장음표시 사용
81쪽
su TRACT. XIX. DE SACRAM POENITENTIAE
moribundos . non assignando etiam hune casum, dum agmbant de absolutione moribundis impertienda. Ratione etiam evidenter convincitur; nam ad licite impe tiendam absolutionem sacramentalem, non satis est si consessarius credere possit moribundum habuisse intentionemreeipiendi in eo casu absolutionem, eo quod e. g. ehristiane
vixerit, sed ulierius debet illi aliquo modo constare adesse
materiam necessariam ad conficiendum sacramentum: qualis etenim minister non graviter peccaret contra reverentiam sacramenti. si proferret formam, dum nullatenus sciret esse materiam . quamvis per accidens adesset y Cum autem in nostro casu materia sacramenti sit ipsa sensibilis eonsessio, de ea potest constare per signa externa. quae certo indicent d lorem moribundi. ut sunt tundere pectuε. osculari crucem. comprimere manum sacerdotis interrogantis. an velit absolutionem et c. et tunc absque dubio est absolvendus. Si vero consessionis desiderium appareat tantum per signa dubia. uti esset edere suspiria. in metum suspicere, quod potest fieri et ob molestiam morbi, et ob dolorem peccatorum. tunc sub conditione utique esset absolvendus. At si alia signa appareant, quae nonnisi naturalia prudenter judicari possim. qualia essent iactare se ab una in alteram tu bilis partem et c. nescio videre. quomodo Iicite etiam sub eonditione comsessarius impertiri possit absolutionem. dum prudenter motus moribundi nonnisi naturales. et ex molestia morbi provenire iudicandum sit. Certe ubi nulla sensibilis consessio appareat. et quae taliter innotescat consessario. ut saltem sub duhio prudenti sit, an sufficiat nec ne, nec absolutio sub conditione impertienda est: quia licite nec sub conditione applicari potest . ubi saltem in casu necessitatis non adsit materia dubia.
ut conflat etiam diseurrenti circa alia sacramenta. Ilenriqia lib. s. cap. 1Ο. num. 9. Laym. lib. 5. tr. 6. caρ. 8. n. c. Lug. disp. 17. seci. 3. Coninch. εωρ. 5. n. 28. Trull. lib. 4.caρ. 6. dub. 7. et ultra quamplures modernos omnes antiqui. Nec satis est theologis propositam stabilire sententiam. sed, ut videre est apud citatos theologos aliosque, contrariam variis censuris rejiciunt. Illam erroris, novitatis . nulliusque probabilitatis sive speculativae . sivae practicae notant: eamque solum ad praxim deduci indiscrete et ignoranter satis a rudioribus sacerdotibus dicunt. Neque refert a mullis doceri. et esse moribundis favorabilem . cum amplecti non debeamus opiniones. quae non salis consulunt reverentiae sacra
menti. etsi sub conditione administretur: atque, ut dicit Lugocilatus, non expedit in re tanti momenii sub pietatis specie Disitiros by Corale
82쪽
Sapere plusqiram omnes ss. PP. docuerunt, sed observare terminos. quos apposuerunt nobis. Vid. reg. in prax. Regulae in praxi obserean εI. Dantur aliquando consessarii, qui dum excipiunt consessionem moribundi semper magis periclitantis . nimis serupulosi sunt circa integritalem materialem consessionis, quamvis videant ipsum summopere defatigari, et in pericullo usum rationis instante morte amittendi. Non bene se gerunt isti consessarii ita agendo eum praedicto moribundo; cum etenim Supra omnia necessarium sit illum excitare ad verum dolorem peccatorum et ad propositum emendationis, postquam Consessarius unum. aut alterum peccatum audivit. debet totus incumbere, ut vere doleat de suis peccatis. Hinc set quod si postea sensibus destiluatur. Poterit cum mictu absolvere, si vero melius se habeat, Poterit tunc commodius et animo pacatiore de aliis peccatis inquirere. Animadvertat etiam consessarius, quod etsi infirmus non tam proximus morti videatur, et nihilominus pulet bene esse illius conse sionem excipere, non teneri ad integritatem materialem confessionis , quoties non posset sine magno labore et damno vel plene cogitare de suis peccatis. vel sermonem Protrahere. II. Noo aegre serat consessarius, si sciat aliquando suum Poenitentem ad alium accedere, ne si semper ad se accedere compellatur, ob verecundiam, vel timorem aliquod grave laceat peccatum. Nihilominus si sciat hoc saepe a poenitente seri, non amplius excipere debet ipsius consessiones: namila agendo satis demonstrat ipsi non salis aperire statum conscientiae suae . quomodo ergo poterit ipsum spiritualiter gubernaret Accedit modo uni. modo alleri confiteri sua peccata , posse esse sufficiens indicium desectus doloris et propositi; dum etenim verus adest Molor, gratum est poenitenti consessario innotescere totam vitam anteactam, ut ita efficaciora remedia possit illi praebere. ipsumque, si opus sit. removere ab occasione et periculo peccandi. Quid ergo dicendum de mulierculis unum habentibus consessarium indulgentem , cui omnia inhonesta delegant, alterum severioris disciplinae, cui tantum levia ' Haec ratio agendi potestne ullatenus in praxi a gravi hypocrisi excusari 2 III. Cauti sint consessarii in excipiendo consessiones idiotarum a nam facillime et sine ulla necessitate manifestant complicem peccati. Moneant ergo neque in consessione licere sine necessitate alterius famam denigrare. Duili do by Cooste
83쪽
ει TRACT. XIX. DE SACRAM. POENITENTIAE
IV. Satis explicavi quae necessaria esse credidi pro absolutione moribundis impertienda. Monere tamen iterum volo consessarium. ut dum scit solum per testes moribundum signa doloris, vel optandae absolutionis dedisse, curet eosdem testes esse praesentes, dum moribundum absolvit . ut ita verifieetur consessionem fieri in praesentia consessarii mediis testibus. veluti si essent interpretes. Si vero non amplius sint Praesentes, nee possint vocari, solum abso vat moribundum sub conditione . si ita nempe administrari possit hoc sacramestumi sub conditione etenim tantum danda est in necessitate absolutio, ubi occurrit dubium rationabile de valore sacramenti . sicuti revera occurrit. si testes absint. V. Solent quidam consessarii assistentes moribundis sensibus destitutis saepius iterare absolutionem sub conditione.
Id maxime praestant ii . qui putantes quodcumque signum etiam naturale a moribundo exhibitum. interpretari posse cum aliqua probabilitate seri etiam ad obtinendam absolutionem, et quamcumque vel tenuem probabilitatem in casu tantae necessitatis sufficientem esse, ut moribundus sub conditione absolvatur. quam opinionem mordicus tuetur etiam Viva in amendice damnatarum propositionum g. II. Hatigitur etiam opinione retenta. non mihi videtur approbanda praxis illa saepe saepius absolvendi moribundum . quamvis sub conditione. Ratio est, quia neque sub conditione iteranda est absolutio, quoties saltem aliquo modo praesumi non possit fieri novam consessionem a moribundo, eo modo. quo ab ipso fieri potest . alias irrationabiliter iteratur etiam sub conditione absolutio: si autem ipsum anxie respirare infirmi. vel aliquis alter motus naturalis reputandum esset signum novae consessionis, oporteret posse aliquo pacto credi infirmum talibus actibus sine interruptione petere consessi
nem . Accedit quod ideo dicunt huiusmodi infirmum posse
sub conditione absolvi, quia licet ea signa fundent tenuem probabilitatem. adhuc tamen necessitas moribundi licitum reddit, quod alias esset illicitum: haec autem necessitas videtur cessare quoties bis . vel ter . cum proportionata aliquarum horarum distantia, consessarius absolverit moribundum. Secus dicendum esset, si iste moribundus aliquod de novo det signum. quod non videatur mere naturale. sed posse
aliqua prudenti ratione interpretari per illud petere absolutionem ι nam tunc certe iterum est absolvendus, quamvis antea etiam centies sub conditione fuerit absolutus, ut de se patet.' Imminente multorum mortis periculo sufficere . quod omnes in confuso sua crimina manis stent, et posse sacerdo-Diuiti Corale
84쪽
tem omnes eodem actu absolvere dicens: ego vos absolos a peccatis Meatris etc. probatur apud Reiss. I. c. addit. post n. co. laudando gestum a quodam parocho, qui multos ex improviso hostium incursu obrutos . et gravissime vulneratos superiori formula Omnes, quotquot erant capaces . absolutione munivit. timens ne, dum quales leviter, quales periculose sauciatos, quales capaces . vel non . exquireret -aliquot ex iis sine absolutione decederent. Λdvertendum tamen, quod qui urgente periculo hoc modo absoluti fuerunt. debeant postea, si tempus fuerat. distincte peccata lateri. '' Porro. ut quis possit suum consileri peccatum cum m nisestatione complicis, pensanda est peccati gravitas; nam quo maior illa est, eo urgentior requiritur causa, ut ad alium
recurrere non teneatur. Ponamus casum, quo quis Cum matre,
vel sorore peccaverit. plus efficere debet, ne incestum cum iis patratum revelet . quam ille . qui cum alia consanguinea peccaverit. unde si in primo casu incommodum itineris duorum vel trium milliarium subeundum ei sit. praesertim iuveni et vegeto. ut consessarium inveniat, cui ignota sit mater vel Soror . hoc sacere tenetur: parum enim vel nihil esse videretur incommodi in priori casu . mullum vero in posteriori.
Contiri. Τourn. Ioc. cit. num. cI6..' Saepe etiam excusantur matres, uxores etc. dum peccata siliorum. aut virorum in consessione operiunt consessario. qui eos novit . si id praestant ad consilium capiendum. vel dolorem leniendum, alioquin nimis durum foret, novum semper consessarium adire. Ita sentit la Croix tib. s. p. a. n. II 5. Verum advertat consessarius. multoties id facere mulierculas sine necessitate . sed ex ignorantia, vel ad excusationes suorum peccatorum praetexendas. Multo magis caveant, ne sub quovis praetextu ipsius nomen, aut alias circumstantias. quibus ipsius persona sat cognita, exquirant, Poeni lentibus aperire renuentibus absolutionem denegandor ultra enim peccatum lael hale. quo se obstringerent. suspensionis iii ab officio audiendi consessionem. aliisque gravioribus poenis se subiicerent. Ita fert novissima constitulio Benedicii XIV. Ubi
primum etc. hullar. tom. a. pag. 54. In ea Pontifex quam- maxime reprobat ac detestatur illorum consessariorum praxim. qui a poenitentibus complicis nomen exquirerent, atque ad illud sibi reoelandum. non inducere modo suadendo conarentur; sed quod detestabilius est. denuntiata quoque . nisi reoeliarent, absolutionis sacramentalis negatione, prorsus adigerant
Qime tamen poena est serendae sententiae .
85쪽
atque compellerent. Neque hoe licite fieri voluit ad hune sis Dem, ut ipsius complicis emendatio i aut correctio hoc me dio . vel alia bona specioso hoc praetextu curarpntur. Deinde prohibet, ne aliquis huiusmodi praxim licitam traducere. au pro ea scribere, aut loqui praesumat sub poena excommunirationis ipso facto incurrendae summo Pontifici reservatae r Statuentes in-er, ut quicumque ausus fuerit dolera lieitam esse huiusmodi ρmaim. aut scribere aut loqui praesu serie in ejusdem damnatas pramis defensionem: vel ea quas in diacto breoi contra eorumdem praxim decreta sunt impugnare. aulin alienos sensus temere detorquere seu interpretari. incidat
imo facto in excommuricationem, a qua non possit nisi a nobis absoloi. Demum statuit quod quicumque nori ex consessione sua. sed aliunde aliquem noverit consessarium exinquirentem complicis nomen cum denegatione absolutionis. teneatur illum intra consuetum terminum denuntiare: nisi hoc praestare ob imprudentiam et simplicitatem constet. Ex contraria aliquorum consessariorum praxi, qui nimio, sed ad verae prudentiae regulas non satis composito, Zelo aestuantes. ut complicem corripiant. ejus nomen a poenitentibus omnimode seire volunt, et ad illud manifestandum ioducunt. quanta insurgant aliquoties incommoda, praecipue in communitatibus, et quam facile violandi sacrosancti sigilli periculo se exponant. . experientia docet. Sed de hoc iterum ubi et de sigillo consessionis. Ex his autem non sequitur. ait ei. vir Ludovicus Antonius Muralori in commenti ejusdem ron. stitutionis in adnotationibus ad Anioin. de sacrament. Poenit. art. a. post quaeat. 6. quod non liceat consessariis. ut consessionis integritati deserviant, et poenitentium conscientiae
satis consulant, circumstantias necessarias exquirere; putasi interroget, an persona complicis sit in primo vel secundo gradu conjuncta . si voto ligata, si ancilla in eadem domoeommoransi haec enim requirere debent, licet in complicis cognitionem deveniant. Possunt denique dari easus, in quibus poenitens teneatur complicem manifestare. ad avertenda scilicet gravia reipublicae ab eo imminentia mal, . Sed luto consessarii procedent. et debitam praefatae constitutioni iam rigorosae obedientiam praestabunt. si in iis casibus poenitentes cogant, ut tacito sibi complicis nomine alicui aperiant. qui damnum possit impedire. ' Solent quandoque mulierculae aliqua leviora peccata uni. graviora alteri consessario manifestare, et ad hoc praestandum facile se adduci patiuntur . ne vel apud consuetum consessarium famam deperdant, vel erubescentiae poenam Diuitigod by Cooste
86쪽
QUAEST. III. CAPUT III. 8'xubire cogantur . Cautus esse debet in hoc consessarii ixi lia rei enim haec duorum consessariorurn ad illo. etiamsi De quenter sat . et sine urgenti causa per se loquendo a culpa gravi excusari possit ob animi levitalem. Navarr. in
fess. d. 6. dub. c. n. 33. multoties tamen id praestant, ne peccandi occasionem dimittere. et medicinam suo statui congruentem adhibere coganturi et tunc eas necessaria carere
dispositione quis non videat y Vel frequenter vero . vel raro fiat semper est improbanda duorum consessariorum aditio, nisi singularis aliqua gravis caiisa suadeat, quia minus est poeniteritibus salubris. et signum aminii magis curantis' aestimationem . quam animiae perfectionem ,. subdit Conine. Dc. c. numer. I .Lan sin. '' Non recusent parochi poenitentiae sacramentum pueris nondum in septennio constitutis . si dubium sit an usu ra tionis praediti sint. sub conditione ministrare. Etenim salis convenit inter theologos hoc faciendum, si peccatum aliquod saltem leve in se consileatur. tum ne sacramenti gratia Pri ventur. tum ne animae saluti periclitenturi nam in grave aliquod peccatum potuerunt incidisse. Layman. I. i5. tr. 6.
' Sunt multi.nec quidem spernendi DD. qui sicutdi benter conditionem in sacramentis charaeterem imprimentibus, ita eam ti ullatenus usurpandam in aliis et praecipue in poe-Dilentiae sacramento docent. Eorum rationes videri possunt apud Benedictum XIV. de syn. dioeces. lib. 7. cv. 15. n. α. et 3. Nihilominus luto potest eam adhibere consessarius. quando necessariae adsunt circumstantiae. Vide dicta superius triaci. I 6. cv. c. quaeque habet idem Benedictus i. c. n. 4. seq. '' Equidem negari non potest sententiam ab auctore quaesit. 7. relatam validissimis rationibus, et magno doctissimorum theologorum numero inniti. qitos reserunt Marin. de sacr. Poenit. lib. Io. cap. Io. de Lug. dis'. I7. Feci. 3. neque ea, quae ad oppositam astruendam asseruntur a Morin. l. c. el ab aliis satis convincunt . et contraria argumenta bene diluere videntur. adeout si discussionea scholastica definire vellemus contrariae praeserenda esset. At nihilominus Paulo sane rigidior videtur haec opinio: assirinaliva enim opposita sentetilia probatur hodie a doctissimis viris apud Benedictum XIV. l. c. a n. s. quibus ipse favel . nec rationum momentis caret. Si enim receptum est et ratum.
87쪽
83 TRA T. XIX. DE SACR. POENITENTIAE
ad absolutionem impertieadam loquela destituto, nec poeni tentiae signa exhibenti sutacere testimonia adflantium . foristius absolvi poterit . forsan et debebit moribundus, praeseristim si vir bonus . integer, et vitam christianam vixerit. Non dedignetur itaque consessarius in isto casu absolutionem
sub eonditione impertiri . od et factum dicitur a Clemente VIII. cum labro illo murario superius relato tr. I 6.cv. Hoc enim modo et aeternae proximi saluti. et debilae sacramento reverentiae consulitur. Videantur Benedietus XIV. ll. eo. Berti de theolog. due I. IG. 34. p. a. cv. 8.in sn. Merbes. in. - . disseri. ι. do poenit. q. 85. Auctor adnotationum ad cas. Pontasian. N. Absolutio cas. c. i qui licet sua dicta retraetet in Geolog. christ. t. 9. dissert.
- cv. 1O. quaest. 2. n. a . non videtur tamen validiora
' Ulterius et si non liceat. in sacramentis uti opinione probabili. in casu tamen necessitatis potest, immo et debet sacerdos sententiam probabilem sequi i ut docet la Croix lib. 6. ρ. a. n. x Isia. Et ideo sacramentum baptismi in ea-su extremae necessitatis potest et debet e serri in Hateria dubia. vel partim. dubia. ergo ob rationis paritatem idem dicendum de absolutione in isto easo sub conditione danda Neque totaliter deest consessio aliquo modo sensibilis. prout illius temporis seri conditio .i Vel enim vita christiana a que tholicae publice peracta est in extrema necessitate sufficiens sui accusatio. ut placuit Morinou. . c. vel eadem est sum- ciens fundamentum . quo praesumi potest oribundum in statu tali conari petere absolutionem sacramentalem. Puta Pergemitus; per suspiria . quae licet plerumque sint naturae patientis signa, nihilominus ea ab homine moribundo singulariter a Deo illuminali ad absolutionem ordinari interius possunt. Et hoc sibi accidisse narravit milii quidam paroelius ceteroquin doctus cum homine subito lethaliter oppre
so , nee signum . nec nutum dare valente . qui tamen ad peccatorum dolorem excitatus. absolutus, et extrema unctione munitus . postea ad se reversus asseveranter testa- us est. se omnia cognovisse. et dolorem excitare pro suis
viribus curasse, et ea quae potuerat signa dedisse, a PariHelio tamen non bene percopia '. Diqitigod by Cooste
88쪽
De confessione et absolutione in absentia, et de confessione facta per roripturam sacerdoti praesenti.
Q. I. An eonsessio fieri et absolutio dari possint in absentia.
R. Neque consessio fieri potest per literas, aut per inle nuncium sacerdoti absentit neque absolutio poenitenti absenti tribui potest. Notandum igitur est Clementem Vil I.
in sua constitutione 87. edita ao. Iunii a6oa. buli. t. 3. . 13a. ad minus ut salsam, temerariam. aut scandalosam damnasse eam propositionem. qua dicebatur licero per Π-teras . seu intomuncium consessario absenti 'eccata sacramen aliter confiteri. et ab eodem absente absolutionem obtinere.
Quamvis autem hujusmodi propositio damnata videatur in sensu copulativo, vere falsa est etiam in sensu divisivo. ut declaravit Paulus V. die x . Julii x6o5. in congregatione s. officii. Primo igitur non est valida consessio facta conses ario absenti per literas. seu internuncium. Ratio est, quia quomodo Christus instituerit hoc sacramentum, adeoque quomodo a nobis sit faciendum. non melius innoteseit quam ex consuetudine et perpetua praes ipsius mclesiae. Quamvis autem ex hae praxi habeamus mutum per nutus, et ignorantem lingua posse accusare sua peccata Per interpretem. nunquam tamen scimus fuisse in usu consuetudinem confitendi Per epistolam, aut internuncium. Nec refert posse dari casum . quo aliquis ita necesse habeat eonfiteri r sicut etenim Christus noluit providere catechumeno in casu rarissimo. quo deficiat aqua, ut alio modo conserri ipsi possit baptismus. relinquenao ut sibi consulat per contritionem. ita dicendum est noluisse in casu raro absentiae consessarii consessionem seri per epistolam elc. cum maxime ex hac Praxi quamplurima inconvenientia oriri potuissent. Addendum ita Christumi lituisse sacramentum consessionis. ut consessarius debeat bene gerere officium iudicis, et poenitens partem accusatoris et testis: ad haec aulem rite gerenda non raro necesse esteonsessario sacere pictes interrogationes. quibus poenitens respondeat. quae omnia exigunt ipsius praesentiam. Quamvis ergo poenitens sisteret se praesentem consessario ad a, i solutionem obtinendam, adhuc tamen ipsius consessio esset
invalida. utpote tacta contra institutionem Christi. Quare autem absolutio dari possit moribundo. qui in absentia con .sessarii petiit consessionem , dixi eapite praecedenti: ac d Di iliaco by Corale
89쪽
so TR ACR. XIX. DE SACRAM. POENITENTIAE
monstravi pro hoc rasu aliam fuisse praxim ecclesiae. adeo que bene ex ea argumentum sumi ita Christum instituisse
Secundo absolutio non potest dari obsenti, quamvis antea coram consessario consessus fuerit propria peccata 'Ratio est. quia ex saepe dictis praxis ecclesiae indicat institutionem Christi Domini in materia sacramentorum: sicut ergo, quia nunquam ecclesia consuevit absolvere nutibus, si id fieret. reputaretur contra Christi institutionem, adeoque invalide absolvi, ita dicendum est de absolutione data absenti. Praeterea ipsa forma absolutionis denotat poenitentem debere esse praesentem: tum quia cum voce proserenda sit, designat aliquem audientem: tum quia cum contineat pron in men demonstrativum te, non apte dirigeretur in absentem. Ita ergo praesens debet esse poenitens, ut consessarium loquenlein possit audire, cum in ipsum dirigat formam absolutionis . Ex dieiis autem constat discrimen inter absolutionem sacramentaleio, et absolutionem a censuris. Prima. quia regulanda est juxta Christi institutionem. ex diciis non danda
est absenti. Cum aulem absolutio a censuris ab humana pendeat institutione . si ecclesia potest a censuris etiam absolvere invitum. a sortiori etiam ahuntem. ' Et de hac intelligi volunt, non de illa. cuius in historiis ecclesiasticis inveniuntur exempla absolutionis tum a s. Gregorio VII. missae per epistolam ad Lineloniensem episcopum . tum ab Alexandro III. ad d. Thomam Cantuarietisem. tum ab I inc-mam Remensi archiepiscopo ad Hildeboldum episcopum retab aliis: Morin. lib. s. cv. a5. et Sirmond. in not. ad tom. 3. conca. Galliae. Vel etiam possunt explicari de absolutione, quae ab epis pis dari consuevit seria quinta maioris hebdomadae. φQ. II. An extra casum necessit alis illicita sit consessiosacia noni voce, sed per scripturam sacerdoti praesenti. n. Dubilari non potest consessionem factam Ier scripturam in casu necessitalis sacerdoti praesenti, esse omnino licitam et validam: ut si mutus Per Scripturam exponat sua peccata. Illam esse licitam, sicut etiam dum ab eo fit per nulus. aut alia signa, seu ab alio per interpretem . demonstrat praxis ecclesiae id admittentis, adeoque dicendum ita Christum imstiluisse sacramentum poenitentiae. ut in his casibus, qui frequenter Possunt Occurrere. sufficeret consessionem seri per scripturam . nutus etc. ' Vide dicta superius quaesL 3.caρ. I. ante reg. Pracl. ' At extra casum necessitatis illicitum Duiligo: by Gorale
90쪽
videtur exponere pereata non voce. Sed per seripturam. quamvis id non sit de necessitate sacramenti, ut bene docet s. Thomas quodlib. I. an. xo. Verum igitur est non dari expressum praeceptum, quod obliget manifestare peccata potius v e. quam scriptura: nihilominus haec obligatio oritur ex continua praxi et consuetudine fidelium; et eum inim-ducia sit ad saeilius et apartius manifestanda peccata. et ut poenitens maiori verecundia et dolore eadem aperiat, hinc est hane consuetudinem de re levi dici non posse. Lugo diap. 35. de poenit. n. 86. aliique apud Dianam ρ. 3. tr. c. resol.
et ex e. Quem 'oeni et 88. dist. 1. de Poenit. Sylv. mul. v. s. are. 3. concl. a. Viva αππια ad ρ ροsit. damnat. q. ult. Advertendum tamen quod renaret peccatum. dum quis confiteretur Per avripturam non solum in easu physicae impotentiae, sed etiam impotentiae moralis. quando nempe voce fieri non posset consessio sine magna difficultate: ut si . aeger non posset nisi aegre verba proferrei si necessitas daretur eonfitendi consessario surdastro. cui manifestari non possent peccata. quin ab aliis audirentura si puella prae maxima Nerecundia pertimesceret sua peccata voce consileri et c. In his casibus sat esset peecata scribere. et poenitentem dicere consessario se accusare dei omnibus, quae in rharta
exhibita continentur. Et quidem si praecepta positiva divina
non obligant, quando ratione magnae difficultalis adest moralis impossibilitas, idem dicendum est de praefata consu tudine potius voce. quam Scripto peccata manifestandi. Laym. I. 5. tr. 6. c. 6. litem advertendum . quod si consessarias prius vidit. aut audivit in alia eonsessione, seu extra illam peccata poenitentis. eorumque memoriam conservet. potest poenitens se breviter expedire, dicendo accuso me de peccatis, quae tu hene nosti. vel iam a me audisti. Suar. M'. aa. de ροenu. secl. 6. num. S. natio est . quia cum haec praxis non sit inducta ad vitandam confusionem et ruborem, bene toleratur ab ecclesia, secus vero praxis tradendi chartam consessario, et ad vitandam consusionem se breviter expedire dicendo: da his omnibus me accuso. Quod si detur casus, in quo etiam licite consessio fiat per scripturam. observare oportet non salix esse, si antequam consessarius legat scripturam . poenitens dicat se accusare de omnibus peccatis, quae continentur ira scriptura , quam tradit consessario. Ratio est, quia ita agendo non satis verbaliter accusaret sua percala: quia dum se ita accusat, nondum consessarius ipsorum habet notitiam. Si Diuiti Corale