Animadversionum in Athenaei Deipnosophistas libri quindecim. Accedunt virorum doctorum emendationes adnotationes vel editae vel ineditae

411쪽

LIB. IV. CAP. XXIV.

pro onus lis vino. Scribebam ονους ἐφ. και γέμοντας ἀσκους ο . Sed etiam alii auctores ea voce ita utuntur improprie. Monaulum dictum esse etiam τιτυρινον, ex Ameria Athenaeus, ex Athenaeo probat Eustathius. Minus recte

apud Hesychium hodie τιτυρῆνος. CAPUT VICESIMUM QUARTUM. Percurritur Hedyli Eepravatissimum epigramma. Theon

Θυσμ α παίγνια. καλαμιαυλω, ζαπταῖλω. Tibiae ελυριοι. αυλοὶ μεσοκοποι. Mendae multae indicantur ac totitantur. Ut probet Athenaeus, monaulum non aliud fuisse organum musicum ab eo, quod καλα ιαυλην vocabant, Hedyli assert epigramma, non invenustum, sed multis mendarum portentis factum informe. Id igitur adscribemus hoc loco, squam forte illius malis medicinam queamus eXcogitare. Tουτο Θεων ο μοναυλος tim ηρίον ὁ γλυκυς οβιεῖ Αὐ

ναυλον appellat, qui monaulo sciret canero. Metri lex vetabat dicere μοναυλης, ut τυμβαυλης, vel μοναυλήτης, ut in ultimo versu καλαμαυλητης. Ex primi et ultimi ve sus comparatione intelligitur, monaulum et calamaulum idem esse: quod erat probandum. Tertium ita scribo: Τυφλος υπαὶ γήρως ' τόν Σκίρπαλος υἱον. Ovem

bubuit suum Scirpalus, id est, Scirpali filium. Deinde

τ ἐκαλει Σκίρπαλος Ethrαλα αον, 'Aειδωναυτοῦ τα γενέθλια. Hunc recens natum Scirpalus appel&υit palamum, cum ejus natales celebraret. ευπαλαμης Grae- p 3Ici vocant homines manu solertes. Poeta ait, Scirpalum nomon hoc filio suo imposuisse animo praesagientem futuram illius τῆς αυλητικῆς peritiam. Tibicinum et eorum omnium, qui tractant organa ἐντατρὶ καὶ μλα τα, eru-

412쪽

39o I. CASAUBONI ANIMADV. IN ATHEN.ditos digitos esse oportet. Sic paulo post ait Athenaeus,

stare arbitror, scribendum esse in sequentibus: τῖτο γαρ

ματα εργα apud poetam pro Θαυμαςα, et alia id genus, de quibus alibi diximus. Postesa ait, nomen Eupalami omen habuisse, et evasi sis illum tibicinem suavissimum. Lego:

me saliunt, aut verissime ita emendamus. Nam γλαυκης ineptum est multis modis. Nostrum γλευκους plane Confirmat vox μευ εθυσμένα. Battulus, Cotulus et Pancalus

nomina sunt sodalium Theonis siv0 Eupalami, qui soliti

dies condere cum illo potantes. Merito igitur poeta illos tostes ciet dulcium ThΡonis modulationum. Haec de epigrammate Hedyli. Addit auctor, sicut καλαμαυλαι vulgo dicebantur. qui calamos inflabant, ita dictos esse ραπαυλας τους τῆ καλαμν αυλ τι Scripta lectio ραππαυλας. Eustathius ροι-ταυ4ας. melius: est enim pro θαπαταυλης. Quare etiam sequentia in Athenaeo corrigenda: τους τῆραπατy αυλουντας, Vel certe τν ραπατη καλ. Hesychius: ραπατην καλαμην και τους ἐν αυτii αυλουντας ραπαλους. Scri-he φοι ταυλους vel ραπαταυλους. Tibias ἐλυαπις apud Sophoclem interpretatur Athenaeus Phrygias: alii longe aliter acceperunt, ut docebit te, si operae est scire, Hesychius.

μουσοκότους αυλους, qui hic nominantur, alibi non reperio. Breviator scribit μεσοκοπμς, quam esse rectam scripturam, non dubito. Hesychius: μεσοκοποι αυλοὶ, οἰ υποθεέςερωτων τελείων. με σοι. De hemiopis tibiis producitur Anacreontis testimonium in omnibus hodie exemplaribus vatide corruptum. Ait Athenaeus: περι ων φησιν 'AνακρέοMUTIe ἐρασμίην θρέψας θυμιον ἐσέβη ν τερεν ως ηαιοπον υχ αυλον ορχεῖσθα. Tentarunt multi doctissimi viri horum verborum emendationem: quorum sententias non referemus, sed, quid nobis videatur, paucis aperiemus. Lego: To: ἐρασιαίη σὶ οὐ Θήρααν, Θυμον ἐσέβη , τερένων ἡμιο- πων υπ' αυλων ὀρχεῖσθαQ. Videtur poeta Artemonem Compellare, Olim servum, postea luxus et mollitiei perfectum eXemplum: quod ex alio ejusdem Anacreontis cantico scimus l. XII. magna ex parte descripto. In eum aut alium similis conditionis similiumque morum inve

hens poeta, uuae, inquit, libido , o terve, te luposit fab

413쪽

LIB. IV. CAP. XXV. 39 I

randi ad teneras hemiopas tibias Θ Postrema sane illa, τερένων ημιοπων υπ αυλων, non aliter concipienda esse, liquido constat ex ipso Athenaeo scribente aliquanto insta: διο καὶ τέρενας αυτους τλ ήμιοπι c κέκληκεν ὀ 'Aνακρέων. p.3I3, Non igitur est, quod vereamur omnibus membranis isdem hic abrogarer sunt enim vitiatae Omnes. Quiniquam hou leve est, praeut quod mox dicemus. CAPUT VI cESIΜUΜ QUINTUM.

dicatur paginarum aliquot insignis transpositio in omnibus antiquis codicibus commissa. Tibiae hemiopi, lysiodi, citharisteriae. Euphorus historicus. Proberb. Mαγαδις λαλησω ρεικρον αμα σο καὶ ριεγρο βαρωμος et βάρμος. Phoenix organum. κλεψίαμβοι. Theopompi drama 'Αρμοί ov. Σκίνδαψος Ocυῖνος. οξυα et Anaxilai fabula δευροποιος. Tibiao pariam bides. Voces Doricae αυλοφιν et γεγαΘεῖν. Psalterium. Ptolemaeus Euergetes. Alexandrini dicisces. Tibia αλεκτωρ. Ionis Chii cIdaeus αλεκτρυών. ιδ l. εκτυπος αυλος. Phrygius rhythmus. . Tibias

Do homiopis tibiis Ioquens Athenaeus, neodum ab Iulo eo sermone, repente, quasi oestro quodam percitus, alio transsilit. Plane enim παρα προσδοκίαν, quod aiunt, lectorem suum in diversa rapit auctor, λύγκλαWα συγκλω - Θων πραγματα, ut ait Plato, et, quae nihil omnino commune habeant, conjungens. Guid enim commune est disputationi de peregrinis et antiquis instrumentis musicae cum enarratione Homericorum conviviorum 8 Fatebor hoc loco errorem meum: nam qui rationem nul- Iam excogitare possem, cur res adeo disjunctae εἰς μίαν νύκονον τουτου λογου essent congestae, scriptorem eruditinsimum saepius apud me αταειας et supinae cujusdam n gligentide reum egi, eoque nomine poenas ab illo exegi. Γ ουκ σην στυαος ὀ λογος, dicebat olim Stesichorus, recantans opprobria, quae in Helenam temere effuderat.

414쪽

392 I. CΛsAUBONI ANIMADU. IN ATHEN. Nobis quoque idem necessario faciendum. Νullum enim hic nogligentiae exemplum ab auctore editum est, sed magna potius facta illi injuria ab iis, qui hoc opus transscripserunt. Nescio enim, quo casu factum 1it, ut ex libro sequente transferrentur aliquot pagellae in locum hunc et in medium sermonem de tibiis hemio pis. Nam dii itari non potest, quin conjungi debeant, quae de illis tibiis hic dicuntur, cum iis, quae intervallo satis magno

deinceps de iisdem observantur. Anacreontis verbis, quae super. c. emendabamus, subjiciuntur ista p. Ι77. in

editione recente: εἰσὶν δ' οἱ αυλοὶ κτοι ασσογες των τE-

λε . . Quae deinde sequuntur usque ad ista, Κατα μετα- ψοοαν IεΩν φησι Tον δ' siuίοτον καὶ τον ἐλασσονα Picis quae habentur p. Ι 82., omnia aliena sunt ab hoc loco, pertinentqtie alio, ut facile quivis intelliget admonitus a nobis. Vide l. seqv. c. I. Iis igitur in suum locum rejectiS, conjungamus, quae malo exemplo divulsu ab aliquot retro seculis fuere. Quare ita continuemus integram Athenaei de hemiopis tibiis observationem: οἴδαμεν

σε καὶ τους siαιοπους καλκμεν ους, περὶ ρυν φησιν Ἀνακρε- ' 1 ις ερ. Θ. Θ. ἐ I. T. ως ημ. υπ αυλ. ορχ. εἰσι tr οἱ χυλοὶ κτοι ἔλασσονες των τελειων. κατα μεταφοραν δ' 'Iείων eφησί ' l ον δ' ιμίοπον καὶ τον ἐλασσονα τα χέως ὀ μέγας κα-τρι ινει. εἰσὶ δ' οἱ αυτοὶ τοῖς παAικοις καλουμένοις , οἶςῶσιν εναγωνίοις προς τας ευρυχίας χρωντοι ' διο καὶ τέρε- νας αυτους κέκληκεν ὀ 'Aνακρεων. οἶδα δε καὶ οιλλα γένηαυλων et caetera ad i. sin. usque. Notas habemus et hemio-

pos tibias , de quibus Anacreon , Quae, inquit, libido, o serve, te invasit saltandi ad teneras hemiopas tibiasy Hae

tibiae minores sunt iis, quus p rfectas υOciant. Per translationem dixit Ixion: Hemiopon et minorem cito magnus devorat. Sunt autem istae tibiae eaedem cum iis, quas pue-F3Ies Uscaut, quibus ctim in comini ponibus non esset Iocus, titehantur ad conυit ia. Ideo teneros dixit rigas Anacreou.

Non poterant Platonica illa humani Corporis ημιτομα aptius copulari aut arctius, quam ista inter se cohaerent.

Versus Ixionis de piscibus intelligi debet. ἡ μίοπος

ut si Latine dicas tuerinom uvam pro parva: quia gin-grinae tibiae erant breves. Pisces minutos praedam et

escam esse magnorum, certum est, et multis magnis auctoribus testatum, ut olim dicebamus ad I. Strabonis. Athenagoras in apol. pro Christianis eodem verbo usus inoadem sententia: οἰ δίκην ἰουουν ζωντες ' και γαρ γ τοι καταπινουσι τον - πεσόντα ἐλαυνοντες ό ροτεθος του ασθ

415쪽

LIB. IV. CAP. XXV. 393ν ερον. Sed quisnam iste Ixion posta 8 Nam Demetrium

Ixionem grammaticum ex Diogene Laert. et Athenaeo stitis haDemus notum. IXionem poetam neque Athenaeus audi, neque alius quisquam. Opinor, commemorat e Veteribus scriptoribus. Suspicor . scribendum esse 'Iων φη- si , non ' εἰ- φ. Ion Chius inter antiquissimos et cele-

berrimos poetas notus omnibus. Tentari etiam potest, nec ablurde scripsisse Athenaeum: κατα αεταφοραν δ' Ἱείων QT ν .......... Tον r ῆα. In lacuna haec aut similia de-1unt : ειρηκένα 'Iωνα του XreM T. Atque haec de hemiopis Athenaeus et nos cum illo. Cum istis pulcherrime cohaerent, quae sequuntur deinceps ad lin. huj. l. Pergit enim auctor varia tibiarum genera recensere, de qui bus dictum hactenus non est. Nimis certum, haec ita continuanda elle: clara enim et aperta est series disputationis et η των λογων ἀλληλουχ A. Hunc tamen errorem tantum neque interpretes odorati sunt, neque eruditus ille grammaticus, qui ante tot saecula epitomen horum librorum contexuit. Sequitur enim is quoque κατα ποδας

ordinem, qui in libris editis. Nos ipsa potius Athenaei vestigia premamus, et reliquam de tibiis disputationem percurramus. . Ait igitur: ο ὀα ὀὲ ἀλλα γένη αυλῶν,

σιν Eυφορος si τοῖς Κυρ μασι. De I odii tibiis adi ad I. XIV. κιθαρις ριαι tibiae adhibitae in concentum cum citharis. Eupbortis, qui scripsit de priorum inventis, sitne Ephorus, notus omnibus historicus, an alius . nondum constitui. Tibiam magadim et gravem et acutum sonum edidisse ἐν ταυτίρ, id est, simul, probat auctor testimonio Alexandridae, cujus est hic Versiculus: Mαγαδιν p. te. λαλησω πικρον αμα σοι και μέγαν. Scio, sic legi hunc versum et alibi in Athen. , et apud veteres nonnullos Rrammaticos. Sed mihi durius dictum videtur μάγαδιν λαλεῖν pro inter loquendum magadim imitari. Deindo etiam illud, si quid judico, duriusculum, μάταξις μέγας aut ιιικρος pro gravi aut acuto magadis sono. Excogitavimus Igitur planiorem et non paulo venustiorem lectionem:

αμα σοι μέγα. Corruperunt,

qui non videbant, particulam, similitudinis indicem ve'nuit omi m Loquar tecum, ut maeadis, aue es remise. De tibiis eX hinnulorum ossibus dictum l. ΙΙ.e3t' Ait : τον γαρ βαρνι φη κ i βαρβιτον, ων Σαπφώ ανημονευ'. Non βαρωμον, sed βαρμον l. XIV. scribitur. Putabam, voce βαρμον alludi ad elymum vocis βαρβιτος.

416쪽

394 I. CASAUBONI ANIΜADV. IN ATHEN. Nam persuasum fuit veteribus Graecorum criticis, βαρβι- σον quasi βαρυπιτον esse dictam e cum vel Strabone teste barbara sit ea vox Graecis et Syriaca. Sed baromum sivebarmum distinguit auctor a barbito. Additur: 'Αριςοἴε-vος δ' ἔκφυλα οργανα καλει Φοινικικας. Legebam: καὶ ἔκφ. οργ. καλεῖ καὶ Φοινικικα. Neque enim phoemeicia Ullum musicum organum nominatum. Pleraque autem eorum,

quae hic commemorata sunt, a Syris Graeci acceperant. Sed scribendum καλει φοίνικαο ex l. XIV. , ubi geminus huic locus: et scribit ibi Athen. , pboenicem organum a Syris inventum ταυτης τυχεῖν της προσηγορίας. Noli quaerere κλε νιαγγους, qui statim nominantur ex Aristoxeno, apud scriptores alios. Nusquam reperies. Legendum κλεα ιαμβους. Hesychius: κλεψίαμβοι, 'Aριςοξενος μέλητινοὶ παρά 'ADιιιῶνι. Vides, eundem auctorem laudari ab Athen. et Hesychio. Nominis caussam explicat nosteri. XIV. : D Oia παρελογίζοντο τα ἐν τοῖς ἰαμβο ις, κλεψιαμ- λουν. Quare jubeamus μακραν κλαίειν commentiti Osistos elepsi ongos et illa furtivra vosa, interpretum somnia. In excerptis non melius κλεψιανους. Platonis locum expleatque explica ex ipso: nam pauculorum Verborum prae termissio contrariam ejus menti sententiam hic peperiti Plato enim negat, rem p. a se institutam artifices alituram

τριγωνων και πηκτίδόον et caeterorum. Matronis imitatio

Homerica est in his ita scribendis verbis atque exponendis: οἱ ir ω πασσαλοψιν κρέμασαν, οθι περ τετανυεο Σκίνδαψος. Illi vero paxillo id oppenderunt, unde etiam

scindamus pendebat. Prima verba, quid paxillo appenderetur, non declarant. Fortasse aliud musicum instrumentum; fortasse lagena vini, ut in illo Hermippi comici: XL ἐε κυλιε κρέφιαται περὶ πασσαλοφιν. Theopompi Colophonii poema, 'Aρι απιον in libris publicis inscriptum,

in membranis dicitur Αἰματιον et Αἰματία. De quo pronunciet quisque πῆν αρέσκου σαν. Inde sunt haec: ΣκIυδα- ινον λυροεντα μέγαν χείρεσς τινασσων 'ΟΞυίνου, προμαλοιο τετυγαένον αἰζήεντος. Dalecamp. scribit 'Oξυνων init. poster. ver e quod sententiae non potest convenire. Lego

'in bruis. fagineum. Nam ἐευα Theophrasti, quam δει*6. mam indigetavit Theodorus Gaza, judicio eruditorum sagus illa est, operibus ligneis apta arbor, de qua Plinius L XVI. c. de lignis sectilibus: facilis et fagus, qiuunquam fragilis et tenera: eadem sectilibus laminis in tenui felicis, eapsisque ac scriniissola utilis. Ex hac arbore factum scinis dapsum ait poeta. Sed videntur ad scindapsi labricam non

417쪽

LIB. IV. CAP. XXV.

unius generis ligna desiderata. Ideo subdit: προαίλοιο

τμτυγαgνον αἰζήεντος. Elaborutum e ligno promati grandis. ως εντος valet ευτραφῆe, interprete Hesychio. τετυγμένον interpretor non de praecipua scindapsi materia, sed de ligno ad quasdam partes necessario. Sic observat Theo- sit ratius in V. de plantis, ilicem esse utilem non simpliciter ad lyram, sed ad ζυγα λυραις καὶ ψαλτηρίοις. Pr malum esse arboris, non fruticis nomen, ad Theocritum probabamus. An lat myrica sive tamarix, quaerant amplius rhizotomi. Non memini legere alibi fabulae titulum δευροποιος, cujus mox sit mentio: 'Aναείλας, inquit, D Aυροποιω. Apud Stobaeum tamen serm. LV. citatur Anaxitas ἐν Mυροποι '. Sed puto, scribendum Avροποιῶ aut certe δεκτροποι . PolluX l. VII. c. 3O. in sermbne de bal

dem rOpetit l. X. c. IO. Pariam hidias videntur appellasse eteres tibiarum genus quoddam jambicis versibus aptum. Apollodorus, auctore Hesychio: παρα τους ἰαμβους αυτας

stem cicat Epicharmum, qui in Pertullo sic illarum meminerit: Σεμέλα δὲ χορευει, καὶ υπαλίσφιν σοφος κιθαρα παρ

Non semel questi sumus de Epicharmi fato, cujus omnia pridem haec cum fuere, pauculis fragmentis exceptis, quae in hoc potissimum scriptore hodie supersunt. Illa vero fere sunt omnia quam corruptissima. Quid enim hac Iectione contaminatius y Lego: Σεαέλα δὲ χορευει υ

αυλοφιν και κβαρα καὶ παριαμβίξεσι. Saltat Semele ad fibram et citharam et pariambis s. αυλοφιν, ut πασσαλόφιν,

et οςέοφιν, et similia. . γεγαθειν verbum est Siculae formae, ut aiunt antiqui critici, pro γαθέου, ut πεπληγω, πεποχω et id genus. Tamen MSS. γεγηψει. Quod varie accipere est. De Uulterio multa doctores ecclesiastici, Hieronymus, Clirysostomus, Augustinus, alii. Sicut autem pleraque alia musica instrumenta a Syris mutuati sunt Graeci: ita hujus et inventum et nomen Syris impu-

'iratus sum saepe, jam inde a temporibus Nabuchodonosora, vetustissimi regis Babylonii, psalteriorum nomen in ultimum fere Orientem penetrasse. Nam apud Danielem mm B, peranteris, Graeca sunt Φαλ- τηρια. Videtur gutem Athen. psalterium distin fruere ab alio organo, quod vocat ψαλτηριον ορθιον, quodque proprio Romane brophoenix dicebatur. De hoc fortasse do-

418쪽

bent intelligi b. Chrysostomi verba in proth. ad psalm.:

ψ αλτηριον των ἐντατων tu ἐν ην, πλη7ν ορθιον, και ανωθεν p 3II. εἶχε των φθογγων τας αφορμας. In versu Sophoclis scribe αντισπαςα, retracto accentu. Non enim potest esse pro αντιψπαςη. Πολυς δε , ait, Φρυξ τριγωνος αντι γπαςατε Aυ8 ης εφυμνεῖ πηκτίδος συγχορδία. Multus resonabat

trigonus Phr*gius, si e ntrario resonabat 1 diae pectidis concentus. Ptolemaeus, rex Aegypti, sub quo vindicatas ab intoritu litoras scribit Athenaeus, in historiis dicitur Euergetes secundus: Alexandrinis et vivus et mortuus Cacergetes est appellatus, ut hoc loco docet auctor. . Sie soliti Aloxandrini in suorum regum mores magna libertate jocari. alium Gastronem aut Phystonem, alium Cybiosacten appellantes: erant enim eo plane ingenio, quo fuisse Antiochenses in Misopogone prodit Julianus. Hic Ptolemaeus etiam contra fratrem bellum gessit:. quae

caussa est, cur occiderit postea παντας τους κατ αυτον εφηβησαντας. Nam eorum maxime suspecta erat fides tyranno , qui a pueritia cum statre assuevissent. In Aristophanis verbis inducendum το αυτήν. Ita plana erunt caetera. Ion Chius, inquit, tibiam vocavit αλεκγορα isto versu: 'Επῆς αυλὸς αλεκτωρ Αυξιον υ ανου 'Aχαιων. In promptu caussa est. nam et gallus gallinaceus et tibiae cantu dormientes excitant. Similiter Aeschylus Solem vocat Toυis alitem, id est, αλέκτορα, in Supplicibus Καὶ Ζηνος ορνιν τονδε νυν γυκλησκε . Scholiastes: Ζηνόο ορνιν, ἡλιον ' ἐίανAησι γαρ ηαας, ως ο αλεκτρυων. Poetae hujus adducit in testimonium etiam Hesychius in νιφοει7- σα 'Eλένη. In ea fabula cum Ulysse loquens Helena versum hunc pronunciabat, quem in Ranis usurparit comicus: ΓΙοθεῖ μυεν, εχθα ρει δε, βουλεται ὀ εχειν. Ε eo di mdramate adducit Athenaeus: Προθεῖ δε τοι συριγε 'Iδαῖος αλεκτωρ. Ubi, sicut observat auctor, τον αλεκτρυονα Ἱδαῖον εἴρηκε συριγγα. Offendit me orationis hujus το ἀμφίβολοw dissicile enim dictu, Vox 'Iὀαιον quo pertineat. Eclogarius ita accipit: αλλαχου δε τον αλεκτρυονα 'Iθαῖον συριγγα κέκληκε. Gallum gallinaceum appellavit Idaeam uti m. 'Iδαῖον valet sactam ex buxo, ut exponit Dalec., vel in sylva naitim simpliciter: nam ιδην quamvis i lxam dicebant etiam vulgo. Pollux: εςι δε ειαειν ευθηρος γῆ via ευθηρος 'Iδη. Idem: τοποι δε ρίων, 7θαι, ναπm, υλαι, ορη. Εt: τα δε ταῖς ἴθαις τε και υλαις χαιροντα. Alibi: ναὶ λαγων, Θαανοι συνηρεφεῖς, 3δαι αμ φιλαφεις. Apud

Homerum Idaeus nobilis est Trojanorum praeco. Suspi-

419쪽

LIB. IV. CAP. XXVI.

catus sum nonnunquam, eo assume Ionem, appetita que praeconem sistulam et gallum gallinaceum, quarum appellationum ratio perspicua. Athenaei verba huic menti inserto καὶ accommodaveris: τον ἀλεκτρυόνα 'Iδαῖον εἴρηκε καὶ συριγγα. In sequente Versu , Ἐκτwrον αγουν βαρυναυλον τράχοντι ρυθμιε, scripta lectio est v cοντα, quod refutat epitonia, in qua sic est adnotatum: Ιων ρυθμον τρέχοντα. τον xpρυγιον καλει. Quid est εκτυπος αὐλοί; tibiai canora et heue refouuus' SonuS ἔκτυπος, esurur et pe BD rarus, proprie locum habet in iis, quae de alio sunt ακριβῶς expressa, et, ut Graeci loquuntur, ouin μέγα. Non male tamen scripserimus ευnrυτα. Ue PhrVolo rhythmo scribitur in extr. l. : βαρυς γαρ ὁ καὶ τὰ

κέρας αὐτω προσαπτουσιν, αναλογῶν τῶ των σαλπίγγων κώ- p. 3ILδωνι. Cornu illud, inquit, quod o abicitur tιhiae Ph Wiae, proportione reisouinet co ut tubae, id est, vini eandem habet ad exacuendum gravem alias tibiae Phrygias λ uum , quam in tuba codon. Est autem κρύεων orificium tubae, qua exit spiritus. Sed notandum est, cum multa fuerint tubarum genera, sex enumerant veteres, tibiam

Phrygiam non cuiCunque, sed tantum Tyrrhenicae fui similem. . Eustathius: 'Eκτη, tubae species,) Tυρσηνδεια,

Disputatur de sede legitima fugitivae partis, de qua

super. c. dictum est. Meterum criticorum disputationes de loco Homeri Ἱλ. H. De Vocibus συμ- π ριφοροι et συμπεζιφερεσΘαι. Cin certo sumus, invasisse alienas sedes disputationem de Homericis conviviis, quae sub I. IV. fino logitur: undes amen profecta eo pedem tetulerit, et quo rejici domum lebeat, dubitari non sine ratione potest. Occurrunt si uidem duo in hoc opere loci, ubi locari listoc dissertatio uam commodissime posse videatur. Nam et i Ι conviandi ratio heroum Homerizorum prolixo, quod ex epi-oma facile intelligi potest, fuerat exposita, et t. V. bona ars eli de conviviis ab Homero descriptis. Inclinat ta-

420쪽

398 I. CAsAUBONI ANIMADU. IN ATHEN.men eo sentcntia, quod tutius putem ad i. U. ista reserre, quam ad I. Non leve, si quid judico, ejus rei argumentum est ipsa locoriam vicinia. Est enim multo probabilius, ex seqv. l. principio aliquot paginas in istius finem

esse casu quodam translatas ab imperitis et aliud agentibus exscriptoribus vel bibliopegis, quam ex ullo alio, nedum primo. Sed multo clarius hoc ipsum parebit, si fugitivam hanc partem cum disputationibus primi quintique libri attente contuleris. Reperies non solum similia, sed omnino eadem esse ista cum iis, quae l. V. disseruntur. Quare eo rejiciamus censeo, quae nullum dubium est inde esse abscissa et avulsa. Porro ubi potissimum notari hiatus debeat in I. seqv. , nondum pro satis comperto habemus. Quanquam ne illud quidem nimis erit obscurum studiose ista cum illis contendentibus. Uerum statuat super hoc quisque, ut erit libitum. Nos, quod instat, agamus. Prima verba sunt haec: Αἰσχυλος γουν κατοι sιέτρα σοξαζοντας εBηγαγε. Quo et quos r Merito duo ista hie quaeras. Nihil enim in praecedentibus habemus, unde possit intelligi, quos vocet σπουξαζοντας, et quo εἰσήγαγεν illos. de quibus loquitur. Ex sequentibus mens clara auctoris : etsi haeremus in verbis. Nam

illud, κατἁ μέτρα, junxerunt interpretes cum proximo verbo σπουθα οντας, hoc sensu: Aeschylum in convivium, quod descripserat in una aliqua suarum tragoediarum, in- . troduxisse convivas metrorum studiosos. Mihi ista sententia frigidiuscula videtur, ut est revera. Deinde περὶ

μέτρα dicendum suerat, non κατα. Quare aliter accipiendum. Sine dubio συδαζοντας appellat viros. r83ῆς ια ut loquitur Xenophon init. Symposii. Vide L U. c. 2. In Huraidino exemplari, quod non minus hoc loco paginarum aliquot depravatione corruptum est, quam Omnia

Italica, mirificam Vocem offendimus, καταμετασπMαζοντας. Non potest id vocabulum ferri. Olim fortasse fuit κατασπουθαζοντας, id est, de rebus feriis ferio agentes. Sio

Aese sis in fuis poematis convivas inducit de feriis tracetantes. Hoc vult Athenaeus, convivium Aeschylo descriptum virorum gravium fuisse, Xenophonteum mistum ex gravibus et plebejis, Homerum plura descripsite ex diversis generibus hominum et diversorum morum. M lius, ait Athenaeus, poeta διαφορα secit, κώ παρατιθέμενος συμπο Πα. Et ut sententiae melius sit, et ut ne va-

라틴어 텍스트