장음표시 사용
281쪽
16L De bonis S possissionitas Ecclesiaram,
scopis, suae perfidiae renunciassent, ne dignitatis suae iactitram paterentur, aequum visum est Ecclesiae illis nomen & gradum Episcoporum relinquere, ac unam & eandem Dioecessim duobus simul praelatis committere. Huic vero coniecturae, quin potius historiae lucem adfert solemnis abiuratio Arianismi, quam ediderunt Episcopi eiusce factionis in Concilio Toletano tertio: in hac enim abiuratione plures reperiuntur ex iis, qui unam dc eandem sedem occuparunt, Gardingus Tudensis Episcopus, Frois esus Dertosanae Ciuitatis Episcopus, Beccita Lucensis Episcopus, qui cum Arrium eiusquefienessim eiura Dsent, retento Episcoporum nomine, Concilio Toletano postea subscripserunt. De Recaredi Fide ac Pietate qua in eodem Concilio ipse Arrianismum Rodericus execratus cst lege B odericum Santitim Historiae
Quod ad Ouctum, siue ouedum pertinet, quae dicitur ciuitas Episcoporum, leuis est dissicultas Non
enim idcirco Episcoporum ciuitas est appellata, quod eius gubernaculis plures olim Episcopi prae tuerint, sed quod ipsa o lunasylum fuerit ac receptaculum Episcoporum Nam cum Asturiarum partem Arabes expugnassent,& Episcopos suis eiecinsent sedibus, illi miseri atque exules Ouetum sese
conferebant & territorium Ouetense inter separtiebantur, cuius partem Unusquisque sibi regendam assumebat, hoc autem contigisse refert Rodericus Toletanus circa tempora Adelphon si Regis.
282쪽
De Episcopatuum progressu ac mutatione.
RErum earum quae naturae ambitu continentur imperitia laborantes, & qui animi deside ignorantia feriantes, solis omnia oculis metiuntur, illi vana rerum specie ac imagine delusi, syderum fiontes vultusque mutari autumant, & stellas, quibus cum inconstantia mortalium, nihil est commune, nisi quod testes sunt leuitatis humanae, in mille
Ita imaginantur solem modo iracundo rubore suffundi,modo senescenti pallore albescere, modo scintillis purioribus ardere, modo concepto penitus igne inflammari. Et tamen errores sunt oculorum non mutationes syderum . adeo inconstantiae morbo laboramus, ut hanc etiam labem aeternis rebus& quae sua sorte & prae- nesciunt, ea nostro vitio fatis ac senectitii summittuntur.
Consimili prope ingenio sunt, qui Ecclesiam, qua nil firmius ac constantius fingi potest, & parem
fere est cum auctore suo sortita aeternitatem, rerum humanarum vicibus agi ac volutari existimant, &Imperia ac Respublicas suam in facra ac mysteria leuitatem tranSfundere. Ideoque propagines Episcopatuum, pr rogatu humana cogitatio inspiret, rogatiua verti ac immutari
283쪽
uas sedium, ordinem & honorem Cathedrarum: non in alium fontem quam in urbium maiestatem& amplitudinem referunt, quasi vero Deus non alia quam hominum luce splendeat, & quam Pontificum suorum infulis maiestatem Christus impressit, eam a saeculi quam fastidiuit opulentia & vanissimo ambitu coactus sit mendicare. Ne vero dissimulare quidquam hac in parte via
deamur, exponamus quae siti Politicorum & alioru, qui his aduersantur opinio, circa incrementa,progressus, dignitates ac conexiones sedium & Cathedrarum maxime circa Metropoles, Primatias & Episcopatus,nam cςteros gradus libens praetermitto: ut ex rationum utriusque partis inspectione dece nat lector,quid sibi hac in contentione credendum
Qui ergo Ecclesiam imperiorum fatis seruire dicunt, illi tedium omnium dc Cathedrarum dignitatem e ciuitatum luce, & magistratuum in illis re-ssidentium honore metiuntur. Nam Patriarchatus ideo Antiochi constitutus quod illic sedem haberet pnefectus Pr torto Orientis. Ideo Carthago in Africet metropolim euecta quod sedes esset praefecti Praetorio Africae. Ideo Alexandriae Patriarcha collocatus, quod ibi presectus AEgypti seu Augustalis moraretur. Olim inquiunt Firmium caput erat Ecclesiarum Illyrici,at postquam praefectus Praetorio Illyrici inde sedem mouit & Thossalonicam profectus est,in eam quoque ciuitatem matellas Ecclesiae pristina sede abdicata commeauit. I ta Iustinianus Novellai I. collat. 2. tit. 6. Postea autem ρι-
284쪽
iitinis temporibus eiusdem locis devastatis Anannius praese Ius Traetorio de rimitana ciuitate in Thessalonicam profugus venerat, tum ipsim praefecturam σ Sacerdotalis honor secutus est: Et Thessalonicensis Epiλο- pus, non flua auctoritate, sed sub umbra praefecturae me
Addunt praeterea Arelatensem urbem, quam ideo sortitam volunt Primatum Galliarum , quod
in ea resideret praefectus Praetorio Galliaru . His accedit exemplum honorue sedis Constantinopolitanae; quae non alio titulo eam, in qua tot saeculis floruit maiestatem adepta est,quam quod Imperatoris throno fulgeret, & ex ea nutus ac oracula Principuin caeteras Orientis partes funderentur. Attam e notandum Arelatensii Episcopo Narbonense de Vien nense Prouincias ablatas fuisse,& suos Metropolitas, succedentibus saeculis habuisse,ut Ecclesiaru regimen, ad natiuam ciuilis administrationis legem Armaretur, & desineret Arelas esse caput Ecclesiarum postquam desiit esse caput ciuitatum.
Et certe omnino ex arbitrio dc voluntate Principum saecularium pendere sedium gradus ac dignitates la olim videtur Decretum. Nam eu Basilaei Maadytorumque ciuitates suis essent Episcopis orbatae, velletque Metropolita Heracleensis A adytorum Episcopum consecrare, quia Madytorum ciuitas erat intra Metropolim Heracleensem , & unus ex eius Episcopalibus, si literque Metropolita Ancyranus consecrationem sibi vendicoet Basileensis: niterentur amplius Canone duodecimo Con-
285쪽
266 ID. hoη i. t sionibus Eoi l si rum 'cilii Calcedonensis, Decretum est ab Imperatore Alexio Comeno. Praesente bnodo commμnsae I fa gio decernente , ut Imperatori permissum sit praesidentiae thronum Ecclesiis largiri γ tam Discopatus, quam. Archiepisiopatus in Metropolis erigere, quaeque pertinent ad electiones in his faciundaε ceteraque recte comstituenda pro libitu suo dissonere citra vllum Canonis Ail .m4, ct impedimentum. Ita refert Balsamon apud Leun A. .-μ' clauium tomo primo Iuris Orientalis libro secundo oἡ ἡάl. NQVς rum Imperatoriarum. liba.p.111. QuiS Vero neicit postremis illis temporibus soli tos Graeciae Episcopos adire Imperatorem & apud eum Metropoleωn iura & praerogatiuas exambire,
ut hoc pacto soli Constantinopolitano Episcopo
subessent, & ab eodem consecrarentur. Unde in pluribus nomen nudum & inane Metropolitarumhqrebat, cum nullas haberent Dioecesses libi mancipatas. Quam ambitionem repressi idem Comenus, adiecitque, ne in posterum cuiquam liceret Metropolitam se profiteri nisi quem Imperator citra preces & proprio motu tale'ὶ nominasset. Eam opinionem, quae politicae dispositioni Ecclesiam obnoxiam facit, fauet prouinciaru &Dlce cese n partitio. Nam in Gallia septemdecim Pro
uinciae tot conficiebant Metropoles. Uerum reuulsis ex vasto illo & illustri Gallorum Imperio nonnullis Germaniae partibu imminutus quoque fuit Metropoletin numerus, & tandem aliquarum postea accessione auctusac locupletatus. Eam dispositionem
286쪽
Liber secundus. 267tionem Ecclesiarum iuxtam urbium dignitatem de politica in Prouinciarum distributionem probat
exacte Canon decimus sextus Calcedonensis, Syno. di cuius verba sunt. Si quaeubct ciuitas per authoritatem Imperialem renouata est aut si renovetur imposterum ciuilibus oe publicis ordinationibus etiam Ecclesiarum siequatur ordinatio. Adde Canonem 1. Taurionensis Synodi de controuersita inter Arelat. . ScViennensem,ubi decernitur quod Episcopatus Prouincias sequentur. . Ex his omnino concluditur Dic ceseoen propaginem & ordinem ac feriem, ex Politici liatus in-ltitutione esse repetendam. Quam sententiam confirmant ea quae Anactetus, seu quis alius recentior eius nomine perlonatus, de sedium disteretia conscripsit'. nepe sedes pro Iudicioru & tribunalium
maiestate ac splendore distributas. Vbi enim supremi iudices erant ad quos ab inferioribus sententiis erat prouocatio, illic Primates censet constitutos: in iis vero urbibus, ubi erant minores iudices ibi sedisse Metropolitas, tandem, ubi ComiteS reliderent illic Episcopos fuisse ordinatos. Inuenio de alia ratione caussaque ordinem & se--iem Episcopatuum adornatam: Quippe Harpse' clitori doris Aldius ex Chronicis Thomae Ruidburni refert Thomae quod Dunuallo Molimcusis. Britonum Rex re incepta Religione Christiana, uniuersos superstitionum antistites suis sedibus ciecit, de in eorum locum
Episcopos atque Archiepiscopos suffecit : quibus
omnes istorum assignauit facultates, cum hoc ta-
287쪽
Lues ' pDε bonis oe hospessionibus Ecclesiarum,
rum, in quibus Episcopi sedere poterant. Huiussmodi Castri mentio est in subscriptionibus Con' estis Calcedonensiis, parte secunda, actione tertia, ad cuius calcem subscripsit quidam Noe Episco Cono tum pus Cephae lli. quid autem Cepha Castellum Phu' . nisii maius aliquod, arque insignius castrum, subh' - quo plura alia consistunt, cuius generis plura iunt apud Tectosage S. Neque tamen asserendum tam rigidam fuisse hanc legem &disciplinam Ecclesiae. Vt nunquam omnino in minoribus pagis F piscopi ponerentur. Plerumque enim legem hanc infregit priuata Regionum , ac Prouinciarum consuetudo Quotis Oriente Episcopatus in exiguis Vicis,quorum memoria neque apud recentiores, neque apud anti quos Geographiae scriptores reperitur. Res ipsa patebit percurrenti Conciliorum subscriptiones, quae in Graecia ha otia sunt. Imo vero solemnem fuisse apud A rabes ,& Cyprios morem refert S tib j. Histo- simenus Historiae Ecclesiasticae lib . cap. 19. utintata' ' villis ac pagis omnibus Episcopi instituantur: cum e contrario in Scythia, unus tantum per Vm uersas besEhti, ciuitates praesideat Episcopus qui in urbe Tomen- sedem habet , ut refert idem Sosio menus, lib g. cap. La. Quin etiam in Occidente obscuri nominis pagi ae villae ignobiles , Episcopos habuerunt quot exiguae Dioecesses sub Romano Pontifice 3 aut quis putet ostia Tiberina olim florentem, &locupletem fuisse ciuitatem
In Concilio Arelatensi primo subscripsi.
288쪽
Gregorius quidam 'Episcopus de loco qui est in
portu Romae. Locum vero istum sine nomine nium. fuisse ciuitatem nobilem & superbam nemo cogitabit. Ut autem ad maiestatem Episcopalis fastigij retinendam, prospexerunt patres, ne in locis obscuris ac tenuibus pagis, Episcopi crearentur ita& Lanctissime edixerunt, ne in quavis ciuitate duo Episcopi esse possent, quia ut orbis duos soles non patitur, ita una dioecesis duos Episcopos non admittit: unde si qui Episcopali titulo insignes cx haeretica prauitate ad rectam & Catholicam doctrinam commearent , illi titulo Episeopali deposito in Chorepiscoporum ordinem ebish; κε
descendebant liquet ex Concilio Regiensi cano- gense annone 3 Quod ergo in quibusdam chismaticis magu, quam 'Τ --'''i'hrreticis recipiendis Nicaenum Concilium statuit a singulis per territoria sua, hoc etiam praesens conuentus in hoc statuit ab omnibuι debere sieruari. Id est yt cuicumque de fratribus tale aliquid caritatis consilia dictauerint, ticeat. et Ῥnam parochiarum suarum Ecclesam cedere , in qua aut Chorepiscopi nomine , Ut idem canon loquitur , aut peregrina , ut aiunt , communione foueatur. Ac ne antiquae dignitatis iura retinere viderentur aut dioecesis appareret in geminos Episcopatus scissa , eodem concilio decretum est. Ne unquam in ciuitatibu3, vel sub Episcoporum ab entia , offerre praesumat, nee ordinare vel ultimum Clericum , nee in ea quidem Ecclesia , qua illi euiochnque misericordia fuerit attritata. Nec sti Episcoporiιm,
289쪽
αεo De bonis oe possessionibuι Ecclesiarum,
vel succedente aetate assumpto , in rudimentis luis huic in aliquo , quasi pro aetaris reuerentia , cedere liceat.
Nec usquam ipsi quidquam de viscopalibus officiis υμν
pare, praeterquam in Ecclesia, quam cuiusiquam misericordia fuerit indeptus : In qua ei solum Neophros con-frmare. ante presisteros offerre conceditur.
Cum ergo in una Ciuitate duo Episcopi esse non possint, sitque haec dignitas societatis impatiens, videndum qua ratione soluantur dubia duo, quς ex Conciliis Hispanicis occurrunt. Primuest de Ouedo quae dicitur Ciuitas Episcoporum. Secundum de pluribus Episcopi eiusdem dioe-Cone. To' ceseti s ac ciuitatis, qui quidem in Concilio Toletano tertio simul subscripsisse reperiuntur. Quippe in subscriptionibus illius Concilij reportas plures in eadem Civitate Episcopos, numero de cimo sexto iubscribit Neu fila Tu densis Ecclesiar
Episcopus & alius numero quadragesimo nono eiusdem Ecclesiae Episcopus subscribit cui nomen Cardingus. Similiter Pantar/us Ecclesiae Braccarensis Episcopus , refert se subscribere tam suo nomine, quam pro fratre suo Nigisio Episcopo de Ciuitate Luci, & tamen eiusdem Lucensis Ciuitatis alius reperitur subscripsisse nomine Beccilla numero quadragesimo septimo. Item duo reperiuntur Derto sanae Ecclesiae F piscopi, Iulianus& Froisclus numero 3.&quadragessimo quarto. Praeterea duo reperiuntur Episcopi Portula censes. Constantius qui vigesimo septimo loco sub
scripsit, & Argio uitus qui quinquagesimo primo.
290쪽
Cui dubitationi illustrandae multa proferri pol sunt, primum est fieri potuisse ut aetate fessi de vulneribus fidei caulsa acceptis debilitati, praesules alios sibi adsciuerint in subsidium, quibus nominis sui ac
dignitatis partem aliquam indulgerent. Secundum est , plures esse posse eiusdem nominis Ciuitates, ac proinde eos qui prima fronte uni& eidem urbi praefuisse videntur duas reuera distinctas ac discre pantes rexisse dioeceses. Ita in Lucensi Nit gesto de Beccita Lucensi nominum fallit similitudo. Duae quippe sunt Ciuitates Lucum nomine, una in Ga loecia sub metropoli Braccarensi cui praefuit Nitigi sius , qui propterea eodem textu subscripsit, cum
Pantardo Ecclesis Braccarensis metropolita. Altera Ciuitas Lucensis sita est apud Astures,cui praefuit Beccila.
Tertio addi potest quod ex Roderico Toletano Rodetieus elicitur lib. secundo de Rebus Hispaniae cap. quar- iis IIui'. to, nempe Leouigildium Hispaniae Regem Arriana .ri P tabe infectum Catholici nominis ac fidei odio furentem Catholicos omnes Episcopos suis sedibus eiecisse, atque ibidem in eorum locum Arrianae perfidiae insanos vindices suste cisse. Verum cum eius facti poenitudo subiisset, moriens filio mandauit ut Episcopos ab exilio reduceret, & suis iteram sedibus ac dignitatibus postliminio instauraret. Itaque ste careaus & Relisionis memor & paterni mandati, Catholicos praesules ad sua gubernacula re uocauit, iussitque omnes Arrianos fidem Catholicam profiteri. Cum ergo plurimi ex Arrianis Epi-