장음표시 사용
251쪽
tui De bonis oepossionibus Ecclesia ruincedebat, secunda Presbyteris, Diaconis &Clero tertia Templorum,& Ecclesitarum fabricae,quarta
pauperibus. Commoneo, inquit, vobis omnibus mihi contortibus monimentum hoc,υt de reditibus Ecclesie qua tuor partes fiant,quarum una cedat Pontifici ad sui Austentationem. Altera Presbyteras m Diaconis, momni Clero : tertia Templorum, S Ecclesiarum reparationi, quarta pauperibus, Or peregrinis.
Durauit haec partitio Bonorum Ecclesiasticorum aliquandiu & Episcopi pro consuetudine regionum tertiam vel quarta decimarum & Obuentionum omnium partem e parochianis Ecclesiis recipiebant, donec Ecclesiae auctae sunt plurima rerum immobilium accessione. Nam postquam ex praediis & villis satis habuerunt Episcopi, unde rueri dignitatem possent, tertiam illam obuen Mois num partem remiserunt tumque ceperunt bona Ecclesiarum & oblationes in tres tantum partes diuidi, quarum una ad Presbyterum, secunda ad pauperes, tertfa ad fabricam Ecclesiarum pertinebat. Et tamen tertia ista, quae ad Ecclesiae sarta tecta spectabat, seorsim seruabatur & Episcopo parochias lustranti tradebatur, ut prospiceret ruinis aedium sacrarum farciendis, si opus esset. Totam hanc disciplinam eximie illus rat Canon decimus quintus Concit. Aurel. primi, De his quae Parochiis in terris, vineis, mancipiis, atque peculis qui' cunque fideles obi derint antiquorum Canonum statuta struentur,ut omnia in Epi copi potistute consistant: de his tamen quae in altario accesserint, tertia Meliter Epycopis
252쪽
Libi ν secundas. 2 3 Ex quo Canone, vides omnia immobilia serua ta Episcopo, tertiam vero oblationum ideo illi tra.ditam. quod onus facrae domus itali aura dae atque ornandae in se reciperet. Cum vero aedes sacrae lane labe c ssent, δc nullos sumptus earum refectio postularer, liberum crat Episcopis,vel tertiam istam Ecclesiae eiusque sacerdotibus relinquere, vel in aliarum Ecclesiarum lacunas supplendas impendere. Ita definitum in Concilio Toletano 9. can. 6. Cum praeteritis sanctionibus notissimum habeatur, quae de rebM parochialium Ecclesiarum pars Di copo conferatur, opportune duxim in decernendum, ut si spiscopus tem Episse,pu.
tiam quam de rebus ei dem Fan hone Paterna sibi debι- tam nouit, aut ipsi Ecclesie, cuius res esse pateficit, aut al- , et '
teri Ecclesiim, cui elegerit conferre, decreuerit, licitum Mota s. maneat, i irrevocas li rotur eius siententia habeat. Postea vero cum sordes&auaritia meliora consilia corrumperet, neque tam aedibus sacris Ornan
dis quam propriis rebus augendis studerent Epis coporu nonnulli, decretum est in Concilio Emerit ensi, ne in posterum tertiam istam portionem P esules sibi vendicarent, neue aedium sacrarum cura apud ipsos resideret, sed parochorum unus- , quisque suae Ecclesiae reficiendae incumberet: secus vero ab Episcopo coerceretur. laci it Puic Concil.T
sancto Concilio, ut nullin prouinciae Lusitania Episopus ' '
sententi.e huius terminum excedat,nec a qualibet parochiana Ecclesia tertiam auferre praesumat, sed quidquid in lettia .bdς cc sequi potuerat, totum in reparationem ipsarum Ba- - '
silicarum proficiat. Omnes supradita presbieri qui vir-
253쪽
tutem habuerint, Epistopo suo placitum faciant ut reparare Ecclesias has intend int. Quod si facere distulerint ab Dissopo suo districti Ecclesias sibi creditas, ut ratio per
mittit, digne reparent: Ecclesiae tamen, quae mundiales res
nullas habent, osticitudine,intentione,O dillositione Visicopali, t ratio permisierit, habeant reparationem. Subinde vero cum parochiam presbyteri iri eandem sacrarum aedium sarciendarum incuriam incidissent,&auaritiae malo laborare viderentur, Concilium Toletanum decimum sextum tertiam partem obuentionum s acrarum Episcopis restituit una cum onere & debito,instaurandaru Eccle, coista τι. sia m. Ita enim Canone s. Unio nostrae adunationisiet i G Π s, decernit atque instituit, ut tertias quas antiqui Canonesile parochiis siuu habendaι Visi pis censuerunt, si eas exi-τ.tii, Eois. gendas crediderint, ab ipsis Episcopis diruptae Ecclesiae re 'P qissi pirenturAυero eas maluerint cedere ab earumdem Ecclesiarum cultoribus, sub cura m follicitudine flui 'Pontific
ν paratio eisdem adhibenda est Ba licis, me. Nec vero satis visum est Episcopis parochia nos Sacerdotes fortuitis obuentionibus fac raru oblationum dotare, vel etiam primitias& decimas illis in solidum contradere: verum ad munificentiae cumulum, ne quid sibi deesse parochi quererentur, villas ipsiit & praedia Ecclesiaru utenda fruenda commendabant. Quod liquet ex innumeris paene Canonibus quibus permittitur Episcopo, partem aliquam praediorum Ecclesiasticorum Clericis cedere, Agathensis Cocilis Can. 7. Aurelian. 3. can I7. Lugdunens α. cap. 1 Aurel. . c. 36. EPaOnesiS c. I .
254쪽
Sed maxime & clarissime apparet ex Agathensi canone vigesimo secundo. Vbi de parochianis presbyteris expressa fit mentio. Ciuitatenses, siue Dircebam presbyteri vel clerici, saluo iure Ecclesiae, rein Ecclesiise, sicut permisierunt Episcopi teneant : vendere
autem aut donare penitus non praeflum4nt,m c.
Nec mirum Episcopos primae aetatis de paro chorum commodo & ii ipendiis fuisse sollicitos. Agnoscebant quippe illorum studiis & laboribus praesulum vices suppleri, neque aliud esse parochos magnis alioquin, sed sine honore laboribus
occupatos, tristi insuper egestatis sarcina obruere, quam oculum quo visurus sis effodere, & manum amputare, qua ad operis alicuius molitionem tibi necesse est uti. Quis unquam pater undique rerum omnium copia circumfusius sinat liberos seruili constantia cum fame atque inopia luctata tuuis ferat tribunum, aut ducem cupediis ac voluptatibus solui,
dum miles etiam gregarius vix siliquis Ac sicco gramine vescitur. At Episcoporum filii sunt sacerdotes: quod si non illis, saltem milites & amici paulo dignitate inferiores. Merito ergo'in eorum rem & commodum inuigilant, sine quibus Episcopi esse non possunt, S: quorum ordine summoto, necesse est praesules e luat dignitatis fastigio ad ultima siacrae hierarchiae ossicia descendere. Excitabat itaque Episcoporum priscae illius
aetatis ,rouidentiam & affectum erga presbyteros necessaria eorum opera: sed maxime pietas & cha
255쪽
άι 6 De bonis oe posse sionibus Ecclesiarum, ritas, in quam peccat, quisquis sacerdotem squal. lore & sordibus plectit longe foedius.quam olim ab infidelibus & inimicis Christianae fidei ad metalla damnarentur. Sacram hanc non voluntatummodo, sed opum& fortunarum societatem inter clericos, suadebant Apostoli, e quorum Canonibus hoc Anathema in fratrum desipectoresein.Apost. erumpit. Siquis Episcv- Apresbter, cum sit aliqyis sex clericis egenaι, ea quie siunt necessaria ei non μνeditat, segregetur, sin aηtem perseueret deponatur, ut qui fratrem suum interfoc rit. Itaque occisi Deo sacerdotis reus est, qui egentem non pascit, de qui calamitatibus pressum Minopia squallentem cogit turpi mendicitate ho norem Ecclesiastici gradus Angelis verendum, prodere, & principem Christi dignitatem proca cibus lacessentium sannionum contumeliis obiectare.
De nouarum parariarum extructione , m dote. Tres Casse nouis paraeciis initium dederunt. Qua nccesesitate cogente ferent de nouo paraciae. Nobitium antiq*a in parocbos superbia. Archidiaconorum se cιlitas in atridendis paroebus.
REbus Christianorum feliciter compositis,& .
Dioecesibus iam suos limites habentibus no-
256쪽
'Lis r sicundus χ 7uas paro laias Utruendi, tres potissimum causse
cxtiterunt. Prima necessitas rusticorum. Secunda ambitio Magnatum & nobilium. Tertia lucrum. atque utilitas Praelatorum. Necessitate rusticorum compulsi Ptaesules nonnumquam parochias diuidebant,&nouas erigebant. Quado nempe,seu inaccessa montium iu ga, seu torrentes hibernis imbribus, de niuium liquatione collecti, seu lacu , aut stagna prohibe- .rent, quominus ex diuitis locis, & mapalibus, rustici in Ecclesiana maxima anni parte commeare adeoque cogerentur sacrorum mysterios um fructibus, S: praesidio diutissime defraudari. Ita in Capitulari Tolosano edito a Rege Carolo Caluo, anno 83 . Capitulo septimo. Vbi diu pentandum in
ait Episcopo, de nouarum parochiarum erectione, nec temere querelis popularium indulgendum. Ac si necessitati, eorumdem, oratorij quod Galli modo Succursum vocant constructione subueniri commode possit, abstinendum esse docet a nouarum Parochiarum erectione. o nec sit ira populi exegerit,urpioressant Ecclesi e, aut Autiantur altaria, cum ratione . auctoritate hoc faciant. Scilicet ut si longitudo,autpericulum aquae, aut duae, aut at cuius certa rationis, Telnecesitatis caclsepoposcerit,ut populus, Qua ciuiuo flexus infirmior mulierum videlicet, aut infantium, aut etiam debilium imbecillitas ad Ecclesiam principalem 'PR si no possit occurrere, dcc. Statuatur altare, si ita populo . complacet.'commodum fuerit, ne sine ratione sanda-sigetur, re parochia maneat indiuise:
257쪽
Sin vero ne oratorium quidem si Eciat, & tantum absint villh ab Ecclesia, & domo Presbyteri, ut ad Missas peragendas eo venire nequeat , ac rustici moroo periclitantes, non possint Sacerdotem accersere, qui sacro viatico confirmet mo .rituroS. tum certe censet nouam parochiam in
villarum confinio collocandam quando nempe sic longe est villa, ut presbyter illuc sine periculo ad tempus, & congrue non possit venire. Sin prae figcaussae postulauerimi, populus non conductus, neque cupiditate, delinsidia excitatus, sid rationabiliter acclamauerit, it Ecclusia illis feri Pre, Bler tib at
ordinaria. hoc Epistopaliter teste Deo in eoicientiae puri- rate cum ratione, m auctoritate sine intentione turpis lucri , mature, Consilio Canonico tractent, O milli
tati, ac baluti flubiectas plebis quaeque agenda sunt perge-
Secunda nouarum parochiarum erigendarum caussa petitur ex ambitione, aut certe pietate ΠΟ-
nobilium bilium. Nobiles plerumque longitudo itineris vexabat, & impediebat, quominus frequentiss-- - me lacris interessent, nonnunquam etiam in agro alieni iuris domini j ad Ecclesiam ventitare angebantur. Nam honorum & sessionum praerogatiuam Dominis locorum cedere cogebantur, quod durum semper, & molestum fuit huic hominu generi qui fastum exuere etiam presente Deoneiciunt: Adde quod non poterant pro arbitrio Clericos alieni territorij regere,& horas sacrorum pro siuo & familiae commodo moderari. Ea enim
258쪽
Til er secundus. a 'ambitio Sacerdotibus imperandi, Nobiliu pietate
sim per incestauit fecitque, ut dum facra adeunt non tam videantur Christo famulari , quam eiusdem ministris, ac Sacerdotibus, arroganter insultare, nec tam Regionem profiteri quam Impe
Itaque his caussis & rationibus pressi Nobiles parochias erigebant suis sumptibus & noua dote condicta, hinc Concilium Aurelianense 4. Si quuin agro poestulat habere Dior sim primum et terras δε- putet siuilicienter. Hinc parOeciae istie dicuntur con- inrit Au stitutae in domibus potentum eodem Aurel. . . - η εcan. 36. Hinc earumdem Ecclesitarum dominium, tam contumaciter olim sibi vendicarunt Nobiles,
quasi nil esset discriminis inter gratia patrocinij, & ius dominij quod videbimus agendo de iure
patronatus Hinc Ecclesias munitionibus & vallo cingebant,quod in castellare dicunt veteresCartae lex Ducis Monforth anno ixit. Ecclesias a Licis in- αώ ἡῖ eastellari prohibemus, in seruitutem redigi, imo etiam Nisui incastellatas dirui praecipimus vel seruari aiastris Episto-porum. Sed in fastris-in villis aborum dominorum Epistopi non posunt retinere tales munitiones. Tertia tandem de ultima caussa nouas erigendi parochias, fuit facilitas seu indulgentia Praelato rum &Arrhidiaconoru, qui & rusticorii precibus& suo interim comodo ducti, unam parochiam in duas partiebantur. Nam cum unusquisque presbyter diurnum commeatum & praeterea stipendium aliquodCircatici nomine, Archidiaconis de-
259쪽
beret. Imo vero Episcopis cum Synodum proficiscuntur quot plures erant parochi, eo lucra Mobuentiones Praelatorum & Archidiacono ru erant opimiores. Quapropter sit habendi cupiditate,qua
degeneres animi premuntur, nonnunquam Praesules infelicissime laborarent, facile sinebant se
in Magnatum aut cliam villanorum precibus inflecti , ut nouarum parochiarum erigendarum fa-n eniam, cultatem impertirentur. Unde Hincmarus Re Rem ni , mensis eam auaritiam & facilitatem coercendam monet capitulo 7. ad Archidiaconos presbyteros. Exprese inquit vobis in nomine Chrisι prae ipse, ut rusticanasparochiaspro alicuius amicitia mel petitiσ-ne, aut pro aliquo praemio non praesumatis confundere, nec iliuidere, neque Ecesesias illasquae ex antiquo presbyteros habere solit.e fuerunt, aliis Ecclesiis, quasi loco G pellarum non bubuciatis: neque Capellas de illis Eeelsis quibus antea subiectae fuerunt: ut per omne ministerium vestrum 'm quisque mesbum desici bar omnes Ecclesiaso' titulos, quae antiquitus presbteros habuerunt m C pellaue illis antiquitus μbieari, mihi renuntiate. c., disi. Vnde Capitulare Tolosanum supra citatum Σφ ψ 'V monet ut Episcopi, si quado parochias diuidunt,id faciant sine intentione turpis lucri. Addit vero Vt quia diuisione facta reditus antiquioris parceri qminuuntur, minuantur quoque sumptus & expens , quas pressbyteri eius Ecclesiae in receptandis Episcopis & Archidiaconis faciunt, de annuas praestationes leuiores ac moderatiores exhibeant: Secudum quod ubtraxerint cuilibetpresbytero deparochia
260쪽
Iiber sieran ueo distens quoque debita ab illo minio accipiant , O a teri qui, quod diuiditur a parochia fuscipit , si b hac ea
dem mensura oneraimponant. Hae ergo rationes constituendarum de nouo Q 'rxillis
paroeciarum ruerant cum autem rundarentur, paroeciam
primum illud obseruandum fuit, no minusquam '''dece villae & mancipia parocho ubi lubderentur. Nam ut Episcopos in pagis, ita quoque in domibus priuatis esse parochias Canones prohibuerui. Anicie Moportuit ergo congruam esse multitudinem, quae τὰ ό, 'populus dici de elle posset Tolet. decimum tex- ω P tum capite quinto. Ecclesia quae qque ad decem ha - maisb.&-μerit mancipia super se habeat sacerdotem, qaae me- yῆ' 'N'ro minus decem mancipia habuerit aliis coniungaιur Ecclesius. In dotandis vero parochiis decimarum , M oblatimum oblentiones non suffecerunt , nisi praeterea mansus adderetur. Sancitum est ut unicuique Ecclesia mansus integer abis; iabo seruitio attribuatur ere presbyteri in eis constituti non de decimis, neque de oblutionibus Delium , non de δε-mιbus, neque de atriis vel hortis iuxta Ecclesiam posivisneqse de praescripto mansio aliquod seruitium fuciism pra- ter Ecclesiasticum Concilium Uvormari ense ea n. s. Tros insi. Itaquoque Troste ianum can. 6. &in capitularibus t T,I aroli magni lib. i. c.st. ita etiam Concilium Mel ψήςς ' , dense canone 63. Sanctus Stephanus Rex Hungariae dote parochialis Ecclesiae sic constituit, Decem villae Eccle)ιam lib. αd cent qua duobus mansis mater legitur,apud Bonifi-ntu duabus mesis,totidemq; macipis dolent equom tu mento ex bobuι duobus vaccis,triginta quatuor minu -