장음표시 사용
401쪽
31s De bonis Icclesiarum in flecte ,
Piomo denaria lis non habeat hareditatem in sta generatione antequam usque in tertiam generationem perueniat , m homo Cirtularitu similiter. Eodem fere pacto, apud nos nobilitatis iura,& praerogatiuae insimiores non nisii tertia generatione continua
firmantur. Ut vero Amundi s sine legitimo haerede morientibus fiscus succedit, ita quoque dena rialibus & in votu Regis manum illis. I ta Legis Ri-' . puariae, J7. L 4. Si homo denariatus absque uberiss . legς di esserit non alium nisi si cum n6irum haeredem relinquat. Licet aute non ita luppleret Natalium calami talem donarialis manumissio, quin aliqua notas uallotas antiqui remaneret: Attamen denaria. torum longe potiorem fuisse conditionem quam corum qui iub conditione census praestandi mari umissi essent hinc maxime coniicere est, quod tributarij interfecti poena est tantum triginta sex solidorum,denarialis vero ducentorum.Nimirum Regis maiestatem violasse credebatur qui seruum eius manu exauctoratum, & in votum Imperi, ac Rei p. manumissum percusisset. Praeter Amundios, Impantes denariales, fuis& aliud genus libertinorum quod antiquae leges Aldios appellarunt horum conditio longe ceteris inferior, atque ignobilior: quippe qui minimam, de imperfectissimam libertatem assequereninsi
tione poterit , quam usique ad sertim generationem
perueniat. Consentit Lex Longobardica, libro L. tit. 34 Lege II. ubi Imperator Pipinus sic edicit.
402쪽
Liber tertius. 332 nec tam viderentur Omni seruitute exempti, quam in mitiorem, ac clementiorem famulatus legem transtati. Ut enim veteres Romani cum conditione operarum pretestandarum lcruos suos manumittebam, quod liquet, ex toto tit. De operis libertorum, quas etiam aliquando a senibus aetate confectis. de aduersa valetudine laborantibus inclementer exigebant, ut constat ex l. bhertus f de operis libertorum, aliquando vero extraneis elocabant, ut lucrum pretiumue Operarum caperent,l. Patronus, E. eodem tit. ita & Veteres Franci, ac
Longobardi cadem ratione seruos tua ditione de potestate duris aliquando conditionibus relaxabant, & non tam dabant libertatem quana mutaban is eruitutem. Quia vero hoc impcrfectae pietatis genus Deo placere non potess, cuius oculis
suave, ac iucundu esse nil potest, nisi quod ex omni
parte beatum est, ac perfectum, ideo in his manu missionibus testem adhibere Deum nefas crat, atque in conspectu altarium Aldios facere. Qui enim seruum , aut ancillam coram facris altaribus manu miserat, censebatur illis plenam libertatem indulsisse. sicut qui Fapreat, aut mund fecerat, ita Rotharius i. 3 . tit. 33. De manumissionibus. Si quis seruum,aut ancillam in Ecclesia, et cιrca altare amodo liberum, vel liberam dimiserit,sic maneat ei libertas, sicut ei qui Fufreat in quarta manu tradit Vs m Amiind factus est. Nam qui a Ilium facere voluerit non eum ducat in Ecclesia dimisi alio modo faciat, quanIer Po-lserit, lae per Cariam,sive quasiter ei placuerit.
403쪽
sues D e bonis Ecclesitarum in syeci , Tristis itaque ac seuera fuit Aldiorum conditio, nec multum a seruitute dissentanea. itaque Aldio sine consensu Domini stipulari, negotiumve vllum pertractare,vendere, aut alienare quidquam e peculione fassui ut notat idem Rotharius i. . tit. de prohibita alienatione. Nulli liceat Aldio qui Amun actus non est sine voluntate patroni sui terram, aut mancipium vendι re, neque uberum dimittere. Praeterea 'Aldios in Clerum prouehi religio non sinebat, ut constat ex Canone 63. Concit . . Toletani propterea quod a patrono adhuc seruitute tenen-rur obnoxii.
De libertis in patrocinio acclesiae costitutA. Tres ordines libertorum Ecclesiae. Libertorum Omnium caussas tra- Alabant Disivi. Liberti rei is quinam fuerint. Quotquot in Ecclesia manumittebantur eos fuisse Eeclesiae libertos ostenditur. Manumisiones non fiebant in Monasteriis nisi ex priuilegio. Ritus manumittendi
in Ecclesia. Tabularis σ γtular qui fuerint. EClesia, cuius hoc singulare studium est libea
rare calamitatibus mortales, & antiquo Natalaum splendori restituere, e quo paterno scelere miserrime deciderunt, perpetuo libertor u vin dex fuit, suasque interposuit partes , ne iugo iterem durae seruitutis subderentur, si quandocos
404쪽
Lώ r teretiin . 3 9 dominorum Indignatio ad pristinae sortis acerbi
tatem reuocaret,& impia leuitate ipsos paenite rei traditae libertatis. Propterea lolebant ad Ecclesiam confugere liberti, eiusque auctoritatem, . ac maiestatem aduersus iniurias patronorum inuocare. Ita Caia an tis. Concili j Agathensis iubet libertos iusta seruitute manumissos ab Ecclesia defendi. Lib. rios legitime a Dominis seu is tactos Ecclesias nece itas exegerit tueatur, quos quis ante aussientiam aut peruadere, aut exs=oliare praesi, sierit aἶ Ecessar petitur. Consentit Parisiense quintum temporci Clotari j L. Regis, ubi Domini contumaces qui Episcopos adire noluerunt, eorumque iudicio, ac sententiae de libertis latae obsequi, communione pelluntur. Can. s. & Capitul. addit. . C. 6 s. Atque ut Ecclesia commodius libertos iuuare posset, & aduersius temerariam , ac praecipitrem
Dominorum iracundiam tueri, cautum olim ne
libertorum caussae, quando de manumissionum negotio agebatur , alibi possent quam in foro 1 piscoporum agitari. Nimirum iis temporibus Iudices laici Ecclesiarum splendore infensi, Episcoporu tribunalibus inuidebant, & aegre ferentes manumissionum solemnia , non amplius coram Praetore, sed in presentia Numinis peragi, vexabant edictis atrocibus libertos, si quando ipsos Dominorum furor ad Laicorum fora propelleret. Vnde natus Canon Matiscon εsis Synodi secun die, Deliberiorum caussis ab Episcopis iudicandis, Vbi Praetextatus , & Papulus viri Beatissimi
Concit. ει- eisiense s. tempore
Lapitulariu.dditione, Aapit. 6, Liptiorum caudae ab
405쪽
s ά o De bonis Ecclesiarum in Jerio 'dixerunt, Decernat itaque m de mi eris libertis vestrae
conellium au ctoritatis υi r in nisi ut i eo plus a iudicibus a
si,a.can.7. guntur, quia lacris sunt commedati Eccissus, ut ' quo qui juam duxerit contra eos actiones habere, non audeat
magistratui contradere, sed in Episivi tantum iudicio in cuius pr. ensia litem contestans, quaesiunt iustitiae , ac meritatis audiana Indignum est enim, ut hi qui in scrosancta Eccclesia iure legitimo noscuntur manumisii, aut per Epistolam, aut per Testamentum Put per longinquitatem temporis ιbertatis iurefruuntur, a quolibet iniustifisime iurulenntur. Et si vero,omnium libertorum caussam egerit Ecclesia quantum ad iura manumissionis pertinet, possitque hac ratione eorum omnium vindex, ac patrona appellari. Erant tamen liberti sin-nes ordines gulari clientela, & obsequio Ecclesiae consecrati,
rum qui ex voluntate manumittentis, & religioso Patroni consilio ad operas Ecclesiae praestandas deuouebantur; S ea tantum conditione liberta- . tem recipiebant,ut in posterum in Ecclesiae patro cinio , & clientela Vertarentur. Fuisse autem eius generis libertos, ex antinuis
gothorum, monimentis liquet. nos leges Viligothorum Re
i. i. ' i' ligiosos libertos appellant, libros. tit. 7. lege a 3. Ne liberti Relarios ad ob equium reducantur haeredis rverba enim legis significant aperte, libertos eos, de quibus sermo et , religiosis locis ex voluntate manumissorum deputato S. Quostibet de quarumcumque libortis, aut flecialiter de
406쪽
Ecclesiasticis, dignitas μblimauit honoris, praefixip
sanctorum locis deputauit, vel ordo Religionis, vel ordinatio manumiItentis non erunt ad hominum patrocinium reducenili contentione qualibet haeredis, me.
Etiam in Hungaria fuisse ciuscemodi libertos sacris locis deputatos, patet, ex eo quod sanctus Ladisi aus decernit ne liberti, qui pro salute amniae manumissi sunt, aliis in posterum quam presbyteris serviant. Qui autem pro animarum salute liberati mancipati tuerint, co tenore tamdu xt Eetis ae sier uiant ipsi, uemini insit soli ibi presbiero administrent. La- distaus lib. i. decreti cap. 3. p Pas. In Italia pares conditiones manumissionibus adhibitas docet Leo Marsicanus Chronici Cass1nenssis lib. i. c. Io. ubi de donatione Leonis Beneuentani loquitur recenset, Seruos, inquit, μοι cr Cassindricancillas omnes prius per Cartulam libertate donauit, a que ita demum liberos cum curtibus propriis αβ ceteris quae po*dere videbantur in ius monasterii potestatemque redegit,ea scilicet lege ut singuli eorum qua tuor per men- bri de do-sem operas etbi necesse fuerit monasterio impendant, res 'bis'; 'suia atque substantias nulli omnino nec inter se vendere, aut donare praesemant, resique illorum qui sine liberis defunditi esent in ditione monasterj deuenirent, O c. Apud Longobardos quoque idgenus liberta' i , contatis concessum docet Astulphus lib. s. tit. de ultimis voluntatibus, ubi ordinationem eius qui familiam libertate donauit, ea conditione ut religiosis locis deseritiat,vult stabilem firmamque consistere. Si quis LongobὐΔι per Cartam in I;n. tate,
407쪽
3 ci D e bonis Ecclesiarum in f iecie ,
aut in aeζritudine res suas ordinauerit, σ dixerat eus habere loca venerabilia σ tamilias per quas res ipse excoluntur liberas esse dixerit ea conditione mi in ipsis Religiosis locis redditum faciant, Iecundum ipsi M statutum reddant omni tempore , iuxta damini sui praeceptionem
ipsi filii eorum, oesint liberi de suis personis sicat Do
Etsi vero aeternitatis studio flagrantes antiqui,
seruos suos pro animae remedio manumitterent,& Ecclesiarum obsequiis deuouerent, eos tamen
aliis quoque de caussis video seruos suos in fauorem Ecclesiarum manumisisse: si enim in Maenatum familia essent , tam bonae indolis mancipia, ut de iis in clerum prouehendis Ecclesiae Antistites cogitarent, solebant Domini ipsis relaxare seruitutis vincula, di coram sacris altaribua liberos dimittere, ut soluti laico mancipatu in Christi familiam Clerumque transirent, in quem nefas erat seruitio prophano obligatos admitti. Ea autem manumissio fiebat in Ecclesiis coram sacerdote, aut Episcopo, iis quibus postea docebimus ceremoniis. Ex emptu insigne extat inter Carta SVua - tonis diaconi, quarum una sub Ludovico Aterna norum Rege conscripta, continet manumissionem Sigmari cuiusdam his verbis conscriptam, Auctoritas ecclesiastica patenter animonet in Ucr potestas Retia canonicae Religioni adpensium praebet, ut quemcumque ad sareos ordinci ex propria simi ba promouere Ecclesii a quaeque ei gerit, in pris nita sacerdotum canonicorum simul σ Nobiliam Licorum, eius cui
408쪽
hmniter roboretur. Idcirco ego in Dei nomine En Urudae, quo diim meum famulum nomine Stimarum, sacris Or- divisis dignum in lir entia nobilium vitorum . liberum ab omni vinculo serui retis dimitto. Inuenio se heredes Episcoporum , ac Clericorum, ut de facultatibus Ecclesiae agellos ac praediola, utenda, fruenda, obtinerent, liberos suos Ec- ex Viuo
clesiarum oblequus mancipallec X l. 4. lib. I. VuI. tat .de Eccle
sigotorum tegis, tit. De Ecclesiallicis rebus. b.. . 2Secundus ordo libertorum , quorum patrocinium habuit Ecclesia ex iis conflat, qui licet e familia non essent attamen manumissionem fuerant in Ecclesia consequuti, quotquot enim sacrisceremoniis Deo praetente,& lpectante libertatem accepissent, in patrocinium, ac clientelam Ecclesiae migrabant, eiusque liberti credebantur, propterea quod Ecclesiae intuitu , & in fauorem religionis censebantur Domini, ipsos sua potestate, ac Imperio liberasse. Ideoque acceptam Ecclesiae libertatem perenni obsequio compensare certabant. Cum ergo e manumissionibus in Ecclesia celebratis cresceret sacra familia, & facerdotium numerosa clientium turba splodesceret, quid mirum, si Orientalis Ecclesia supplicandum Principi decernit, ut manumiss1ones in Lacris AEdibus apud Graecos fiant, eo more quo in italia celebrabantur. tia enim habetur in Codice Canonum Ecclesiae Africanae Canone 6 . mea εὐ τη D: stati ευιλησία α ἐον απο οῦ βασιλεως de manumissionibus, ZZ
409쪽
36i De bonis Ecclesii arum in nrcle, eti in Ecclesi.t celibrentur ab Imρfratore po cendum. Quando vero manumissiones in sacris AEdibus peragi solitas audimus, non sunt passim quaelibet aedes sacrae intelligendae: non enim in Mona steriis olim ,& oratoriis Monachorum licuit m a. numittere, sed tantum ubi Episeopus, aut Sacerdos praesens esset, ut eorum bene cio ciuilem libertatem reciperent, per quos scelerum nodis eximi, & Daemonum mancipatu poterant liberari. Quamobrem priuilegia manumissionis ex indulgentia praelatorum aliquando fuerunt Mo- . nasteriis erogata. Ita Abbati Eusebio concessit Gregorius Magnus, ut liceret manumissiones in
Ecclesia sua facere. uoi flue dero de his quae a nobis praedictis ibi nostri fenda postviant reuelante Domino deliberare possim s, Clericos ex laicis ordinari , ne non manumi hones apud te in eadem Ecclesia solemniter celebrari concedim .
Quod vero liberti, qui beneficium manumissionis in Ecclesia acceperant, essent in patrocinio , ac defensione Ecclesiae, & ad eius familiam pertineret, multis argumentis potest confirmari. Siquidem, si sit ne liberis & legitimis haeredibus essent, his Ecclesia succedebat, unde si casu fortuito aliquis libertos in Ecclesia factos interficeret, is Ecclesiae pro hominis nece satisfaciebat, dc mulctam pendebat octoginta solidorum. Liberia aut ad Ecclesiam dimissi sunt liberi, mel per Chartam libertatem acceperunt i occidantur, Lxxx. solidi fluantur Se-clesiae, vel filiis eius.
410쪽
Secundo, libertus in Ecesesia man umissus , si sua culpa inseruitutem recideret sortius Ecclesiae fiebat, non eius qui manu miserat, bi ancili. id missa. tuerit per Chartam, aut in Eccl. a, oe postea seruo nupserit. Ecclesiae ancilla hermaneat, legis Alemanicae, tit.
18. l. I. Tertio, Ecclesiam in manumissos per abii bulam , ac fac ros ritus, auctoritatem patronorum h .
habuisse, leges Ripuariae, clari sit me indicant, illis
enim decernitur, ut in Ecclesia manumisii sub tuitione Ecclesiae consistant, eidem obsequia impendant: seruos suos alio ritu quam Ecclesiastico non manumittant: & non alibi quam in Ecclesia. ubi relaxati fuerunt mallum teneant, si absque liberis decesserint, Fcclesiam haeredem habeant. Ita vero rem se habere textus legis satis indicat,
tit. 18. De tabula rijs. Hoc etiam iubemn, ut qualiscum que Francus , Ri Lege Ri-ρ uarius, seu tabulariusseruum suum prs animae sua reme- ζ a ' i Ho, seu pro pretio sicundum legem Romanam liberare hq okerit, di in Ecclesia coram P re byteris, Diaconibus, seu cun Eb Ciero, stes plebe, in manu Episcopi struum cum tabulis tradat, oe lascopus Archidiaconu iubeat, ut σtabulas secundum Legem Romanam, qua Ecclem et ivit,o' scribere faciat, uest tam ipse, quam omnis procreatio eius liberi permanea ηt, ub tuitione Ecclesiae consistunt, vel omnem ressitum status, aut seruitium tabular- eorum reddant. Et nullus tabularius denarium ante Regem prae sumat jactare. Huod Ffecerit, CC. olid. l. iud nihilominus ipse tabulariuι, m procreatio eius tabularii persistant omnes reditus status eorum ad Ecclesiam