장음표시 사용
351쪽
nuari j .dcab Hobis Hobarii nua cupati sunt filii Daius
tem accesserunt Marchionum. Comitum A: Baro num tituli. De quibus consulendus Cui acius ad librum primum de Feudis rit. primo ubi nominum istorum origines expendit. Caeterum Mansi Indominicati, neque cum onere census prae tandi tradebantur, neque eos ad colonariam conditionem dabant Nobiles, sed ipsos sua cura, arque impendio in arabant. Vnde cum in ceteris in an forum generibus Mansuarius reperiatur hoc est qui mantum conducit certis conditionibus colendum, utendum, fruendum, soli mansi Indominicati sine Mansuatio erant: propterea quod non elocarentur, sed ab ipsis Donis colerentur. Hoc vero liquet ex Almo ino, apud quem Carolus Caluus in Italiam profecturus tributu m super singulis Maniorum imponit, ita vitam Dominus mansi, quam mani uariuSonu Sin - ter se tributi pendendi partiantur. At eo loco mansi Indominicati nullum habent mansarium, sed soli seruiles, atque ingenuites Itaque indOminicati erant , qin mantuariis non clocabantur,
sed quos ipsi met Domini prie diorum suo labore,
atque opera colebant verba autem Aimonii sunt concitaui naus. Vbi de distinctione mansorum a nobis actum est. Sed ut requirendi taedium sum mouea pauca repeto ex libro quinto capite trige simo quinto. Icilicet ut de ma is in o nicatis solida
de censu Dominico, m quo tuor de facultate mansuari,
352쪽
Liser tertius. 3i de manso mero struili duo denarii de censu Dominico, σὰuo de facultate m insarsi. Mansi vero Ingenuites dicuntur, quos Domini praediorum colendos tradebant hominibus ingenuae . seu liberae conditionis, quibus unu prae-
eraei in an larius quI certum centum , leu pensionem, siue nummariam , siue frumentariam Do mino fundi, ac praedij persoluebat. Eodem modo Seruilis dicitur,qui per seruos colitur, qui ita glebae inii sunt, ut ab ea auelli non possint , & ne- quidem cum Dominorum voluntate in alienum fundum transferri: his quoque praeerat mansuarius, qui collectis & receptis fructibus conditionibus a Domino dictis sese liberabat. De Mansis Barscalcis rara mentio fit in anti- Mansi Bu quis tabulis. Ex nominis autem origine apparet fuisse mansos insigniores Nobilium. Nam nobiles olim Barones dicebantur id est graues ac venerandi a Graeco 3ὰj, d, vel a latino vocabulo vir :quod veteres ' Longobardi corrupte var esserebant, Unde apud eos Varigildum pro Viri a m , naegildum, hoc est poena, seu mu icta occisi homi
nis. Uel certe Bars calet mansi idem sunt, ac ingenui &liberi,nam baro in legibus Alemanicisho- gobirdi. minem liberum & ingenuae conditionis , sigificat tit. 9t. Si ancilla fuerit soluat laudum unum, si Burus Leguin Α-
Caeterum quinam essent ingenui, & quaenam eorum conditio non satis patet. Nisi forte dicamua ingenuos in Germania,Gallia,&aliis Regio-R r
353쪽
De bonis Ecclesiarum in 'ecie, nibus habitos qui parentibus liberis. autiusta seruitute manumissis nascerentur. Ingenuos tamen non fuisse ab omni seruitio liberos existimaueritru nam ingenui Dominorum agros colebant, ut ex ista diuisione mansorum perspici potest .
De Massis, Domibus. Navibus, Seruis Massariis, Bardationibus , circ.
MAn si nomen, & appellatio , ut apud Gallos
& Germanos recepta, ita Massae vocabulam apud Latinos usitatum. Est autem massa conglobatio quaedam seu collectio possessio num, ac praediorum quam Graeci συνκι mim, Vocastadoxv cant Huius nominis mentio esta pud Cassiodo
n. rum,n b. 8. Epiliola 33. ubi Rex Athalaricus iubet conductores, ac possessores massarum, prospicere ne rustici in mercatores aliosque peregrinos insiliant, qui ad Natale Sancti Cypriani celebrandum Lucaniam confluebant. Singulae autem massarum suis erant titulis, ac nominibus insignes siue a primis cultoribus nomen habuissem, sue ab ijs qui donassent,aut vendidissent. Ita apud Gregorium libro primo indictione s. Epistolail. Ip..i. quadragesima secunda legimus Ecclesiam Ro-Τ' manam in Sicilia plures manas habuisse alia enim
354쪽
Liber tertius. 3 7 dicitur niassa Varroniana, alia sub patriana, alia
Qui massas colebant, illi Rustici Ecclesiae si
ue Coloni , cclesiastici dicebanturvel a massis et ni,11 L- strue massyamj. Censum autem & pensionem Ecclesiae persoluebant partim in frugibus partim in nummis. in frugibus ut Romam quotannis e Sici--pN-lia conveherentur ad pauperum famem ,&cala- Const.. mitates subleuandas. Unde idem Gregorius Magnus Epistola secun dcuada ad Iustinum praetorem Siciliae grauiter i. O queritur quod i uiuim frumenti Canonem non curasset Romam importari. In pensione autem frugum iusti sanctique Pontifices monebant patrimonij Rectores, ne qua fraude iniuriave Riisticos premerent, & ne praeter exactam mcli suram siliquas addi compellerent. Erant autem si ialiquae mensurae leuiores, quas prophani piardiorum posse stares cogebant Colonos ad cumulum iusti& codicti Canonis adiicere. Vectigalia quoque, & praestationes, quas pro modo facultat si de fructuum colle istorum Rustici Regibus pendebant,olim siliquae dicebantur Quibus exigendiS Deeretum saepissime Episcopi prospexerui, ne ultra modum Rustici a numerariis,sive exactoribus tributorum ἔ-ς0nens prementetur, Ut patet ex Decreto Artem ij Episco. pi Tarraconensis apud Garsam Loalsam, post Concit: um Caesar Augullanum secundum. Pensio ucro Nummaria vetusto i loidiomate Quid Bur. Burdatio dicebatur, hinc Gregorius Magnus Epi
355쪽
Dὸ bonis Ecclesiarum in θecie, stola quadragesima secunda vetat ne Burdationes
of i praemature sant, hoc est ne exigantur a Rusticis ' pecuniariae pensiones antequam fructus suos vendere potuerint, ac distrahere. Cognouimus sinquitὶ quod prima illatio Furdationis Rusticanos nostros mehementer angustat, ita mi pra quam labores suos me- nudare daleant, copellantur tributa de siuo persoluere, quae dum desuo unde ἀent non habenti ab austionarijs puὲli. cκ mutuo accipiunt, ct grauia commoda pro eodem bene- . scio persoluant. D omus vero Ecclesiae, multae olim erant, praesertim in urbe Romana quae ad perpetuam em phyleussim sub certa pensione locabantur. Vnde Gregorius Magnus epilae decima nona libri terti j reditus omnes aedis sanctae Agathae, cui Leonem Acolythum praefecerat, assignat in pensionibus domorum urbanarum. Deo, inquit, pensiones om epin. 1,. i. nium domorum in hac urbe constitutarum, quas praedicta Ecclesiam temporibus habuisse Gothorum constiteri Gannis singulis congregare non desinas,'quantum in sartis tectis etes luminaribus aliaque reparatione eiusdem Eccl sine necessarium fuerit, erogare omnibus modis studebis.
Hoc autem singulare est, & notandum quod iis 2.4kὸ9. domibu , quaead Ecclesias pertinebant, tituli, diiisti viri. insignia Ecclesiarum inscribi solerent,hocque ritu Ecclesia possessionem domus adire crederetur. Quamobrem Gregorius magnus epistola sexa gesima tertia libri primi queritur Petronii domua Constantino defensore iniuste titulatam. Quare cum Ecclesiam animaduerteret iure eam Occupa
356쪽
tertius'. . siὴ re nota posse, deiici ac deponi titulos 'iubet, quos error& ignorantia Conitantini praefixerat. Suo e . ..
niiam,inqui , cloe7ι domum Petroni, Notari, an- Mag.ep 3.ctae Romanae Ecclesiae, cui Deo authorepraesidemus a Constantino tunc defensiore irrationabiliter titulatam, experientiae tuae praesentis praecepti pagina demandamus, de omni excusatione vel dilatione omissa, deposito titulo eandem domum praestentium latrici Theodora Relictae ante ii ii Petroni sime mora restituas, m . Naues autem Ecclesiam habuisse liquet ex l. De te iubemuι. C. de sacrosanctis Ecclesiis. Quia vero na- Hubemus. aes Ecclesiae certis gaudebant priuilegiis ac prae-2a EV ogatiuis; idcirco ut eas immunitates nonnulli suis nauibus conciliarent, solebant eas in tutelam, ac patrocinium Ecclesiarum contradere. Vnde Naues duplicis generis habuit Ecclesia, quasdam videlicet Proprias, quasdam vero Commedatas. De Commendatis locus est apud Gregorium epistola septuagesima ad Petrum Subdiaconum, quem
monet ut naues Eccletiae commendatas conlian- diaeonum. tissime tueatur. Naues, inquit, quae commendata
Ecclesiae sanctae semper fuerunt in omnibus tuere, ad quod etiam tibi directae gloriosiviri Leonis exconstulis lis 1ε ,
De Nauibus Ecclesiae sancti Maximini Treue- uibus Ee-
reniis, & earumdem immunitate extat priuile - Aubertum
gium Caroli Magni apud Aubertum Myraeum in diplomatibus Belgicis cap. s. ρηὶ rum Rr iii
357쪽
De bonis Fcclesiarum in ite is '
ALteram Ecclesiastici patrimonii partem, in
seruis, colonis di mancipiis constitutam, satis prodit creberrima eorum, seu in Conciliis, set in donationum Cartis ac diplomatibus, seu in Historiis mentio. Tam variete autem ac discrepantes seruorum propagines ex primigenio isto P omanae seruitutis fonte pullularunt,ut omnis eorum Historiab: conditio nondum 1at lucis videatur habuisse. Repetenda vero lautus tractationis initia ex antiquo Romanorum iure. Namque agros olim aut sua manu & opera aut conductitia& mercenaria colebant. Nec manum suam terrae serendae & co tendae olim ptiebere dedignabatur victrix Romanorum simplicitas. Gaudebat terra vomere laureato ,&triumphali aratore, atque eadem manu tractabantur semina , qua bella Si vero alienis Operis afros colerent. vel mancipiis in ea re utebantur hoc est hominibus conditione seruis, i.
358쪽
Liber tertius si manc A Is de fundo instructo. l. cum de tinionis. s. 'o' . P si fundum, eodem tit. Erant autem inter mancipia rustica, mulier custos fundi aut praedij, villicus, i .sita testa. molendaria, bubulcus, putatores, pastores osso- α . res, i si ita testamento. 3 mulier. V. de fondo instructo. Lar
Sin vero mancipiis carerent, quibus agri colerentur, conducebant mercede homines liberos. qui suas operas elocabant, & hi proprie agricolae licuntur, quorum,liberam omnino fuisse condi-:ionem liquet ex l. nuncitiam. C. de .lyricolis. Cum
vero agros colendos liberi homines ad longum C/earti.
rempus conducerent,l aut domino fundi certam 'h pecuniae siu mma ex agrorum reditu persolueb int, aut partem fructuum, atque obuentionum rusticarum praestabant. Posteriores isti dicuntur a Latinis partiaraj Graecis μορ--6l. si mer . 3 Vi 'na- i 'merem. ior. ff. beatim condicti. Vbi partiarij colonia pecu sis odisti 'niariis differre dicuntur,quod si vis maior λου βία, Μ φήμ' fatum ineluctabile astrorum, damnum frugibus intulerit , colonus partiarius partem quoque damni ferre tenetur, quia societatis iure , damnum & lucrum cum Domino fundi partitur. P ter mancipia & colonos conductitios , crant quaedam familiat, quae sele colendis agris deuouebant sub certa pensione Dominjs fundi praestanda, &hae, vel in perpetuum colonariam coditionem induebant, vel ad tempus. Si ad tempus illo exacto pristinae conditioni restituebantur, nisi foric per spatium triginta annorum agris colendis incubuissent:nam post annos tringinta, nefas erat ip
359쪽
si Dὸ Γonis Ecclesiarum in specie, sis a gleba absistere , sed pr scriptione utebatur
ti is, a. aduersus eas Dominus fundi, quominus liberta- ς - csim tem reciperent. Quam legem trigenariae praescriptionis tulit Anaitasius Imperator, l. cam saris, 3. cum autem, C. de arri olis colonμ censitis. C. Mami- Qui vero in perpetuum colonariae rei se se ad-
α' .ctu, dicebant, illi fiebant serui glebae. seu adscriptith
pari fere conditione , qua curiales , qui securiae aeuouerant non potera' t officiis, de functionibus curtae renunciare, i. cum per alias, C. de colonis Palestinis. L. eum pse Adseripti iij si quos susciperent liberos quam-αesipia diu in colonaria ellent conditione, illi dicebantur
l. originarios de agricolis colonu cem
censiti dicuntur, quibus certa portio terrete si ib annuo censu erat assignata. Qui census si per capita solueretur dicebatur, apitatio .si per iu-i Gi-; gerλ Iugatio, de quibus Vide l. coloni, C. in avibus an quibu causiis. Quibus itala missis, Certum est Ecclesiam antequam seruitutes e medio sublatae fuis. sent, puduissetque Christianos infami iugo Tum mittere, quos Christus pretio sanguinis dato in libertatem vendicauit, certum est inquam, Ecclesiam habuisse seruos mancipia colonos adscriptitios, casiatos, originarios, libertos. Nam qui praedia sua Ecclesitae tradebant ; solebant etiam
una cum agris seruos agrorum & colonos in Ecclesiae familiam , ac potestatem transcribere. Aliunde vero aduocati Ecclesiarum , ut res earum, atquP
360쪽
Liber tertius. λ 3 atque opes augerent nonnunquam seruos & ancillas ubi opus esset emebant Vnde acquirebatur serui Eccleuae a. modis, vel donatione fidelium vel emptione aduocatorum vel permutatione. Ritus donandi seruos Ecclesiae fuit . ut in Carta donationis seruorum & ancillarum nomina una cum liberis & propagine eorumdem norascntur. Quod si donator singulari beneuolentia aliquem e seruis prosequeretur, nonnunquam illi faculta-tatem sese redimendi permittebat, modo mancipium daret eiusdem pretij & valoris. Notandum Vero pretium macipiorum eo tempore e proceritate ac magnitudine corporis hi isse aestimatum; atque ita definiebat donator, cuius magnitudinis mancipium dare deberet, qui se volebat redimere. Et mancipiorum quidem magnitudo manibus aestimatur, ut mancpium summi pretis decem vel duodecim manus longum sit. Ita in veteri Carta quae extat in Centuria Cartarum Alemanicarum Ii, in let Antiq. tom. 2. parte I. legimus. Si Haecoqui es in Concambio cum Vulehardo se redimero vult det alium S suu
mancipium XI. manuum longum. Nonnunquam csi pollice.
vero seruorum donatores sibimet ipsis redimendi facultat ea etinebant si liberet & pretium constituebant, quoteruus redimeretur, Ita in tormula Antiq.to.1.
I sonis legimus. illum siupra nominatum seruum nomi- P 'ne isto, in censum habeam ad tempus aeuae meae, σ si redimere voluero, cum tanto pretio redimam.
Adquirebantur serui Ecclesiae peremptionem, quando certo pretio eos emebat aduocatus Ect