장음표시 사용
431쪽
Durante autem eadem infirmitate, si post susceptam extremam Unctionem morbus ita remittat, ut aegrotus mortis periculum evasisse videatur, sed, antequam convalescat, iterum in virς discrimen relabatur, etiam juxta praeis sentem disciplinam , poterit, absque scrupulo, denuo sacra Unctione muniisti : quemadmodum diserte tradit D. Thomas in . dis. 23. quaes. a. ara. q. Ad secundans quaesionem, inquiens: Hoc Sacramentum non respicis tantum infirmitatem, sed etiam infirmitatis satum I quia non debet darinis lainmis ui secundum humanam aestinationem videntur morti appropinquare. suaedam ergo infirmitates non sunt diuturna : unde ,s in eis datur hoc Sacramentum , tunς eum homo ad illum flatum pemeniat, quod D in periculo mortis, non recedit a flatu silo , ns infirmitate curata ἰ m ita iterum non debet ἰnungi οῦ sed , s recidisum patiatur, erit alia infirmitas , m poterit feri alia ἰnunctio. Quaedam vero sunt aegritudines diuturnae, ut hectica, oe bisopiris, m hujusmodiem in talibus non debet fieri inunctio , nis quando videntur perducere ad periculum mortis r ω , si homo ilium articulum eυadat, eadem infirmitate duis rante , m iterum ad semilem statum per illam infirmitatem reducatur, iterum
potes inungi ; quia jam ess quasi alius infirmitatis flatus , quamias non si ais
His infirmitas simpliciter. Idem,quod a D. Thoma audivimus, decernunt Synodus Lingonenss anni I O . Senonensis anni Is 24. Carnotensis anni Is 26. apud Natalem Alexandrum supra cit. lib. 2. cap. s. re L I quibus consentiunt Rituale Romanum tit. de extrema Unctione, Rituale Cardinalis Sanctorii pag. 324. ubi legitur: In eadem infirmitate hoc Sacramentum iterari non debet, nisi diuturna sit, m infirmus, cum visus esset melius se habere, erum in periculam mortis incidit e Rituale Argentinenserit. de extrema M. Hione 4. ac omnia Pastoralia modo commemorata e uti videre est apud citatum Van-Espen, qui non inopportune Parochos monet, ne nimium seruis pulose in hoc se gerant sed , si dubitent, an revera morbi status sit muta. tus, seu num idem, vel diversum sit vitae periculum , in quo aegrotus veris satur , expedire ait, ut ad Sacramenti iterationem propendeant, eo quod haec iteratio consormior sit veteri Ecclesiae eonsuetudini, & per eam nωvum spirituale subsidium, & levamen infirmo obveniat.
432쪽
De Gutela ἐκ eonstitutionibus senodalibus adbibenda, cum in eis agitur de Geramento Brdinis. Plura de quaestione, utrum in cujuslibet
ordinis minoris eoIlatione verum conficiatur Sacramen.
rum , quam nonnulli Episcopi in suis consiluiis. nibus Duodalibus aut decidisse, aut
ignorasse vis sunt. V Idimus multis in Synodis, eum de Sacris Ordinationibus habetur set.
mo, graviter increpari, qui ad Ordines suscipiendos accedere audenteum conscientia peceati lethalis, eosdemque sacrilegii reos denuntiari, eo quod ordinationis Sacramentum , quod , vivorum cum sit, exigit in suscipiente statum gratiae, mortali culpa scedati participare praesumunt. Equiisdem ejusmodi reprehensionem summopere commendamus; multis quippe nominibus illicitum, & turpe credimus, quempiam ullo etiam minori O, dine initiari, qui gravis culpae reatu se non ignorat obstrictum reui enim nefas non videatur, inter Ecesesiae Ministros cooptari, sacrisque addici ministeriis, qui actu est daemonis servituti alligatus Τ Fatemur praeterea, eiul. modi hominem vix eximi posse a sacrilegii reatu ἰ tum quia plerumque. post susceptum etiam minorem ordinem, sanctissimae Eucharistiae fit partu ceps: tum quia, quamvis ab hac percipienda abstineat, adhue se exponit perieulo sacrilegii: quod recte notavit Iuenin d Jert. 8. quaes. 7. eap. 2. iuprine. Se ex mox dicendis patebit. Sed non itidem approbamus adjectam
objurgationis causam , quae displicet etiam Navarro manual. cap. 22. num. I 8.
veta. Quare probabitis: per eam si quidem videtur affirmari . & pro eerto haberi, in cujuslibet etiam minoris ordinis collatione verum confiei Saer mentum p quod tamen esse in quaestione positum, ad rem monuit idem
Navarrus, & hic paucis exponemuS. II. Ordinem, seu verius jacram illam caeremoniam, qua inaugurantur Ecclesiae Ministri, cujus effectus est ipse ordo, esse verum,& proprium novae Legis Sacramentum, perfracte quidem negarunt Lutherus in lib. de captiυἰt. Bablon. eap. de Ordine, Illyricus in eo s. Antuemiens cap. o. Kemnitius in Σ. pari. examinis Concilii Tridentini disp. de Sacram. Ordia. aliique Novatores; sed omnes Orthodoxi constanter asserunt, Sc definitum est a Tridentino sess. 23. cap. 3. Cum, scriptura resimonio, Apostolica trais ditione, oe Patrum tinanimi consensu perspicuum fit, per sacram ordinationem, quae verbis, o signis exterioribus perficitur, gratiam conferri; dubia tare nemo debet, ordinem esse vere, γ propris unum ex septem sanctae Ecclesiae Sacramentis e & can. 3. Novatorum perstringens audaciam.' Si quis dixerit, Ordinem, sυe faci am ordinationem non eo vere , oe proprie Sacra- meutum a Cbrisso Domino insitutum: vel esse figmentum quo am huma
433쪽
urnu, excogitatum a viris rerum Ecclesiasicarum imperitis, aut esse tantumeituri quemdam eligendi Mini ros verbι Dei, oe Sacramentorum, anathemast. Hinc omnes Theologi inserunt, Fide Divina tenendum, saltem ordiis nationem Sacerdotum esse verum, & proprium Sacramentum.' ad Veritatem enim praedictae definitionis univer talis, necesse est, ut ea ad mini. mum complectatur Ordinum praestantissimum , quale est Sacerdotium. Inister eoidem etiam communiter convenit, veram Sacramenti rationem
participare Episcopatum , & Diaconatum; quin immo de Episcopatu, et . iam si ab aliquibus non censeatur ordo diversus a Sacerdotio, cuius Iaamen , juxta omnes , est extensio, persectio, & complementum, id esse pariter de Fide, affirmat Petrus Soto in Isitui. Sacerdotum Ieci. q. de Sacram. Ordo aut saltem non posse, sine periculo, & gravis erroris nota,
hoc tempore negari, asserunt Medina ιιb. I. de sacrorum hom num continen . . tia cap. I s. & UatqueZ tom. 3. in 3. pari. S. Thom. disp. 24O. cap. q. in princ. De Diaconatu vero, quamvis Bellar minus Controυ. tom. 3. de Sacran . Ord.
cap. 6. in prine. existimet, id non esse de Fide: suare non potes id e-denter deduci ex verbo Dei scripto, vel tradito et neque extat ulla Ecclesiae, de bae re, expressa determinatior idemque asserant Dominicus Soto in 4.dis. 24. quaesi. I. art. 4. & Ellius eadem dist. 8. vers. Ad quastionem po eo a attamen ex Tridentini definitione liquido inferri, autumat VasqueΣ
eodem rom. 3. d p. 238. cap. 2. inquiens: Ego tamen valde miror, Uiros non
vulga νiter doctos aut decretum Concilii Tridentinisus. 23. ean. 6. non legisse , aut plane non intellexisse, ubi definitur in bune modum : Si quis dixerit, in Ecclesia Catholica non esse.Ηierarchiam , D ina ordinatione in titutam , quae consat ex Episcopis, Presisteris , oe Minifris, anathema st. Ex quo eanone exprese liquet, Hierarchiam jure Diυino insitutam, non solum eonis flare Episcopis, m Presbνteris , seu Sacerdotibus, sed etiam Miniseris. Per
Mini ros autem , ut minimum Diaconos intelligere oportet: cumque de ceteris
inferioribus ordinibus nemo, etiam probabili conje Elura du Ius , asserere posist, canonem esse intelligendum, superes , ut dicamus, de Diaconis non posse non inteIligi. III. Consulto autem, pergit Vasqueet, Concilium eam vocem Mini risadhibuit, ut Diaconos denotaret e de reliquis autem nihil de iret , sed scholae disputationi relinqueret: siquidem quaestio valde admodum difficilis,& implexa est, an reliqui ordines, Diaconatu inseriores, verum sint Sacramentum . Omnes veram Sacramenti rationem participare, docent S. Thomas in Φ. dist. 24. quaes. Σ. art. I. quaesiunc. 3. m in supplem. 3. μην. quaes. 3T. art. 2. S. Bonaventura in A. dis. ΣΑ. art. 2. quaes. q. Franci lcus Victoria in Sum m. de Sacram . quain. 226. Pettus Solo de Isis. Suacerdottim lect. q. circa medium, Sylvester in Summ. verb. ordo I. quaesi. I in fn. ω quiest. 2. in priae. Melchior Canus de Loe. TMolog. lib. 3. cap. q. Bellar minus eis. lib. I. de Sacram. Orae cap. 7. 8. quorum lente
tiam & communiorem, & probabiliorem vocant Gregorius de Valentia C e 4 rom.
434쪽
rom. q. diapnt. 9. quaesi. I. punct. q. f. Tertia opinis , Hallier de sueris Ele' o Ordinat. pari. 2. sect. a. eap. I. art. a. s. O7. Cabassutius in theor. σprax. Jur. Canonic. Id. 3. cap. I 6. num. 3. Auctor Theologiae moralis ad usum Seminarii Petro corensis rotn. q. lib. 2. 1ract. 3. cap. a. quas. q. er s.& Estius in o. Ps. 24. g. vers. Alii denique, qui etiam paulo inserius mers Ad qu.essionem porro , sibi videri addit , in hanc sententiam propendere Concilium Florentinum, ac Tridentinum. Nec praeterea deis iuere aliquot Iuris Canonici Periti, quos refert VasqueZdilh. 237. cap. I. qui etiam primae Clericali Tonsurae veram Sacramenti rationem adstri. pserint. IV. Censent alii, ex ordinibus, infra Diaconatum, solum Subdiae
natum pertinere ad Sacramentum ordinis ; ceteros vero, quamvis certum Ministrorum ordinem in Ecclesia constituant, ad Sacramenti tamen dignitatem non assurgere, opinantur. Ita sentiunt Michael Medina lib. 1. da Continent. eap. Φ6. Vasque L cit. disp. 237. cap. z. oe disp. 238. per tot. &Navarrus mau. cap. 22. num. I 8. -U. suare probabilis videtur: in quo. rum sententiam videtur nonnihil inclinare Cardinalis Bona Reν. liturgis lib. I. eap. 2S. ubi num. Io. de Subdiaconis dubitat, an suerint a Christ cim mino institutio Secundus miserantium locus Subdiaconorum est, quorum licet expressa mensio in sacris litteris non reperiatur, eorum tamen institutis mel ad c brisum , ut recentiores Scholastici exsimant, vel ad Amstolos reis serenda es: ceteros vero inferiores Ordines recentioris esse instituti, non obscure affirmat, inquiens seq. num. II. Terria classis Ministrantium Clariacos minorum ordinum complectitur il Acolyrbos scilicet, Exorcissas, Lectores ,
o Osiarios: quos antiquissimos sidi , m ab Amstalis, vel ab immediatis eorum Successoribus institutos , Dotiores sebolastici serunt, sed non pro.
V. Alii denique omnibus ordinibus, exceptis Presbyteratu,&Diaco.
natu, veram Sacramenti rationem, virtutem,& excellentiam adimunt.
Hane sententiam tenuit Scholasticorum princeps Petrus Lom hardus lib. 4.dis . 24. quem a suis discipulis pene relictum lectati postea sunt Haberius
in notis ad Pont scale Graecorum pag. 48. Goarius in noιis ad Euehougium pag. 247. Morinus desacr. Ordinat. exercit. II. cap. I. uum. 3. ubi tanta si mitate huic sententiae inhaeret, ut eidem neminem iacile contraire posse arbitretur: Cum ego examino , m perpendo ait Morinus ) antiqaiorum Patrum de Subdiaconatu, minoribus ordinibus testimonia , propositionem illam, qua asseritur , o Subdivconatum , quatuor minores Ordines non esse Merais menta, iudico tam esse eer am, evidentem ut, qxi ea consderaverit , reeontra vix possit. Morino consentiunt Juen in de Sacram. dissere ρ. quaesi. o. cap. I. Tournely da Sacram. Ord. quaesi. s. art. 4 mari. s. aliique plurimi recentiores, Boueat in Theologia Patrum tom. sta dissext. 6. de ordinis in litu. tione art. 8. ubi late ostendere conatur, opinionem. hanc esse valde proba. bilem , Vestasse in tract. de Sacram. Orsinis pari. Σ. fuerit. q. art. 2. in be id
435쪽
VI. Ideo autem Doctores in tot diversas scissi sunt opiniones, quia obscura, & incerta est ordinum, infra Diaconatum, origo, a qua unice pendet quaestionis decisor etenim , si ea reserenda sit ad Christi Domini institutionem , nemo audebit illis detrahere Sacramenti dignitatem, cujus cetera habere requisita, facile demonstrabunt.' si vero ad inventi,& eonstituti sint ab Ecclesia, non poterunt sane veram participare rationem Sacramenti, ad quod de novo instituendum sola Ecclesiae auctoritas.non protenditur. At hane originem indagare est operosum , assequi vero sere impossibile. Fatentur omnes, in sacris litteris nullam fieri mentionem de ordinibus Diaconatu inferioribus t sed non exinde recte in se Ti, eos non esse a Christo Domino institutos , a junt Auctores primae sententiae; potuit quippe evenire, eorumdem institutionem fuisse a Christo
Domino Apostolis ore traditam; atque ita reapse evenisse, hac ratioci. natione plane ostendi opinantur. Quod uniυersa tenet Ecclesia , nec Conciatiis institutum, sed semper retentum est, nonnis auctoritate apostolica tradiatum rectissme creditur: firmissima regula est, quam nobis praebet Augustinus lib. q. contra Donatisas cap. 24. num. 3I. tom. 9. OPer. col. I 4 . Hanc
autem regulam rei nostrae convenire, est manifestumo etenim quin ullum reperiatur Concilium, in quo instituti fuerint Ordines Diaconatu inseri res, eos nihilominus semper, ab Ecclesiae primordiis, in Ecclesia suis. se, semperque constanter retentos, scimus. Equidem, quod speciatim a tinet ad Subdiaconatum , expressam illius mentionem faciunt Cyprianus epise. 42. Synodus Eliberitana can. 3o. tom. I. Collectionis Harduini col. 233. Laodicena can. 2I. χχ. ibid. col. 78s. Athanasius epise. ad Sol rarios, & Synodus Carthaginiens s IV. anni 398. cap. I. tonr. I. Ciale Elionis Harduini col. 7st. Quod vero ad alios pertinet minores ordines, idem Cyprianus in eadem epistola, praeter Hypodiaconum , nominat Acolythum, cujus pariter meminit Augustinus epist. Is . alias IO4. quam se,
per Albinum Acolythum , Sixto misisse s gnificat. Cyprianus itidem epise. 3. aflirmat, Aurelium Consessorem sui ue a se in Lectorem ordinatum. Et Confessores ad eumdem Cyprianum scribentes υἰβ. II. & Lectorem , di Exorcistam commemorant: Praesente sinquiunt) de Ciero γ Exoreissa, Lectore. Lectoris quoque fit mentio in Concilio Sardicensi anni 3 7.can. I 3. tom. I. Collectionis Hai duini eia. 6 s. & Chalccdonensi can. I 3. rom. a. ejusdem Collectionis col. 6o7. Narrat praeterea Theodoretus ιι b. 3 cap. 2. Socrates lib. 3. cap. I. Iulianum, ante apo sta stam , fuisse Lectorem in Ecclesia, Sc post apostasiam jussisse, ut , ad instar Ecclesae Catholicae, in templis Gentilium essent Lectores. Sed, quod magis est. Cornelius Papa epistola ad Fabium, Episcopum Antiochenum , circa an-vum 21 L. exarata Romanum, Clarum enumerans, omnes nominatim &
436쪽
maiores, & minores Ordines recentet, Ronin adesse assirmans num. g. ex tecensione Coustant col. Is . Presbteros quadraginta sex, Diaconos septem ,
Subdiaconos septem, Acolytbos duos quadragιnta, Exorcisas autem , M. Lectores, cum Osiariis, quinquaginta duos. Et citata Synodus Carthaginiensis IU. cun. s. o. 7. 8. 9. non solum singulos praedictos Ordines nominat, sed modum des gnat, quo eorum quilibet ab Episcopo conseris retur. Porro recentiores hujus sententiae patroni missa faciunt antiquiora testimonia, quae ad eamdem roborandam assertionem olim proferebam ueex Canone Apostolorum lx Ix. ex Constitationibus Apostolicis lib. 3. eap. II. ex epistola Ignatii ad Antiochenos, ex Dionysio cap. g. Eecles Eleis rareb. atque ex Synodo Romana iub Sylvestro , in quibus iidem ordi nes singillatim pariter enumerantur; quia sciunt, ab hodiernis Criticis
rejici, & supposititia haberi r neque litice dubiis monimentis se indigere
autumant, cum ex allatis, certo genuinis, satis luculenter demonstratum credant, omnes Ordines ab Apostolis ad nos pervenisse. Si enim s concludit Melchior Canus cit. lib. 3. ccp. q. ubi regulam ab Augustino acceptam rei, quam vellamus, applicat) consu tudinis cujusquam , diu in tota Eeeleiasia obse ars , originem , m principium nec ad summos Pontifices, nec ad Conis cilia Episcoporum referre possumus ἰ sed ea consuetudo ad Apostolorum υμ cue tempora retrotrabitur et conscitur plane , illam ab is Hulis esse p=Ue
VII. Verum plura ad haec reponunt Auctores contrarii. Atque in priis mis, esto inquiunt ) omnium ordinum origo ad Apostolos reseratur, attamen non inde conficitur, eos esse a Christo Domino , omnium Sacramentorum novae Legis primo, & unico Auctore , institutos; ut enim ibidem satetur idem citatus Melchior Canus, ipsi met Apostoli pleraque ad Ecelesiae utilitatem constituere potestate quidem a Christo Domino ae. cepta, sed quae sibi non fuerant ab eodem Christo immediate tradita , quaeque propterea obnoxia fuere mutationibus, quibus certe non potuearunt subesse praecepta a Christo data , multoque minus Sacramenta ab eodem instituta. Hujus autem secundi generis esse ordines Diaconatu inferiores , etiamsi Apostolis suam deberent institutionem , vel ex hoe evidenter eonstat, quod nec semper nec ubique iidem, atque eodem n mero sint habiti. Etenim Eeelesia Graeca, quidquid sit, an proxima ab Apostolis aetate omnes habuerit minores Ordines , quod negat quidem Morinus exercit. Ig. cap. I. sed amrmat Scheistratus ad Conciι. o tiochen. dissert. q. cap. I7. & pluribus probat Hallier de sacr. Eles . m Ord. pari.
a. sect. I. cap. I. art. I. g. q. mm. 27. nunc certe alios ordines infra Dia. conatum non admittit, nisi Subdiaconatum, & Lectoratum , ceteros vero in suis Euchologiis, a mille, & amplius annis, nunquam recensuit. Similem mutationem factam depraedi eant in Ecclesia Latina, in qua ul. rra quatuor minores ordines, quos retinemus, quondam numerabatur etiam ordo Cantorum, seu Psalmissarum, de quo fit expressa mentio in
437쪽
Concilio Carthaginiensi III. anni 3ρ7. can. 2I. rom. I. Collectionis Haris duini col. 963. Unum Clericum alienum , nis coneedente ejus Episcopo, nemo audeat vel resinere , vel promουere in Ecclesia Ibi eνedita . Clericorum autem nomen etiam Lectores, o Psalmisee, . Osiarii retinent: Sc in citato Concilio Carthaginiensi IV. ean. Io. ubi specialis ritus praescribitur oris
dinandi Psalmistam , seu Cantorem : & magis diserte Isidorus Hispalensis
etymat. lib. 7. cap. ΙΣ. relat. in Can. Cleros dis. 2I. inter Eeclesae Miui. stros proprium,& distinctum locum assignat Psalmistisd Generaliter Cl rici nuneupantuν omnex, qua in Ecclesa Chrsi deservium, quorum gradus,m nomina sunt haec: Osiarius, Psalmisa, Lector, Exorci ia , Aco thus, Subdiaeo s. Diaconus, Presister, Episcopus. Praeter Cantores, sui sis e iam decantant alios minores Ordines, postea obliteratos, praecipue Assariorum, qui etiam Laborantes, & Copiata sunt appellati Cisodum Maraiyrum; & Notariorum. De Fossariis, quorum ossicium erat Operam impendere in sepeliendis Fidelium eorporibus, meminit Hieronymus , seu quicumque si Auctor tractatus de septem Ecclesiae gradibus , ad Rusticum Narbonensem ' iidemque Clericis annumerantur in Codice Theodosiano Ieg. I s. titi de Episcopis lib. I s. Custodibus Martyrum, ita dictiν , quod ipsis concrederetur custodia Eeclesiarum , ubi sepulta erast Martyrum corpora. peculiarem in Ecclesia gradum attribuit Synodus, quae dicitur Romana, sub Sylvestro Papa, ubi de iis, qui in Ecclesia militare, ae profore desiderant, deeernitur, ut in pluribus gradibus, aliquo temporum intervallo, morentur , ae quinque annis Custodes Martyrum exiis sunt, antequam ad Diaconatus, vel Presbyteratus Ordinem ascendant .
quamvis enim haec Synodus juria habeatur, exhibet tamen disciplinam sexti seculi, quo ereditur eontis a. Notarios denique , qui euram habebant instrumentorum, & tabularum Ecelesiae. peculiarem constituisse Cleri e rum ordinem, colligunt ex Ennodio Tieinensi in Vita Antonii Mona ehi Lirinens s , quem refert a Constantino Antistite, inter Ecclesiasticos Exceptores, seu Notarios, coelestem militiam jussum ordiri οῦ atque ex libro Pontificali in Hadriano Ι. quem Notarium Regionarium, postea Subdiaconum , demum Diaconum factum, ad Pontificatum ascendisse ,
VIII. Sed, ut, quod sentimus, aperte dicamus, nunquam Ecelesam Latinam alios ordines agnovisse eredimus. praeter eos, quos singulatim recensuit Cornelius Papa. Quia vero Clericis, aliquo ex iis ordinibus initiatis, diversa committebantur ossicia, ex illorum diversia te diversam pariter sortiebantur nomenclaturam , puta Cantoris, Fossarii, Custodis Martyrum &e. quod bene ponderavit Bellarminus de Clericis lib. I. eop ix. &sese probat Hal Iter de sata Elect. Ordinati pari. Σ. ρα I. ea I. an. I. g. q. Et profecto, quod Cantores, de quibus videtur em spmeialis difficultas, merum haberent officium sine vero Ordine 2 ceteris diis stincto, eruitur ex ipsemet Concilio Carthaginiensi IV. eap. Id. rom. I.
438쪽
Collectionis Harduini eoI. ρ ρ. in contrarium allegato.' ibi enim omnium ordinum collatio ab Episcopo dicitur iacienda; Cantoris autem munus
sola Presbyteri jussione suscipi, atque exerceri permittitur: Psalmissa, ides Cantor , potest ab ua scientia Episcopι, sola iussione Presbteri, li.
cium suscipere cantandi . Ceterum , si ex diversis officiis quibus Cle. xi ei addicebantur, & diversa, quam inde assequebantur, nominis appella. tione, Ecclesiasticorum ordinum diversias inferretur , nimium ingens sane fuisset, apud majores nostros, minorum ordinum numerus. Etenim . in Ecclesiasticis tabulis recensentur Catechissae, veluti specialem gradum in Ecesesia obtinentes& tamen discimus a Cypriano epise. 24. ad hoc munus obeundum, aliquem inferioris ordinis Clericum seligi consuevis.
se, quin idcirco ad novi ordinis gradum promoveretur: optatum s ait
Cyprianus in inter Lectores Gitorem audientium constituimus. In I. 42. σI. 43. tit. a. eis. lib. I 6. Cod. Theodosiani, commemorantur Parabolani, hoc est, ut in ead. t. 3. explicatur, homines ad curanda debilium aegraeorpora deputati, quos e Clericorum coetu fuisse, ibidem adnotavit Go. thosredus, testaturque Baronius ad annum 4I5. quin tamen, eodem Ba. ronio observante, novum , & peculiarem Clericorum ordinem constitue. rent. Erant pariter Defensores pauperum , & Defensores Ecclesiarum . De illis sermo est in Concilio Carthaginiensi. U. anni o I. cap. 9. tom. I.
Collectionis Harduini col. ρ88. De istis mentio fit in Concilio Chalce.
donensi can. 23. Utrosque vero quamvis Petavius in notis ad 00M. nium haeres. 62. num. IO. inter laicos collocet, attamen. Morinus exercit. 15. eap. 6. num. Id. ex Ecclesiasticis monumentis constare asserit, ea munera non nisi Clericis consuevisse eommitti. E Clericorum insuper numero eligebantur Ecclesiarum oeconomi, de quibus in Concilio Ephesi. no act. I. & in Concilio Chalcedonensi ean. 2. m ean. 25. tom. Σ. Colle. ctionis Harduini col. 6o I. oes II. Ex eodem designabantur Apoeri arii, de quibus Liberatus Breυiar. cap. I 2. Evagrius lib. 4. eap. 38. & Iustinianus Imp. NomeII. 6. eap. 2. quorum id erat officii, ut, tamquam Pro. curatores, omnes causas Ecclesasticas, ad eos, a quibus mandatum acceperant, attinentes, in aula Imperatoris agerent. Atque, ut alios hujus generis multos praetereamus, Epiphanius expost. Fid. num. 2I. Ecese sae Ministris accenset Hermeneulas, seu Interpretes, quorum munus erat, ex una in aliam linguam transferre tam lectiones Scripturarum, quam
conciones ab Episcopis ad populum habitas. Ejusmodi vero munus suiLse speciale, atque ab aliis distinctum, liquet ex Actis Passionis Proco. pii Martyris, a Valeso publieatis in notis ad Eusebium de Mart=r. m.
Iamis. cap. I. haec de Procopio narrantibus: Ecclesiae tria minissena praebebat . Unum in legendi ossicio ; alterum in bri interpretatione sermonis; o tertium a eous daemones. manuum impositione. Nisi igitur δicamus , omnia, quae retulimus,& quam plurima similia, quae reserri possent, nomina fuisse officiorum, non ordinum, admittere cogeremur in antiqua
439쪽
Ecclesia ordines sere innumerose quod nemo facile eredet. Quamobrem, quod ex Morino retulimus argumentum, suas quidem vires habet, qua parte pervetusta innititur conluetudine Ecclesiae Graecae, tres minores O dines jamdiu respuentis ζ sed inessicax est quantum ad variationem , quam factam astruit in Ecclesia Latina, quoad eorumdem numerum. Μajoris ponderis sunt alia, quae ab eodem Morino, eique adstipulantibus Theo. logis proseruntur, ad suam sustentandam opinionem. IX. Uerum Sacramentum , a junt, θratiam producit ex opere operato;
eaque gratia per aliquod signum sensibile significatur : at in collatione quinque ordinum inferiorum, nihil fit, quod gratiae productionem a guat; non enim conseruntur per manus impositionem, sicuti tres Ordi. nes supremi , qua gratiam significari, & causari, docet S. Thomas in .
dist. II. quaest. I. art. I. 3. pari. quas. 84. art. q. nec Episcopus eos conserens dieit: Accipe Spiritum Sanciunt: aut his aequivalentia verba pronunciat. Neque in hoc ullum intercedit, aut unquam intercessit discrimen inter Subdiaconatum, aliosque inferiores Ordines e nam laudatum Concilium Carthaginiense IV. postquam ean. 2.3. σφ dixerat, Episcopum, Presbyterum , & Diaconum ordinari per manuum impositionem .can. s. expresse sta Iuit: Subdiaconus, cum ordinatur , quia manus impos-tionem non accipit, Poenam de Episcopi mania aecipiat vacuam, o Calso cem vacuum. Sacramentarium pariter S. Gregorii, vetus ordo Romanus,& hodiernum Pontificale Romanum, Subdiacono denegant manus impositionem; quin immo idem Subdiaconatus olim in Eccles a Latina accen.
sebatur minoribus ordinibus, in quorum classem etiamnum a Graecis re injicitur e tum vero primum apud nos coepit sacris annumerari, cum UMbanus II. in Concilio Beneventano anni Io9 I. can. I. rom. o. pari. Σ
Collectionis Hardiani eol. ΙΘ6. permisit, ut interdum j sed rarissime , opportunitate exigente , m non sine Romam Ponti cis, vel Metropolitani liacentia, Subdiaconus eligi posset in Episcopum, quem ex solo coetu e rum , qui sunt in sacris constituti assumendum, veteres Canones sanciaverante quod testatur Innocentius tΙII. in Cap. multis , de alat. σqualit. ordia. pωficiendoνum e Cum hodie Subdiaconatus inter saeros O dines computetur , sicut cibanus Papa II. sub bis verbis exprest iu sacris Ordinibus, Presbyteratu, Diaconatu , Subdiaconatu sunt posti: immo observat Thomassinus de vet. Ο -υ. Eccles. ἀβ0I. pari. I. lib. 2. cap. 33. non ab Urbano II. sed ab ipsemet Innocentio III. suisse Subdiaconatum in sacros, & majores ordines relatum, cum scilicet ipse in citata Decretali statuit , ut absque ulla dispensatione Subdiaconus m scopum valeat libere eligi, sicut D aconus, vel Sacerdos : hane vero
sanctionem adscribit Urbano II. quia is illi praeluserat, ejusque jeceratiandamenta, permittens ex venia , & indulgentia feri, quod ne ex v
nia quidem antea fiebat ,& postmodum Innocentius libere seri permisit. Sed, si e Innocentius, sive Urbanus Subdiaconatum e minorum in m Dipit irod by Coos e
440쪽
jorum ordinum elassem evexerit, sat est, eum quondam locum habuisse inter minores Ordines, ne in re, de qua agimus, ulla inter eumdem,& minores Ordines ponenda st differentia .X. Sed quid aliunde argumenta quaerimus pergit Morinus ) ad probandum , Subdiaconatum , eoque inseriores Ordines, non pertinere ad Hie. rarchiam Divina ordinatione institutam , cum id clare, & expresse asse. ruerit idem Urbanus II. in eis. can. I. hisce verbis: Nullus deinceps in Episcopuin eligatur, ni i qui in fieris Ordinibus religiose viυens inυentus
es. Sacros autem ordines dicimus Diaconatum, ac Presbteratum. Hos s.
quidem solos primitiυa legitur Ecclesia babuisse : super his solum praeceptum
habemus Apostoli O c. Urbano concinit Gratianus , qui medio secuto xt r. suum compilavit Decretum, .scribens initio dist. 2I. Levitas ab po totis ordinatos legimus. Subdiaconos, o Acojibos, procedente 3empore, Ecclesia βιοι constituit. Ante Gratianum, & Urbanum II. secuti ix. iniistio id ipsum aperte tradiderat Amalarius lib. a. de Ditanis Veiis eap. o. inquiense Primd notandum es, eos Ordines, qui potismum necefarii sunt in Ecclesia, in totum Paulum denominasse , , eorum mores depinxisse, ne quibus non potes rite immolatio It aris celebrari, scilicet siue Sacerdote , oe Diacono ..... Ceterι ordines bis adjecti sunt. Crescente Eeel fa, crevit metum Ecclesiasticum e ut multitudini Ecclesie subυeniri posset, adjiciuntur inferiores in adjutorio Praeposterum . Unde Ambrosius in tractam episeolae ad Timotbeum di Illud υero dictis nostris adjici dignum est, quoniam non consenis demirari , s neque Subdiaconorum, neque Lectorum me moriam Apostolus fecisse videatur e illis etenim gradibus functionum , qui in Ecclesia necessario babentur, isti postea magis sunt adjecti propter titilitatem mia fierii. XI. Idem affirmavit Magister sententiarum cit. lib. q. dist. 24. Cano. nes duos tantum sacros Ordines adpellari censent, Diaconatus scilicet, Pres teratus : quia hos solos primitiva Ecclesia legitur babuisse. . . . Subdiaconos vero, Acolνι bos, procedente tempore, Eeelesia sib/ eons tuir .
Et, quod magis est, S. Thomas, qui aliis in Iocis singulis Ordinibus
veri Sacramenti, a Christo Domino instituti, excellentiam asserit, i, cap. g. epist. I. ad Timotb. lect. 2. Magistrum sequutus, ait a In prim tiυa Ecclesia solum erant tres Ordines Episcoporum, Presisterorum,. Ministrorum ζ non diυidebantur per disessos gradus e sed omnia erant in uno Orssine propter paucitatem Ministrorum , O propter noυitatem
Ecclesiae o ex quo colligitur , dubiam saltem. fuisse hac in re Angelici
XII. Dubii pariter&nos haeremus, nee ullam in hae difficillima eonistroversia sententiam serimus: ideo autem rationes attigimus, quae in u- ramque partem adducuntur, & paulo prolixius illas expolivimus, quae postremae favent opinioni , ut videant Epitcopi , non posse indubitanteriacrilegii damnari , qui cum conscientia peccati lethalis Ordines Diaco