Jacobi Facciolati Acroases dialecticæ 1.de enthymemate 4.de inexplicabilibus habitæ in gymnasio Patavino ..

발행: 1728년

분량: 96페이지

출처: archive.org

분류: 미분류

41쪽

DE ORI TE

nimetatione , quae proxime antecedit reILQuos vero , qui ex aliis nunciationibus

sunt, appellant Prosyllogismos quibus intitur disputator ad probandam assumtionem principis syllogismi. Eodem incidunt. Haec placuit ad vivum resecare ut perspiacue appareret , in quo vis sita sit argumen lationis hujus δε quomodo refelli possit eum captiosi essertur ne quis ubi persua deat, cum audit, Soritas inexplicabiles esse, genus esse unum Iatens in artificio Sophi starum , cujus nulla sit expediendi ratio Proxima schola de Dudiniso, quod est alterum rexplicabile , non minore diligentia disputabimus. Adeste se uentes ac benevoulia quid a nobis conserti judicatis ad reatam dimeties illustrandas,

42쪽

D PSEUDO ME NO

MDCCXXVI. on dubito , plerosque milium promissi mei expectatione commotos in hunc locum venisse, ut de PD domen , quod est alterum

inexplicabiles, aliquid aut diant flagitaturos acerbe, si hanc argumentandido mam , quae mihi certe multo dissicilior in ipsa tractatione visa est, quam initio puta-ham , in suis senebris ac silentio relinquero elim. Quamquam , quod fieri in publici iis, ii munmis promissione Cicero scribit , ut ne ., populus quidem nisi concitatus flagitet , id multo magis in litteris usuvenit, in quibus nondum λrtasse reperius est , qui tantum p stiterit, quantum promist. Ita facti comparatique sumus, quicumque litterarum stu. diis operam damus ἰquod nolim quispiam de se dictum putet sed certe ita facti comparatique sumus, ut multa identidem polliceamur, atque adeo parata jactemus sub

mit.

43쪽

mittamus , qui se vidisse dicant rum

res in vulgus spargant eum librariis&gi tinatoribus impensarum rationem ineamus principes viros fatigemus, ut sibi dicari a tiantur totum denique orbem moliminis admiratione suspensum per inania lactemus. Interim , ut sunt humana omnia , res in oblivionein abit fruimur fama sine experimento comparata . Quotus enim quisnque in talia inquirit λ iiis est unus inge nil tam liticilis, ut iste in publice datamsbi inter omnes exsolvi curet polii ignorant, alii credunt alii dissimulam annus

vertitur , satis est. Haec ego Cum re ta- rem uotidianis exemplis explorata, ea schola , quae Misis explicationem consecuiata est, nonnulla de Pseudomen dedi, ea quidem ejusmodi, ut auribus hominum non

indigna judicarem , sed oculorum judicio. pro ea, quae nunc est , represa dendi libi dine committere non auderem . Excurrit

spatium illud, more vacavimus. Sed jam mihi studia repetenti redit in mentem polia

licitatio. Et quamvis conatum omnem adis hibuerim , ut animum ab hac cogitatione aveTterem ipse me tamen vincere nequivi, ut fidem fallerem in concione obstrictam quae fides prosecto si a litterarum provincia repellitur, quid est reliquum ni si cit apud barbaros edem quaerat Ἀomicilium, in quo consistat Quocumque iagitur res cadat , rursus de Pseudomeno die re aggredior, statim emissurus, quae dixero spinosa illa quidem, iro saeculiis

44쪽

re nimis arida, sed tamen ex ipsis discipli. nae nostrae visceribus ducta, eum illis qixe de Sint disputavi, valde conjuncta Video futuros esse aliquos, qui hanc ariditatem nobis objiciant; quorum maledilia vitare numquam poterimus, nifi, quod a cite poscunt, nihil omnino scribamus. Nam Orationes cum haberemus, & pro illo popularis facultatis ingenio ubertatem ἰωpiam sequeremur, isti ipu, quasi nimia r dundantia obruti jejunitatem & famem a nobis requirebant. In quo sane illud significabant, quod ipsi quoque Ciceroni contigit is est a prooemio secundat Tuscula. nae se nihil probare velle quod aemulari non possent. Quod igitur tunc adjutorei pulo fecimus, ut paucorum convicia ex abdito in nos iacta contemneremus , idem nune multo alacrius publico judicio muniti faciemus illud reputantes, satis super qu Iaudis Logico esse, si non omnibus liberaliter eruditis hac tempestate dispIiceat. Sed jam pro consuetudine nostra agamus quod instat. Pseudomenon, si Laertio credimus , Eubulides invenit, patria Milesius, Euclidis Dialectici discipulus quod ad eius laudem in primis facit, Demosthenis Oratoris magister Cicero de Divinat. l. a. e. . G cam hanc vonem interpretatur Mentis rem nomine ducto a materia, ex qua fieri solebat istiusmodi fallacia . Formula interrogationis est apud Gellium lib. 18. c. a. Cam meatior, S mentiri me dis , -- ,

45쪽

an eram die λ Nullus est nodus in vulgati Dialectica, qui paucioribus egeat. Nam si quis ita rogetur exturba ista, proculdu bio respondebit Cum memiris, e mentiri te die in mentiris, re erum diris . Etenim qui mentitur, mentitur idem tamen, cum di. ei se mentiri , in hoc non mentitur . At si nihilo plus dicunt, non video, cur tam multi dem eme libri scripti fuerint , ut auctor est Seneca epist. s. Ita ne vero tam levem captiuneulam Chrysippus inexplic, hilem vocat, de cum Smi conjungit tam

quam cum Scylla Charybdim Cur non poterat ipse quoque notissimis formulis rem expedire piiseret me Philetae illius Coi qui ob nimium in re tantula studium a b correptus, fatis cessit. Quod certe non crederem , nisi me sychius traderet,

Athenaeus in Dymos h. l. s. c. 4. Insculptum ejus monument epigramma referia

ret.

Hoc est spes, Philetas sum. Perdidit me se

Et nocturnum studios ejus ea D useta

ptum

Hae qui serio cogitare voluerit, facile sibi persuadebit, Summusistas nostros sic e nim ipsi se appellant minime intelligere quid sibi velit Pseudomems, unde oriatur aut quo spectet. Neque vero aliquid in il Io ei arcani, quo homines isti tam acuti

46쪽

penetrare non possint , cum ego tam aridus verborum indagator mihi potuisse vi. dearci sed in hac ignoratione versantur quia Ciceronem, qui ista unus ferme expli. cat, vel contemnunt tamquam Grammati. cum vel non intelligunt, quod latine in quatur. Tota igitur 'eudomen dissicultas, ut ex ejus libro de Fato, ex Academica quarta colligitur, in eo posita erat, quod veteres Dialectici ex schola Euclidis, atque adeo etiam novi e Zenonis Cittiri dilciplina , ratum deoretumque haberent , pronunciatum omne aut verum esse, aut falsum nihilque admitterent, quod esset . O ..ν,- in partem utramque verti posset Nam maliquia aiebant, in loquenda nee M. rum, nec falseri es , certe id erum non est qua autem erum non est , qui potest non fol.

sum esse ζ aut quod falsum non est , qui potest

non esse erum 3 Contra Academici , ut totum hoc Dialectica sundamentum convel. Ierent, ex sormula interrogantes , quain paullo ante recitavi, quaedam enunciata colligebant , quae nec accipi possent tamquam vera, nec rejici tamquam falsa. Hujusmo di erat istud: Si te mentiri diei , ereque aliacis te mentiri , erum dicis . Siquis enim quod ita esset pronunciatum , verum dixis set, ita repellebatur : Si dicis nunc lucere, verumque dicis, lucet ergo dicis ementiri, verumque diciς, mentiris. Quo modo verum est unum, alterum quoque debet esse verum . Ex primo enim fit hae conci so si lucet, lucet lucet autem lucet igi

t P.

47쪽

tur Ex altero si illaci si menticis , mentiaris mentiris autem , mentiris igitur . Ipsa ratio connexi , cum concesseris superius

cogit in serius concedereo si vis omesu. sionis valol, in utroque valet. Quod si Di lecticus ex hac parte dejectus , in alteram migrasset , suumque illud nunciatum salis sum dixisset, statim Carneades locum ab illo desertum occupabat, connexo aeque firmo defendebat, ita fermes: Si quis sementiri dicit , cum revera mentiatur , mrum dicit; tu autem te mentiri dicis, cum revera mentiaris ; verum igitur dicis. Aut omnis tollenda erat concludendi ars , aut

quod ita conclusum esset , concedendum Quapropter ad incitas redacti Dialectici, otia hi assirmate in re tam ancipiti pronuncia re audebant; sed postulabant , ut haec enciperentur tamquam inexplicabilia. Accipite ipsa Ciceronis verba, quae sunt in Amisdem 4. c. 29. Nempe vir memum Dialecti. ee es , quidquid emincietur , aut verum esse

am falsam sui esturi me era, an sagasum Si te mentiti dieis, idque verum diiscis, te mentiri. verum dicis . Hae scillaetine lisabilia esse dieitisci ima est odio itis

quam illa, quae nos incomprehensa S non pericepta dicimus. Sed hae omittes illud mero, si ista explieari non possunt , nec eorum ullum uia disium invenitur , ut respondere possitis , vera

neci a salsa sint , ubi est illa definitio , D. tum est id , quod aut verum , aut falsum sit Ecce vobis, Auditores, quidquid momenti in Pseudomen est , in quo magnum praei, diu m

48쪽

dium Aeademici ponebant disciplinae suae. Nam uno convulla, nulla ratio ege vide batur, cur starent effata reliqua Siquis a nobis petat ex his angistis qua

ratione possit evadere, respondemus, Dialecticam verborum formam a rerum materia separandam esse. Nam hae quidem impenio non hebeti statim se manifestat illa fiexplieabilis est. Itaque ad eam disserendi

legem , per quam vetabatur , ex Dialectucis repagulis exire , id quoque additum e rat, ut scribit et Iius I. 16. . . non esse hujusmodi me attonitas respondendum . . Eieronymus per haec aliquando tentatus Clavum clavo trusit quod est laudabilius ruam silere excipere . Contendebat vi. elicet, Episcopum Carterium unius uxo. ais virum dici debere , quamvis praeter lx

Iam, quacum vivebat , aliam habuisse an. te baptisinum . Visui, inquit epist. 3.

ad Oceanum, a me a viro es uentissimo n- - , in dicitur , θllogismum , in quocumqκ me verrerem frictius renerer . Uxorem , inquit,

ducere peccat- est annis Ego simplex, σφι infidias citare riserim , dixi non esse petacatum Rarsum aliud proposuit. In baptismate bona opera dimittunta , an mala λ Et in laceadem simplieitate respondi, precata imitti Cum me securum viarem , inperunt mihi Hircande cornua increscere is ab conditae priss mcies dilatari Si, mist, uxorem dueere non est peccatum , raptismus amem peccata dimittit quidquid non dimittitu , resematur . Illis in

si, quasi a fortillim petite percussus essem

49쪽

ante oratis caligo obversari eae tu statimque re cordatus musine sopbismatis, si te mentiri dicis, idque vere dicis, mentiris, S in meismet Nw6us , convixti in adυersarium propos conis stropham culaeso, inquam , te ut respondeas Baptismus bominem faritimum, annonem dedit, quod ηου- faceret ura Iim imtudi ex toto novum fari , an ex parte praesponsi ex toto Deinceps interrogavi: Nihil eraro veteris hominis in baptismate reservatur Moisis caput Coepi protinus texere . Si bapti mus

ureum hominem facit, meae res no-m facit, Miloue in eo Neris ominis reservatur , nompotest novi imputari, qua in Neri quondam

se is marci Hieronymus , qui nobis ansam praebet Pseudomen longius dilatandi. Hoc igitur nomine cavillationes illa omnes signincari solent, ex quibus contrarium sequitur . Quo in numero est modus quidam , qui a Lecis dicitur , a

Latinis Dominans . Ejus vim rationem magni quidam viri cum quaererent , Dominantem appellarunt fallaciam illam , qua usus Diophantus contendebat, quae ubi probarentur, probari Atheniensibus omnibus Sed totum illud argumentationis genus ad speciem quamdam oritis pertinet , quam nos anno superiore dedimus, & explicabi. Iem esse ostendimus . Aliis in mentem venit, appellationem ducere a Catonis Senioris dicto , quod est apud Plutarchum in

50쪽

so ACROASIS III.

M omesta taminibus, nobis semime. Ex quo emei videbatur , Romanos dominari , non dominari ob eam cilicet caullam quod nimia esset in civitate feminarum au-Goritas quam Cato cum ferre non posset, cavillando castigabat veruim me astensum ustanere cogit Arrianus, qui ad Epitectum

lib. 2. I9 scribit, Dominantem ortum esse

ex disputatione , , - quamvis nec

satis rem explicet , nec idoneam nominis caussam reserat. Praeterquamquod non rametae sunt in Catonis dicto praestiata , in dissicillimae intelligentiae sophisma dici debeat, quemadmodum Dominans dicitur a Plutarcho non semel; ea litterarum monumenta capere possit , quae a Philone Heliodoro de Dominante relicta sunt , ut narrat Themillius in orat. 14. Sed erit nobis de re hae tota disputandi oeus in .croasi de Igna mmc. Hactenus de fallacib, quae ex eodem conintrarium emciunt proxi e sequuntur illae, quae contrarium essiciunt ex contrario cuiusmodi genus Rhetores appellant et ςατυ quasi statum non consistentem. Exemplum dabit aestantius libro Divin. Instit. 3. c. Sommata quidam, ne somniis crederet. Sic inaiderit, tum equitur, ut credradum nem hi si non crediderit, tune se itur, ut credendum sit.

Bene habet, quod aliae non desunt caussae, cur somniis neganda sit fides. Ceterum

ipsa concius tantorta, perplexa est sse eadem tamen ita otiosa , iugis V cua, ut in gravi diseiplina contemni ob

SEARCH

MENU NAVIGATION