장음표시 사용
401쪽
Sacrae Legis sermone subnixas ac perpetuo necessaria ς. Prima estum N,N E in N, ut maritus non dimitteret seu divortro ejiceret uxorem, nisi ultro atqae ex animisui sententia. Id eliciunt e verbis illis,M ea non invenerit gratiam in sculis eius. Quo flaiuem superius de Repridio ex sententia forensi toties occurri t,semper intelligendum ita est a , m aut latae de Divortio sententia: irs is, in quem serebatur, assensum libenter e vestigio praeberet, adeoque i bellum confectum traderet, aut si contumax forsan esset neque uuxorem, quam retinere foro visum erat ill: citum, dimitteret verberibus eo nomine esset assiciendus, usque dum palam haec verba de Di vortio e imiteret rq n P placet mih eu ego polo ipse,& dein libellotconscripto, uxorem,ut oportuit, ultro repudiaret. Etenim ita spontaneum satis habebatur repudium, quoniam ea spontanea satis censebanir quorum in assensum quis ita sententia forensi poenisq; adactus esset, modo ad eadem etiam ex lege obligaret .mMaimonidespo
αodi Libelius ex νi non pilietur, es quia non censetur vis esse i quae a elum vitiet nis ubi quis cogatur urgeaturve,rem ahquem facere, ad quam ex lege minime oblitaturiveluti ubi quis vapuLor. vii dum quilae vendat aut douet. Secunda res est 'TN. III unnaaut ρκψto repudiaret Esnon re acta: quoniam in ipsa lege memoratur
'iap ut strimaria scripti materies esset, maritum uxorem e domimoseu possessione sua dimi tere oesummovere: idque ex eo, quod in lege sacra legitur nn,U 'dimittat seu emistat eam. Unde fiebat etiam, ut si is r z SP dimit/eret si tim ab ea, id est,
402쪽
3 6 UXOR EBRAICA. LIB. III. CAP. XXV.
.verbis in libello uteretur tantum, quae illius ab ea dimissionem,non hujus ab eo, diserte exprimerent, irritum haberetur repudium. Verbi gratia, si scriptum esset sive 'bra um ego non ero aut nonsani martim tum, sive IN N elo non ero aut non sum stonsu iuuae,
sive quid ejusmodi aliud , Repudium inde non fiebat. At si U N ' n ecce dim Fasi tu, aut T cim π 'N v
ecce repuiuam aut expulsas tu : aut 'In sibi tuisse poterias, aut quid ejusmodi insereretur,leg tima erantRepudii verba. Memineris heic ex libro secundo sponsalia pariter ita concipi debuisse, ut eorundem vocabula assererent, virum sponsam, non hancillum accipere. Quarta res hcic observanda erat, ἱππ) In ut materies primaria kbesis ejinmodi esset, H Usa ab ipso excideretur. Nam libellus in ipsa lege nuncupa-iut pr Bd bbessu excissonum, quod libelZψ repuHi vulgo dc recte vertitur. Tam autem Tertia quam QuartaRa intelligenda est, ut ex ipsa verborum adhibitorum vi manifestaviset ac certissima conjugii intercilio solutioque, ses, quod ipsim tantum voluit Josephus, ut ex superiore liquet capite, ut securitas uxori inde nasceretur, maritum eX matrimonio ante inito μηδεπιε σ-ελθειν imposserumsecum non congressurum, nec consuetudinem vitae hab turum . Neque erat necest artum, ut aedibus viri ejiceretur, ne repudium non
satis esset perfectum ac legitimum; tametsi legis sacrae verba sint n)a dimittat seu emittat eam ex adibausuu.Etenm suificiebat ita libelli verba esse concepta, ut inde satis constaret, virum eam a se dimittere ac matrimonium solvi, adeoque nec familiae maritalis partem imposterum eam fore sed ex aedibus ejiciendam, . tametsi ipse ejeelionis actus nondum sequeretur. Ita nihilominus ut si nupta post libellum traditum perfectumque rite divortium, nondum ejecta cum viro cohabitare non desineret sa), de secundis, velut cum reduce, nuptiis ex coitu esset praesumendum. Unde etiam
403쪽
uxo 3 EBRAICA. LIB. III. CAP. XXV. 37
etiam novo libello, repudio novo opus erat. Non ita, si sponsa repudiata idem fecisset, nisi ipsius coitus testes haberentur. Etenim innuptae causa , de coitu ex consuetudine pristina praesumebatur ; nor in ea uia sponsae, quacum antea concubitum non habuerat. Qeoni. am autem de nuptae ita repudiatae coitu erat praesumendum, ideo etiam
de secundis nuptiis. Nam in receptis habebant sententiis ci N PN r Uz ira v temere praesumendum mon est coitu fortari: ubi scilieet ita de affectu maritali ex conjugio praecedenti atque de amore, ut fit, reduce, merito esset susipicandum. Ejusmodi etiam intercis o conjugii legitimo repudio necessaria erat , ut quoties libello adjiceretur clausula illa de uxoris ad alia cocivolandi vota libertate, si accederet etiam exceptio viri alicujus, quocu in nuptiae possent eontrahi, plane irritus saὶ esset. Non ita, si exciperetur sive Gentilis sive Servus, sive Pater sive Frater, aut eorum quis alius,quibuscum nuptiae seu contractus matrimonialis plane nullus ac omnino ni hili erat. Nam priori in specie intercisio integra non erat, sed relin quebatur obligationis pars, quae solvi debui siet. Adeoque non palam atque ex vi verborum erat solutio ; nec divortium omnino rit fieri censebatutis. Non ita in secunda specie , quoniam exceptio ibi neque operabatur quid, neque sensum poterat habere aliquem legitiamum. Atque hinc sanet: Fidius constat, errasse nimium eos, qui reinpudiatae sine venia a viro postmodum impetrata ad secunἐa convolare vota illicitum fuisse existimarunt, sive ex libelli verbis, sive ex mala
Iosephi interpretatione suasi; qua de re jam ante G diximus. Tantum id aberat, ut nec legitimum esset divortium , nec matrimonium , omnino solutum, si verba aliqua Libello intersererentur , quibus vi . innueret repudiatae integram denuo ubicunque placeret, nubendi
deesse ex ipso divortii actu potestatem . Dubitari enim nequit, quia rite potuissent verba ejusmodi exceptionis interseri , si id quod ipsi velint ex lege seu moribus avitis obtinuisset. Quinta res hele est f mn us conscriberetur nomine Uxoris libellus.
404쪽
; a UXOR EBRAICA. LIB. III. CAP. XXV.
Lex enim ait, scribat ei libellum repudii. Sexta ,
utpostquam erat conscriptiu libellus totus more solenni) mi sectarer agendum , seti antiu altus non esset reliquω, strarer imam traditonem - .ld aiciunt ex verbis legis in. s scribat re tradat. Voluese istur, nihil scriptionem integram & traditionem intercedere. Exempla faJ alierunt. Post conscriptum libellum repudii in vaccae cornu aut libri compaeli charta , si ipsa traderetur uxori vacca integra aut ipse liber integer, legitimus habebatur libellus. Sin vero abscissum esset cornu aut exsecta dilaceratave charta , ut sigillatim traderetur, res irrita erat. Septima est ri, tradita ut traderet libe iam uxori. Legis verba sunt, ae tradat in manum eius , quod nos minus intelligebant de sinu uxoris & Procuratoris ejus manu procuratorem uxoris heic procuratorem aut nuncium a receptionis aut ri II procuratorem ad asserendum constitutum appellitant aut de jactu aliave fbJ traditione , qua uxori libellus daretim . Traditionem autem ita oportuit fieri, ut adjicerentur verba tradentis mentem satis explicantia , velut γ a nyette his libellas tibi repudιι eis, aut ejusmodi quid aliud. Si nihil omnino dixerat vir, cum traderet, habebatur dA Ea seu MeAlvi, cui vitium quidem inerat sed non plane irritus; de quo statinta pluraJ nisi de Repudio ejus proxime ante traditionem verba cum ea seci stet. Etenim tunc nec Repudio vitium inesse voluere. Tradendus autem erat libellus patri aut procuratori suo , ubi quis puellam annis minorem ex autoritate patris, juxta ea, quae libro ostendim-tur secundo, despontatam repudiaret. Octava res est vita VI VIut traderet viν libelum comm te tibus. Ex notissima de , Testibus lege sacra hoc petunt. In ce) ore duorum tentium, vel trium
405쪽
te Z uinfirmabisur verbum seu rer. Absurdum enim existimabant a-mina ullum, quo ea, cujus cum alio praeter virum concubitus hodie minu esset seu turpitudo et a m ex sententia serensi capitali supplicio, si praemonitio ac testes non deessent, punienda ,die crastino seu statinia postea ita libera fieret, ut cuicunque vellet nubere liceret, idque sin testibus, quorum ex ore veritas inprimis tanti momenti semper fise mand . Nam divortii testes, adulterii accusationem diluere potuisse nemo non videt. Itaque si carerent testibus minimum binis, libellus ab actuario conscriptus, irritus erat.At si ab ipso marito eonscriberetur,& coram unico traderetur teste, non irritum, sed cui vitium nihilominus inerat repudium habebatur. Sed vero D. Augustinus sa), Apud Graeos, inquit, ut perhibent scribere liceat Ebros nusis fas erat ni cri- ιissem. Ad hos igitur quos oporteret esse prudenter legis interpretes σjuctor Dissidii dissuasores, lex mittere voluit eum, quem is libelgum Repudis dare, si dimisisseι uxorem. Non enim ei pose aiscribi libe diu , nisi
ab ipsit, quiper hane occasionem π necessitatem venientem quodammoro an manuι suas bono caninio regerent atque inter i um cae uxorem pacifice alendo, dilemonem concordiamque suaderent. Ita pater ille. Sed nullos praeter Scribas rite potuisse libellosDivortii aliave instrumenta apud Ebraeos conscribere, in eorum commentariis nondum puto est eo minpertum. Et maritum heic ipsum scribere potuisse manifestum est.
Res nona est :vrva n m n, Vlar ut ιraderet libesium uxoriων ad legem modum Repudii; id est, ut nomine Repudii tam ab ipso traderetur quam ab ipsa acciperetur libellus. Ex lege scilicet libellua
tradendus erat. Si igitur aut nomine syngraphae alicujus alios, velesti qua debitum, conventio aut ejusmodi quid aliud comprehende- λretur, tradebatur libellus, aut dormienti tradebatur, adeo ut accipi nomine libelli nequiret,nullum erat Repudium. Decima seu ultima est
ut ina istu auι procarator Vin irae esset, qui uxori lybectam traderet. τε
406쪽
Procuratorem hujusmodi nuncupant ri ,Π mT I nanetum sita procuratorem addeferendum libellum constitutum . Ut autem di est, annus, locus, adjiceretur, ut testes Traditionis subscriberent , id genus alia intennia ex superinductis majorum institutis seu scribarum, sancitis manarunt; Ceteris quae memoravimus lege secra, ut volunt ipsi, subnixis. Libelli autem a marito procuratori suo traditi vis cessabat, si antequam traderetur si ve sa) uxori sive procuratori ejus verbis idoneis resciderat marinus. Uxori quicquid conditionum . dotalium praestandum erat, etiam erat interea praestandum, usque dum in possessionem sive sui i plius sive procuratoris ej as veniret libellus per prc curatorem aut nuncrum mariti missus. Libellus plane erat irritus, si antequam traderetur, moreretur maritus. Conditiones item ac Limitationes non minus tri Divortiis quam sponsaliis adjiciebantur. Etiam eodem modo, ratione ac diversitate, quarris Ostendimus supra , ubi de sponsaliis conditionibus Libro Secundo agitu , Conditio aut Limi ratio verbis adjici potuit, remitti, minui, Eugeri ; tameli libellus absolute conscriberetur. . Et pro varia adjectionis formula, juxta ea, quae de sponsaliis ante traduntur, sive in futuro post impletam conditionem aut post tempus limitationis adjectam , sive retro ab ipso adjectionis tempore vim sortiebatur libellus. Libellum irritum , M l a , quod idem sonat, nuncupanta
Ubi autem vitium inerat, adeo ut Ox maiorum superinductis moribus suis non esset legitimus, t/metsi eorum, quae ex lege necessaria
essent, nihil deesset , , PB Ua quod libellum cui viniam ine I nat, vocabatur . Quod si libelli vis, ratione traditionis dubiae dubiaeve rescissionis aliusve ejusmodi aeti is ad substantiam Repudii attinentis, in ambiguo csset, Repudium nominabant PUD a p2 Dip tium Dubium , S ipsam ita repudiata trita fiet p
Repudiatam, quae tamen in dubio. Ubi vitium, quale diximus, inerat, consilio non erant sc capessendae a repudiata fecundae nuptiae. Quae
407쪽
UXOR EBRAI A. LIB. m. CAP. XXV.
Quae tamen si denuo nuberet , minime cogebatur Repudium , nec proles illegitimata. Laudabile nihilominus habitum est , hoc nomine repudiasse eam maritum secundum, modo prolem nondum su
scepisset. Non item si susceperat van ἡν tu, Nuri
ne i amiam aut maculam inde proh sconInubar. Ne scilicet Ma Zeris nomen proli inde tribueretur, tametsi immerito. Quod si divortiam erat dubium, etiam Repudiata, quae ita etiam in dubio , einjicienda erat a secundo marito, proles interea iustepta pro Mam
heie in dubio erat Tu=ρittido alia seu Adulterium , unde Mamrerem nasci manifestum esset, certum si dubio Divortiona vacaret. Sive . autem vitium inesset sive dubium, fas erat marito priori, antequam alteri nupserat ; reducem retinere absque novis nuptiis aut benedictione septemplici, quae nuptiis adhiberi solita, aut nova dotis stitutione, usque dum legitimo ejiceret atque undiquaque perfecto Repudio. Irrito libello quanquam matrimonium non omnino solvebatur , attamen uxor quae ejusce Obtentu secundo nupserat, tam a
primo quam a secundo viro , legitimo repudii libcllo, utpote utrique ex majorum institutis, non ex leye sacra interdicta, esicienda fuit. A primo ne reducem tenere videretur uxorem , postquam divortii utcunque irriti obtentu secundo nupserat , aut nubere saltem
visu est. Quin & adulteram retinere nefas habebant, ut supra ostendimus. Λ secundo autem I qui tamen ne vir omnino quidem ei re vera suit J ne ea, qui ita solennibus adhibitis visa est secundo , repudii obtentu, uxor fieri, sine libello repudii ejicerotur . Et utriusque ex uxore ejusmodi suscepta prolcs f prst ter eam quam aut ante secundas nuptias , aut sorte post libellum repudii a secundo datum , atque ante libellum a se datumst sceperat maritas prior in Man.ete xibus censebat ut . At veros irriti repudii obtentu aut sine eo secun da fierent sponsalia tantum & non sequerentur nuptiae seu deductio, nec illicita erat uxor prioνi marito, nee ut ab eo, qui secundi mariti nomen usurpaverat , libello repudiatur opus erat. ob secundas ejusmodi nuptias, in quibus etiam praesumebatur de concubitu , publicae honestatis causa atque ob solennem eonjugii reverentiam, illud, quod jam diximus,vosuere . Tantundem vero ob sponsalia k-
408쪽
3ri UXOR FIT UCA. LIB. III. CAP. XXVI.
cunda, qui nudus erat verborum sine corporum commistione contractus, fieri nolebant. Nam & ipse contractus seu sponsalia plane
dnibis ilia veritu id est, inter pei Ionas, quibus matrimonium illarum nomine. Veluti inter consanguineas ac assines aliquot & cum uxore alteri nupta seu desponsata stu in dimissa, juxta ea, quae libro ostenduntur primoJ Jonsalia plane locum non habent. Et rationem eandem ad nuptias alias, praeter eas quae cuiΡ jam nupta aut, quod idem est,divortii irriti obtentu iniban ur, heie ita extendebant, ut si uvis innuptam duceret, quae sive ex consanguinitate sive ex affinitate, Turpitudinis nomine vetaretur, libello opus non esset sa) repudii. Sed quia hujusmodi nuptiarum seu, quae praecedebant, sponsaliorum, minime omnino erat vis ulla, ideo uterque conjugum non aliter habebatur, ac si in incestum solenni bius verbis, non in matrimonium convenissent. Alia sunt quamplurima, veluti deNotariorum erroribus,scripturae apicibus,vario procuratorum usu,Testium subscriptione, Probationibus,id genus reliquis, quibus turgent satis etiam vetustissimi Magistrorum commentarii. Ea autem libenter praetermittimuS, tum ut leviora, tum ut magis proprie ad alia Juris Capita attinentia. aJ Gemar. Babylon. adiit. Iabimoth caF. IO.fol. 7 . b. MaimonId.
Eorum , qua de Divortio trudidimus Summarium Quintuplex; ut scisecet inde, aut ex nitione congenere, iuris Divortiorum vari tim in Christianismo propagati natum rite inteligatur. Et primo de Moscorumseu Ruthenorum cI' AEthiopum,-Ha- basiani dicuntur, Divertendi jure liberrimo. De Habassenis eorumque Christianismi initis. Forum in Mahume mum mutatio Europaeis hactenus nultibi vulgata, ex Mahumede Benia Abdalbachi Mecano.
409쪽
UXOR EBRAICA. LIB. III. CAp. XXVI. . 38s
X superius alibique a ostensis liquet, primo, jure No is
achidarum seu Naturali, id est,universi generis humani ab ipsis
rerum initiis communi, quod juxta Ebraeorum placita ante Mosaicum solum obtinuit ut Divinum, Conjuge , sicut mutuo consensu copulabantur, ita parili rite potuisse consensu disjungi, matrimoniumque repudio prorsus dirimi; Secundo ex eqdem jure alterutrum, sive virum sive uxorem societati potu ille conjugali pro libitu renuntiare , adeoque invicem licite divertcre, utcunque Hieronymus i nec sine sequacibus dubitare non videtur, quin ante Diluvium aut etiam legem Mosaicam datam nullum omnino fuerit Divortii jus. Repudium, inquit, juxta eloquium Salvatoris abiniatio non dabatur, sed propter durit am cordis noririper Moysem humano generi concessism e P. Et post, Ab exordio conditionM humanae nec earnibus vascebamur nec dabamus Repudium M. Pori diluvium autem cum datisne fetis se. carnes ingem sunt ad vescendum re Repudia eontessa duritia. Sed vero a priscis aliquot recipitur etiam ipsum Mosem ante legem illam in Deuteronomio de Libello Repudii uxorem divortio ejecisi Lo. Etenim pro eo quod legitur in Numeris se , Et loquum ess Miriam cs Abaron contra Mosem lN V supeγe Ulam sic vertunt Iudaei Mauritanienses aliique Arabum, scilicet& H spanienses sobre cutisas, ut Chaldaei pz V bu super
negotium in mulieris seu uxoris AEthiopissa quam duxerat. Nam duxerat uxorem Ethiopissam squae verba polleriora vulgatae desunt, uti & Arabicae cum ea editaeJ Paraphrasis Onkeb habet, Locuta erit Miriam re Maron contra Minem propter seu FVer nego rum QNVBU mulieris puschra quam duxerat PT U quoniam uxoremsulcbram, quam duxerat repulit seu divortio ejecerat. Perinde ae si Ebraicarum vocum posteri orum sensus fuisset ς Nam ante quidem duxerat, sed tenere noluit uxorem ii Iam ; id est, divortio ejecit. Et glossa item Iarchii inter
410쪽
m UXOR EBRAICA. LIB. III. CAP. rari.
pietatur uri N in super causam uxoris, per mrn:vrva re IN seper causam divortii ejαι. Ali i uia anc Zi ppora triputant fuisse, atque AEthiopissam nuncupatam, sive ob pulchritudinem singularem nigredine sic desgnatam unde & Ohaldaeo & Paraphrastae Hierosolymitano Pulchram dictam) sive ex eo, quod etiam, idianitae, quorum e gente Zippora erat, AEthiopum nomine , velut Septentrionaliorum, siabinde venirent. Certe etiam legitur b) Tulielitur Ietoro socer Mosis ruor.rm uxorem Mosis ni U 'nN
miseriti eam, juxta quod versiones Christianae puto omnes uti & Iud aeorum Germanensium& Persica. Origo sonat possit dimissiones πω. unde ludari P ispanienses ibi. dsues de seu enbiamentos. Graeci Q την ἀ*εm άυτης &-Κτη λῆς άυτα , RHI dim nem θαν. Vulgata uxorem M'si quam remiseras uti & Arabs cum ea Romae ea itus. Ita satis divortuim heic Mosis innui potest, quemadmodum etiam expressim apud Iudaeos Maritaniensis N p,O re riva LIquam divor io dimiserat eam, quo sensu videtur rem palam accipere Salomon Iarchius. Non desinit, qui de muneribus sc) ad eaminiissis locum capiant ; Et in Arabicis Saadiae Gaon substituitur .. Nnd P ..N τοῦ poctouam miserat de ea ad eum . Alii autem non Zipporam in allato Numezorum loco intelligi volunt, sed Thalbin AEthiopum, Alii fuisse Tharbin AEthiopum Regis Filiam , quam duxisse Mosem memorat Flavius Iosephus id , quam forte in-nu t Autor m*n z V an seu ractoria Mosis apoclaryphus ubi Necani AEthiopum Regis demortui uxorem Mosi nuptiis coniunctam tradidit. At qud adjicit illesid Mosesfriris domini memor
nou attigit illam, sedgladiumposuit interseta iiDm, ne cum ea peccaret.