesin, deficiente Sacerdote, & urgente necessitate, excipere poterat Diaconus, i sisque potestatem habebat publicum poenitentem Ecclesiae reconciliandi eo pacto, quo etiam nune posset, facultate ab Episcopo accepta , excommuis ni eatum absolvere, & Ecclesiae communioni restituere.
UII. De hac Exomologes loquitur Cyprianus in eis. eps. D. & de ea intelliguntur e eteri Patres, & Concilia , cum idem , quod Cypria nus, amrmant. Quodque hic si proprius & genuinus Cypriani, aliorum.
que Patrum sensus, aperte insinuant posteriores Ecclesiarum constitutio. nes, quae eamdem potestatem faciunt Diacono , excipiendi scilieet poenitentium Consessiones, absente Sacerdote, sed simul aperte denegant ei. dem potestatem Clavium, & auctoritatem absolvendi a peccatis. Conei. lium Eboracense anni II 's. decret. q. tom. s. pari. 2. Collectionis Haris duini col. Istgr. Decreυimus ait in er/am, ut, nonnis summa oe grata umgente necessetate, Dιaconus paenitentiam confitenti νmponat, ut juxta paterno ram tenorem eanonum buic Ordiar Sacerdotali proprie eonvenise decernit antia
uitas. Constitutiones Odonis Parisiens s Episcopi circa annum II 98. cap. 3 o. tom. s. pari. 2. Collectionis Harduini col. im 6. inquiunt e Prohibe.tur disracte, ne Diaconi ullo modo auHanr Confusoner, nisi in arctissima neces
397쪽
restata ; Ciaves enim non babena, nec possunt absolvere . Constitutiones Valteri, Episcopi Dunei mensis, anni I 2Is. tom. 7. Collectionis ejusdem col. 492. ajunt: Er quia solis Sacerdotibus est potestas ligandi, O soliendi
commisi, probibemus, ne Diaconi Confessiones audiant, aut admittant, meis nitentias iniungant....... nisi necessitas urgeat, aut compellat, ut in casu
mortis, per aventiam Sacerdotis. Videri poterunt de hae re dissedentes E. stius in 4. distinct. I . q. I g. in Mn. Natalis Alexander cis. dissert. q. ad see. III. 3c Cardinalis de Aguirre tona. I. Concilior. Hispaniae pag. 729. ubi loca, quae in contrarium objici possunt , ita explicanda censet, ut sensus sit. Absente Sacerdote, oe urgente extrema necessitate, Diaconos σπιim inteνdum, oe aliquibus locis solitos , ex delegatione Episcoporum, audiare Confessiones lapsorum paeniι entium , non quidem ad absolυendum illos non enim unquam id facere potuerunt, aut possunt adbuc per delegationem
Episcopi, in o nec Romani Ponti is ), sed ad explorandum illorum suarum, oe verans contritionem, sis planam conversionem ad Deum is
VIII. Quod autem specialiter attinet ad Concilium Eliberitanum, ilis lud, nomine eommusionis, vel intellexit Communionem Eucharisticam, vel Canonicam reconciliationem cum Ecclesia, uti prosequitur Cardinalis de Aguirce loe. cit. Similiter & textum iu Cap. Fures, nonnulli inintelligendum existimant de absolutione ab excommunicatione, qua irretitierant publici latrones: alii vero eum interpretantes de Eucharistia, diiscunt. allegatum textum id unice permittere , nimirum , ut Diaconus praebeat furi vulnerato Eucharistiam, si ei constet de illi ius contritione cum interne eteros casus, in quibus sufficit contritio , sine sacramentali Consessione , ait perpiciendm Eucharistram, enumeretur etiam ille hominis constituti.in mortis arti eulo, cui,deest Sacerdos, a quo Saeramentalem absolutionem obtineat. At Antonius Augustinus in notis ad primam collectionem Decretalium ad Cap. Fures, de μνris, contendit, verba illa: vel Diaconoe non esse authentica e & revera in antiquis manuscri- piis eodicibus i Ilorum loco, legitur: via Deo. Quod si hoc secundo mo do legendum sit , tunc allatus textus Coneilii Triburiensis concordat cum Capitularibus Theodori Cantuariensis cap. 33. Duilegii tom. I. &cum can. go. inter eos, quos Graegorius III. ex variis Patrum sententiis excerpsit, apud Harduinum tom. g. col. I 875. quibus tu Iocis dicitur,
in casa necessitatis, cum scilicet Sacerdos deest, Consessionem faciendam esse sui Deo. IX. Majorem disti euitatem faciunt, quae apud antiquos Patres, &Theologos legimus de Confessione satienda Iaim, urgente necessitate e Tanta itaque vis Confusonis es, ut, δε deest Sacerdos, eo ιeatur. prori mor verba sunt textus in Can. sui vult, de Poenit. di 5. excerpto ex libro de vera, oe fassa Poenitentia , inter opera Augustini: .ex quibus
Petrus Cantor in Summa de Sacram. DL 2 g. concludit . Ecee ex hac au.
398쪽
D, O non solum venialia, sed etiam mortaIia. Idem docuere antiquiores Τheologi , inter quos D. Thomas in A. di i. I . quaest. 3. art. 3. quaest. a. ubi ait: Miniser Paenitentiae , cui Confessio es facienda ex osseio, ess
cerdos e sed re necessetate etiam laicus vicem Sacerdotis supplet, ut ei Confesso fieri possi. Haec, aliorumque testimonia collecta sunt a Morincide Poenit. lib. 8. cap. 24. Juenin de Sacram. dig. 6. quaest. s. arx. 2. Martene eis. lib. I. cap. s. art. 5. num. 8. quibus addi potest, ex Cais non istis, Ostiensis lib. s. Summae tit. de paenit. γ remisi. num. Iq. ubi easus explicans, in quibus licet alieno, & non proprio Sacerdoti , seu Parocho , peccata sua sacramentali Consessione aperire, ait: Tanta est vis Confessonis, quod, s immineat necestatis articulas, ut quia in i=matur admoνtem is, qui vult confiteri, veι oportet eum intrare bellum, dees Sa-eerdos, non solum proprius , sed σ quilibet, in tali articulo potes etiam Dico, vel etiam mulieri , s non adsit alius , confiteri. X. Uerum haee omnia facile explicantur. Duobus modis Consessio seis ri potest homini laicor primo, ut ab eo tamquam a Iudice, & Christi Ministro, habente potestatem Clavium, obtineatur sacramentalis absoluistis: & sic esset inutilis, perniciosa, & conjuncta cum errore contra Fiis de me altero modo posset quis confiteri laico, ut ipsa animi demissione, seu humilitate, atque erubescentia Consessionis, magis flectatur Deus ad ei elargiendum uberem gratiam, qua excitetur ad persectam contritici. nem, & justificetur; atque ejusmodi Confessio esset in se proficua, ea sue multo tempore in usu fuit. De hae loquuntur textus, & Doctoresupra allegati, quemadmodum se, aliosque explicando, tradit D. Thomas; qui, postquam dixerat, posse, deficiente Sacerdote, Confessionem fieri laico, statim addit, ejusmodi Consessionem esse quidem aliquo mois
do sacramentalem, quia est conjuncta cum voto Sacramenti ; non tamen esse persectum Sacramentum, nec gratiam causare ex opere opera. ro, ac propterea rei terandam docet coram Sacerdote. En Angeli ei ver
ba in responsione ad primum e Confesso laico ex desdexio Deerritis facta, sacramentalis es quodammodo , quamvis non sit Sacramentum perfectum , quia dees et id, quod es ex parte Saeerritis. Et elarius in responsions a tertium e suamυis ille, qui laico confessus es in articulo necessetatis, cons cuius sit veniam a Deo, eo quod propositum conmendi , secundum manda. um Dei, quod concepit, Aut potuit, implevis, non tamen adhue Eeelesia reconciliatus es, ut ad Sacramenta Ecclesiae admitti debeat , nis prius a
Sacerdote absol tuν: sicut siti, qui Baptismo faminis baptietatus es, ad
Euebari tiam non admittitur.' ideo oportet, quod iterum conmeatuν S cerdotι, cum copiam habere potuerit, oe praecipue quia, ut dictum es, Smeramentum Poenisentia perfectum non fuit. Hanc D. Thomae explicationem confirmat, ac praeterea quaenam suetit ea in re Ecclesiae doctrina, nobis patefacit D. Thomae eoaevus, ejusdemque condiscipulus, Thoma a Cantipratensis; hic squidem lib. 2. de apibus cap. 33. postquam narravio, Diuitiam by Corale
399쪽
Ludovicum Comitem Leodiensem , in extremis constitutum , Christianam Virginem arcessivisse, eique omnia peccata sua maximis clis lac mis reei. rase , statim addit o oe hoc quidem, non pro indulgentia, quam dare non potuit, sed ut magis ad oranuum pro se, tali piaculo moveretur . Morem istum pandendi peccata laico, cum instabat mortis periculum , Sc deerat Sacerdos, perdurasse usque ad seculi xv. initium, discimus ex Guillelmo Lyndevvode , qui per idem sere tempus , uti ex operis prie satione deis sumitur, glossemata adjecit ad Constitutiones Angliae: is quippe Glossa. tor ad iit. de Sacramentis iterandis , vel non, Verb. Poenitentia pag. 32. haee habet : Laico post quis consteri in necessitate , ut per hoc appareae Eeelesiae de sua contrii ione. Non potes rameu laicus absolvere, vel ligare, eum non habeat Claves Eccles . XI. Sed posteriori aetate ea consuetudo justis de causis caepit pedetem imremitti, donec tandem penitus obsoleverit. In supra citato Sacerdotali Romano Alberti Castellani cap. 26. de paenitentia imponenda infirmo, tequentia verba teruntur.' Si autem baberi non possit copia Sacerdotis, quamvis bonum sit in hujusmodi periculis, in mari videlicet , bello , vel in i rmitu. te , vel morte violenta, laico consteri, tamen non es necessarium. suod si fat , m evadit , tenetur raIis iterum de illis peccatis confiteri , quia non habebat die Claves Ecclesiae. Dominicus Soto, celebris Theologus Ordinis Praedicatorum , in sua Relectione de ratione tegendi, m detegendi s cretum , edita Romae anno I 574. pag. IIς. sep agens de Conselsone, quae in necessitate fit Iaico, inquit et Ap Confessionem fert laico , ubi nones copia Sacerdotis , multo minus necessariam es in quacumque necessitate: nam quamvis Augusinus dicat, tantam esse vim Confessonis, ut, ubi nones copia Sacerdotis, facieuda st proximo, de Poenit. dijtivst. I. Cap. siιem paenitet, dis. 6. Cap. I. non tamen insinuat, esse praeceptum ' sed solum id
consulit , ut merito verecundiae majorem gratiam conseqvatur apud Deum.
Immo vero iam non es tanta consuetudo hujusmodi Confessionis , quanta nprimitiis Ecclesia . Nec forsan es consilium , tames eam non damnaverim, mansi enim consuetudo solum inter nautas . At, quidquid sit de assertio. ne tanti viri, hodie neque quoad nautas ejus doctrina videtur recipienda : multa squidem ex ejusmodi Confessione imminent damna , multa timentur pericula, quae ponderat Clericatus de Paenitentia decis I 8. stibnum. I 3. neque ea evitantur , aut ideo contemni possunt , quod laicus Consessionem audiat, ut illam , ex confitentis mandato, reserat Sacerdoti ς quoniam , ut capite praecedenti dictum est , a summo Pontifice Clemente VIII. nedum illicita, sed invalida declarata suit Consessio facta
Sacerdoti per internuntium . Merito propterea NaVarrus manual. cap. 2I.
num. I. Gregorius de Valentia supra cit. disp. 7. quaesi. Io. puust. I. aliique ab hoc allegati , concludunt , nisi excusetur ab ignorantia , in praesenti rerum statu, graviter eum peccare, qui etiam in casu necessitatis peccata sua confitetur laico: quia sine ulla causa semetipsum inlimat,& sortasserim. I. Λ a 3 prae-
400쪽
; DE ST DO DIOECESANA LIB. VII. CAP. XVI. praebet aliis occasionem de se suspicandi , quod adhaereat Lutheranorum
XII. Quibus stantibus, ut illuc redeamus, unde digressi sumus, etsi in supra relatis Constitutionibus Synodalibus tam Bononiensibus , quam S hinensibus, insinuata fuerit Consessio iacienda laico , deficiente Saceta te , quia nondum haec consuetudo extincta erat tempore , quo illae conis ditae sunt I attamen inerito in subsequentibus utriusque Ecclesiae Constitutionibus , neque ad titulum de Poenitentia, neque in ullo alio loco, facta est mentio necessitatis , aut utilitatis praedictae Consessionis , sed communis doctrina tradita est de actu contritionis in eo rerum even Iueliciendo.