장음표시 사용
271쪽
Anacletus Epistola a Patirarcha Rur Me .
. :α De bonis oe possessionibus Eccletiarum puluerem ac cineres libando, qui Galliarum Ecclesilas suo sanguine, ac sudore olim cementa
Nunc dicendum nobis quis locus fundando Episcopatui commodus,quae dos congrua Episcopalibus infulis, quae conuersiones & mutationes Episcopatuum, quibus caussis factae,unde Dioece ses non ut se extinctae, aliae de nouo creatae. De loco dicere adoriamur. Elegantes picturae,& simu lachra multo studio ingenioque elaborata, tenebras fugiunt Partem optimam formae ac pulchritudinis natura in oculis posuit quod ea pars praecaeteris, aut sit militudine,aut occultis ac latentibus illecebris aliorum ad se oculos trahit, adeoque ambiguum de incertum relinquunt, facti ne sint
Quia crgo nemo lucernam ponit sub modio, sed stupra candelabrum. Ideo dignitatum Ecclesiasticarum principem , lucem humani generis, facem Religionis ac pietatis Episcopalem honorem oportuit loco nobili, excelso & illustri consistere.
Ideo Episcopos poni nefas esse duxerunt veteres nisi in amplis, &spatiosis ciuitatibus. ne locorum ignobilitate dignitas tanta vilesceret: & veloci maiestate informati docerentur homines, de Episcoporum gradu, ac infulis magnifice semper
Pseudo Anacletus in Epistola, ad omnes Episcopos, de Patriarchis primatibus & reliquis vetat
272쪽
in pagis illis & Castellis haerere Episcopos, sed in
maioribus tantum,ac primariis ciuitatibus, sue dignitatis thronum collocare.
Hanc Anacleti constitutionem, Patres S Consilia confirma rut,freti praesertim Apostolicis Pau- ,... livoribus, qui quidem iubetTitum Episcopos in- iis, a. 'dsistituere, non quidem per oppida &vicos, sed per ' 'i ciuitates. Concilium Sardicense Canone sexto, Concit.S,Dhanc legem censet non posse sine detrimento 'tantae dignitatis violari. Licentia vero danda non est ordinandi Episcopum , aut in vico aliquo. aut in modica aliqua tauitate cui sufficiat dinus Presbyter, quia non ean cesse Episcopum fieri, ne vilestat nomen re Epi opiauthorios: Concilium Laodice num Canone 16 Condit. Concit. Africanum Canone 41. Eleganter in hanc ' 'μ sententiam dixit Leo magnus, Epistola 87. Eρ o- palia gubernacula nonnisi maioribus populμ res equen- L O itioribus ciuitatibus oportet praesidere: ne quod San Aiorum s 1 Patrum δuinitus instirata decreta )etuerant, viculis σροysessionibus, velobscuris, m solitarijs municipiis tribuatur Sacerdotale fastigium: so honor cui debent excellentiora committi, ipse ui numerositate milestat. Quamobrem cum Stephanus olim Emeritensis
Episcopus , iussu& flagitatione Vuambae Regis Hispaniae impulsus, in Suburbio Toletano in Ecclesia Praetoriensi sanctorum Petri & Pauli, Episse
copum , praeterniorem &consuetudinem Ecclesiae instituisset, ipse eius facti poenitudine ductus patres Concilij Toletani duodecimi cum lachrymis adortus est , reniamque labefactatae disci -
273쪽
De ιοη hJr possessionilus Ecclesiarum plinae precatus. Quod factum omnes Episcopi eo
concilio collecti improb runt, ac summouendos censuerunt Episcopos, non modo ab eo suburbio, sed ab aliis quoque obscuris ac ignobilibus villis, in quibus per voluntatem Uuambae Regis fuerant instituti. Dicit enim ita Cocilium de Stephano loquitur, e violentia principali imput umμι He, et Gnmonasterio Villulae Aquis n qua venerabile corpus sancti Pimensi Confessoris debito quiescit honore, nouam Εριρο
calis honoris ordinationem esceret. Ει ideo quia indistrato, σfacritimo a en ι iniustis Gambae Principis iussionibus parens, nouam iniustam istic Tontis calus sidis praebetisnem induxerit, ibi Canonicae institutιo id fieri omnimodo ratione refellit, ρr.edictus idem vir prostratus humo medicamine no stra praecepit, clo sibi dari veniam petiit, i quid potissimum oporteret feri de persena eiu , qui illic ordinatus fuerat nostri oris sententia decernendum poposcit. Et quibusdam verbis interiectis, quibus proferuntur in medium Veterum Patrum,. ac Conciliorum sententiae, de maiestate& nobilia' late sedis EpIscopalis, tandem Patres ita concludunt. Vi in locum Viliaia supradictg quis. Deinceps sedes Discopalis non maneat, neque Epistopus illic et l-tra conjtituendus existat: luctamen buniuidis qui contra maiorum decreta istic videtur institutus fuisse Dis pus, nullis canonum erit aa condemnationem sui siententi, , v ostendus: quia non ambitione ,sed CPrincipis impulsione ilMonstitit ordinatus. Et ideo hoc ιlli remedium humania talis conceimus, ut in sede alia decedentis cuiuibbet Episcopi transacatur, r pradictus locus ub tuonastica dein
274쪽
Tiber straxias 2yscepcinstitutione in usurus, non scopali ultra privilegio sectus, sed sub Abbatis re bimine sicut bucusquefuit,
Eiusdem generis de conditionis filii decretum, quod Iactum est in Concilio Parisiensliquarto ad- uerius Promotum quendam Presbyterum. Eumenim summi gradus insolenti cupiditate flagrantem , & maiorum infularum desiderio pressum 2Egidius Episcopus Remensis in Castro Dunensi, qui vicus est in Dioecesi Carnotina Episcopum ordinauerat, & in facultatis Ecclesiasticae possensionem miserat. Cuius facti monitus Episcopus Carnotensis inomine Pappolus querelam edidit apud Patres Concili j Parisiensis quarti, qui omnes expellendum castro Dunesi Promotum Presby terum censuerunt,& omni ossicio ac functione Episcopalis ordinis interdicendum. Ita vero loquuntur patres Concilij Parisiensis ad AEgidium coneil. p. Dominus Pappolus Episcopus ediocritati nostae detulit inquerelam, in castro D sinensi, paraecia d nique Camο- ir: P tina, quod castrum nec ad territorium ciuitatis veprae,nec ad υestram Prouinciam manifestum est pertinere, a vobis
contra omnem ratIonem, contra canonicam discipli-
nam Episcopum consecr fit licet sicundam pri abeati*morum Patrum Decrera potuit ' uiuimo A exces*s in vestra iniuria acerbius coerceri sed nos caritatisium ' sh; abiit=buantes beatitudini mestra indicamin, ut Pre γ'rum sum nomine Promotu,qui omissa seueritate canonica a vo' tisiso torri. bis dicitur tam temere consecratus , ut iuste debeat de
275쪽
sanxerunt, ad vos euocetis, detvobiscum retineatis, tiηιuriam nec 'Ecclesirae , nec Sacerdoti fluo ulterius debeat
Itaque singulare priuilegium fuit Castri Lau-ouis, Ligdunensis,cum in eo loco, cui splendor nomenqueduno Castro Ciuitatis deerat Beatus Remigius Episcopum inpraesectus 1tituit. Ut vero hoc praestaret,Beatissimum Antili
tem duo potissimum impulerunt. Primo insitus hominum unicuique, amor soli natalis &desiderium honestandi, ac illustrandi eius loci in quo
fuerat educatus : nam primores annos, ac rudem
ritia. 44. infantiam Lauduni transegisse Re gium, testis in istuc. Flodo ardus Historiae Remensis, libro primo p capite decimo quarto. Secundo incitabat eum, ad hoc opus, Dioecesis suae amplitudo, cui regendae atque lustrandae vix unus sufficere poterat Episcopus. Idcirco fretus auctoritate Concili, Africani, Hinem,su, Vt ait Hincmarus Remensis in opusculo ues Capi- oh. ul: tulorum ad Hincinarum Laudunensem,illic Epis .is C p xui. copum instituit. Quae vero fuerit auctoritas Concilij Africani, qua usus Remigius Laudunensi Castro Episcopum ptaefecit non video. Nisi quod in Codice Canonum Ecclesiae Ahicanae, ex Concilio Carthaginensi sub Honorio &Theodosio refertur Canon de plebibus, quae nunquam Episcopos habuerunt. Quo Canone licentia datur histia ερου. nouo Episcopos instituendi, ubi nunquam fue runt,cum Decreto Concilij plenarii uniui cuiusque' Prouinciae,& Primatis,atque consentu eius, d cu'
276쪽
Libor siecunJus. ius Dioecesim eadem Ecclesia pertinebat , ηρεσχεν
Placuit illud , mi plebescitve nunquam Episcopos proprios babuerunt nisi ex concilio plenario maiuscuiusque Prouincise , S Trimatis atque consi Uu eius, ad cuias Diomesim eadem Ecclesia pertinebat, ecretumserit, minime
accipiat. Itaque si Hinc maro credamus probabile est non ante Diuum Remigium Episcopum Lau. duni posuisse, quam Episcoporum comprouincia - .ium suffragio res ea probata fuisset. Quod vero fuerit istud Concilium, nulla antiquitatis vestigia produnt. Sigibertus Gemblacensis noui illius Episcopatus exordia Sc Gene baudi primi Laudunensium Episcopi consecrationem si ' u . resert ad annum quingentesimum, hoc est fere 2 in motu decem annis ante Concilium Aurelianense pri mu . Quantum vero loci conditio Episcopatum illustret, fit quam ceteris longe ignobiliores essent hi minorum gentium Episcopi,iatis prodit scomma ab Hinc maro Remensi coniectum in Lauduianensem Episcopum, quem a loci tenuitate quasi per fastidium & contemptum appellὸς, Episto herilari, pum oppidanum, Je vrdicitur excreuisiti de pusillo Opeuio
magnus apud te oppidanus Episcopus. Licet vero in Castris minoribus non fierentypiscopi, tamen castella quaedam olim fuerunt quae essent veluti capita regionum , & prouincia
277쪽
118 PDe bonis m hossionibus Ecclesiarum, rum, in quibus Episcopi sedere poterant. Huiu semodi Castri mentio est in subscriptionibus Concilij Calcedonensiis, parte secunda, actione tertia, ad cuius calcem subscripsit quidam Noe Episco conrilium pus Cephae C ill hi, quid autem Cepha Castellum k i r i. nisii maius aliquod, atque instignius castrum,siubh' quo plura alia consistunt, cuius generis plura iunt apud TectosageS. Neque tamen asserendum tam rigidam fuisse hanc legem&disciplinam Ecclesitae, ut nunquam omnino in minoribus pagis Episcopi ponerentur. Plerumque enim legem hanc infregit priuata Regionum , ac Prouinciarum consuetudo Quot iis Oriente Episcopatus in exiguis vicis,quorum memoria neque apud recentiores, neque apud antiquos Geographiae scriptores reperitur. Res ipsa patebit percurrenti Conciliorum subscriptiones, uae in Graecia ha otia sunt. Imo vero solemnentuisse apud A rabes, & Cyprios morem refert SO- lib.ν. Histo-s me nus Historiae Ecclesiasticae lib . cap. 19. ut in villis ac pagis omnibus Episcopi instituantur: cum e contrario in Scythia, unus tantum per uniuersas socies hu, ciuitates praesideat Episcopus qui in urbe Tomen.
si sedem habet, ut refert idem Solomenus ib 6. cap. 2 a. Quin etiam in Occidente obscuri nominis pagi ae villae ignobiles , Episcopos habuerunt quot exiguae Dice cesses sub Romano Pontifice aut quis putet ostia Tiberina olim florentem, &locupletem fuisse diuitatem
In Concilio Arelatensi primo subscripsi,
278쪽
Gregorius quidam Spiscopus de loco qui est in
portu Romae. Locum Vero istum sine nomine inum.
fuisse ciuitatem nobilem & superbam nemo cogitabit.
Vt autem ad maiestatem Episcopalis fastisij
retinendam, prospexerunt patres, ne in locis obscuris ac tenuibus pagis, Episcopi crearentur ita& sanctissime edixerunt, ne in quavis ciuitate duo Episcopi esse possent, quia ut orbis duos soles non patitur, ita una dioecesis duos Episcopos non admittit: unde si qui Episcopali titulo insignes ex haeretica prauitate ad rectam & Catholicam doctrinam commearent , illi titulo Episcopali deposito in Chorepiscoporum ordinem ebis ;i κε
descendebant liquet ex Concilio Regiensii cano- gense annon ς Quod ergo in quibusdam chismaticu magis,quam 'b ' '' hrreticis recipiendis mcanum Concibum statuit a singulis per territoria sua, hoc etiam praesens conuentin in hoc statuit ab omnιbus debere struari. Id est i cuicumque de fratribus tale aliquid caritatis consilia dictauerint, liceat. ei unam parochiarum suarum Ecclesiam cedere , in qua aut Chor scopι nomine , ut idem canon loquitur , aut peregrina , ut aiAnt , communione foueatur. Ac ne antiquae dignitatis iura retinere viderentur aut dioecesis appareret in geminos Episcopatus scissa , eodem concilio decretum est. Ne unquam in ciuitatibu3, vel sub Episcoporum ab entia , Uferre praesemat, nee ordιnare vel ultimum Clericum , nec in ea quidem Ecclesia , qua illi cuiuscunque misericordia ferii attritata. Nec Θθι Episcoporum,
279쪽
iso De bonis oe possessionibuι Ecclesiarum,
vel succedente aetate assumpto , in rudimentis suis huic in aliquo , quasi pro aetatis reuerentia , eedere liceat. Nec usquam ipsi quidquam de Episcopalibus o ciis υμν pare, praeterquam in Ecclesia, quam cuiusquam misericordia fuerit indeptia : In qua ei solum Neophyros con
firmare. oe ante presisteros serre concedit Dr.
Cum ergo in una Ciuitate duo Episcopi esse non possint, sitque haec dignitas societatis impatiens, videndum qua ratione soluantur dubia duo, quς ex Conciliis Hispanicis occurrunt. Primuest de Ouedo quae dicitur Ciuitas Episcoporum. Secundum de pluribus Episcopi eiusdem dict-Cone. To' ce sec. s ac ciuitatis, qui quidem in Concilio Toletano tertio simul subscripsisse reperiuntur. Quippe in subscriptionibus illius Concilij reportas plures in eadem Civitate I piscopos, numero de cimo sexto iubscribit Neu fila Tu dc nsis Ecclesiae Episcopus & alius numero quadragesimo nono eiusdem Ecclesiae Episcopus subscribit cui nomen Gardingus. Similiter Pantar/us Ecclesiae Braccarensis Episcopus , refert se subscribere tam suo nomine, quam pro fratre suo Nigisio Episcopo de Ciuitate Luci, & tamen eiusdem Lucensis Ciuitatis alius reperitur subscripsisse nomine Beccilla numero quadragesimo leptimo. Item duci reperiuntur Dert Osianae Ecclesiae F piscopi, Iulianus dc Froisclus numero 43. dc quadragesimo quarto. Praeterea duo reperiuntur Episcopi Portula censes, Conlhintius qui vigesimo septimo loco sub
scripsit, & Argio uitus qui quinquagesimo primo.
280쪽
Liber secundus. 26 ICui dubitationi illus frandae multa proferri possunt, primum est fieri potuisse ut aetate fessi & vulneribus fidei caussa acceptis debilitati, praesules alios sibi adsciuerint in subsidium, quibus nominis sui ac
dignitatis partem aliquam indulgerent. Secundum est , plures esse posse eiusdem nominis Ciuitates, ac proinde eos qui prima fronte uni& eidem urbi prae fuisse videntur duas reuera distinctas ac discre pantes rexisse dioeceses. Ita in Lucensi Nit gesto de Beccita Lucensi nominum fallit similitudo. Duae quippe sunt Ciuitates Lucum nomine, Una in Ga loecia sub metropoli Braccarensi cui praefuit Nitigi sius , qui propterea eodem textu subscripsit, cum
Pantardo Ecclesiae Braccarensis metropolita. Altera Ciuitas Lucensis sita est apud Astures,cui praefuit Beccila. Tertio addi potest quod ex Roderico Toletano Rodetieus
elicitur lib. secundo de Rebus Hispaniae cap. quar- ιό 'I' ζ.to, nempe Leouigildium Hispaniae Regem Arriana P tabe infectum, de Catholici nominis ac fidei odio
furentem Catholicos omnes Episcopos suis sedibus eiecisse, atque ibidem in eorum locum Arrianae perfidiae insanos vindices suste cisse. Uerum cum eius facti poenitudo subiisset, moriens filio mandauit ut Episcopos ab exilio reduceret, Se suis iterum sedibus ac dignitatibus postliminio instauraret. itaque ste caredus & Reliῆionis memor 5: paterni mandati, Catholicos praesules ad sua gubernacula re uocauit, iussitque omnes Arrianos fidem Catholicam profiteri. Cum ergo plurimi ex Arrianis Epi-