장음표시 사용
231쪽
Liber si eundue etsi quod monasterii siubit appellationem, re aliorem, ficilicet
pretiosiorum vaserum, quae ad ceremonia Deique cultum hibister existentis felicitatis reputationem pertinent, non deest fefacultatem. sum ergo qui monasterium con. ecrare et elit m. adgredi citra, prohibitionem, eo usique ad minimum opor
te it ad eius consterationem impendere.
Quod vero fundator Monasteri: non tribus tan tum monachis domum victumque, sed sibi quoq; debeat prospicere , caussa est quoniam iubent Canones, ut si aedium facrarum fundatores, in calamitatem incidant, atque ad inopiam redigantur, victus& habitatio illis ex fundo censu ue Ecclesiae suppetat, ne beneficium se perdidisse lugeant, in ingratos conferendo. . CCeterum non omittendum apud Episcopum fuisse Codicem rerum Ecclesiasticarum, in quem referebantur ea, quae quis, seudotis nomine, seu alio quouis donationis genere contulisset, &inarbitrio stabat Episcopi ut pro dote Ecclesiae hqc aut illa praedia admitteret vel respueret Nam si prς dia utilitatis aliquid essent allatura admittebat EpiLcopus, si vero non commodo, scd oneri futura repudiabat. Codicis interi in Ecclesiastici meminit Synodus Constantinopolitana quae dicitur prima& secunda, Canone primo. Nam poliquam d/M s tibi is nauit scelestum facinus aliquorum, qui ut pietatis Constant. famam aucupentur, monasteria construunt , & L . postquam ambitioni fecere satis. res Deo sacratas ς' 'ης repetunt, & infami postliminio sibi vendicant: tandem ut huic morbo medeatur, desinit, ut ne-
232쪽
αια De bonis oe possismbin Ecclesiirarum. mini liceat monasterium aedificare absque Episcopi sententia, & consilio, ιllo sciente O permittente,
ω' eam quam debet orallonem peragente, ut ab antiquis pie ac re iose cautum est, monasti um quidem ad cetur, omnia autem quae ad ipsium pertinent cum allo in ipso breui instribantur,m in syscopalibiti arctius rei'υna
- η ἐναπα θω. Vbi nota. περείοi essu Cartam, seu Indiculum donationis. Quae vero hoc Canone appellantiar ira nomκα, alibi ad Canonem l .Trullanae Synodi, Balsamon vocat, ἐκκλεααΠ-- κάδεκα appellat. Hic autem Codex postremis
teporibus a Cartophylace seruabatur, apud que fundator Monasteri j indiculum edebat earum reru, quas vellet in sumptus noui aedificij, & Monachorum annonam contradere; Quod si dotem eam competentem Cartophylax iudicaret, tuta
Crucis figendae, hoc est inchoandi monasteris fa
cultatem impertiebatur. Et hunc esse morem sutemporis testatur Balsamon loco citato. In urbiu; quide Regina, ab huius teporis Curtophylace crucis Dic extra Urbem non datur templum excitare Potinti, nisi inscriptis deposuerit iuxta C nonemprimum. I σ Σ. Syn di si omnia attulisse quae ad eius perfectionem pertinent, D ea minutatim confirmau rit in fodice Eccl siastico.
Nec mirum Cartophylacis venia opus fuisse, ad extruendum Monasterium, quippe qui Baliam onis temporibus in tantum dignitatis gradum conscendisse sivi Episcoporum iure,& honoribus fruia
233쪽
Liber sichndus .retur. Ita idem Ballamon ad Canone 9. septima
Cartophylacq autem stu tabularii sic reto , seorsim deputata sunt iures iscopalia, is QE tempore est Cartophylax sancitissimi huius temporis Patriarchae, iure
omnia qua ad eum pertinent exercet Episcopus. Etenim communicat, anima delicia corrigit, Diaconos σ Sacerdotes ordinari permittit, sacrorum ministeriortim tabulas ira indices exponit, cr quadam eiu modi alia. Carioph*lacium reae Episcopatus dicitur.Unde nonmirum si insignibus honoris, tam egregiis donatu si fuerit Cartophylax. Alexius Comenus iubet eum ποκαθηQ 'χερεων , hedere ante Episcopos. Si quando oportet eos conuenire, antequam admit tantur ad Patriarcham, cui nemo inconsulto Car. t. c.'''a tophylace loquebatur. Apud cundem Balsamo nem ad Canonem i8 Nicaenae Synodi Cartophy- Fuitsinum
iacem in equo patriarchali albo linteam in C In ludierum,
strato equitasse infesto Notariorum,& tiara uti solitum idem refert in Nomocanonem Photh tu. 8. de Parochiis.
234쪽
De paroetiarum origine oe progressu Paroeciς evmon uinam parochι apud Romanos. Species quaedam parochiarum apud infideles. Initia parochiarum etiam rusticarum Apostolorum temporibus. Parochiarum in urbibus distinguendarum causa. Euaristus parochiarum author non Dyonisius. Declaratum fermentum quid. Parochiarum rusticarum Atilιnctio limites,
NIl est sanctu &inuiolatum quod aliquando
temporis longinquitate non corrumpatur. Societas nostra non tam est subsidiorum quam vitiorum turpe commercium . nam mutuo affri.
ctu suas quisque sord cs alteri allinit, & priuatielibidinis licentiam atque impunitatem assequItur,alterius cupiditatibus indulgcndo. Hinc morum pestilentia saeuius per urbes, quam per oppida grassatur. Nam qui ciuitates incolunt, non tam humanitate cultuque virtutum, quam vitiis,&sceleribus rusticitate ira excutiunt,
di eo se politiores existimant, q uo magis fuerunt in nequitiis fingendis ingeniosi. Atque ut ex tabidis corporibus lues maligna in aerem effunctur, ut nitentibu , speculis anus
235쪽
Liber siecundus. . t Iputridae squalidas nubes inducunt; Ita & hominum ingenia vitiorum halitus infestos etiam in sacra solent transfundere. Quamobrem sanctitatem sacrorum urbes primum corruperunt, dum que innocentes Deos, Faunum. Pana, Cererem,
simplicissimi agricolae fistula& arundine colunt, Senatus, Floras & Veneres Deas esse iubet in semimeretricatu ' celum polluit , facitque hominum scelicitatem , scortorum societatem. Nec praeteri itemporis mala lugendi locus est, dum nolli te nos calamitates vexat: Non sinit instituta de parochiis disputatio a querelis abstinere. Nam cum omnia teporis progressu in Ecclesia,adoleucrint, Episcoporu splendor, dignitas, Monasteriorum amplitudo, numerus, praerogativa sola parochiarum dii ciplina ita exoleuit, ut nisi mediocres villae, de pagi earum vestigia quaedam retinuissent vix sciremus parochias extitisse. Nam quotus quisque est hodierna dic. qui in parochia Missarum solemnibus sacris intersit Θ aotus quilq; oblationibus Deum placati Quotus quisque monenti Pastori aurem patientem ,& docilem praebet Ista omnia vetustatis accusantur ingenij famam, nouitatum studio omnes ambiunt, & nisi coelum meliorem nobis mentem immittat, periculum est, ne lacrum Euangeli j foedus in antiquitatis infamiam incurrat, & lex Chri stiana, ea qua maxime est commendabilis longae uitate rideatur. At rei Christianae splendorem parum minuit, inquiet aliquis, i stapa l . . Dd iij
236쪽
23 D. bonismpo essenibuου Ecclesia im,rochiarum disti patio. Itane vero; turbari Dioecesses, Parochias confundi, Episcopatus permisceri, nunquid pcrinde est, ac orbem illum ad antiquam redire citas ξίου. Delirarunt itaque Martyres generosi, Praelati illustres, qui hunc ordinem quem sieculi nostri vecors sapientia, & falsa lagacitas contumaciter euertit betantis conatibus compegerunt Inter i flammas , & incendia is utenatium de furetium imperatorum quid aliud egerunt Pontifices quam ut Ecclesiam ordinarent, parochias conderent, & certis finibus Ministrorucuram definirent. Si libertate opus erat maxime iis temporibus quo caelare pietatem cogebantur, quo impiae tyrannorum leges Christianorum patientiam satis exercebant, etsi Ecclesiastica disci-ciplina nil ultra oneris addidisset. Sed ne conducti adlesium planctumue parochiarum videamur, prouehamus stylum in earum antiquitatem, dOtem , & fundationem. Parochi & Parochiarum nomen antiquum, sed
non tam illustri significatione. Quippe parochus antiquis idem fere ac diuersorij dominus, qui nimirum peregrinantes parte commeatus iuuabat, maxime cum Reip. caussa esset iter institutum. itari: tii. PorphJrio ad Satyram 1 Horatis lib. primo sermo
t. ' Wj num, Parochi bnquitὶ eoptari, dicunturiam nid6ὶ ab ea bibendo. Hodie autea copiariis prohintur haec, nimirum siqnum σ sil, θ i Reip. causa iter faciuut, nec tantum lignum &sal, sed etiam gratuitam de honorariam euectionem praebebant gentium
237쪽
Liber sicundus. 23 Iexterarum legatis. Nonius Marcellus. Parochos a Ninuus yraeco tractum est nomen quod vehιcula praebeat, Acc. invocepa. Acron ad Horatii Satyram 8. lib. 2. Parochi dicuntur zdibri a qui Oinitibu3 publice exhibent necessaria. Iidem appel. 'lantur Xenoparochi l. munerum T de mun ribus vnexu
videtur autem multum differre parochia oc pa- ribus.
roecia. Est enim parochia praebitio seu spatium,
intra quod veteres illi parochi tenebantur pere- Parochia &grinantibus lautia suppeditare: at vero πα oeικία est qui' Ita plurium domorum vicinia 3c conglobatio. Paro - ΤΗ chias vero Dioeceses integras quibus Episcopi prae- ethbis siderent. appellarunt veteres. ita Canon .i4. Apos . Apost.ῖ.r
vetat ne Epit copi a paro e clam paroeciam tranti tui .cap.is.liant. Ita apud Eusebium vocatur paroecia Ale- .hi''xandrina paroecia Ephesina pro Dioecesibus. Taceo innumera eiusmodi, Sc titulum totum apud Photium de parochiis. Parochiarum vero imaginem quandam habuit antiquitas. Nam cum ciuitas in tribus nouem decim Vrbanas,& unaquaeque tribus in decem Curias foret distincta : nemon discit unicuique Curiae iuuin fuisse templum & suum facerdotem. Marcus Varro, Curiae, inquit, duorum generum συbi curarent sacerdotes res diuinas ut Curiae deteros: λθ ti Senatus humanas ut Curia hostiua quam primus aedificauit Ho=Ius Rex ante rostra, &c. In municipiis vero sui quoque fuere sacerdote s, nam & alia habebant a Romanis sacra, & alios ritus: unde cum e municipiis in urbem commigrarent , sacris munipalibus cogebantur De nun
238쪽
Li, r stransi . 2I9ta Iouis magni, medio iacet Insula Ponto. centum urbes habitat magnas. Vtor itaque allo argumento. Paulus Romanorum decimo sexto commendat Phoeben, quae erat in ministerio Ecesesiae, quae est in Cenchris: erat ergo Ecclcsia quaedam Cenchris instituta. At ea Ecesesia non erat Metropolis, nec Episcopum habebat. Nam Cenchris non est ciuitas, sed pagus tantum instignis Corinthulta annotauit Theodoretus in caput i 6. Pauli, Cenchreae, inquit , erat 'agus maximin Corinthiae , At in pagisnu quam constituebantur Episcopi. Deinde Ccn- chris nu quam inter Episcopatus Corinthiacae me. tropole nominatur: subsunt enim Corintho tres
Dioecesses Damala, Argiuus, Monebas a. ibido in Paulus Aa uitae domesticam Ecclesiam salutat. At illa domellica Ecclesia sine preSbytero non erat. Ergo speciem habebat parochiae. Veniamus ad subsequentia tempora. Parochiarum, quae apud hristianos postea institutae
sunt, non eadem origo. Namque aliquas earum
constat ab ipsis fidei incunabulis constitutas, cum Episcopi prima Religionis Christianae semina in
prouinciis spargerent: aliquas vero liquet posterioribus saeculis natas, cum domini praediorum peterent ab Episcopis extruendae parochiae utentiam, ne familia & municipes sui, propter itine rum incommoda parcius sacris interessent Paro, chias in urbibus 5: in agris primis saerii lis conditas quis ignoratὶ In urbibus parochias fecit necessitas&populi frequentia. Nam cum insignes ci-
239쪽
xto De bonis is ibo esknilus Ecclesiarum uitates, quas solas Episcoporum sedibus assignant
Canones, unius lacerdotis cura regere non posset, neque immensum populum unius aedis spatia concludere, visum eli Epis copis in legiones & Centurias populum partiri. & regiones ciuitatis certis limitibus describere, ut unicuique earum laus facerdos& Curio praeficeretur. Roma ipsa parochia rum initia videtur debere sancto Clementi, qui regiones diuisit septem notariis qui gella martyruna describerent. Nam unotarij quidam erant regionarij, instituti ad scribendam memoriam martyrum, probabile est etiam fuisse diaconos & presbyteros regionarios, qui martyres ad conflantiam hortarentur, & eosdem carceribus conclusos inuiserent. Quod si haec coniectura fallitur', certum
est: quod poli Clementem Euaristus dicitur titulos in urbe Roma diuisisse presbyteris apud Anastasium Bibliothecarium. Titulus autem quid aliud qua Basilica titulo crucis insignita. Nam & vi I m peratores praediis fiscalibus solebant titulos praefigere , quibus lectis, territi nominum auctoritate milites . aut praedones ab inuasione abstinerent: ita in aedibus, seu domibus, ad peragenda mysteria consecraris, venerandum religionis nostrae cha racterem inscribebant, ut constaret Deum hic adesse pret sentem, discerentque locum cultu impen- . siore venerari. Sic Pius Papa titulum appellat, domum Euprepiae,quam ipsa dederat Ecclesiae ut solemn es in ea synaxe Sagerentur.
Ac ne parochiarum ista in ciuitatibus diuisio,
240쪽
Liber sicundus. 2M quidquam unitati Christianae noceret, quam ut apicem perfectioniS prima saecula coluerunt, neue qui prebbyterorum regionalium curae credebantur, viderentur esse ab Episcoporum potestate reuulsi, hac ceremonia utebantur. QuotieS sacra resit uiis mysteria Romanus Pontifex obibat, toties fer mentum sacrum per omnes Ecclesias mittebat, utrum.
unius panis ab Episcopo profecti esse & comestio ne, omnes profiterentur se uni Episcopo tanquam patri adhaerescere,&se plures quidem habere paedagogos ted unum patrem, ut monet Paulus. Ethoe est, quod de Melchiade narrat Anastasius, Ahistilini
Hic secit ut oblationes consecrata per Ecclesias ex con-sicrata Di copi dirigerentur quod declaraturfermentum, .Innoς.epi. verum hunc morem elegantius exprimit InnΟ- tium.
centius epistola ad Decentium Eugubinum Episcopum, Desi mento vero quod die Dominica per titulos mittimus super e nos consulere moluisti, cum omnes λαclesiae nostra intra ciuitatem sint constituta, quarum pres
isteri, quia die ipsa propter plebem sibi creditam nobiscum
conuenire non possunt, iάcirco fermentum a nobis confoctum per Acol ibos accipiunt et i ste a nostra communione, maxime ista die non iudicent separatos. Concilij Laodi-eeni temporibus durasse adhuc hunc morem coniectamus, nam Canone I 4 constituit, Sane oblationes ad macem Eulogiarum per Jest talem Paschalem
ad alias parochim minime mitrι oportere.
Itaque ad exemplar Romanae Ecclesiae maiores quaeque ciuitates, ut Alexandrina. ab Episcopis fuerut in parochias distributae. Id ipsudeLutetiana