장음표시 사용
411쪽
sis. Potes er aliter, quos sequitur laudatus Cousiant, Innocentium loquv. tum arbitrantur de Unctione, non activa, sed passiva, hoe est , non decollatione, sed de receptione Sacramentie cum enim aliquibus persuasum sorte suerit, Oleo sancto solos inungi posse Sacerdotest a quibus contaeitur, eo pacto, quo in veteri, atque etiam in nova lege, quaedam aliae saeiae unctiones sunt Regum , & Sacerdotum propriae; ad hunc refelleniadum errorem, docet ibidem Innocentius, oleum sanctum confici quidem
ab Episcopo, aliis adiuvantibus inserioris ordinis Sacerdotibus, non ta men ut subio de ipsi soli, verum etiam ut omnes Christiani, positi iavitae discrimine, ungantur.
IV. Posito jam, hujus Sacramenti administrationem solis esse commisissam Sacerdotibus, i dubitare quis posset, num ad illud valide conficiendum unus sum ciat, vel plures requirantur Presbyteri. Rationem dubitana di praebent saepius allegata verba Apostoli Iacobi a jentis: Infirmatur quis
in vobis λ inducat Presbνteros Ecclesiae, oe orent super eum, ungentes eum oleo in nomine Domini. At nihilominus firmiter tenendum est, per unum
tantum Sacerdotem valide Sacramentum conficie quod & definivit Alexander III. in Cap. Quaesυιι, de verbor. Hmscat. Nos itaque tibi taliter duximus respondendum . quod Sacerdos, uno praesente clerico, m etiam D. Ius , potest infirmum ungere: h 3dieque vigens in Ecclesia Latina usus conia firmat . Neque refragantur verba S. Iacobi, qui, cum dixit Presbνιeror Eectis , signifieavit aliquem ex Presbyteri S Ecclesiae e novum quippe non est, in sacris litteris numerum pluralem poni pro singulari, quemadmodum advertit Augustinus lib. 3. de consens Euangetis. cap. I 6. Oisper. νom. 3. pari. Σ. cujus auctoritate fretus S. Thomas lib. 4. eontra Gemies cap. 73. scripsit: Iacobus dicite Inducat Presbteros Ecclesiae, O oνaris fisi sanabit infirmum . Si tamen unus selus Pres ter adsit, intellimis evr hoc Sacramentum perficere in virtute totius Ecclesa , cuyus Miniser exsit, GV cujus persenam gerit. V. Sed, quamquam unus certe sufficiat, plures nihilominus Sacerdo tes suisse olim in Ecclesia Latina adhibitos, ex pluribus antiquis Ritu a. libus colligit Menardus nota stost. ad Sacramentarrum S. Gregoris I quibus a. lia ejusdem generis, praecipue Cadurcense, Rutenense, & Tutelense, adisdit Marte ne de antiq. Eccles ritib. lib. I. caρ. 7. art. q. q. eumdemque morem nobis exhibent Constitutiones Angliae , collectae a Guillelmo Lynis de Uuode, in quibus ad tit. de extrema EIιone pag. 26. legimus: Cum magna reverentia deferatur oleum infirmorum ad νn mos, ipses inungant Sacerdotes eum magna devotione, O orationum celebritate, quae ad Me sunt ordιnatae: ubi adnotavit Glossator veνb. orationum, a singulis Sacerdotibus pronunciatam fuisse sermam deprecativam , cuilibet Unctioni accommodatam. Cumque eamdem Constitutionem , totidem prorsus verbis, repe-
412쪽
ttiam inveniamus inter Constitutiones Odonis Episcopi Parisiensis, eam. o. Col lectionis Harduini pari. a. col. I9 I. inde conjicimus, eam disci. plinam in Galliis adhue perdurasse seculox Ir. quo illae sunt editae: quinimmo sequenti etiam seculo III. & ultra, retentam alicubi eamdem disciplinam , non obscure significant posteriora Synodalia statuta tum E
elesiae AEduensis cap. Ist. tum Ecelesiarum Cadurcensis, Rutenensis, &Tutelensis cap. IT. rom. q. Ane or . Martene , & Durand DI. 47o. creti . Recte tamen observat laudatus Marte ne cit. art. 3. s. hane ipsam Eeelesiae Latinae consuetudinem non fuisse firmam , constantem , atque universalem, eum ex alii S aeque antiquis monumentis, ab eodem productis, eonstet, saepius infirmos ab unico Sacerdote inunctos. Nam , Artemium febre correptum ab unico sancto Nepotiano visitatum, atque ol osancto peruns tum , narrat S. Gregorius Turonensis lib. . r. hes. eap. 4 I. &S. Eugendum ab uno de fratribus pariter inunctum, legimus in ejus Vita apud Bollandum I. Januaris. Hic vero ritus sacrae Unctionis, ab unico
recipiendae Saeerdote, a paucis tune, nec sortasse extra casum necessita.
tis usurpatus , adeo postea in Ecclesia Latina invaluit, ut Theologi Seholaitici cum Suarez eit..disp. 43. sect. a. in M. & Cardinali de Laia.
tent, seclusa necessitate, ejul modi Sacramentum a pluribus simul admini strarit quoniam nemini integrum est, in Sacramentis administrandis, a norma recedere in Rituali praescripta. Si autem plures simul Saeerdores re ipsa Sacramentum hoc conficiant, nemo ambigit, illud esse ratum, modo singuli diversos inungant infirmi sensus, & quilibet congruentem inuncto leniat sormam pronunciet; quemadmodum iidem Auctores scite animadvertunt. Sed de hoc fusius alicii disseremus. Praeterea, etiam speiactata hodierna Ecclesiae disciplina, nedum licitum , sed valde laudabile est, ut uni Sacramentum administranti alii plures assistant Sacerdotes .
ob rationem, quam adducit S. Thomas cit. cap. 73. lib. 4. contra Genistes, ubi ait: Quia hoc Sacramentum perfectae curationis essectum babet , in eo requiritur copia gratiae, comperit huic Sacramento, quod multi Sace dotes ivter sint, o quod oratio totius Ecclesie ad effectum huius Geramenti Gadiuvit. Et, si plures Sacerdotes interesse nequeant, alios arcessendos pro hos viros, qui eommode haberi valeant, ob eamdem rationem, ad. notavit Caldinalis Sanctorius in sepe citato Risuali Sacramentorum pag. 324. inquiens: Sacerdos, ubi commode fera potes, ut in Ecelestis Coli giaris , plures secum adhibeat Presbyteros, cum ungit infirmum an aliis vero Ecclesiis, saltem uno Clerico praesente, aut aliis pluribus sebolaribus, veι e fratribus Ecclesiae. VI. Si porro causam investigemus, eur Eeel a Latina, quamvis editam num plures adesse cupiat, per unicum tamen Sacerdotem velit Saera. mentum administrari, quantum ex conjecturis assequi licet, non aliam,
nisi hane fuisse suspicamur. Cum plures simul Sacerdotes ad infirmum
413쪽
inungendum advocabantur, quilibet pro sua opera haud exiguam exposcebat mercedem; cui solvendae cum pauperum vires non sufficerent, ii sine extrema Unctione deeedebant: quamobrem haeretici Waldenses. seu pauperes de Lugduno, uti narrat Rei nerus Ordinis Praedicatorum in Opere contra eosdem circa annum I 23 . exarato, inter ceteras salsas ratio. DeL, propter quas Sacramentum extremae Unctionis reprobabant , hane etiam adducebant, quia tantum divisibus δειών. Curaverant sane Ecese.
sarum Praesules praedictam turpem Sacerdotum avaritiam reprimere, seis verisque sanctionibus interdixerant, pro sacramentali Unctione quidquam exigere' quod potissimum statutum reperimus ab Odone Episcopo Pariis fensi in citi cap. 8. suarum Consitationum, atque in Synodis Andegave si anni 1283. Remens, & Trecensi, habitis initio seculi xv. Verum,
cum haec repagula haud lassicientia comperta sint ad compescendam Sa. cerdotum petulantiam , visum est deliberandum, ut deinceps extrema Unctio, nulla petita mercede, a solo conferretur aegrotantis Parocho .. VII. Enim vero , et si quilibet Sacerdos possit illam valide conferre , solus tamen Parochus est ordinarius ejusdem Minister, nec ulli fas est , extra necessitatis eventumi, sine ejuldem Parochi licentia . sacro Oleω aegrotantes inungere, uti diserte statuitur in Catechismo Romano pari. a. de Sacram. extνem. Unct. h. 2I. Quin imino Religiosi, qui nulla petita a Parocho venia , Sacramentum extremae Unctionis administrare praeis sumunt, praeter gravis culpae reatum , in excommunicationem incidunt Sedi Apostolicae reservatam , uti habetur in Clementina I. de priυitigiis: quam quidem Clementinam cum tanta severitate, post Archidiaconum,
accipit Navareus manual. cap. 27. num. IOZ. ut asserat . eadem censura irretiri Regulares extremam Unctionem ministrantes aegroto, etiam constituto in. morti A articulo, cumque Parochus abest. Sed iure ac merito Navarri opinionem refellunt Sotus in s. dis. 23. quaes. a. art. I. Sain- Iebeuve de Sacram. extrem. Unct. disp. o. art. 2. Natalis Alexander eod. tract. lib. 2. cap. s. regia. IO. Tournely cit, quies. a. art. q. Iuenincitia dissere. 7. quWs. o. cap. 2. aliique passim o etenim, eum Eeesesia urgente mortis periculo , cuilibet Sacerdoti potestatem secerit absolvenisi i a quibuslibet censuris, & peccatis, veros mile clerte non est , quod cuipiam Sacerdoti interdixerit, ne in eodem statu , ae vitae discrimine constituto , cum Parochus abest , administret extremam Unctionem . quae est persectio, di complementum Pcenitentiae , neque ad sui validitatem requirit in Ministro potestatem jurisdictionis , sicuti Sacra.
mentum Poenitentiae . Quare S. Carolua Borromaeus, et si Parochorum jura studiose semper tutatus fuerit ,. nihilominus in Concilio Mediolanensi V.. pari. I. Actor. Ecel. Mediolan. pari. I. pag. 223. deficiente Parocho, cuilibet Sacerdoti integrum esse voluit , sacro oleo inungere infirmum in mortis periculo constitutum , inquiens: Ne alius Sacerdos, nisi Parorbus, hoe Saoramentum ministret : se porro is impeditus , aut
414쪽
tias in mora es, mortisque periculum inflat ' tune Sacerdos alius mἰnseret ,
VIII. Quae autem diximus de extrema Unctione, per unicum Sacerdotem administranda, locum tantum habent in Eces est a Latina, non vero in Graeca , in qua antiqua retinetur consuetudo septem adhibendi Sa iacerdotes in hujusce Sacramenti collatione, uti legitur in eorumdem Euis chologio , testanturque Simeon Thessalonicensis apud Sa in te heu ve est. tra I. de Sacram. extrem. Unct. & Arcudius Concord. lib. s. cap. 3. qui insuper ejus numeri rationes, & causas adducunt. Quod si septem Saee dotes praesto non sint, tres saltem ad Sacramentum conficiendum ab ipsis adhiberi, iidem Archidius, 3c Thessalonicens s enarrant.' neque Ecclesiae
Latina hanc Graecorum disciplinam , quam & ipsa pluribus seculis religiose
servavit, unquam impfobavit. modo Graeci nobiscum credant, & sate antur, valide posse idem Sacramentum ab unico Sacerdote administrari
quemadmodum adnotarunt Goarius in comment. ad Graecorum Euebologiam,
Leo Allatius de consens Eccles. Occid. Orient. ιιθ. 3. cap. I 6. Arcu diuscit. cap. 3. & A uctor Theolog. morat. ad usum Sem. Petracorens tom. q. lib. 2. rra H. a. cap. 2. Quamobrem, si Episcopus Latinus, dioecesi praepostus, quam Catholici Graeci ritus inhabitant, velit aliquid de hae re ire sua Synodo delibare, vestigia sectetur superius citatae Synodi Provincialis
Ruthenorum, habitae Zam osciae anno I72o. atque a Benedicto XIII. anno 172 . confirmatae, in qua haec habentur.' quamquam in Graeca Eeesesia r ceptum fuerit, prout aliquando etiam in Latina, ut septem Sacerdotes , bisque deficientibus , tres saltem adυocarentur ad miniurandum hoe Sacrameniarum , iique omnes m materiam subminiserarent, oe formam proferrent, sciant autem risores, plures ea de causa adhiberi solitos Sacerdotes, tum ob re-rentiam ejusdem, ac gνatiae copiam , quam confert, tum uν plurimum Sacerdo-νum preces effectum Sacramenti coalumnia qua de causa sancta S odus tuendum censet, ut, si septem , aut tres Sacerdotes haberi commode non pos 3, unus, qui totius Ecclesia personam gerit, oe euius virtute boc Sacramentum perficit, illud eo erat, ae infirmo mini ret. Poterit etiam Synodo inserere f. s. est. noserae Consistitionis s7. ubi haec ad rem ediximus e Nec refert, utrum eadem extrema Unctio per unum , veι plures Presbmeros flat, ubi hujusmodi Diget consuetudo, dummodo eredant, oe aserant, illud Sacrarimentum . servata debita materia, oe forma, ab uno Presbtero valide, Iicisa consci. Idem Sacerdos materiam adbibere, formamque pron miare ref
415쪽
Do subj cto butus Sacramenti, m praesertim de more Graecorum sanos seoluungendi: m quid de eo Episcopi Latini, in quorum dioecesibus Graeci inhabitant, in D do disserere possint.
A Saeramen ii Ministro ad Subjectum progredientibus, statuendum pri
mo loco occurrit, quibusnam perlonis illud conserri valeat. Ecclesiae Latinae perpetua, & constans traditio fuit, extremam Unctionem solis infirmis esse exhibendam , & quidem tali morbo laborantibus, unde , peritorum judicio, mors sequutura prudenter timeatur: eamque traditionem , ex saepius allegatis Apostoli Iacobi verbis deductam , omniumque Theologorum eonsensione firmatam, cum D. Thoma in ψ. dise. 23. piaest.2. art. z. quaesiωnc. 2. explicarunt, & inculcarunt Eugenius IV. in De creto . tom. 9. Collectionis Harduini col. - . inquiens: Hoc Sacramentum, vis infirmo, de eujus morte timetur, dari non debete Concilium Tridentianum eit. Fef. M. cap. g; Declaratur etiam, esse hane Unctionem infirmis adis hibendam , illis vero praesertim , qui tam periculose de inbunt, ut in exitu vistae eonstituti videantur e unde , Sacramentum exeuntium nuncupaιure ac demum Catechismus ejusdem Concilii I 8. de extrema Unctione. Hine vero fit, ut extrema Unctio illis denegetur, qui, cum sano sint corpore, probabile , aut etiam certum adeuns vitae periculum, puta quia mare transgressuri , praelium commissuri , aut ultimo supplicio plectendi sunt, sicuti statuunt Concilium Mediolanense IU. anni Is 5. sub S.C
rolo pari. Σ. tit. 6. & Cameraeense anni 1 385. tit. I 2. cap. 3. & docue. rat S. Thomas cit. lib. q. contra Gentes cap. 73. inquiens: Hoc Sacramenis tum non debet dari propinquis ad mortem absque infirmitate, puta damnatis ad mortem : quibus tamen postremis etiam alio nomine denegari, perpenisdunt Maldonatus tract. de Ieiunis cap. p. tom. 2. pag. 337. Sc Martene de antiq. Eccles ritis. tom. l. Lb. I. cap. 7. art. I. num. I. quia nimirum daamnati ad ultimum supplicium recensentur quodammodo inter publicos pec-gatores, quos , ante reconciliationem, scuti a ceteris Sacrameatis, i ita ct ab hoc arceri, respondisse vitus est citatis Doctoribus Innocentius I. Mi eit.. epist. ad Decentium : Paenitentibus sud infundi non potes ...' Nam quibus cetera Sacramenta ne antur, quomodo unum genus putatur posse eoi cedi Sed eonsulendus est Petrus Coustant in notis ad banc epistiIam col. 85 . litter. b. Hinc etiam extrema Unctione muniri nequeunt sceminae partui propinquae , nisi alia, in se per iisden 'accesserit extraordinaria, &-lethalis corporis aegritudo; quod bene ponderant Doctores, apud Clericatum A. extrem. Unct. decis. 79. num. 22.
II. Neque huic Eccletiae Latinae dostrinae, & praxi adversantur exemislla ex probatis Historicis prolata a Marte ne est. loe. videlicet Odilice. fi. - Tom. I. B b 3 liae Diqitigod by Corale
416쪽
liae Comitis Heri manni, & Mathildis, quae a Ricardo Abbate monaste rit S. Vitoni, de sutura , sequenti die, ejus morte praemonita, licet eo
pore sana nullam graυedinem pateretur, attamen liquore Iancti olei inuncta. inter verba orationis laeta spiritum es υυιt, sicuti narrat Hugo
Flaviniacentis in Chronico Virdunensi ; & cujusdam Monachi r apud Mabillonium secul. v I. Benedict. para. a. qui , post Nocturnos festi S.
Martini, divinitus admonitus de proxima sua ex hoe seculo migratione, revelationem Abbati manifestavit, cujus venia sacro oleo unctus, oe D min cis munitus seriis, sanus oe incolumis cum ceteris in consentu versa. tus , sequenti die obiit ' necnon cujusdam Cinguriani Fratris laici, qui similiter corpore sanus , oleo sancto, uti rogaverat, unctus, mox decessit: quod habetur in Vita S. Gildasii secia. I. Benedict. pa . ISI. neque deismum adversatur exemplum, quod allatis a Martene adjicimus, videlicet S. Heduvigis, quae, reserente ejus Vltae Scriptore cap. 8. priusquam aeoprotare coepisset, voluit extremae Unctionis Sacramento muniri . Haec , Inquam, & si qua sunt alia hujus generis exempla , communi Latinae Ecclesiae doctrinae, & praxi non adversantur: nam, praeterquamquod extraordinaria sunt, & derivata e speciali afflatu Spiritus Sancti, qui interdum homines solvit ab ordinariae pmvidentiae legibus; quod opportuisne adnotavit laudatus Auctor Uitae S. Heduvigis, scribens e me tamen. quod bis diximus, admirandum potius est, quam imitandum, cui Spiritus Domini per revelationem tribuis esseaciam , m in quo, ut pie creditur, sancta devotio dispensavit: atque ad rem prosequitur Thiers de supersiti ne e rca Sacramentum extrema Unctionis lib. 8. cap. s. pag. 377. . seq. possumus prudenter existimare, in praedictis rerum circumstantiis, eos . qui sunt divinitus admoniti de sibi instante vitae interitu, jam tum cinis pisse lethali morbo interius laborare, quo cito perducerentur ad mortem, quamquam exterius viderentur sani, & incolumes e quamobrem fuit illis administranda extrema Unctio ob eamdem rationem, propter quam a citato Concilio Mediolanensi IV. paνt. Σ. 3c Aquensi anni Is 8 s. rit. Quae pertinent ad Sacramentum extremae Unctionis, tom. Io. Collectionis Haris duini col. Isqs. atque a Theologis cum Suarez cit. diis. 42. sect. a. num. II. in M. conceditur senibus, qui, prae decrepita aetate, licet nulla alia speetali assiciantur aegritudine , in dies morituri creduntur ; ipsa enim gravis, & annosa senectus, infirmitas est, quae interiora vitae ossi na labefactat, & mox dueit ad interitum.. III. Verum ab exposita Latinae Ecclesiae traditione deviarunt Graeci. hi siquidem etiam sanos, Sc bene valentes, solent sacro oleo inungere in remissionem peccatorum ; quod liquet ex eorumdem Euchologici , ais runtque Hieremias Patriarcha Constantinopolitanus in sua censura adis sus Augustanam Lutheranorum confessionem lib. I. cap. 7. Leo Allatius de consens Ecel. Oecid. Orient. lib. q. cap. I 5. & Arcu dius Concor . lib. s. cap. cap. MD. Quin immo ipsemet Epistopus , postquam seria V.
417쪽
' L I B. VIII. C A P. V. 'maioris hebdomadae infirmorum oleum solemni ritu consecravit, non iv. bet illud asservari , ad aegrotos suo tempore deserendum, sed totum sta. tim inlumit omnes inungendo adstantes, quod accepimus a Goario in suis
au Euchologium notis . Ac denique Ioannes Nathanael, Presbyter, ac magnus ciu tonomus Cretensis, apud citatum Areudium lib. b. cap. 4. ies. pondens ad quae lita sibi facta a Viviano, Episcopo Anagnino, et rca mois res Graecorum , inter tetera narrat, Graecos Sacerdotes, loco satisfacti nis, in sacramentali Confessione p enitentibus imponendae, solere interis dum, haud exigua tamen accepta mercede, eosdein sancto oleo inunge. re, ut tali pacto a peccatorum reliquiis, panisque pro iis subeundis abis solvantur; quem abulum ipse Nathanael, Sc cum eo Arcudius cis . cap.
q. acriter reprehendunt, & damnant.
IV. Hate certissima Sc exploratissi ina lant, sed non aeque certum, an ejusmodi Unctio, sanis adhibita, habeatur a Graecis pro vero Sacramen. to . Goarius in cit. comment. pag. 432. illam fieri contendit, tamquam meram caeremoniam sacram, seu sacramentalem quamdam benedictionem . per quam Sacerdotes unice intendunt in unctos sublevare ab aliqua levi corporis infirmitate, aut etiam a graviori morbo praeservare e quod etiam in Ecclesia Latins olim factitatum, in praecedentis capitis initio praeno.tavimus. Arcu dius contra affirmat, sanos ac vegetos corpore a Graecis Sacerdotibus, perinde ae infirmos, sancto oleo perungi , animo verum conficiendi Sacramentum: in cujus rei confirmationem plures affert Graecorum Auctores, docentes , etiam sanos esse capaces Sacramenti extremae Unctionis. Quodque magis mirandum est, haec doctrina, quam Αωcudius exagitat , nec defendere ausus Goarius, negavit, unquam Graecinrum menti insedisse, suos invenit , inter nostros Latinos , defensores , nempe Iuen in cis. disi. 7. quaesi. 7. cap. g. 8c Saintebeuve de Sacram exrrem. Unct. disp. 7. art. I. qui triplici argumento illam defensare corinantur. Etenim, ajunt, de praedicta consuetudine , quam antiquissimam esse, nemo ambigit, nulla lis fuit Graeeis intentata in Coaellio Flore tinci, in quo ceteroquin jussi sunt de omnibus rationem reddere, in quihus a Latinis differrent. Secundo , etsi ex Apostolo Iacobo habeamus, extremae Unctionis Sacramento esse infirmis succurrendum , non tamen inde legitime insertur , solos infirmos esse illius capaces : quocirca Eugeni us 1 v. in citato Decreto, non dixit: me Sacramentum, nis infirmo, dari non potes e sed dari non debere quod sane verbum merum praeceptum denotat, cui contraria consuetudine potest derogari, non absolutam importat necessitatem .' similiter Concilium Tridentinum decrevit, extremmam Unctionem esse infirmis exbibendam, de quo nullus dubitat, sed non dixit solis infrmis, de quo est quaestio. Tertio demum, pergunt iidem Doctores, eum a Graecis Sacerdotibus sancto oleo inunguntur homines persecta fruentes valetudine , nihil prorsus desideratur ad veram Saeramenti consectionem e siquidem a legitimo Ministro idonea, & apta ad-
418쪽
hibetur materia, debita simul pronunciatur Saeramenti larma, nee illi
deest necessaria intentio, cum eam Unctionem sacere intendat ad deteris gendas animae sordes; quemadmodum testatur Hieremias Patriarcha Conis Itantinopolitanus in eis. eensura lib. I. ωρ. 7. scribens: IItis vera, qur possBaptisma peccaυerunι, Paenitentia , consecrati olea rimo conducunt . me
aut remissionem peccatorum largiuntur, aut Iordes animae in barentes εxpurgant.
U. At ejusmodi argumenta frivola sunt, nulloque labore evertuntur. Ad hoc quippe postremum, ut singula inverso ordine expendamus, retapondetur, ad validam Sacramenti consectionem, satis non esse, a legitiis mo Ministro debitas adhiberi materiam, & formam, cum intentione illud administrandi, si desit subjectum illius recipiendi capax , quod inter
Sacramenti causas merito annumeratur a SuareZ cit. tom. q. uιθ. 42. ira
prine. Id autem in re nostra evenire, perspicuum est, nisi i lud ipsum , tamquam certum, assumatur, quod esset probandum, nimirum hoc Sacramentum etiam pro sanis suisse institutum ; sicuti assumere videntur citati Juenin, & Sa in lebeuve , qui cetera recensentes ad Sacramentum perficiendum requisita , subjecti capacitatem silentio pra' tereunt. Quod au. tem soli infirmi sint extremae Unctionis capaces, licet clare Sc expresse notast a Conciliis definitum , ex eorumdem tamen definitionibus legitime inseris tur: quoniam Eugenius IV. definiens, eam , ni i infirmis, de quorum morate timetur, dari non debere, sanos prosecto exesu sit : quamvis enim verishum non debet, possit de se merum praeceptum indueere, plerumque tamen absolutam denotat necessitatem , uti observant Doctores allegati a Barbosa tra L de usu frequent. dist. 77. num. I. atque in decretis dogma. eicis, in quibus Sacramentorum doctrina ab Ecclesia explicatur, ut pluriamum denotare necessitatem non tantum praecepti, sed etiam Sacramenti , observat SuareE est. disp. ψ2. sin. 2. num. 2. Idem vero, quod Eugenius ,
sibi voluit Tridentinum, eum dixit, esse hane Unctionem ἰnfirmis adhibendam: integram quippe hujusce Sacramenti credendam. , oe tenendam doctri. nam nequaquam nobis tradidisset, quod ceteroquin in fine ejusdem capitisse secisse protestatur, si etiam non infirmis posset illa adhiberi. Aeredit consensus omnium Theologorum, qui uerba S. Iacobi ita sunt interpretati, ut inde plane confici existimaverint, solum infirmum esse subjectum capax extremae Unctionis: unanimem quippe Theologorum consensum efficax esse argum emum ad Catholicum dogma stabiliendum, docet Mel. chior Canus de Locis Theologicis lib. 8. cap. a. oe seq. A. si Ientio deni-' ue Concilii Floremini rectius deducimus, sapientissimis illis Ρatribus suis. se persuasu in , sanctam Unctionem a Graecis Sacerdotibus non adhiberi hominibus bene valentibus tamquam Sacramentum, sed veluti meram caer
moniam, & sacramentalem quamdam benedictionem : Graeci enim , qui de singulis suis ritibus coacti sunt, rationem reddere, gravem utique re prehensionem non evasissent, si comperti suissent hac in re a communi,& constanti Ecelesiae Latinae traditione, di prui aberrare. VI.
419쪽
VI. Iure itaque Graecorum morem, ita explicatum, uti voluit Areu dius, gravis erroris insimulanr, & damnant Theophilus Raynaudus in be-
quies. 3. Benedidius de Gaetanis in saepe citata Dissertatione cap. I 3. Exadverso, aliique, quibus, post quaestionem sedulo examinatam, tandem adhaeret Herminier de Sacram. 3om. 3. cap. s. Quocirca Episcopi Latini , in quorum potissimum commodum hane materiam prolixius tractavi. mus, dioecesibus praesidentes, quas Fideles incolunt Graeci ritus, diligenister invigilent, ne iidem in eo versentur errore, ut credant, per unctio. nem, de qua loquimur, Sacramentum conferri; & severe interdi eant, ne ea unctio, loco satisfactionis per Consessarios imponendae . p enitentibus injungatur. Id illis vetitum est a nobis in cit. nostra Consit. 37. s. ubi decrevimus: Ntilli per Sacerdotes, vel Confessarios, pro satisfa-ε ione poenitentiae unctio aliqva solummodo injungatur I insermis vero , juxta verbum Iacobi posui , tinctio exhibeatur extrema.
De eodem subiecto extremae Unctionis, m signanter de aetate, in qua eadem pueris exbiberi potes e ubi etiam de amentibus, m furiosis :ac nonnulla de SFnodis, in quibus de praedictis rebus disseritur.
QVod autem diximus, hoe Sacramentum esse pro infirmis institutum ,
non est ita aecipiendum , quasi omnes omnino Fideles, graviter decumbentes, sint illius recipiendi capaces : illud siquidem alio nimine denegatur pueris ante usum rationis, etiamsi in gravi versentur viistae discrimine, quia nimirum , cum nondum potuerint ulla vel levi culpa foedari , illis non congruit Sacramenti forma : Indulgeaa tiri Deus quidquid deliqui ι e. quod bene perpendit D. Thomas m 4. dise. 23.
quaest. 2. art. 2. inquiens: Nulli debet dari Sacramentum. cui non comis petit forma Sacramenti: sed forma b us Sacramenιi non competit pueris , qui non peccaverunt per visum, oe auditum, ut in forma exprimitur: ergo eis non debet dari Me Sacramentum. Recte propterea S. Carolus Borromaeus 'in suis Instructionibus, communem sequutus Theologorum doctrinam statui L Part. q. U. Eces. Medιοι. pag. 3 3. miseratur hoc Sacramentum emtrema Unctionis adultis periculose aegrotantibus .... at nora infantibus, pueri e , qui nisilum adhuc rationis usum habent, neque peccata admιιtum.
Neque aliam unquam fuisse Ecclesiae doctrinam , & praxim , ostendit
Martene eit. lib. I. de antiquis Eccles. risib. cap. 7. art. I. 2. QuamVis enim Nicolaus Cusanus epis. 3. ad Bobemos, & Maldonatus de Sacram. rom. a. de extrem. Unct. col. 389. asserant, olim consuevisse etiam insa
420쪽
es infirmorum oleo inungi; eos tamen sine landamento loquutos, affirmat Cornelius a Lapide in comment. ad epist. S. Jacobi cap. s. vers. I . atque ex iis liquet vetustis monimentis, quae citatus Martene adducit eniti sorte Cusanus , & Maldonatus sint intelligendi de unctione, absque sorma sacramentali, quam olim fuisse in usu praemonuimus. II. At quae aetas erit in pueris expectanda , ut censeantur hujus Sacramenti capaces Τ Certe non est expechanda aetas quatuordecim annorum, quam videntur exigere plures Synodales Constitutiones, relatae ab eodem Martene, ac Provinciale Anglicanum , editum a Lyndevuod e lib. l. de sacra Unctione; quamquam revera, si rite expendantur, tantam aetatem non absolute requirant, sed eos maxime inungendos statuant, qui ad eam pertigerunt: in hunc quippe modum loquuntur Constitutiones Odonis Episcopi Parisiensis cap. 8. Synodalia statuta Ecclesiae Meldensis cap. 28. Nannetensis cap. so. & citatum Provinciale Anglicanum g. Cum magna . Multoque minus expectanda est aetas octodecim annorum , quam expresse exposcunt cum antiquus codex manu scriptus S. Martini Turo. nensis , a Martene pariter prolatus, tum Fredericus Nausea Episeopus Viennensis in suo Catechismo lib. 3. cap. Io7. Sed, statim ac pueri, rationis compotes, judicantur doli, & culpae capaces, si in gravem incidant morbum, poterunt infirmorum oleo liniri.' quod rectius sanestum legumus inter Synodalia statuta Ecclesiarum Cadurcenss, Rutenensis, & Tutelensis cap. I7. tom. q. . necdolor. Martene , & Durand eol. 7I . & nuper a Cardinali de Rohan in Rituali Argentinens tit. de extrem. Unct.2. pari. I Tq. ubi edicitur: Non denegetur etiam pueris, s septimum attigerint annum, nee iis, in quibus malitia supplet atatem , etiams θρ3enarai non sent. Quamobrem minime approbandam censemus Synodalem Constiis tutionem , a Germano Valente Guellio, Episcopo Aurelianensi , anno is 87. promulgatam, in qua decernitur: Non detur hoc Sacramentum meis
ras , qui nondum communicaverunt: etenim quandocumque cententur capaces Sacramenti Poenitentiae, sunt pariter idonei reputandi ad extremam Unctionem, quae est illius complementum, quamvis nondum tanta pololeant ludicii maturitate, ut videantur apti ad rite participandam Eucha.
ristiam , de cujus ineffabili excellentia, & sanctitate . non ita facile eis doceri queunt. Quare scite, & apposite Pastorale Mech liniense , apud
Van Espen pari. 2. Iit. 8. ωρ. 2. uum. s. postquam retulit haec Ritualis Romani verba a Non miniseretur pueris rationis usum non habentibus e addit: Secus de pueris peri δεμ aegrotantabus, qui peccati mortalis, ac Comyeδionis capaces sunt, licet fas Iolum odio, auν nowm annorum, oe quam.
III. Ob eamdem rationem , propter quam ab ejusmodi Sacrament arcentur pueri, quibus nondum rationis lumen effulsit, illud pariter denegatur perpetuo amentibus, & furiosis, qui nullum ab ortu lucidum intervallum obtinuerunt.' quod expresse cautum est a S. Carolo Borr