장음표시 사용
111쪽
- EF pacto Danaae missi e aiunt quondam
Egomet quoque id spectare caepi. Et quia consimilem luserat Iam olim ille ludum, impendio magis animu gaudebat mihi, Deum sese in hominem convertisse, atque per alienas tegulas Venisse clanculum per impluvium, δε- cum factum mulieri. et quem Deum praui templa coelisumma fomitu concutit. Ego homuncio hoc, non facerem Ad hos quidem Alexandrinus Clemens in Protrept. Hae sunt Theologiae probrio petulantiae pleme. Hae sunt doctrinae Deorum qui una mobiscum fornicantur. Stoicos nostros, qui ineptias Epicuri indignabantur, de conficta illa sed indecora eorum beatitate haec Poetarum commenta de Deorum stuprisin adulteriis prorsus damnare decebat Magis decora docent de Diis, non illis peccandi licentiam suo exemplo dantibus pretiosis dedecorum emptoribus. Alia longe praebere agendae vitae mortalibus Deos immortales asserunt exempla.
112쪽
S AE. Principes & gubernatores reipublicae aiunt esse Deos, sed justos' sanctos, quibus unum opus sit, uilitiam colere& decorum, eamque & hominibus sumis mam Commendasse legem, qua Diis ipsis fieri possint proximi: familiares, e ipsos reddere elices. In id itaque homini incumbendum ut Deorum exempla& vitam imitetur juxta antiquum illud, seu Platonicum seu Pythagoricum, an liquum sane: το Diae τῶ φῶ Deum sequi Proutin triant Lib , II. g. I. ακολουν- θεά. Deum sequere. lib. X. ii injungit ἐυλαν γίνοντ επιι - θεῶ ld enim esse decens, Cum, quae agant Dii, esse non possint, nisi recta& decora. Forro cum benevolentissimi sint in homines Dii, atque hi tanti Principes tantam rerum humanarum , descivium suorum gerant curam, hominisese
se officium ducunt, Diis Princip)bus suis, jubentibus, dc suadentibus prompte obedire Neque facta Deorum vel agendi
mores esse exquirendos neque de adversitatibus conquerendum, cum ordinationi vel gubernationi divinae semper sit acquiescendum quae non possit non esse optima, licet quilibet rationem nanem rerum perspectam n*n habeat. N
113쪽
que enim quod rei p. utilitati contrarium csiet, effecturos fuisse Deos. Ideoque M. Ant. Lib. III. 23. σμβουν ἡτων - ην - η παν- τα -ορονα προ- ριηρυετ . Contingit mihi quicquam Z ita excipio, ut referam ad eos fontemque
δώσειν Cuncta tibi adsunt, unita ibi bene se habent, sed Saliis proveniunt, beneque se habitura sunt, quaecunque ipsis concedere visum es V quaecunque sunt concessuri. Cum uti dictum, nihil constituisse Deos credi debeat, quod civibus sit nociturum vel rei p. idem . 33. Lib. X. ολως I με ινη , οπι μούσει-M ν γενβλαάμ, ο νη-- ω &c insumma, memineris, civem indigenam nihillaedere , icivitatem edat, civitatem nihil Ddere, ni legem laedat. Horam autem quae infortunia dicimus, nihil legem laedit, quod autem legem non dit, nec civitatem nec
civem laeserit. Fugitivum hinc dicunt illum qui sibi constituta excipere metuit: Iterum Antoninus: υ- ο εώγων mrimκον λογον Profugus, qui rationem
114쪽
S E. 79eivilem fugit. Lib. I v. g. 29. Et huiusce modi hominem immorigero, d legibus civilibus civi reluctanti imitem non modo disit, sed porcello, ubi mactatur, calcitranti Lib. X. g. 28. Tandem Lib. X. g. v ὸ αὐγον , φευγων, δρυιπιτης --
φοci μεν βουλετ n γεγονένα , ἡ λεκιε α δ βοι ο αρο Φοβου κενω- , η λυπουμεν in ὀργομεν δραπι- ui dominum fugit fugitivus es Dominus au tem est leus ergo qui legem transgreditur, fugit uus est idem es cst qui ideo angitur, vel irasitur, vel metuit, quod secus quam ipse esit , aut factum fit , aut sat, autD-turum se eorum quicqurem, quae ab univer-s rectore sunt constituta, m est ipse lex, unisuique quodsuum si ribuens sui ergo metuit, vel angitur, vel irascitis. δε-gitrem s. ' Si tamen quaereret aliquis, cur dura ista evenire debeant potius viris honisin piis, quemadmodum contingit
ut plurimum responso nostris est in promptu optimi hi sunt milites, qui
superent fortunam. Sem de proU. C. IV.
Dux lectissimos mittit, qui nocturnis hoses
115쪽
8 IDRA ΠTOTO GIAE aggrediantur insidiis, aut explorent iter, auspraesidium loco dejiciant. Nemo eorum qui exeunt dicit, male de me Imperator meruit, sed bene judicavit. Idem dicant quicunque jubentur pati timidis ignavirique ebilia. Proutin Plato, vid. M. Ant. Lib. VII. g. s. υτὶ ἡ ἔχ n αὐτὸν μή - τον πιτ αλλο μηδὲ, πατου Ita se res habet, quocunque loco seipsum quis collocaverit, statum eum sbi Optimum ducens aut a principe fuerit collocatur, eum hunc tueri oportet, etiam cum discrimine conjunctum idst, nec ullius rei cujusquam, ne mortis quidem prae eo quod es turpe, rationem habere. Contra ac solent plerumque homines, suam querentes, alienam laudantes sortem. Quo
spectat Horatii illud. Serm. Lib. I.
uist, Maecenas, ut nemo quam bi
sortem Seu ratio dederit, seu fors objecerit, illa Contentus vivat, laudet diversa sequen- respo fortunati mercatores gravis annis Mises ait multo jam fractus membra la-. re Con-
116쪽
g. III. Porro cum praecellens Deorum majestas super omnem humanam dignitatem descendat, aequum esse existimant Stoici, ut quovis civili major honos i psis deseratur, cultusque non fucatus , sed sncerus tum , quod hypocrisis omnis vitiosa sitin damnosa tum quod Diis
pateant cogitata cordis, quos fallere nequeas prout , cum taciti optant quid aut vovent homines, non dubitant quin illud Dii exaudiant, ut apud Cic. est Div. t. Debere adeo cultum Deorum, seu religionem, omnis esse superinstitionis experiem, juxta ipsorum Deorum voluntatem. Si ergo ex Antonini praescripto homo σεβης χωροῖς
mλυριονίας. tu,sne versitione, nempe quae vera piaque unceritate privata
est, quem sere in modum Cicero Or. pro A. Cluentio Neque intelligit pietate, se religione , se justis precibus, Deo
rum mentes, non contaminata superstἱtione,
neque ad sceluspersciendum caesis hostiispinse placari. s. IV. Pandem denique ob causam, quam rerum humanarum crediderunt
117쪽
Curam gerere Deos, decens esse, ut in omnibus agendis opem divinam homo impleret judicant Stoici juxta rati
Poetae solebant & Oratores Expressis Antoninus Lib. vi. g. 23. σώα-Me ααλ In omnibus Deos invocato. Seque sua omnia divinae providentiae tranquille debere tradere docent hominem , etiam in ipsa morte, quia ne mors, nec quicquam aliud mali aliquid sit homini allaturum, si enim, Deos aliter disposituros fuisse. Imo vero, mortem in bonis potius habendam, quam in malis amortem nemini nocere, sed adversitatum omnium finem facere. Hinc divina benignitate concessam αὐτοφον.ν, tanquam rem licitam, claudabilem, ex opinione Stoicorum supra diximus. . . Enimvero hic errare incipiunt nostri Stoici. Figmenta quidem esse Credunt, quae Poetae de Cerbero , Styge aliisque Diis, vel imaginibus in nis Sens Cons ad Marc. c. xia. Illa quae nobis inferos faciunt terribileti fabula est. Nu Discimus imminere mortuis tenebras, nec carcerem nec sumina sagrantia igne, Noblivionis amnem . . Luserunt ista poetae.
Sit hoc etiam inu Sed quid ultra Sic
118쪽
r a nulli sint vel si sint, beatos se, quia anima sit recepta in sortem beatorum. Cic. Tusc. Quaest. Lib. I.
.uo modo autem , aut cur mortem ma
tam tibi videri dicis, quae aut beatos nose scies, animis manentibus, aut non mi oseros, sens earenter Seneca pariter, dicto modo cap. I x. de Cons ad Mar- Ciam : Mors nee bonam nee malum est. Id enim potes aut bonum aut malum esse, quod
aliquid est, is vero ipsum nihil est, N
omnia in nihilum redigit, nulli nos fortunae tradit: mala enim horiaque circa aliquam versantur materiam. At sic quidem defiatura animae beatitate, tanquam Cert
in seperas sedes recipiendae, justo liberius pronunciant. Animam quidem ignis aetherei, vel animae mundi particulam crediderunt, quam physica ratione altum petere sic concludebant, uti contra illuc corpora ferri non posse quod Christia, ni objicere solere gentes mortuorum re surrectionem & sublationem in coelum Credentibus, Augustinus memorat de Civ. De Libbis Ira. c. v I M. Sed haec tota ratio neutrum evincit. Non posse infelicem adire sortem liscedentem corpore animam, sic nulla certa ratio a ne
119쪽
8 ID EA HEOLOGIAE ne colligi potest. Tristissima ipsorum
damnatorum fata ratiocinii istius falsitatem eheu aeterno infelicium exitio post mortem comprobant. Nec beandorumvliquando superis sedibus corporum arcebit gravitas.
f. VI. At uberiorem paulo disquisitionem meretur haec de statu futuro hominis, opinio. Ea autem maximam par tem a dogmate, de animae natura dependet. Disputasse ab omni aevo multis
Philosophos, de anima an sit, quid sit, ubi sit ubivis fere videre est , etiam
apud Cic. Tusc. Q. Lib. I. mirum adeo videri non potest, cum dum vivit homo, de animae natura tam diversa disputaverint sapientes si etiam ubi mortuus est homo , quid animae accidat non una omnibus fuerit opinio. Plurimi corpoream habuerunt animam a subtiIis materiae, vulgo igneam. Atque hi, altero alteri elemento praedominante, interire posse animam crediderunt 3 quales qui animas aquis submersorum extingui atque interire putaverunt. Pertinet huc
Ovid. illud i. Trist AEl. 2. Non lethum timeo, genus est miserabile lethi; Demite naufragium, mors mihi munus
120쪽
Nιιυνχιμα - ψυχροίλνα Μυμενην. Attamen ibi ex opinione sua loqui Callimachum, de mortalitate animarum, an notavit Anna Fabri Credo, ait, sui memorem hoc scripsisse, nam, ut jam dixi, animorum immortalitatem oppugnat. Non habita adeo quidem aquarum, animam
extinguentium,ratione,cum interire semper cum corpore animam crediderit. Reipicere adeo puto Annam Fabri ad Epig.
XI v. ubi ad verbum a raλωucte erudita illa, omnino periimus 3 ου κα- τωσωμα ριο
νονώνιοι - - vid. quae Epig. XI. Alii animam dixerunt immortalem; horum primus sertur fuisse Pherecydes Syrus. Alii incorpoream quidem, attamen aliquid corpore admiscent; sic ut destinguant duo corpora, alterum θνητον mortale, alterum vero ψυχ/κον, ipsi animae συμφυεe Sic quidem ut anima, licet ipsa non sit corporea, non tamen sit sine corpore , quod corpus sit tanquam leve animae, vehiculum quod di-