장음표시 사용
651쪽
bitores illos solidos in donariis soluere , & quadraginta denarios pro solido quoque praestare,
cum tamen tempore quo census fuerat constitu
aus, longe minus firasset pretium solidi. Vnde in Synodo Remensii supplicatum a Principe, ne solidi per quadraginta denarios excurrerent: Actandem Ludovicus pius Capit. lib. . cap. T. constituit ut omnes mutetie census, & pecuniariae ii lationes , quae in solidis dictae ac taxatae fuissent, per duodecim denarios pro solido quovis soluerentur. His ergo praemissis, facile intelligit ut quantum solueret Episcopo unaquaeque Ecclesia pro iure athedratici, nempe duos faelidos, hoc est tertiam partem unciat auri. Vnde traginta sex Ecclesiae libram auri singulis annis Episcopo soluebant. Quamobrem si cogitemus Dioeceses quasdam ita amplas ac populosas fuisse, acetiamnunc esse, ut quingentas aut octingentas Parochias contineant; apparebit hunc censum non mediocrem fuisse, & nonnullos Epilcoporum ex solo Cathedratico plusquam triginta auri libras percepisse. An autem apud Gallos ista Cathedratici pensio recepta fuerit, dubium fortasse. Uerum ambigendi occasionem reuellit ac resecat Constitutio Tolosani Capitularis: Ex qua patet morem Capitaliae fuisse Gallicanis Presbyteris Cathedraticum per '''s soluere, non quidem in nummis,sed in cibis. frumento& annona; verum hunc morem relictum arbitrio Paroeliorum, quibus licuit stare Bracca-
652쪽
εν m Iuriἶus re Censi;us Eniscvorum. rensis Synodi Decreto. de praestatione duoruni solidorum ι ita enim habetur Capitulo secundo:
in unum modium frumenti, atque unum modium homdei cum mensura , quae publica, cr probat r, ae generat. ἰseu l gitima, per ciuitatem S pagum, atque vicinitatem τὰ Misi. habeatur, Discopi a Presbteris accipiant ,frasthingam ἰώ Me rem denarios, aut sex pro ea denarios non ampi M, exigant; msi haec non accipiunt, accipiant pro his, si molunt, duossolidos in isnariis, sicut in Toleta
Restat inquirendum an Cathedraticum eum tertia, quartaue oblationum ac decimarum deis beat confundi. Ad cuius rei notitiam, subnotanis dum in Galliis hunc usum fui me , ut quarta pars oblationum ac Decimarum ad Episcopum spectarer, eique Paroedias lustranti traderetur. In Hispania vero non quartam, sed tertiam sum bant Episcopi: Volunt itaque nonnulli tertiam istam ac quartam in annuum censum duorum solidorum fuisse comutatam:verum res aliter habet, credo. Nam, etsi eodem Canone Braccarensis synodi secundae , quo Cathedraticum duobus solidis constituitur,decretum sit ne Episcopi tertiam oblationum partem tollerent ; inde tamen non sequitur Cathedraticum huic tertiarum iurisia cessisse. Ideo enim abstinendum ab Episcopo decernitur, ab hae tertia parte, quod Ecclesiae ino es ac calamitosae aliunde non haberent, quo posent luminaribus coemendis tussicere ι ita enim
653쪽
Tiber fecundus. loquitur Canon: Si tertiam partem illam Di opustulat, lumen oe sacra absti lit Ecclesiae. Pluribus porro argumentis probari potest tertiam oblationum a Cathedratico longe summotam. Quippe tertia oblationum, ut dicimus, Ecclesiae ornamento, &Iuminibus cedit; at Cathedraticum rei & lucro Episcoporum vertitur. Secundo, post condictam dc decretam Cathedratici pensionem, adhuc reperimus Episcopos tertiam oblationum cepisse. Quippe Concilio Toletano quarto Era ε 7s. sexaginta ferme annis post Concilium Braccarense, quod incidit in Eram 6to. mentio fit tertiae parris oblationum, Decimarum, tributorum Episcopis persoluendae, Canone 33. Concilia siubsequentia Cathedratici non meminerunt ante Toletan. . Can. 4 quo quidem non prohibentur Episto pi tertiam oblationum tollere, sed tantum an iniquis exactionibus temperare. Rursus Concilium ΤOleranum'. Can. 6. permittit ut Episcopus tertiam sibi debitam auferat, & det eui voluerit. In Concilio Toletano decimosexto permittitur Episcopis tertiam illa auferre, modo Ecclesiis sarciendis inuigilent . : Unum hoc explicandum parergi loco, nempe antinomia, quae videtur esse inter Canones i . &is. Concilii Aurelianensis primi: Nam Canone . iubetur ut Episcopi medietatem oblationum percipiant: at Canone tue. decernitur ut tertia pars iisdem fideliter deferatur: quam antilogiam conciliare oportet, intelligendo Canonem decimum
654쪽
Tiber secundus. I 87oe ordine missarum ipsi Episcopo reddat mostend.it. Hanc consuetudinem, quae tempore Religioni dicato Presbyteros a cura gregis distrahebat,sustulit Ludovicus in capitulari Aqui ranensi anno Imperij tertio. Constituit quippe, ut discendi gratia ra 'thua
abo non qu idragesimae tempore Presbyteri ad ciuitates vocentur. De Synodis vero annatim fieri solitis exta Mu sis ε. tat Canon . Concilij Antisiodorensis, quo decernitur, in medio Milo omnes Tresbyteri ad Synodum in ciuitatem Geniant m kalendis Nevembris omnes Abba- 7. res ad Concilium conueniant. Quo Canone videntur
Synodi Abbatum distingui, a Synodis Presbyterorum. Taceo alias Episcoporum Synodos bis in anno fieri solitas,in praesentia Regis, prima Calendis Martiis, secunda Calendis Octobris: primae locum rex designabat: secundς Episcopi,ut extat in Conci. 'lio Uernensi canone 4. cap.4.
Per singulas vero Synodos Presbyteri aliquid Episcopo soluebant, quod Synodaticum appellant.
Differt aute pesio Synodatica tum a Circatis, tum a Cathedratico,tum a quarta oblationum: a Circatis
Zidem seu procurationibus. Nam priuilegium ni hi Laderici, quo immunitas tribuiturSandioni-sianis Monachis, expresse habet illos deinceps fore exemptos a Cire tis S Sonodaticis. In priuilegio Gualonis Trecesis Episcopi expresse habetur quod
Presbyteri quibus commendata erunt altaria san-Μariae, De flamma vera m de Brauxaa Trecensem negligant soluere Aa veniant 3 nodum cir Synodalia non seruitia.
655쪽
is 8 De turibus re Censibus Epistostorum. In rescripto Philippi Trecensis Episcopi quod
habetur promptuario folio 312. cauetur ut Sacerdotes Ecclesiae S.Ioannis& Ecclesiae de Capella Vallonis, Soluant Epistopo omnes Synodales consuetudines libere absque ulla contrassicitone. In signo seu diplomate Hattonis ibid. pag. 3is. Ecclesiiae Ausonii& Luxodi obligantur ad soluendas Circa ius in Sy. nodos. Disertissime vero notantur & distinguntur omnia ista iura in capitulari Tolosano. Nam capitulo secudo agitur de Cathedratico,capitulo quam to , quinto & sexto agitur de Procurationibus seu Circatis,& tandem capitulo nono, atque ultuno agitur de Synodis δc statuitur. Vt Epiβροι nodos a Presb teris msi sicut docet auctorιtas canonum duia scilicet m per tempora con tituta non exigant, quo loci nomine Synodorum non modo praesentia quam debent Presbyteri, sed etiam pensiones nummariae
Quantum vero quilibet Presbyterorum Episcopo solueret Synodi nomine, dubium est & incertum. Vnum hoc citra ambiguitatem dici potest censum hunc non fuisse eundem, sed varium pro varia Parochiarum conditione, illustriores largius, angustiores leuius vectigal Episcopi aerario interebant. Omnino vero hac in parte delatum est iudicio & consuetudini maiorum, unde pensiones istae in cartis ac tabulis, consuetudines Synodales appellantur. Vnde vero natae sint non est facile augurari, nisi
quod dicendum olim in Synodis solitos fuisse Epis
656쪽
I iber secundus'. 189 eo pos Sacerdotes ad se venientes disciplinis Ecclesiasticis informare, ac publica habere iudicia de moribus Sacerdotum ac Clericorum, quam in rem libraria erat opus suppellectile,notariis,scribis Amanuensibus, qui rerum in Synodo actarum memoriam in commentarios referrent, & Presbyteris indicem traderent rerum agendarum. Propterea cum
resilia sine sumptibus agi non posset, ideo Presbyterorum stinguli suas symbolas tradebant. Secundo dici potest Episeopum summam esse in Ecclesia dignitatem, quam instar Regis ac Principis omnes oportet tenui quadam & ad facultates accommodata tributi illatione venerari. Tertio referri potest ista consuetudo ad antiquissima Ecclesiae tempora, cum nondum abundarent opibus Episcopi, essentque communi praestidio Parochorum, atque Cleri corum educandi. Quidquid alii fingant, certum est hanc pensionem antiquissimam esse, & in Gallis natam primis Ecclesiae temporibus. Argumento est priuilegium Landerici ad annum 618. quo remittitur debitum Synodatici persoluendi Sandionisiianis Presbyteris: signum est ergo consuetudi, nem istam, ita fuisse in Ecclesia receptam ac commendatam , Ut nullus eam aduersus posset obniti, nisi qui singulari priuilegio muniretur. Haec de Sy nodatico, dicamus de Eulogiis. Eulogiarum nomen ambiguum plerumque panem a Sacerdote benedictum signincat, hic spontaneum munus & donarium, quo Presbyteri ultro Epistopos colunt in monimentum beneuolentiae. Nam
657쪽
iso De Iuribus oe Censibus Disicoporum
G ut Cathedraticum Synodaticum iustitiae tribuuntur, sic Eulogiae charitati consecrantur& amori: Ita solitos olim Episcopos legimus S. Pontificem ultroneis muneribus honorare; suumque in eius digniti, talem animum largitione spontanea profiteri. Ita apud Gregorium legimus Felicem Episcopum Me sanensem ad ipsum misisse Eulogiarum & Xeniorum nomine Palmacinas. Eo autem loci palam fatetur Gregorius se non delectari Xeniis, ideoque Palmacinas vendi curasse, ac earundem pecuniam Felici praefato remittere. Eulogiae autem duplicis generis, quaedam eΣa- ab Episcopis,quaedam ultro delatae a PreSbyte- ris. Nam post quam Presbyteri, sponte se Eulogiis summiserunt, eorum affectum quidam Episcopi vectigal fecerunt & beneuolentiam mutauere in necessitatem. Non milum ergo si de vario isto Eulogiarum genere, varie quoque patres senserunt, nam voluntarias probant & laudant Concilium ConreMel- Meldense Bb Carolo Caluo Canone 41. Decet Pres-
r. byteros cum' voluntar Is Eulog s tempore congruo τυι-
tare σ venerari siuos Episcopos. Eandem sententiam confirmat Leo . Epistola - ...h;'. sccunda ad Episcopos Britanniae. De Salvijs ad sa-
, hutat, Conciθα deferendis nihil invenimus a maioribus te M . minatum sed sicut unicuique Presbtero placuerit.
Nam si constitutum fuerit isto in tempore benedictiones
adferri: forsan minus libenter ad Synodos occurrent magis etenire detrectabunt, qua ut arbitror non fiunt rationabiliter requirendae, nec ultro delatae respuenda. Ex
658쪽
quibus verbis apparet Eulogias deferri solitas tempore Synodorum. Unde quidam eas commiscere ac confundere posset cum iure Synodatici, nisi docuissemus antea Synodaticum fuisse necessitatis. At respondebunt Synodaticum duo continere praesentiam & nummariam pensitonem, prius necessitatis fuisse, quia in Synodo erudiuntur Presbyteri, posterius libertatis. Sed videat Lector, an ista solutio cum praecedentibus congruat: Certe de non de exigendis Eulogiis a Presbytero quando ad Synodum venit extat constitutio Hincmari Remensis in capitulis ad Archidiaconos Presbyteros anno Domini 8 4. Nolite quasi pro aliquo adiutorio ad q tamcumquerim dεnarios apud Presbyteros postuletis, neque C pi.Hinc- quando ad Synodum vel pro inquisitone mInrsi ery Iμι mensis ann.
supra chrisma accipiedo venerint Eulogias exigatis sed 'δ'' sicuiforte commodum fuerit pro sua voluntate m comoditate aliquid offerre, cum gratiarum actione si cipite. Uerum animaduerte hoc Capitulum loqui de Archidiaconis non vero de Episcopis. Succedunt Eulogiis ea quς dicuntur inquisiitiones Regiae, hoc est Collatio quaedam pecuniaria Regi eroganda,de praediis Ecclesiarum de qua paucis inpraesentiaru dicemus. Na ad Ecclesiarum Iura &emunitates ista
tractatio pertinet,obiter animaduertemus non quidem prohibuisse Concilium Toletanum decimum sextum, quo primum istud inquisitionum nomen legitur, ne inquisitiones Regiae fierent, sed prohibuisse, quominus Episcopia Parochitanis Ecclesiis
quidquam exigerent, verum quidquid Regi dare
659쪽
tur id ex suis fortunis ac opibus promerent, ita enim loquitur Rex Egica in tomo quem obtulit Patribas Concilij, Hoc honorificentia vcstra promulga) e curabit , t nemo Episcoporum pro Regiis innui Litombia exhibendis Parochialium Ecclesiiarum ιuraeon - . tingat, nec quascumque exinde inquisitiones,aut euectiones ex ere audeat : sed de praediis suarum sedium Regio culmini solita perquisitionum obsiequia Jeferat, nihilque de rebus e.irundem Parachiarum Ecclesiarum, cuiuspiam fi en ibi caussa dare praestumat, quod si fecerit duo
rum mensium hiatio excommunicari se nouerit. Lecto itaque tomo illo sic aequam censuerunt Regis po-- stulationem, ut Canones . eius Synodi decernerent nil esse sumendum a Parochiis nomine Regiarum inquisitionum. Unde liquet anno circiter 'oo a
Christo nato, solitos fuisse Hispaniarum Reges e praediis Ecclesiasticis subsidium petere. Secundo apparet ante hocConcilium Parochitanas Ecclesias fuisse huic pensioni obnoxias. Tertio onus illud in solos Episcopos reiectum. In Gallia vero ubi Reges semper & humaniores & religio fores quaerat aliquis an inquisitiones istae locum habuerint. Non repeto quae praemisi Iibro secundo de legibus & edictis aduersus Ecclesitae Coneilii bona & facultates. Uerum hic strictim dico Eccle oti m. ' siasticos nostros semper fuisse bonos ciues, ac necessitatibus regni non segniter prouidisse, Concilii Leptinensis comprobatio habet assutum Canone de Ecclesiali pecunia in sumptibus exercItuum, nomine precarii exhibenda. Statuimus cum consilis
660쪽
Liber secandus. I9 seruorum Dei oe populi Chri Bani propter imminentia
bella , persecutiones caeterarum gentium, qua in circuitu nostro fiunt, visubprecario cy' censiu ab quam partem Ecclesialis pecuniae, in adiutorium exercitus nostri , cum indulgentia Dei aliquanto tempore retineamus, ea conditione ut annissingulis, de unaquaque casara seudus, id es duodecim denarii ad Ecclesiam uti Monacterium reddantur;eo modo ut si moriatur alle , cui pecunia commodata fuit , Ecclesia cum propria pecunia reuestitas:
Et iterum si necessitas cogat, aut Frinceps iubeat, precariam renovetur, π rescrιbatur nouum, αρ omnino ob seruetur ut Ecclesiς etei Monasteria penuriam, paupertatemque non patiantur , qnorum pecunia in precario
proita sit, Gr sipaupertas cogat Ecclesia vel domui Dei
integra reddaturρο gemo Exemplum porro inquisiitionum regiarum reperio apud Almo inum lib. s. cap. 31, Vbi propter Aimoinus Caroli limplicis Romam euocati & acciti a sum 'i' ς' π'mo Pontilice profectionem, collatae & corrogatae sunt ab Ecclesiis pecuniae, Exegitque nilqui με Ep copus de Tres terassiuae Parochia, secundum quod risibile erat, τι a quo plurimum quisque solidos a minimum quatuor denarios, Episcopi desingulis Prebbreris
acciperent, oe nuntiis dominicis redderent, βά- de Ecclesiarum thesauris , prout quantitas extitit , loci ad idem tributum e holuendum acceptum fuit, dcc. Deinquisitionibus regiis per Henricum II. vide Math. Paris in eius Vita. Praeter ista iura habent etiam Episcopi facultatem erigendi charitatiui subsidii, quod Lateranen-