장음표시 사용
81쪽
D-E TRINITATE.' 63. vero relativa, quae non ad se, sed ad alium dicuntur, ut Pater. Filius. Spiritus Sanctus. Addit ibid. S. Doctor, in Patre aliquid esse absolutum . quost ad se dicitur, v. g. esse, sapientem esse &c. quia Pater formaliter in se est. sapiens est, bonus &c. Neque enim Pater est per essentiam Filii , 'neque .s piens aut bonus, per sapientiam vel bonitatem Filii; alias, ut is idem a rhic L. Augustinus: Fitius esset Patris qualitas, non proles a bi sapientia i Past
rem genuisset , non Pater sapientiam . Quaestio igitur est, an sint in Deo admittendae verae , ac reales originis relationes. Eas negavit Praepositivus, qui inter primos Scholasticae Tlleologiae Tom. t ρ.
Doctores floruit. Ita resert S. Thomas hic q. 32. art. 2. Pr.epositivus, inquit, ὀ 4. F. attendens Muplicitatem personaram, dixit non esse ponendar proprietates notiones in divinis: is, sicubi inveniantur, exponit abstractum pro concreto: Sicut enim consuevimus dicere, Rus benignitatem tuam , id es, te benignum; ita eum dieitur in divinis paternitas, inteVigitur Deus Pater.
Praepositivum sequutus est Gregorius Ariminensis in I. dist. 26. & 27. & recentior Soeiptor Gallus, qui Scholasticorum circa Trinitatem errores, ut ille calumniatur, stylo tam acri redarguite quamquam alia causa ductus ille suerit, quam Praepositivus de Ariminensis, quod nempe statuat, Filium nihil
esse aliud, quam Patris essentiam productam ; quasi essentia produceret vel produceretur, atque inter essentiam generantem, ac seni tam realis quaedam distinctio, absque fidei laesione admitti posset. Sit uaque
Sunt in Deo verae, ae reales relationes originis. Probatur i. Ex dictis Quaestione secunda , sunt in Deo verae processiones: sed illae concipi non possunt sine relationibus originis, per quas persona producens refertur ad personam productam ; Pater scitiqet ad Filium.
Filius ad Patrem, Spiritus Sanctus ad Paestem re Filiiim II. Sunt in Deo tres personae realiter distinctae , Matth. 23. U. 20. Docete omnes Gentes , baptizantes eos in nomine Patris On Filii, θ' Spiritus Sancti.a. Io. s. v. 7.Tres sunt,qui tesimonium dant in Caesi, Pater Verbum-Spiritus Sanctus,
quae Scripturae testimonia paulo posta corruptelis δέ pravis Socinianorum expositionibus, Deo dante, vindicabimus: atqui nomina ista, Patris Filii αSpiritus Sancti, relativa sunt, non absoluta; neque personae inter se realiter distinguntur per id, quod est in Deo absolutum , sed id, quos relativum est, ac unicuique personae proprium. Ouod Pater es, ait Synodus XI. TOle i. ι
tana in Consessione fidei, non adse, βὰ ad Filium est , im quod Filius est , 'non adse , sed ad Patrem es ; mititer-Spiritus Sanctus non ad se, sed ad Parremo, Filium relative rvirtur in eo. quod Spiritus Patris em Filii praedicatur. S. Augustinus L. 3. de Irin ualec. is. Si,quod ait, dicitur Pater , ad se ipsum
diceretur, non ad Fitium, i , quod dieitur Filius , ad se tuum diceretur, non ad ιι . s. Patrem; seeundum substantiam diceretur, is iue Pater On rue Filius: sed quia ἐγ Pater non dicitur Pater nisi ex eo , quod est ei Filius ; Fuius non diciturn ex eo, quod babet Patrem; non secundum substantiam haec dicuntur. Ergo ita dicuntur secundum relationem di quae quidem relatio, licet re ipsa sit Dei substantia, non enim realiter distinguitur ab essentia divina quia tamen in suo explicito, ac distincto conceptu illam non exprimit , a qua virtu
82쪽
non secundum subflani iam dici, ne distinctam fateri teneretur substiti-Mam seu naturam , sicut persbnas Patris & Filii sed secundum relationem. Praeterea , ut mox dictum est , tres illae divinae personae realiter a sedistinis guuntur, ut docet fides Catholica adversus Sabellianos atqui non distinguuntur, nec numerum constituunt, nisi propter relationes reales originis;neque enim distinguuntur natura de essentia , quae una est dc simplicissima in tribus personis. F..., , Πο sis, inquit S. Aug. T.3'. in Io: numerum hornaant quod adiuvieem sunt,noui., si' o se funt. Et Synodus Toletana mox laudata, in relativis, ait, persona - γυ . ' nominibus, Pater ad P ilium, Fitius ad Patrem, Spiritus Sanctus ad utros-C one. pat. que refertur: qu.e cum relative tres personae dicamur, una tamen naturalis Db-3 3 a. A. fantia creditur. Tum paucis interjectis:In relatione Demonarum numerus cern tur ἔ in diaeinitatis verosubstantia quid numeratum sit non comprebenditur. Eri . c. D. go hoc solum numerum insinuant, quod ad invicem sunt in hoc numero carent , quod in se sunt. Tε. .. p. S. Ioannes Damascenus L. r. de Fide orthodoxa c. 8. Unum , laquit, idem
que omnino sunt Pateν-Filius-Spiritus Sanctus ; nisi quod Pater ingenitus cs , Filius genitus , is Spiritus Sanctus proc6pt.
Inde merito Ioannes Theologus Latinorum partee agens in Concilio Floret tino sess. Iq. ait, insententia omnium Ecclesiae Doctorum, tam Gr eae quar Latinae , solam rela/ionem multiplicare person in divinis production3bus . Hinc natum receptissimum Sc holare statum, quod eae S. Anselmo deprompturis ost : Omnia in dioinis esse unum is idem , ubi non Obviat relationis oppositio. Probatur denique, quia sunt in perion s divinis pioprietates quaedam singulares , ac peculiares, quibus illae constituuntur, ac distinguuntur, sicut Ostendemus tertio huius Quaestionis Articulor sed proprietate, illae communes non sunt, nec absolutaei ergo sunt relativae; ergo sunt in Deo vera ac personales relationes originis .
suid ni ire divinis relationes originis. μου reales sint, subsistentes, is e.
Duplex generatim est relatio, una rat iras, alteia realis. Rationis re Iatio dicitur, quae fingitur ab humana mente inter ea quae suapte uatura ad invicem non reseruntur , qualis est relatio generis de speciei, praedicati &subsecti: relatio vero realis est , qua unum a parte rei ad aliud ordinatur nemine cogitante,ut relatio identitatis, aeqiinlitatis&ci domini ad servum , quae realis dici potest, quia revera est, licet non essentialis, ac necessaria . Rursus alia est. relatio lubiecto accidentalis, extrinseca & adventitia, qualis est in creatis relatio hominis generantis ad filium, quem generat ; neque enim essentiale est homini ut fili imi habeat seu generet: alia vero est ementialis & interna. cujusmodi est relatio creaturae ad Creatorem. . Rursus in omni relatione Philosophi duplex esis distinguunt , unum Aquod vocant est e in , seu subjectivuin , ratione se ilicet subjecti, in quo est relatio; alterum, quod dicunt esse ad , seu terminativum ratione termi ni , quem relatio respicit Quaestio est, duales sint divinae relationes. An advenestiae & externae ; Αt, essentiales, ac iubsistentes; An reales secundum utrumque esse in , & e is ad: Sunt enim qui ctim Paludano in 3. dist. I. q. a.& Capreolo in I. dist. 33. art. I. existimant relationes divinas esse quidem reales secundum esse in , non vero secundum esse ad. Accedit & Scriptor Ga lus recentior, qui a divinis personis excludjt reales relationes. Itaque st
83쪽
Crigῖnis relationes in Deo accidentales non lar r, nec adventitiae; sed essentiales, internae, labsistentes, & omia re pectu verae , ae reales. Prima pars probatur: tum quia relationes originis in Deo sunt ipsamet realiter & identice divina iubitamia; sunt me in uiae ea ipsa necessitate ,
qua Pater producit Filium, Filius 3c Pater producunt Spiritum Sanctum:
tum quia concipiuntur a nobis tanquam sormae iquaedam seu proprietates peculiares, ac cnaracteres, quibus personae in se constituuntur & a se .in- p . 64. c. vicem distinguuntur e quo sensu Tertullianus L. contra Praxeam c. a. dia 'xit: Tres sunt, non sata , sed gradu ; nec substantia, sed forma ; nec p restate, Da specie. Per sormam illa non 4ntelligit Tertullianus naturam seu substantiam, sed proprietatem seu characterem specialem Et proprium
uniuscujusque personae. Tum denique, quia Omne accidens physicum naturae supperadditum imperfectionem aliquam involvit e omnis autem velim persectionis umbra procul est a Deo. In Deo, ait S. Augustinus Lib. s. T. a. p. de Trinitate et s. nihiI feeundum aeeidens dicitur, quia nibu in est muta- .s M. F. hiis es. Et paulo infra: Pater Fihus non ferendum arcidens ita dic - u. pag. 1Mr, quia ἐν quod dicitis Pater, D. quod dicitur Finus , aeternum atque s II.' incommutabile est eis. Et Arnobius junior . ita coniuctu cum Serapione, βψλ Deus, inquit, immutabilis est O, permanens, vibiI in se recipit novum p semer enim fuit is, Deus, Pater, nec tui hoc nomen paternitatis ac- ctim e quoniam Omne , quod accidens est, recedere potes; is quos recedere potest , etiam deficere potest. Divinitas autem , quae immutabilis perseverat nihil in se ex accidenti aliquo reeipit ; boe enim est hodie . quo emper fuit i Cum igitur S. Aug. loco mox citato ait . relationes in Deo neque secundum Rccidens, neque etiam secundum substantiam dici; nomen substantiae eo locri mn opponit accidenti, prout nempe significat naturam ultimo contractam, ac perie subsistentem, quasi vellet relationes illas esse adventitias & accidentales: non ita est, siquidem ex professo hoc ipsum ibid. refellit dc impugnat; sed iubstantiae nomine estentiam seu naturam Dei simpliciter intelli. Ait: quo sensu non immerito dixit, relationes non secundum essentiam seu. yubstantiam dici, quia eta ab evntia realiter illae non distinguantur, eami tamen distincte, ae explicite non exprimunt nec denotant, a qua virtutet saltem distinguuntur. Inde fit, quod una numero in Deo sit essentia, liceti plures sint distinctae, ac diversae relationes. Hanc esse S. Doctoris mentem I Utet maniseste, quia eo loci solvit argum . Arianorσm, qui diversam, ac di- , Rinctam esse in tribus divinis personis essentiam inde inserebant, quod ηi, versae, aedistinctae Brent relationes, non accidentales, sed substantiales abi ipsa substantia seu essentia Dei realiter indimnctae; cui argumento live . do sufficit virtualis distinctio inter essentiam & relationes; quam distinctio nem pluribus in locis proponit & urri S. AMussinus.l Secunda mrs, nempe relationes divinas originis, omni respectu, hoe est,
tum secundum esse ra, tum secundum esse ad , reales esse.
i Probaturr Illas reales esse secundum eine in nullus Catholicus in dubiu 'irevocat: reales autem esse etiam secundum esse ad , constat, tum ex momentis
mox adductis, quae simpliciter & absolute, nullo iacto discrimine, relationes illas reales esse , ac tabsistentes demonstrant; tum quia lab ea ratione debent esi se reatra , qua personas nstituunt, di a se invicem dissinguunt. & ad sese muIuo reserunt: atqui istud non praestant nisi secundum suum esse ad , ut . Nocant; ergo isto etiam respectu reales sunt divinae relationes originis.
84쪽
Soliuntur OHemones . . Obiicies r. Austoritatem S. Augustini lib. 7. de Trinit. c. I. Relatio Pa tris divini ad Filium similis est relationi domini ad 1 ervum . Et L. .c I6. Pater, ait S. Doctor, ad Filium dicitur : sicut nummus ad pretium. Sed re alio domini ad servum est tantum rationis; pariter nummus non in vera relatione, sed ex simplici Principis voluntate, pretio minuitur vel augetur ;ergo relatio paternitatis in Patre, filiationis in Filio, &spirationis passivae in Spiritu Sancto, realis non est, sed rationis dumtaxat is Ita recentior Scriptor in Libello cui titulus est gallicer Alteration da deme Theoluique sis Ia Trinite par ta Philosophie d' Aristote. p. IS. Res p. nego ma1. Nihil proiecto tale cogitavit unquam S. August. cujus
verbis vim manifestam infert auctor moκ citatus. Lib. enim 7. de Trinit. c. I. mens ae consilium ipsius non est, conserre in .mnibus relationem Patris divini ad Filium cum relatione domini ad servum haec enim accidentalis est & adventitia; non ita relatio Patris divini ad Filium. Hoc igitur unum citato loco vult S. Doctor, quaedam scilicet esse in Deo abib-luta, quae ad se dicuntur, qualis est v. g. essentia, sapientia , bonitas, quae vocabula nihil relativum sonant dc eκprimunt: Sicut , inquit, cum dicitur dominus , non essentia indicatur, sed relativum, quod refertur ad se tim. Quo in exemplo hoc unum spectari debet, quod intendebat Augustinus, nempe eorum, quae relativa sunt, naturam totam in eo esse, ut reserantur ad aliud: ita tota ratio domini, ut dominus est, in eo consistit, ut ad servum reseratur. Parem vero tu omnibus non vult S. Doctor
esse conditionem relationis Patris divini ad Filium , cum relatione domini ad servum: par qui dem est in ossicio reserendi, ad quod unum attendit S.
Aug. non vero par in modo & natura relationis : una enim realis est, ementialis, necessaria, interna, subsistens; altera vero accidentalis , eo tingens re externa.
Ad tessimonium ex lib. s. de Trinitate c. I 6. patet ex sola textus Iecti ne, mentem Sancti Doctoris hanc unam esse eo Ioci multa scilicet de Deo in tempore relative dici, sine ulla ex parte ipsius mutatione; v. g. cum dicitur Dominus, Creator M. quod ut illustret, profert evera plum nummi r qui, inquit, csim dicitur pretium, relative dicitur , nec mutatus es, eum esse coepit pretium ista.
Instabis i. Etsi Deus in Scripturis appelletur Dominus, Creator &α non in men realis in laso est ad creaturas relatio , sed rationis dumtaxat, scut vhlgo docent Theologi post S. Thom. I. p. q. r3. art. 7. Ergo pariter licet prima SS. Trinitatis hersona Pater dicatur, & secunda Filius, non est tamen ipsis assingenda relatio realis, sed lassicit relatio dumtaxat rationis. Res p. nego conseq. di paritatem. Disparitas est, quod relationes Domini &Creatoris, prout actualem important ad creaturas habitudinem, eYternax dumtaxat sunt denominationes, temporaneae, accidentales, non quod inhaereant, sed quod necessaria: non sint absolute, sed tantum hypothetice, sudit positis scilicet creaturis : Deus quippe ex sese & absolute necessariam non habet cum creaturis connexionem , quibus non indiset, & quibus sublatis non minus foret perfectus, ac jam est. Unde denominatio quidem exterior Domini, Creatoris, eκ creaturis desumitur; sed non ipsa quidem relatio, bene vero actio, potentia,& voluntas, Deum constituunt in ratione Domini re Creatoris: unde realis non dicitur, sed rationis dumtaxat in Deo relatio Domini. Diuiligod by Coral
85쪽
nimi & Creatoris, non quod vera non sit, & hoc sensu realis supesita creatura sed quod non sit absolute necessaria, sed Frudentalis & uven-vtia : Mon2 vero relatio Patris ad Filium euentialis est ac necessaria
I bis a. Quae ad se mutuo reseruntur, a te Haram dependent, quorum unum a que alio cognosci non 'est: at in Deo nulla dependentia vera & realis: ergo neque ulla vera & realis relatio. Resp. disting. maj. Qxiae ad se mutuo referuntur, a se mutuo dependent
derientia connexionis, habitudinis, illationis, &ita ominus eum servo connexionem habet & habitudira, ficultas eum objecto suo; & correlata conneκionem habent cognitionis&existentiae, simTenim sant natura & cogniti de . stricte sumpta, qualis est inter causam & cilectum, vel quae tem in uno,& inserioritatem in altero designet, nego. Connexio ero quae est in te; divinas personas , persectam includit identatatem, seu n unitatem ; ex qua fit, ut una persona sine alia non possit imuin' sese includant per miram illam, quam Theologi Voc o su in
Concors hic est Theologorum doctrina, quatuor scilicet in Deo esse re:
Quatuor dumtaxat in Deo sunt relationes originis , scilicet parernitas filiatio spiratio activa, ct spiratio passiva . .
Probature ovia ex dictis, duae tantum sunt in Deo procelliones, una per intellectunp, altera per voluntatem: sed ex duabus processionibus ne-eessario resultant quatuor relationes. Namque ubI sunt duae producitones, ni sunt duae relationes personarum producentium , &quae producuntur: se in Patre est relatio paternitatis in Filium o in relatio fili tionis ad Patrem.r in Patre N- Filio relatio inuationis activae ad Spiritum Sanaum ; α m Spiritu Sancto relatio spirationis passivae ad Patrem & Filium, per quas relationes dix3nas pereonas in is coniti tui mratione personae, & a se invicem distingui, inserius Ostendemus. - , SM MM OUection i . . hobjicies r. Si plures admittantur in Deo relationes , quae sint formae quaedam internae, ac subsistentes fatendum erit plures quoque in Deo esse formas internas, speciales , ac proprias divinarum personarum; ac consequenter aliquam esse in Patre, quae non si in Filio, α Iicissim . Atqui utrumque istud pariter ablurdum videtur, & alienum a tide. tum quia Christus Dan. I 6. v. I . ait : Omnia et cumque biset Pate , mea T. s. nsunt. Unde S. August. L. a. contra Maximinum C I. Iε Si asiquid eorum, ro6. E. quae babet Farre, non dedit F1λο , Ddum est; quod aut Filius : Omnia qus babet Pater , mea sunt. Tum quia idem S. Doctor Epist. 2M. alio δγ' expresse negat triformem dici possie Dei personam .. c aeris , Inquit, an atri sermem Dei pers nam medam Respondeo non ita me credere: una qu ape forma est, quia una, ut ita die ,. deitas ; ἐν ideo unus Deus Pater, ἐν Filius, is Spiritur Sanctus . . '. s- L. Resp. disting. maj. Fatendum erit, plures esse in Deo formas internaS Oc tu sistentes, metaphysicas dc relativas, concedo physicas & absolutas, nego. Porro relationes divinae non sunt, neque concipiuntur a nobis veluti rurmae leu
86쪽
entitates quaedam superat sitae, abessentia realiter distinctae, absit, una vi ltribus pinsonis, ac DRplicissima divinae naturae entitas; sed concipiun- ltura nobis per ni um formae seu nrudi ineta physici, quo natura ultimo ter minatur, ac contrahitur ad hanc vel illam perlonam ; quae sormae vel modi ficatione scuim ab issa essemia realiter iUndistinguantur, sed virtualiter dumtaxat ob minniam Dei liinplicitatem & infinitatem , inde fit r. ut una nomst altera persectior , paternitas v. in quam iitratio ; quia essentia se quae per sed illinia est, illas omnes in se includit, ac complectatur. a. ut communice tur uni personae tota & indi visa divina natura, non communicata illa specia li forma seu modificatione personae. Equidem non satis animo haec assequi- inur , quia Trinitatis Mysterium tene,is undequaque circum um, pror sus ineffabilo est, ac humanae rationi impervium: S. vero Augustinus loquitur de forma phγsica & absoluta, ac merito dispatans adversus Pascem tium Arianum , negad triformem appellari. posse Dei personam,.cum una sit in tribus forma divinitatis, seu una divina essentia. Instabis I. Ipsae formae relativae sunt realiten ipsamet Dei natura & entitas ; si ergo plures sunt hujusmodi sormae internae, ac subsistentes, plum res quoque sunt sormae entitativae in Deo negando conseq. Distinctio etenim virtualis sundata in summa ω sinplicissima Dei persectione, quae est inter relationes de essentiam , sus scit ut multiplicentuν ω.mae relativac, non. multiplicata neque divisa entitate divinae naturae. Si vero quaes eris qua ratione id sat ; Respondebo cum Sancto Hilario. L. a. de Trinitate: Ego non requiro, cun Diabor me tamen; Archangeli nefrius iso. Instabis a. Christus Ioam io. v. 3 o. ait: Ego is, Paτω unum sumus erg
plures non sunt in Deo formae relativae. Resp. dist. ant. cum S. Aug. L. 6. de Trinita c. a. unum rationem tu 3 I. stantiae , concedo ' unum ratione relationis seu personae , negoia Dictum est, ait S: Doctor: seundum essentiam., . nonicundum resativum. .
Instabis D. Iq. v. s. FbHippe, ait Christus: qui videt me, videt ovPatrem .... ego in Fatre, im Puer.iπ' me est. At si quia Pater proprium, . ac singulare haberet , qui FiIhim videret , non continuo videret re Pa
Resp. Videt & Patrem , . propter unionem intimam , ae necessariam , quae est inter Patrem & Filium , ob unitatem naturae utriusque, Maiis ut Ρater in Filio, & Filius in Patre sit, ac videatur, concedo quasi nihil pr ritum relative sit in personis, nego. Dictum- est , inquit S. Aug. G. Tox. . I 'U' ' in Io. n. a. svi me videt , videt , Patrem; non utique ut ipse fit Puter,ue quν Filiis ; sed quod a Patris similitudine inniau promus discrepeo Filius . Obiicies a. Est in Patre relatio dicentis ad dictum; ergo quinquo sunt admittendae relationes originis: nemm paternitas, filiatio, spiratio a va, spiratio passiva, dc relatio direntis ad dictum , seu ad verbum quod dicitur zResp. distinguo ant. Est in Patre relatio dicentis ad dictum , i indistincta a paternitate, concedo distincta, nego ..Pater enim eo ipso pater est, .
r. s. F. Verbum produeit seu dieit; & eo Verbum producit, ait S. August. st . K IS, Trinitate cap. Iq. quo seipstim perfecte dixit . Unde acti', per Juam verbum producitur, dictio apmllatur, metaphora ducta a, dictisneeu locutione externa. Cum igitur unus, & idem sit terminus dictionis
seu intellectionis divinae & paternitati , relatio paternitatis de dictionis ini Deo unum di idem est .
87쪽
en reutisnes minae sint Iersectiones . Con versia movetur clum taxat de relationibus divinis seeundam esse adrnemo quippe dubitat, eas secundum esse tu, seu subjective rumptas,
Observa I. inter perlactiones alias esse , quae dicuntur simpIiciter simplices; alias vero simplices. Persectio simpliciter simpleκ dicitur a S. Anselmo , eae quae melior est ipsa enti quatenus est ens , quam non ipsa ;id est, quam habere melius est , quam non habere, ejus oppinam: ita sapientia, bonitas, aeternitas sunt, ae dicuntur persectiones simpliciter simplices . Perfectio vero simplex ea dicitur , quae vel aliquam imperse- sectionem includit , & qua consequenter melius est carere ς vel est incona γssibiliς cum aequali vel majori in eodem subjecto : ita paternitas in
Deo est periinio simplex , non quod impersem aliquid admixtum habeat , sed quod compati simul non potest eum alia relatione opposita in eodem subjecto. Ita paternitas simul stare non potest cum filiatione. Observa 2. naturam duobus modis dici posse perfici; vel accessione novae ac superadditae cujusdam persectionis, quomodo aniri, perficitur accessione
scientiae, sapientiae , virtutis &c. vel tantum simplici terminatione, quando stilicet natura terminatur ac vesuti clauditur, α ultimo contrahitur; quo
sensu punctum dieitur perficere Iineam, quia eam elaudit ac terminat. Senuis igitur praesentis quaestionis non est , utrum relationes prout in Deo sunt, ac identiee, ut ajunt, novam aliquam divinae essentiae superaddant persectionem : certum quippe est apud omnes, hoe modo consideratas relationes a divina essentia non a istingui, nec quidquam ei superaddere Sensus igitur quaestionis est , utrum relationes originis formaliter uerelationes Hint , & secundum suum esse ad , ac virtualiter ab essenti distinguuntur , sint verae persectiones . Ratio dubitandi est , quod si verae sint perfectiones , necesse est unamquamque personam aliqua carere persectione , Patrem V. g. filiatione , Filium paternitate, Spirit. S. spiratione activa. Si al unde vero statuatur . eas non esse veras peri chiones, fatendum erit, id y per quod personae divinae constituuntur ut personae, atque a se invicem distinguuntur, vere quia
persectum non esse; atque esse aliquid in Deo, quod non sit vera persectio. Circa quam quaestionem in varias , more suo partes abeunt Scholae Theologi. Sunt qui eum Scoto , Quodlibeto s. & Durando in s. Sent. dissi et
quaest. 3. Cajetano, hac quaestione arti a. negant relationes divinas ali , quam formaliter dicere persectionem . Sunt econtra , qui cum Gabriese in I. sent. dist. 7. quaest. 3. Suare Lib. a. de Trinitat. cap. s. alfirmant. Sunt denique inter utrosque medii , qui affirmant relationes divinas , praecise ut relationes sunt , dicere perfectionem; negant tamen plures esse perfectiones. licet plures sint originis relationes .: Ita Bannez , VasqueΣ,& liii nonnulli ..
Relationes divinae' sormaliter ut relationes sunt, ac secundum esse ad
verae fianv ae reales persectiones. Probatur I. auctoritat
S. Cyrilli in Thesauro, ubi conreptis verbis ait, Patrem esse persectum non tantum quia. Deus est, sed etiam quia Pater est.
88쪽
S. Damasceni Lib. i. de fide orthodoxa cap. Ir. qui existendi modum personae, id est, relationem, expresse persectionem appellat. S. Th. quaest. qo. art. ad I. ubi ait, proprietates personales, quibus distinguuntur personae, ad dignitatem personae constitutae pertinere. S. tirnardi Epistola I9α in qua Petri Abaelardi errores confutans haec habet Ilis pro sua pisibilitate divinam .esimat maguificentiam, qui ,.sibiI in ea cogitat dispar , ubi est totum summum; nihil distaας,. ubs totu
est xvum; nihil hians , ubi totum est integrum s nihil denique imperfectum
vel egens, tibi totum est totum. Totum nempe est Pater , Fitius. , o Spiritus Sanctus ; totum Filius, quoου. ipse, Pater , D Spiritus Sanctus : totum Spiritus Sanct. , quod ipse , ἐν Pater , O' FiLus . Eι ι otum , . unum est totum, nec fuerabundans in tribus , nec imminutum in singulis. Nec enim verum summumque bonum , quod sunt, inter se particulariter dividunt ; quousam nec particulariter id possident , sed hoc imum essentiariter sunt. Piobatur 2. Quia quidquid reale est seu habet rationem entis, atque id omne habet, quod in gradu seu ordine postulat, exigit, illud persectum est atqui e . dictis, relationes originis in Deo reales sunt, & id omne habent, quod ex sua sormali ratione postulant, & exigunt: ergo dcc.
Praeterea: Quod divinam naturam certo modo seu certa quadana ratione afficit, terminat, complet, ac ultimo contrahit, quod divinas personas in . ratione personae. constituit , illud in ordine suo , dc secundum rationem soria
malem persectum est, non quidem Persectione , quae distincta sit ab ipsa Dei essentia , sed ea ipsa reali, & entitativa persectione, qua diu uia essentia persecta est;.neque enim aliquid in Deo esse cogitari potest, quod perse ctum non sit, atqui tales sunt divinae relationes originis . Atque ex ista unitate persecta ac simpliciissima essentiae divinae in tribus personis fit, ut etsi divinae relationes distinctae sint, non possit tamen dici una persona altera persectior, aut etiam aliqua carere persectione , dum caret relatione et Quia, inquit Sophronius in Epistola Synodica lecta actione tr. VI. Synodi generalis, ob id perfectus Deus est Paser, perfectus Deus Firius , .perfectas
Deus Spiritus SMictus, idcirco quod unam eamdemque singuia quaeque per sona inseparabium , indiminutam, atque perfectam habet tartatem . . Et S. Augustinus Lib. I. de Trinit. c. 6. Da rebus erratis, . inquit, non tantum es unus bomo , quantum tres homines simuI; im plus sunt aliquiae
homines duo; quam unus homo ... At in Deo non ita est : non enιm majori
essentia est Pater , is, Filius, O, Spiritus Sanctus Amia, quam solus Pater, aut solus Filius ; sed tres fimul im personae aequalet sunι fingulis , .
quod animatis homo non percipit. aeres I. quales perlectiones sint relationes divinae in . simpliciter
sinistices, an simplices, & secundum quid. Resp. ex adducta superius utriusque persectionis definitione sacile in .serri, relationes esse dumtaxat persectiones simplices, non quidem propter aliquam imperfectionem , absit; . sed propter Oppositionem , quam habent ad invicem, qua fit ut simul compati non possint in eadem periona: non potest enim una, & eadem persona divina simul esse Pater & Filius adeoque simul habere relationem paternitatis, & filiationis.' Quaeres a. ani sano sensu dici misi tres esse in Deo relativas persectiones, tres existentias, tres res, tria entia relativa. .
Resp. Nihil obstarer illae quime proin itiones nihil absurdi, aut contra sanam doctrinam continent a Ra restrictione. ac limitauone, relative. Ratici
89쪽
Ratio est, quia relationes divinae secundum suam formalem rationem, prout ab relantia virtualiter distinguuntur, reales sunt, ac numero plures: ' ergo recto sentu dici possunt tria entia relativa, tres existentiae relativae ;quia evitantia est ipsuirimet ens in actu , vel certe actualitas ipsa rei . Praeterea eum Filius producitur, trecesse est, ut Producatur aliqua exitantia; omnis etenim productio tendit , & terminatur ad existent mih : notat producitur autem existentia absoluta naturae divinae; erso producitur existentia relativa, sciliret filiationis. Denique possunt diei in Deo tres res relativae , quia omnis distinctio realis est inter res realiter plures e sed relationes divinae sunt realiter distinctae r ergo sunt res verae ac plures non quidem sensu absoluto, sed relativo. Neque hinc in serre licet, admittendam in Deo rerum quaternitateret , nempe tres res relativas, re essentiam absolutam : namque eum relati nes ab essentia divina realiter non distinguantur, sed sint una, & eadementitas . . non quaternitas , sed trinitas dumtaxat est in admittenda .
, Sasvuntur Ob Himes . Objicies I. Relatio eκ. sva propria . & s mali ratione nihil addit subjecti , sed tantum respicit terminum , di ad eum refertur et ergo nullam in suo conceptu persectionem includit. Resp. dist. ant. Relatio rationis , esto: relatio realis ac subsistens, quales sint relationis originis in Deo, nego. Instabis r. Si reIationes divinae inter persectiones computandar mrent , infinitae essent et sed non possunt esse infinitae, infinitum quippe unicum est, nec potest esse multiplex. Re . dist. ant. Infinitae essent, in ordine lao re quasi genere, seu intensve, ut diciwr, toncedo: essent infinitae numero, & in omni genere perfectionis, frii extensive, subdistinguor realiter, & identice , quatenus relationes divinae siuit una, re eadem simplieissima mi essentia, quae esti omnis, & infinita persectio , eone . a virecite, seu quatenus ab essentia
virtualiter distingulintur ζ nego. Ita paternitas v. in ite persecta est in ordine paternitatis, non inmen excludit, imo potius importat stiationem, quae in suo etiam genere infinita est. Instabis 2. Ex Conclusione nostra sequitur , unamquamque personam
aliqua carere presestione, resatione tali rei sibi opposita , quae juxta nos vera est persectio: ita Pater caret filiatione , Filius paternitate, Spiritus
Sanctus spiratione activa. Resp. I. nem maj. quia una est numerica in tribus per nis divina essentia , quae omnis est persectio ; ae conlaquenter una persona non est alia persectior, neque proprie aliqua earet persidictione, cum eamdem habeat divinam essentiam , quae oninem in se perlactionem continet. Hunmajor essen ta est mater, ait S. August. Lib. 1am ei tato T. de Trin. c. 6.'T.8.p. 6s.
Filius, Spiritus Sanctus fimia . quam serus, Patrν, aut stus Filiuε; G. D. sed tres μαι tuae persenae aequales funt fingulis.
Resp. a. dist. maj. sequitur, unamquamque per nam aliqua carere mr sectione relativa, esto: persectione absoluta, ne . Porro licet una PersonRopposita sibi persectione relativa careat, non idcirco tamen altera minus
perse dici potest: quia aeque summe persecta est filiatio v. . in Filio, quam
Ditemitas in latre, propter summam divinarum relationum in essentia divina identitatem. Quidquid enim persectionis inest divinis personis, totum i Distipod by Corale
90쪽
stud ab essentia divina tanquam a sonte, & radice prossuit ι cum igitur una sit in tribus p Biris essentia, omnes in peri. iatione simi aequales. Objicies x. Omnis divina persectio praedicari potest in abstracto de alia perlectione; v. g. dici potest, Iustitia in Deo eit mi iericordiar atqui una relatio de alia praedicari non potest ; neque en .m dici potest : Paternitas est filiatio, siquidem a te invicem realiter dis inguuntur. Resp. dist. ant. Omnis divina perfrinio relativa, nego: absoluta, iterum dist. praedicari potest de alia in 1. nsu reali , ct identico . concedo: in sensu formali virtuali explicito, nego . Discrimen autem est inter relatia, de absoluta , quod relativa mutuam dicant inter se oppositionem . adeoque unum de alio praedicari non potest ; quapropter dici nullatenus potest , paternitas est filiatio. Pater est Filius, ac vicissim, Ratio est, quia Pater realiter distinguitur a F;lio: praeditatur quidem Pater de Filio, & vicissim,
ratione divinae essentι. . , quae una est in utroque , Pater unum
sumus. Pater in me es, ego is Patre , serum relationes, utpote ii ter se oppositae , de se invicem non praedicantur.
An i , quomodo relationes divinae tum ab essentia, tum a se invieem istinguant RElationes divinae comparari possunt ve) cum essentia, fel inter se . Si inter se, vel comparantur cum resationibus oppositi. , v. g. p ternitas cum filiatione, spiratio activa cum passiva ; vel cum relationibus disparatis, & minime oppositis, qualis est spiratio activa comparata cuin paternitate, & filiatione. Supponimus hie , quod in Tractatu de Attributis exposuimus , alsamicilicet esse distinctionem realem, seu majorem, seu minorem, seu modalem ; aliam sormalem Scotisticam 3 aliam denique rationis, & virtualem, de quibus vide, quae diximus ad Quaestionem tertiam de Attributis divinis generatim , & in communi sumptis , Articulo a. Tom. I. pag. D. Ibidem Conclusione I. pag. 3 s. probatum est, inter attributa divina tum absoluta , tum relativa ad essentiam comparata , nullam intercedere rea tem distinctionem , sed virtualem dumtaxat. Superest igitur duplex evolvenda quaestio. Prima , an relationes originis , quae sibi mutuo opponuntur , realiter inter se distinguantur, Secunda, an spiratio activa realiter distinguatur a paternitate, & filia
Circa primam quaestionem unanimis est Seholae sententia , relationes Originis ad is invicem collatas, realiter distingui. Circa secundam , Durandus Lib. I. Sent. dist. I 3. quaest. a. d et spirationem activam realiter distingui a paternitate, & filiatione.
Relationes originis, quae sibi mutuo opponuntur, paternitas, filiatio, de spiratio activa comparata cum passiva, realiter inter se distinguuntur. Probatur : Quia relationes illae mutuam inter se dicunt oppositionem a
neque enim fieri potest . ut qui pater est, idem sit sui filius : alias sui- metipsius soret pater , quod plane absurdum est. Praeterea, divinae personae plures sunt, dc ab invicem realiter distinctae