장음표시 사용
71쪽
terum Fidelium viventium nomina reserebantur, qui dignetate emineiarent . vel de Ecclesia essent optime meriti. I nter eos Romanus Pontifex, Patriarcha. & alii ex Clero primi ponebantur ; dein se Imperator . viri Principes, & omnis Fidelium coetus. Tertius asser habebat nomina defunctorum, qui in Fidelium communione mortui suerant. In Missis privatis. ut scribit Martene, Sacerdos, in Solemnibus Dixeoaus. AeSubdiaconus ea nomina recitabant; non tamen omnium offerentium . sed eorum . qui praecipui essent, ne sacrae Caeremoniae nimis produce. rentur . Haec optime pertractarunt Cabassutius. Ducange, Bona, alii
Conluetudinem hanc palam ad altare offerentium nomina pronuntiandi S. Hieronymus improbasse videtur; quamquam is de abusu, non de probo ejus usu intelligi debeat; Ac ex Micrologo, & Leone Hostiensi i onflat .eam ad undecimum usque saeculum viguisse ; eique postea m rem suille subiti tutum, ut Sacerdos eos, quibus Sacrificii fructum vvle applicari, mentali Oratione Deo commendet.
- De secunda Canonis Oratione . t ex L 9. I. a. c. IA. νSEeunda Canonis Oratio incipit, Hane igitur, qua petitiones quatuor continentur: Prima est, ut Deus oblationem nostram placatus accipiat; secunda, ut dies nostros in sua pace disponat; tertia. ut ab aeterna nos liberet damnatione; quarta, ut in electorum suorum gregenos jubeat numerari. In Paschate. & Pentecolle, quaedam in hac ora tione adduntur, quae ad eris pertinent, qui per hos dies juxta veterem disciplinam baptizari, & Eucharistiam sumere consueverunt; ut advertunt Pouget, Grimaud . & Grancolas. Cum in hae oratione fit oblationis mentio, oblatio facienda, non facta, intelligitur. Et Gn. Beda narrat. D. Gregorium ad praecipuam Deo implorandam opem huic orationi addidisse verba . diesque nostros. usque ad grege numerari. Hic quaestionem movit Estius, qua ratione peti possit a Domino. ut jubeat, nos in Hectorum suorum grega numerari ἔ quum Dei voluntas sit immutabilis , neque praedestinatorum numerus vel augeri, vel minui pocst 3 Ad quod diluendum apprime iacit secunda B. Petri Apo. holorum Principis epistola , in qua ait: Satagite, ut per bona opera certam vestram meationemfaetatis . Petitur itaque hac in oratione, non ut Deus propositum suum mutet . sed causam pro effectu ponimus, orantes, ut Deus nos, vel alios ad se convertat, & in Sancta conversatione confirmet . atque ad aeternam felicitatem perducat, qui sunt effectus praedestinationis . ΙΔ
72쪽
DE SACROSANCTO MISSAE SACRIFICIO. ' 6s
In hac oratione Sacerdos ex tensas tenet manus super Hostiam. 6c Calicem , eoque ritu. ut ait, Pouget, offert Deo se . populumque Christianum eum Christo jamjam mystice immolando . Hunc morem jam Veteri in Lege viguisse observat Botaetus ad Levit. c. 4 , & 8. . ubi Sa-eerdos eapiti immolandae vi, timae manus imponit, indicans per hoc se conjungi eum victima, & cum ea Deo consecrari.
De tertia Canonis Oratione . sev r. 9. I. a. c. I s.
Ertia Canonis Oratio incipit a verbis : suam oblationem cte. , Acusque ad finem Consecrationis continuatur. In hac oratione Ecclesia Deum orat, ut oblationem sacere dignetur , benedictam, adscriptam ct c. quorum verborum ea videtur optima eXplicatio, quae a sertur in Can. virum, de Consecr. dist. I.;qui a Gratiano tribuitur D. A gustino. sed revera e Paschasio sumptus est: Rogamus, hane oblationem benedictam , per quam nos benedicamur; adscriptam . per quam nos omnes iucaeli conscribamur; ratam . per quam in Visceribus Chri si censeamur , rati nabilim , per quam a besiali sensu exuamur; acceptabilemque facere dignetur .
quatenus oma, per quod in nobis displicuimus. aeceptabiles in ejus unico F Iissimus. . In eadem oratione Ecelesia orat, ut fiat transubstantiatio; etsi hane suturam certo sciat; neque vero absurdum est a Deo petere . quod certo novimus scire. sic Patriarchae magnis precibus sollicitarunt Christi adventum in carne . quem tamen venturum certo credebant. Sic Christus ad Patrem coelestem clamavit: Pater, elarifica Filium tuum; cum tamen clarificatio certo erit secutura. De eadem re S. Thomas do et, Sacerdotem non petere, ut impleatur consecratio, sed ut nobis fiat stuctuosa, quod verba, ut nobis Corpus , ct Sanguis fat. indicare videntur. Sacerdos . cum dicit . benedictam , Crucis signum ducit super Η stiam ,& Calicem ; idem facit, cum dieit, adscriptam , itidemque , cum dicit, ratam ratjonabilem me. Item Hostiam ad verba, ut nobis eo M. de Calicem ad illa , ct Sanguis fat, cruce signat. Qua in veneratione Cr cis signum Christianis ab Ecclesiae incunabulis fuerit, superius jam innuimus , quare ejus crebra repetitio mira videri non debeat , prae serti in in loco- ubi de benedictione materiae ad consecrationem praepa randae agitur. Si mysticos quispiam hie sensus quaerat, adeat S. Bona venturam in expositione Milia, & Durandum L. 4. Pergit Sacerdos. & partim recitative . seu historice , di materia liter; partim recitative, Ac significative,ut Theologi loquuntur . exponit, quae pridie mortis suae Chlistus secit, & dixit. Quod ut intellig
73쪽
tur, notandum est, posse quempiam verba dicere, quae alius dixerit , quin ea affirmet, vel neget; item posse verba dicere animo assirmandi. vel negandi. Porro primus modus dicitur recitatium , seu historicus Acmaterialis : secundus significativus : Potest quoque verba , quae alius dixerit, narrare, & simul quod ille assirmaverit, vel negaverit, animo assirmare, vel negare, dc hic modus esset simul recitativus, ctsignificativus. His positis. verba Consecrationis a Sacerdotesignificative dicuntur. Item communior est Theologorum sententia , recitatris, o significas iῬedici verba , Accipite , ct manducate , & illa, Accipite, er bibite ex eo omnes , nec non alla: Haec quotiescumque feceritis, in mei memoriam facietis. De quibus accuratior nobis inserius, ubi de Consecratione, sermo erit. Interim quaedam observandae sunt actiones, quas in hac oratione Sacerdos peragit. Hostiam siquidem manibus sumit, oculos ad Coelum tollit, di crucis signum super eam ducit: Calicem similiter sumit, ac signo crucis signat; quae omnia verbis, quae interea proseruntur. &Christi in inlii tuenda sucharistia actionibus,correspondent. Hostia dein,& Calice consecratis , Sacerdos unum genu fleetit usque ad terram ; Est enim Catholicae Fidei dogma , externo Latriae cultu Christum in Euch ristiae sacramento esse adorandum . de quo cultu sese Iuveninus . Et pr secto Ecclesia cum Graeca, tum Latina semper crediderunt externo Latriae cultu Holi iam consecratam adorandam esse ; imo Angelos ipsos circum Eucharis iam venerandos stare , firma fide adstruxit ; ut ex D. Chri stomo Hom. 16. ad Pat. Antioch. elicitur, & Bossuetus tractatu de Missae. a 8. fusius demonstrat. Denique fit primum elevatio Hostiae, accensa prius candela , quae nonnisi post communionem extinguitur. Graeci apud Card. Bonam, Armeni, & Abyssini apud Brovium non satim post consterationem , sed paulo ante Communionem Hostiam , &Calicem vetustissimo more 'elevant, ut Populus Sacramentum adoret.
Mabillonius docet, in Gallia elevationem Hostiae, & Calicis, circa dumidium XI. saeculi fieri caepisse , incompertum autem esse , an paulo post Romana Ecclesia ejusmodi disciplinam amplexa fuerit. Le Brun vero ostendit ad duodecimum usque saeculum Hostiam , & Calicem ad ea
Verba , omnis honor. θ gloria, elevari consuevisse ; elevationem vero, quae nunc fit post consecrationem , introductam esse, ut, cum Berengarius vel
realem Christi in Eucharistia praesentiam . vel panis conversionem in Corpus Christi negaret, signum Catholicae Fidei ederetur , quo Fideles publice Christi in Eucharistia praesentiam adversus Berengarii Haeresim Profiterentur. Neque tamen quispiam hine sibi persuadeat. hoc fuisse
primum adorationis Eucharistiae initium : quae quidem adoratio tum interna. tum externa a dogma te de reali Christi in Sacramento praesentia numquam fuit se uncta;ut contra Haereticos eruditissime probatBossiletus.
74쪽
DE SACROSANCTO MISIT SACRIFICIO. 67
Constat itaque , primum tempore Berengarii post Consecrationem elevari coepisse Hostiam , & Calicem , & utrumque quidem in quibusdam Ecclesiis, in quibusdam vero, inter quas Romana , tantummodo Hostiam; donee disciplina utrumque post Consecrationem elevandi in omnes Ecclesias transiverit. Quamquam apud Carthusianos etiam nunc sola elevetur Hostia . & in quibusdam ordinibus Regularibus nullum elevandi Calicis praeceptum extet, Calicisque elevatio ab illis praeitetur . ne ab universia Ecclesiae Ritu diversi videantur . Prosecto B. Bonais
venturae tempore in more positum erat, ut sola Hostia elevaretur; ut ex eodem S. Doctore apparet. Bellotte ad hanc rem ritum quorumdam
Commemorat, qui tria Crucis signa eum Hostia in sublime sublata ducebant . Objici hic contra sententiam nostram posset, antiquiorem longe Berengario hunc elevandae post Consecrationem Hostiae ritum esse, cum ejus in Missali MoZarabo, & in Decreto Pelagii I. habeatur mentio . Verum praeter quam quod in Amalario. Uvalirido, Micrologo ,& Ordinibus Romanis, elevatio haec reticeatur , certum est, quid quid de hoc in Missali Moeta rabico affertur . a Cardinali Ximene additum fuisse, Decretum vero Pelagii supposititium esse, omnibus eruditis constat . Calix a quibusdam Regularibus olim palla coopertus elevabatur , quae tamen consuetudo penitus ab usu recessit.
Hae Ηoitiam , & Calicem elevandi disciplina inducta , mos quoque invectus est ; ut Minister Campanulam pulset: ut m mentes Fidelium ad orationes excirentur . quemadmodum legitur in quodam Decreto
Guillelmi Parisiensis Epilcopi apud Card. Bonam . & in alio Card. Gui- donis, in Germania Legati. In Ecclesia Romana elevationis tempore silentium servatur . & Christus tacite adoratur; quod decrevit etiam Provinciale Concilium Coloniense an. Iς 36., jussitque post Missam cani orationes, quae pro pace. aliisque necessitatibus antea in elevatione canebantur . In quibusdam tamen Ecclesiis Galliae . cum elevatur Hostia , Populus intonat Hymnum: O flataris Hostia; quem morem juxta Card. Bonam , & alios, ejus Regni Episcopi , petenta Ludovico XII., induxerunt ad Dei opem imploranda m in bellis, quibus Princeps ille premebatur. Hosius Card. Uvarmiensis Episcopus, qui Legatus Concilio praefuit Tridentino, consuetudinem laudat , ut ad Eucharistiae elevationem adstantes genua flectant. De hoc magna fuit sub Honorio III. inter Decanum , & Canonicos Lugdunensis Ecclesiae controversia . Decanus quippe exigebat, ut Canonici ad Hostiae elevationem genua flecterent; at ipli solam inclinationem admittebant. Demandatum suit Cardinali bus de Lotharingia , & urnonio hujus controversiae examen , qui,
ne turbae excitarentur , pronunciarunt. nihil innovandum , maximam tamen servandam esse reverentiam ; ut refert Grimaud.
75쪽
Adjungere hic juvat, ipsum Lutherum aciem disciplinae Catholicae impugnatorem . ritum elevandi I Ostiam. quidquid Carlostadius in contrarium ei persuadere contenderit, in Milia formula . quam Eccletiae Vritembergensi prescribit, retinuisse; ut abunde testatur Isach. Hilde-brandus in opere suo: Sacra publica vereris Scissa in compendium redacta.
De formas Consecrationis. ex ι. 9. I. a. c. I s.
UTraque Ecclesia Orientalis, & Occidentalis in hoc consentiunt, Bossueto teste , quod virtus illa, qua panis. de vinum in Chri iti Corpus , di sanguinem convertuntur, essentialiter in verbis Christi consistat; adeoque ab ipsis Consecrationis forma sit desumenda. Quod
vero ad hanc vocem, forma, attinet, ostendit Morinus, res. & veroa , quibus Sacramenta constant, his vocibus. materia , ct firma . quas e
Peripateticorum Schola Theologia adscivit, jam a pluribus seculis in utraque Ecclesia significari caepisse . easque tamquam utiles esse retianendas; ut iacit Concilium Tridentinum . Formam consecrationis panis ea Christi verba : me es Corpus meum, constituunt; consecrationem vini illa : Hie es GIix sanguinis mei; li Dque prolatis panis in Corpus, vinum in sanguinem Christi convertuntur, quae conversio ab Ecclesia Catholica, Transubsantiatio, appellatur. Porro graviter erraret, qui formam consecrationis recitariis dum taxat diei assirmaret; cum enim Sacerdos ex persona Christi loquatur,& agat: prosecto consecrationem significative. ut Theologi loquuntur . di sermaliter prosert. Quamquam D. Thomas sentire videatur, utroque modo . idest, recitauris. & significative, verba consecrationis proferri. Offert se hie non levis di euitas ex Liturgiis Graecis. & Mozarabicis . ubi post verba Me es cte. Sacerdos Deum orat, ut mittat Spiritum Sanctum suum super proposita dona . er panem faciat Corpus Christ , vinum vero sanguinem ejus, immutans ea Spiritu Saucta sua ; ex quibus verbis videntur non existimare, vi priorum verborum iactam essie Trani ubstantiationem.
Verum hac de re in Concilio Florentino interrogati Graeci responderunt. se credere. Transubstantiationem fieri vi verborum Chri iti; Per subsequentes vero Orationes peti. ut Corpus, & sanguis Christi conserant ad remissionem peccatorum . Neque enim novum est apud ipsos, rem jam concessam , quasi nondum concessa sit , postulare; ut faciunt quoque in administratione Baptismi juxta Rituale Severi in Bibliot. novis. SS. PP. Quod quidem nequaquam argui potest; nam etiam mulier
76쪽
DE s Ac ROSANCTO MISSAE SACRIFICIO. 69
mulier Haemorrohita. ut Chri iti vestem tetigit, continuo convaluit;& tamen postea Christus ei dixit: eo sana a plaga tua; quo exemplo utitur Gentianus Hervetus adversus Nicolaum Cabasilam Graecum , qui in sua Liturgia putavit. Transubstantiationem fieri post memoratas Si-cerdotis orationes . di Benedictiones. Eodem prorsus modo hunc Graecorum , Ac Moazarabum ritum explicavit Card. de Turre cremata in Oratione , quam juta Eugenii IV. in Concilio Florentino habuit. Idem in eodem Concilio Cata. Bessiarion declaravit, cujus ea de re oratio extat in opere, cui titulus: Liturgia , sive M P SS. Patrum, edito Αntuerpiae an. Is 62. Et in eamdem explicationem Syri quoque consentiunt apud S. Maronem. Antonius Augustinus Τοutee differt. inter eas, quas edidit cum S.Cyrilli operibus. probandum suscepit; consecrationem non in Christi verbis tantum; sed etiam in precibus ab Ecclesia institutis eonsistere. Eamdem sententiam amplexus est Le Brua. Sed adversus Toutiee erudiis
te scripsit P. Iosephus Augustinus orsi Ord. Praedicatorum ; Et P. Bo geant Societatis Iesu Presbyter Brunum solide refutavit. Quare Iuveninus, ec Tournelius bene assirmant, constantem esse utriusque Ecclesia occidentalis, & Orientalis consensum; ut serma consecrationis in ver bis Christi praecise habeatur . precibus quibuscumque exclusis ; & Du Ilamel concludit, eam Divinae, non humanae institutioni tribuendam esse; in quo universa Ecclesia, cuncti SS. Patres, omniaque Concilia con
De Gmperatione Panis , o Vini. sext. 9. I. a. c. I s. ΡLures in Canone sunt actiones, quae tamquam a Christo iactae com
memorantur : Christum nempe in manus accepisse panem , oculos
ad Ccelum sustulisse, gratias egisse , benedixisse , fregisse panem . ac praebuit Ie Discipulis suis. Porro panem accepitIe, constat ex Evangelio;
de oculorum elevatione alibi sermonem fecimus; quare illud nunc examinandum superest, utrum discrimen ullum sit inter gratiarum acti nem . & benedictionem ; num utraque differat a consecratione; deni que utrum ante , an post consecrationem panis fractus fuerit 3 D. Thomas iis adhaerere videtur, qui putant, idem in Christosuisse benedicere, de consecrare ; panem vero prius consecran . dein
de fregisse; Ac hune sensum haberi possie etiam υerbis Evangelii non mut iis . Soto putat, Christum panem fregisse, deinde Discipulis praebuisse dicentem , Accipite m. , & verba, porrigentis suisse pariter, re consecrantis . Suarea vero sentit, Benedictionem, & gratiarum action emres esse distinctas : verba vero, accepit, benedixit, fregit , dedit, actiones
77쪽
nes significare eo peractas ordine , quem describunt Evangelistae, quam quam non omnes ante Consecrationem peragi potuerint; & Christum iuxta Tridentinae Srnodi Doctrinam panem consecrasse, antequam illum
At elarus, & smplex ordo videtur, quem describit sylvius, nem de Christum accepisse panem . gratias egisse , benedixisse, deinde eon seerasse , ac dixisse : Accipite , ct manducate ἔ Hoc es Corpus meum ; aedemum fregisse . & Discipulis dispertitum fuisse . Ac verisimilius quidem est, consecrationem ante fractionem fuisse factam : ut colligitur ex Apost. i. ad Corinth. IO. , & ex more panem prius in MitIa consecran di, poli frangendi. Quod vero ad Evangelistarum narrationem pertinet , ipsi res a Christo gestas narrarunt, non earum seriem , di ordinem ; quod praeter alia Evangeliorum loca , confirmatur ex Marci , c. 14. ubi ait Evangelista: Et biberant ex ilio omnes; cum tamen nondumnari allet, Christum dixisse: Hic es sanguis meus. Christum vero vi num consecrasse , antequam ex eo biberent Apostoli, certissimum est. Ast dispiciendum nunc , quaenam sit forma consecrationis panis communis sententia ex D. Thoma affirmat, hanc formam contineti his verbis: Hoc es Corpus metim , prolatis a Sacerdote cum intentione conia sciendi Sacramentum ; intentio enim facit, ut ea verba quali ex persona Christi prolata intelligantur, adeoque ad formam consecrationis. ejusque validitatem , , quidquid Sotus senserit , sufficiunt , etiamsi praecedentia non recitentur ; uti confirmant Salmanti censes. Major Theologorum sententia tormam consecrationis Calicis concludit verbis : Hic es Calix sanguinis mei, quamquam Divus Thomas videatur eam producere usque ad ea Verba ; Haec quotiescumque &e.; re ita cum D. Thoma sentiendum esse nonnulli Thomastae apud Card. C pisuccum , & Salmanti censes affirment . At Soto , Card. Gotti . & alii volunt, eum non deelsentia, sed de integritate tormae locutum esse ;magnum vero interesse discrimen inter essentiam. & integritatem. Quoad consecrationis hujus verborum sensum , & intelligentiam notandum est, locutionem illam : Hic es Ozix sanguinis mei , juxta D. Thomam esse figuratam ; &per metonymiam expi etiam, ita ut sensus st: Hie es sanguis mens eontentus in Calice ; additur, novi, ct aterni Tesamenti, qui pro vobis , s pro multis emundetur M.; ad quae verba idem S. Doctor observat, dici sanguinem novi Testamenti, quod non per figuram , ut in veteri Testamento, sed revera effusus sit: vocem vero multi juxta modum loquendi sacrarum Scripturarum significare om-ηὸs ; ita ut sanguis Christi pro omnibus effusus sit ; pro omnibus quidem quoad susscientiam , Zc pro solis electis quoad lieaciam. Paululum aquae, ut alibi diximus, una cum vino in Calicem infunditur ; & hinc quaeri solet, num aqua in Christi sanguinem conver
78쪽
tatur; item utrum prius in vinum , deinde in sanguinem ; an immedia te in sanguinem transubstantietur.
Prima quaestio saeculo MI. in Gallia excitata fuit, de qua Gaustidus Monachus Cis ercien. apud Baronium prolixam scripsit Epistolam ad Cardinalem Episcopum Albanensem ; sed quid Cardinalis responderit, incompertum est . Nonnulli apud Innocentium III. in Cap. eum Martha de celebr. Mi T. putant vinum in sanguinem , aquam vero Converti in aquam, quae de latere Christi defluxit; sed haec pia potius . quam Theologica opinio est. Alii sentiunt, aquam vino junctam per se
manere . veluti circumdatam specibus vini; haec autem a D. Thoma improbatur, cum Omne, quod in Calice est, latriae cultu adoretur. Quamobrem optime sentire videmur, si dicamus aquam aeque, ac vinum
in sanguinem Christi converti, idque ex Iustino, Irenaeo, & Cypriano solide )emonstrari potest.
An vero prius in vinum , deinde in sanguinem convertatur . di Dputant Theologi Scholastici, de qua re suse Card. Capi succus. Nos obiter monemus, sententiam illorum , qui aquam primum in vinum mutari arbitrantur, levem nobis. vanamque apparere; nec quidquam iis susse gatur, quod Fratres Praedicatores . aliique Regulares aquam in C licem ante Missam infundant; monent enim Iuveninus , & Herminierid non fieri. ut tempus suppetat, quo aqua convertatur in vinum : sed Ritum esse juxta nonnullas Liturgias praeseriptum a ut id ratum, quod in S eriseis debet Ereri, ante ipsummet Sacriscium praeparetur .
De quarta Canonis Oratione . ex L 9. I. a. c. I 6.
CVm tertia Oratio, de qua priori capite actum est , concludatur veris bis , Hae quotiescumque fueritis cte. ; ut videlicet declaretur , n minem tanta audacia futurum, qui augustissimum hoc . nisi debite vocatus . celebraret Mysterium . apposite sequitur quarta Oratio . unde , o memores, in qua Sacerdos etiam nomine Populi , Passione , Resurrectione . 8c Ascensione , commemoratis, Riterno Patri Divini Filii Corpus , di sanguinem offert: Hostiam scilicet puram . Sanctam, & immaculatam , de ejus donis, ae datis; aut, ut Graeci illud exprimunt: tua ex tuis; quo pacto hujus oblationis natura explicabatur : quippe
in qua Deo offertur substantia . Corpus nimirum . & sanguis Christi, facta ex alia substantia , scilicet pane, & vino.Quarta haec oratio dicitur usque ad Memento. & variae in ea re periuntur Lectiones : sie in quibutiam Mitalibus apud Menardum legitur : vnde er memores sumus; quae vox sumus apud S. Ambrosium.
79쪽
di sere in omnibus aliis non occurrit a sic in ceteris Sacramentariis , Acb is salibus apud Le Brun inter verba . Damini nfra interjicitur vox Dei; ita ut legatur . Domini Dei nosti. Verum . eum haec vox, etsi optima, jamdiu a Missali etiam recognito . & summorum Pontificum auctoritate emenda to absit, omittenda est ab eo, qui Ritum sequitur Romanum,
di ab iis solum dicenda , quorum meuliares ab Ecelesia non imp bati
Verba : H siain puram , Issiam Sanctam , usiam immaculatam ἔsunt iis similia, quae habentur ad Rom I a. resiam viventem M., eaque explicans Sotua ait : significare differentiam inter Sacrificium nostrum , & Sacrificia Gentium . oblationesque veteris Legis; quod scilicet Hostia haec nostra sit pura , ct purificans . Sancta . di Sanctificans .
immaculata , ct maculas terrens. Quod vera adjungitur c Panem vita auris
nae , ct Calicem saliutis perpetita ; defuitionem , ct explicationem ejusdem Η si a secum fert; ut enim Sacerdotes Veteris Legis de Sacrificiis edebant , quibus Sitam temporalem fusentabant, se Chrisiani esu , ct potu Sacrosancti Sacrificii spiritualem , a que adeo aeternain salutem sibi comparant. Quaedam in hac oratione actiones sunt particulares, quaedam generaliores . In quibusdam Galliae Ecclesiis saecula xu. Sacerdotes in hae oratione brachia in modum Crueis elevabant in memoriam Passi nis Chrilii. ut etiam nune Carthusiani. Dominicani. & Carmelitae faciunt. Id vero nunquam usurpavit Melesia Romana, quae satis esse existimavit ad Christi Passionem . quae in Oratione diserte commemoratur . significandam, si sacerdos manus teneat ante pectus expansas. Generales actiones sunt quinque Crucis signa, quae Sacerdos ducit ad verba rasiam puram ctc. Boisuetus hoc inter Benedictiones. quae super Hostiam , & Calicem ante Consecrationem . & eas, quae post Consecrationem fiunt. dis crimen esse ait, quod benedictio ante Consecrationem aliquid essetat
tum erga sacramentum consecrandum , tum erga hominem, qui per
illud vult sanctificari ι post Consecrationem vero . non as Corpus Di Avinum. sed ad eos referri. qui illud sumpturi sunt , ut digne illat is piciant; aut si Corpu1 Christi respiciant, Banedictiones , di gratias exprimere, quibus illud abundat. & quas in nos effundere cupit, nisi peccata nostra obstent. Similia serme scribit Gilbertus Grim aut . Alterius opinionis est S. Thomas , qui contendit, ea Crucis signa
post Consecrationem non esse Benedictiones , sed commemorationes virtutis & efficaciae Sacramenti Eucharistiae . quae virtus e Crucis oritur Sacrificio , quod in Missa repraesentatur. Curat quippe Ecclesia, ut in Sacerdotum . & adstantium animis imprimit . idem esse Sacrificium Altaris cum Sacrificio Crucis . ac cupit, ut praesertim Sacerdotes post Consecrationem menti suae Christum in Cruce immolatum proponant;
80쪽
mnant; atque idcirco vult, omne verbum . quod exprimit Corpus, de Sanguinem Domini, eum signo Crucia pro rei; sicque declaratur. Hostiam , & quod in Calio continetur, idem esse Corpus . quod Cruinei fuit assixum , & ipsum Sanguinem , qui in Cruce effusus est. Idem S. Doctor docte. ea quinque Crucis signa denotare quinque t Iesu Christi plagas, & Mierologus observat. Crucis signa in Missa mystice nos admonere, dum semel fiunt, unitatis essentia I dum ter. Tranitatis; dum quinquies , quinque Chri Inerum . Quare temerarie nimis Maldonatus asseruit, nullum post Consecrationem adhibendum esse Clueis signum : non enim Eucharistia, ut ille salso opinatur, benedicitur; verum Passionis, ut supra denotavimus, commemoratio in mentibus nostris excitatur.
Post Consecrationem Sacerdos pollicem , dc indicem jungit, eosque nunquam, nisi ad tractandam S. Hostiam , & post ablutionem sejungit. S. Thomas id fieri ait, ut, siqua partieula digitis adhaeserit. non dispergatur; de qua actione tamen altum apud veteres est sile
Post haec Sacerdos Deum orat, ut ad oblata dona Corporis , di sanguinis Christi propitio. & sereno vultu respicere dignetur: nota quod , ut delirat Lutherus , censeat, se Mediatorem esse inter Patrem . 8e Christum i sed quod . ut observat Bellarminus, licet oblatio . siverem oblatam , sive offerentem praeeipuum , qui Christus est. spectemus, semper accepta sit; fieri tamen possit, ut ex parte Sacerdotis, vel Populi minus placeat; ideo Sacerdos Deum orat, ut propitio. ac sereno vultu oblua respiciae, Ac accipiat . quemadmodum accepit Abelis mune ra , Abrahae Sacrificium . tu Melchisedechi Ohlationem . Haec enim Saerifiei a nostrum hoc Saerificium pulehre repraesentat. Nam sicut Abel Deo obtulit Primogenitos gregis sui Genes 4. . & ad Hebr. II. justus , di innocens a Fratre Cain intersectus est; sic Christus sese tamquam Primogenitum . ut dieitur ad Rom. 8. . obtulit. & a Iudaeis se tribus necatus est. Sicut Isaac immolatus est . quin vitam amitteret, ita Chrillus mortuus est, ut ad novam vitam reduceret. Sicut Melchis deeh Sacerdos Dei Altissimi in Genes i4. panem . 8c vinum Deo obtulit in Sacrificium , ita Christus in Eucharistia sub specie panis, se vini Cor. pus , & sanguinem suum Deo Patri per manus sacerdotis offert. Non tamen haec sola sunt Veteris Legis Sacrificia . quae immaculatum , quae sanctum, quae tremendumὶ hoe novi Testamenti exprensere Mysterium . Ab ipso quasi mundi ortu oblationes exordium sumpsere. & naturalis ratio suaserat, externo quodam cultus signo in. ternae venerationis obsequium demonstrare . Nihil autem tunc Cesetis praescriptum est praeceptis : propria cuique conscientia. 8c Dux . se
Magistra ordinandorum Sacrificiorum suit; donee Deus per Moysem K electo l