장음표시 사용
121쪽
& nexos esse nostros puta : quoniam animos eorum pro assi trio versiamus,
atque torquemus, &, cum libet, in aegritudinem, tristitiamque conjicimus , simulac ingenii robur, si quod habemus, aliquo patefaciamus exemplo : ut liqueat invidos alieni potius juris csse, quam sui ; & quo magis e
rum te misereat, honorum meritis velut adspecitu tortorum urgeri. Nimirum livor ,& malevolentia tum procreatur maxime, cum in angustis animis, atque jejunis species alienae virtutis expanditur: contrahitur vero, &am igitur opinio sui. Etenim id genus homines eo usque praestantioribus plaudunt, & praecurrentibus favent ouoad consequi posse confidunt i ubi vero spe cecicerint, eos quibuscum frustra contenderent, quo discrimen minus emineat, maledicentia premunt. Levis autem est, quae ab opibus, S novis honoribus conflatur invidia, prae ut illa quae a' praestantiori cloetrina suscitatur. Cum enim a caeteris animantibus mente, ac intelligentia distinguamur; quiliquis in ingenii contentione cesserit, is e suo videtur humanitatis jure decedere , ac propriam quodammodo e Xtenuaro naturam. Scilicet animi tantum bona mortales jure mancipi, jureque optimo possidemus: externorum usus tantum apud nos est; proprietas, & arbitrium penes fortunam : unde cum ingenii vires in judicium veniunt, qui causa ceci derit. capite potius, quam bonis multatum putaveris, nec tam stiperatum dixeris quam extinctum. Tenuibus enim opulenti, opinione tanturn antecellunt: sapientes vero stultis reapse praestant & natura. Sane, si mea fuerit optio, honam mentem cum Croesi sortunis minime commutaverim Stulti enim opibus , & copiis , quibus aliis arroganter, & superbe dominantur , ipsi miserrime serviunt : sapientes vero qui causarum nexuin in telligentia, & intelligentiam voluntate sequuntur, cupiditates extra nativirae finem emisias ad rationem revocantes, sertunam subigunt, & cuin justitia per se convcnientes, leges non dominas habent vitae, sed comites; neque magistram, sed conQrtes & secias consiliorum. Ita ut nullis praetcr-
quam sapientibus liceat in libertatem vindicare sese : quandoquidem fortunam contemtu rerum humanarum eludunt, versisque virtutibus in morem
congruunt legibus, non obtemperant. Convitiis autem & maledictis minime perturbantur , sed animo praesenti atque acri resistunt : tum quia quod attribuere improbi nequeunt calumniis frustra tentaverint: tum quia
studiorum praemium non in judicio imperitorum , sed in ipse sepientia situm est: tum denique quod aegre quis invidiam declinarit, nisi vel alios retexuerit, vel prorsiis a virtute deflexerit, quorum alterum absurdum seret, alterum plane stultum. Quisquis autem pro rebus maximis, qualis gloria Vliterarum est, invidiam subit, hunc optimum sane putes iniis te consilium. Aciem enim invidiae dies obtundit, & vestiata livoris aevum obliterat: laudem vero do strinae posteritas alit, atque acleo ipse conservat, & tuetur aeternitas. An autem hac tempestate, his moribus, in hac denique patientissiana civitate , qua maledicentiae furor tam impune discurrit, tam Α x ius
122쪽
in selenter exultat, ut ne magistratibus quidem , & principibus temperet rhomuncio sperassem nomen nostrum fore sacrosanctum : cum praeserti in eos omnes habuerim insenses, qui laudem suam duxerant e vitiosia dc trina, cujus palmites luxuriantes recidimus , radices tenacius haerentes tentavimus : quod cum nobis esset apud indoctos, & improbos invidiosum, eo confidentius scelestissimi quique petitiones suas in nos conjecerunt, quos rarunt aliquid in nobis oppugnandis habere populare. Hine ut in Urbe cilcrimen bonorum & malorum antea celatum, deinceps extaret: statim ut rumor hujus dissensionis increpuit , nequam homines, & rudes bonarum literaruin communicata fraude ad obtrectatores laudis nostrae, sive ad virtutis hostes transierunt: callidiores se integros servarunt : doctiores vero , & honestiores hoc omnes una secerunt , ita ut dum pessimorum poetarum latratibus ossicinae, cauponae, atque gurgustia resonarent I bgnorantia cum doctrina, impudentia cum verecundia, pravitas cum innOcentia , & turpitudo cum Mnestate contenderet. Aa hoc enim sicinus non iniqui tantum nostri, sed omnes honestatis, & religionis hostes invit, ii novitate sceleris exarserunt, cumque semidiatorum gregibus confusas vidimus reliquias superioris impietatis, cujus incendium m urbe semel ab que iterum exortum prudentissimorum magistratuum oppressit auctoritas. V tinam sapientissimi Patres ne clementia in perniciem redundaret, scimtillis suae superint extinctis, vitiorum saecem , & sentinam urbis e hsusissent i Cum enim id genus homines nulla neque honestate, nequercligione coerceantur; a scelere nunquam abhorrent, nec flagitium ullum, si seJune tum a periculo fuerit, abominantur : ac satis honestati datum arbitrantur , si fugiant in sceleribus nomen profiteri suum. Malorum enim sententia, honestum est quodcumque latet. Quapropter homines despectos, & proletarios, abjectilivinosque mortalium, & Mysiorum ultimos, a tehac vel locatis operibus, vel juventutis illecebra, vel quaestu judiciario pastos: nunc videmus opibus, atque pecuniis abundare , ac in conviviis, in ludis, in nocturnis flagitiis tantum uno die prosundere, quantum officinae parentum atque tabernae vix tota vita suppeditaverint. Quas copias Undenam iis redundare crediderimus, nisi ex improbitatis patrimonio, &vectigalibus vitiorum, in quibus assidue cum lucro Versantur, ac ex fraudibus, lenociniis, rapinis, & furtis. Quae tamdiu latere non possunt , ut nῖn se tandem prodant, εἰ suos auctores. Quod nuper in nefario illo I trone compertum est, qui cum a nobis divexandis, exasperandisque sed lium meorum animis , & concitandis in me scurris & poetastris, ad corrumpendas tabulas, & fraudandos haeredes, ac haereditates expilandas sese convertisset; dum praedam contraheret, sociisque rapinae partes describeret, ac in argentum signatum & tacitum pectore atque oculis & milvinis unguibus immineret: fuit in eo flagitio publice deprehensus. Nomen reticebo libens: flagrionis enim hujus crimina sunt nomine notiora, cum nisi sceler,
123쪽
sceleribus innotuisset , adhuc , ut natus est, esset obstinus. Di illum perdant larem manifestarium , concordiae pestem , flabellum dissensi num , labem & flammam honestatis , qui mendaciis suis impudentissimis tot hominum carissimorum voluntatem a me abalienavit, & quod a nobis impune non tulerit, hominem cum genere, tum literis clarum, studiosi simum olim nostri praestigiis suis abduxit, ac veterem familiaritatem mutuis ossiciis constitutam & confirmatam turpi machinatione dissolvit: ut scurrarum somnia , & obscoenam atque impiam parasitorum dicacitatem viro sane integerrimo , ac innocentissimo per summum facinus attribu ret, atque in hanc fraudem non me modo, sed Urbem totam sero conjiceret. Et tamen ut rapacissimi veteratoris singularem impudentiam admirere , cum eo crimine palam teneatur , etiam num in conspecitum hominum se committit, honestos coetus frequentat, agglutinat sese veter bus amicis, prendit dexteras, immo tanquain alicujus egresti facinoris sibi conscius propudiosam faciem promit, miscet sales insulsissmos, ae asinunis labiis di auctis facit delicias, & risum captat: cumque ora videat ave si, minime tamen veretur hominum fastidium , sed nonestatem & pud rem proculcans adhuc in publica luce versatur , nec videt miser quae sit omnium nostruin indignatio frontis suae. Rectius igitur contemseris quam insecteris eos, quorum scelerata consilia publica mulctavit infamia, quin
rumque mentes adeo furor Obstupefecit, ut nec alienam honestatem, nec propriam turpitudinem animadvertant. Utinam nobis in angustum orbem
coactis idoneus aliquando campus aperiatur l Di faxint ut gravis aliquis adversarius mihi contingat. Nae ille nos, quisquis mortalium sit, inam icato tentaveriti Sentiet ille an lentum spiret praecordiis nostris inclutias Tullius. Sentiet mehercule, sentiet, quantuscumque suerit, cujus in se stilum hominis inflammaverit. Vale. Romae Non. M is MDCLXXXXIV.
Non dubito , quin harum literarum novitate perculsus, e contumaci me ac veternoso illo silentici tandem excitum, sane quam admirere. Quod prqsecto minus tibi sacere licebit, ubi intelligas, me hoc sexennium incredibili moerore atque animi aegritudine pene contabuisse. Angebat enim me, eum doctisuq elegantissimique illius coetus nostri memoria, quae mihi omnibus in locis occursabat ; tum etiam , haec sordidissimoriim
124쪽
ingeniorum colluvies, despectissimo inertium literarum studio quam a trissime inhaerentium, ae altillima harbari ei caligine obvolutorum. Prorius, ut sol excidisse mihi e mundo videretur. Has ego inter pestes dum ingrederer , dc inania obversacula, in alium plane terrarum orbem videbar dotrusius. Nec aliud erat hujus calamitatis levamen , praeter libros, quo me libentissime consercbam, quasi ad tutis sinum portum, in hac animi nostri jactatione. Unde oriebatur, ut harum rerum taedio affect , non modo a seribendo abhorreret animus ; sed & memet haberem exosum. Exest vit tandem me pulcherrimum tuum συ σαγμα δε ortu Progressa 'uris C
Tilis , quo, ita salvus sim, excogitari nihil potest elegantius , pressius, doctius. Sane cum id legerem , visus mihi sum in Romanam commigrasse Rempublicam. Ita me totum assatim Romanis undique saturasti deliciis. Ita concinnam illam augustamque Imperii faciem, temporum injuria pone obliteratam, sub aspectuin nostrum reduxisti. Quam venuste, quam subtiliter in hos inveheris nostri saeculi , non dicam iurisconsultos, sed ve
horum nundinatores; patrimoniorum teredines, crument mulgas, ac merasori tintinnabulas Vereor tamen ne nihil profeceris in hac tristissima Jurisprudentiae clade. Nec ideo tamen dicam, te operam & studium male Iocasse. Quandoquidem non dubito fore, ut saltem apud doctos & sanae mentis viros, hic liber tuus absolutissi inus & Romani sanguinis plenus, in coelo meritissimo coli et ur. Hoc prose sto scias velim, in hac urba nostra maximum tibi virum hoc opere devinxisse, Petrum Borrullium,
VIII. viruin litibus judicandis; qui nomen tuum quando ei aliud non licet ) incredibili prosequitur studio & observantia. Quid Z obtundone aures
tuas ' atqui, ut te mini sacilem praebeas, per fortunas, mi GraVina, oro atque obsecro. Νcqueo Verbis temperare. . - ώολεω m. Iam pridem haveo scire, quid Arcades nostri, quid horti Farnesiani, quid fistula illa tonsilis, quid nostra illa platanus literata, quid denique συννομεP. Num illis Eumeli nomen exciderit, ac landitus obsoleverit ; an vero aliquis adhuc amoris igniculus, & charitas mei. Tota res quo loco sit, velim ad me scribas. Malegonestiuin nostruin decessisse , per mihi sitit acerbum Scis quam illum impendio amaverim. De Januario Capellaro, olim nobis omnibus ossiciis conjunctissimo, quid dicam' Nae ille vecors & stultus, cui illud non altissime insedit: servire tempori. imo, qui in animum induxit, fore aliquando, ut opera & consiliis suis inconsultissimis, Hi an iarum fortunam everteret. Hominis stuporem, &-l De esus ta men scriptis squae medius-fidius elegantissima) velim ad me non nihil. Dequid in lucem emiserit: librorum praesertim Philosbphicorum , orati
ne versa, quorum unum mihi emra φώνησε. Nos in hac litorariae exercitationis inopia toti sumus in Eustathio , tametsi deterremur quidni fatear)ὶ immensia operis vastitate : apud nostrates praesertim, homines pra
Posteros, apud quos nullus honos honestissimo huic studio. Tibi cum δε-
125쪽
hretto nostro eam intercedere necessitudinem , quam ex libro tuo Deile perspexi, tam mihi gratum est, quam quod Fratisiimum. Quem ego hominem sinsulari semper studio ac benevolentia prosequutus sum , cum ob ejus suavissimos mores, & ingenium come; tum etiam ob insignem eruditionem, ac mirabilem totius antiquitatis notitiam Uidi nuperas Insertintiones suas, & in iis luculentissimum sit in me amoris testimonium. Alexandro Guidio , & Philino a me salutem. Da operam ut valeas. Ualentiae
Hedetanorum XU. Κα Octobreis MDCCII.
IV. I. VINCENTIUS GRAVI NAE MMANUELI MARTINO
S. P. D. Valentiam Hedetanorum.
EUgepae t tandem de quercu aliquid exsculpsimust Sex post annos a
te literast Scitieet hac longa exspectatione indigebant, ut nobis essent gratiorest Legi eas eorum Arcadum primoribus: quos illarum humanitas, Se elegantia ita commovit, ut memoria desiderioque tui pene desiperent. Alphesibaeus vero noster ita exsultabat, ut nisi describendas, atque in serinio asservandas dedissem , discidisset mihi penulam potius quam dimitteret. Quod de Arcadicarum rerum statu quaeris; scito nunc vere nos ad Originem rediisse nostram, veteresque illos esse Pelasgos ab Areadirubus oriundos incertis regionibus & vasos. Ab hinc enim triennium nostris dissensionibus reliquimus Palatinam sedem: necdum alibi constitimus, nex repetendae illius excideremus. Quas libro meo tribuis laudes, credi-im fortasse veras, tua si mihi lima uti licuisset. Haud prorsus tamen operam perdidisse putavero , si eo labore aliquom tui similem, & praec,
pue Borullum jurisconsultum eximium demeruero. Dum tales faveant, latrent ad ravim usque , ac per me rumpantur licet Vulturii togati, &Curculiones forenses; in quos reliquis libellis jam irruissemus, nisi et i tuum quem sperabam adventum editionem distulissem. Sed videt ieet isthie tibi
permanendum est invito; quasi Pontificiam veniam quadriennio jam nobis etiam adnitentibus non impetrasses ; aut Eustathio tuo vertendo locus in Urbe non esset. Atque utinam te adeo, ut scribis, vestratium studiorum pigeret, Rut non tibi ubique locorum occurrat oblectatio literarum dum te circumferas. De communis amici calamitate satis tu quidem tuis in literis humaniter, & sapienter. Consulatus exstruebat miser & Dietaturas. Et tamen cui non monstri similo videatur Ciceronianus inter coniuratos 'Philosophiam. nimirum quam tantopere jactabat I ummis tantum labiis attigerat;
126쪽
gerat; quippe qui Scholarum ineptiis nuper emersus, nec bene dum excussus, non Graecis parum sibi gratis, s ea Latinis tantum studeret erassae Minervae philosephis; Socraticos vero nostros prorsus valere juberet, ut non mirum si suis e studiis κεν, e. εῖν cita didicisset; neque illud eum pene penetrasset non alio distare sapientem a caeteris, nisi quod vulgus vi, & auctoritate, sapiens vero suapte sponte ac ratione legibus obsequatur. Scis ergo quoties dictis talibus hominem satis opinione sua sapientem exasperarim. erat enim, si bene memineris, natura & morbo N ad iram simul ac mansuetudinem insue versatilis. Scripta illius ne Remeant multi curabimus. Et jam idem ipse, tamquam in summo illo diser, mine majores curae deessent I familiarissimo suo ea de re per literas accuratissime, atque ut in tanta sua tempestate tranquillissime conserimas multa mandavit extremo ante mortem die. Binas odarum ejus, & epistolam inter meos reperissi iculos, quas diligens servo. Sed heul quid his sinus memorandis vulnus retractamus 'Tuae ut ostendunt literae, nihil adhue videris accepisse de Fabretti nostri morte, viri optimi, saneque dignissimi qui nunquam consenuisset, neque enim absque acerba significatione lacrymarum commemorasses hominem, cujus cum vita lumen etiam omne Romanae antiquitatis, & quod miserius , prisci candoris, ac fidei simulacrum videmus exstinctum. Ex postremo esus Inseriptionum volumine sorsan intellexti quantopere me amaret, quantoque odio prosequeretur Latialem illam carminum pestilentiam, quae illaesis aliis auctorem unice putrefecit suum. Guidus noster novem ante menses Ticinum concessit rediturus proximo vere. Philinus tibi salutem plurimam, gaudetque te sui memorem. Ad me vero ne tu posthac literas absque certa spe reditus tui. Et quo te des libentius in viam, scito tranquillis rebus non modo rein literariam in hoc Archigymnasio, sed in Vaticano etiam typographiam a Summo Pontifice magnificentissime instauratum iri. Uale. Romae Nonis Dec. MDCCII
Diu est quum ad te scripturio, suadente illa veteri inter nos necessit. dine, imo vero impellente. At nescio qua vel cessationis illecebra captus, vel studia tua inteipellandi retractis reverentia, in ignavissimum illud silentium sensim devolvor, eo libentius, quod compertum profecto . habeam,
127쪽
'habeam, nunquam me a te iri lacessitum. Quod fastune eveniat, an oblivione & incuria nostri , an vero animi remissione squod certe mallem non audeo dicere. Quod si tamen verum est, o socordiam, nis mea major esset, singularem l Me autem plumbeum , qui hominem eximie ac naviter fasti liosum tam impotenter clemereor atque depereol Hactenus amori nostro Φιλα- ω. Nunc ad ea quae tibi non dubito fore jocundissima. Quaenam isthaec ' dices. Ios num Regnoldum, Gallum, quicum magna mihi intercedit necessitudo, Syntagina tuum De Veterum Fabulis in Gallicum sermonem transferre. Quam rem tibi volo bene ac seliciter evenire. Arrisit nempe homini eleganti ae subactissimi judicii opuse tum , quo nihil elucubrari potest nec doetius, nec politius. Tua igitur interest, mi Gravina , grati animi judicium promere adversus hominem, qui famae , gloriae , existimationi tuae consulit. Nullo enim ossicio de-Vinci homines magis decet , quam eo, quo nobis ad immortalitatem via prosternitur. Nain si vitae incolumitas, & corpusculo huic allata salus inter maxima numerantur beneficia; quanto illud praeclarius, ubi quis serae nos posteritati ostendere conatur , fluidamque ac praetervolantem aetatis nostrae memoriam scriptoruin perennitate non solum sistere, sed consecrare ρ Ergo ei te totum trade, & amplexare virum, quem eSo novi Pr dentem, graVem, modestum, munditiarum Romani sermonis studiosium, antiquitatis callentem, , quod caput est, tibi addictissimum , quique ad amicitiam tuam gradum facit quadam studiorum assinitate & consortione. Id si mihi indulseris, sic erit gratum, ut nulla res gratior esse possit. Quod ad me attinet, Hispalim cogito. Puta me petasatum. Non quidem illic manendi causia, sed ad Bibliothecam , antiqua signa, & numismata illinc exportanda, quibus Mustum nostrum fiat locupletius. Nisi tam procul abesses , scriberem tria issa verba : Num quid vis p Quandoquidem autem nunc tam longum id intervallum non patitur, spero saltem fore, ut aliquando te amplectar, meae deliciae. Quidni t ἘλπεβMisi παντ επεὶ cidi ες' οὐδ ν zλπτει. Ut scite ac vere Linus. Vale, & nos ama. Mantuae novae in Carpetanis, tertio Nonas Maji MDCCUI.
128쪽
EMMANUELIS HARTINI VL I. VINCENTIUS GRAVI NAEMMANUELI MARTINO DO
Q Uxeris cur ad te rarius ' Possem excusationem petere abs te m tuam : num enim tu ad me crebrius 8 Vincerem te scribendo tamen, ac siepe literis provocarem, si quid aliud negotii tecum haberem, quam amandi tui: qui amor sicuti coram erat periucundus; ita Irocul est sane permolestus: ac tum acerbus magis, cum arripio calamum. um enim scribo, impleor majori desiderio tui: impensius enim cogito te absentem , immo & diu abfuturum , a qua cogitatione mihi sane injucumda, ut quantum possum abstrahar, aegre me consero ad scribendum : ita fit, ut propter nimiam benevolentiam sim tibi minus ossiciosus. Cum haec accipies , Puto te Hispali jam reversum, antiquis monumentis Io pietatum , auctumque supellectili doctrinae, atque virtutis tuae. Insmnium, ac mores Regnolai nostri, cujus pari tecum amore teneor , latis mihi patent ex ipsius numanissime, atque elegantissime ad me scriptis lit ris. Ex ejus meritis , de me tu meruisti plurimum , qui non ingenium tantum & doctrinam mihi praebuisti tuam ; sed & tales amicos meam in laudem , & praesidium confers i nec quidquam habes in bonis tuis, nisi postquam illud mihi communicaveris. Quo magis excrucior te habere a sentem. Ex iis, quae ad eum rescribo, cognosces, quanti faciam hoc a te munus, quantoque mihi honori ducam illius amicitiam, mihi perquam gloriosam, & propter hominis merita, & propter versonem, quam suscepit operis mei de antiquis fabulis. Te itaque per amicitiam nostram obsecro,& obtestor, ut ad ea, quae in illius obiequium meis in literis scripsi, a das auctoritatem, ac terii monium tuum, eique significes me longe plus quam Verbis profiteor , pratum erga se animum exhibiturum. Dum hae scribo tanguore stomachi pene deficio. Qui morbus mihi est anniversirius :nam annis abhinc sex nunquam non memor mei fuit in solstitio. Valerac mihi hae in ciborum nausea famem a Diis roga. Romae XIII. Kal.
129쪽
o minus te meis epistolis quam frequentissime ad scribendum lacesiam, cum locorum intervallo accidit, quo disjuncti sumus; tum imia certis vitae , institutique nostri rationibus, foedique ac luctuosi hujus temporis miseriis aerumnasque, quibus de jocunda coelestique illa animi tranquillitate vel prorsus sumus dejecti, vel saltem quassati. Adde seces sum meum Hispalensem, di negotia illa , quae me ab aliis rebus omnibus avocarunt. Nunc autem , quoniam juvenis cujusdam in Blemtia animique pravitas isthis in famam atque existimationem nostram in v sit, quam non dubito tibi & adhuc fuisse,& sere post odum pro tuo erga
me studio ae benevolentia, salute tua pene dixi, cariorem; iccirco visum mihi est, inflictae mihi injuriae te certiorem facere 3 ut qua nos olim at critate de constantia pro te, pro tua gloria, proque ornamentis virtutis tuae propugnavimus, ea tu pariter nobis consulas, nosque tueare. Degit in ista urbe Ioachimus Alcaraetius, Valentinus, homo invidus , alienae Iaudis obtrectator, plurimum sibi arrogans , suorum studioruin docti in aeque ventosus buccinator: quodque iis omnibus gravius, alienis scriptis imhians, quaeque aliunde expilavit pro suis venditans : inquinatus potius liateris, quam imbutus. In aliquo tamen sersitan doctorum hominum pretio suturus, ii hanc scabiem detergeret. Nam pudoris modestiaeque simulatam quandam speciem prae se fert: quae larva ag inescandos animos praesertim incautos plurimum valet. Hic igitur juvenis, cum in hac urbe, cum Ossicii, tum disciplinae caussa, domum meam ventitaret; precibus mihi extorsit Theatri cujusdam Saguntini, superioribus annis a me ex oblivionis tenebris eruti ac delineati, exemplar, una cum Descriptione nostra, quam illi assi x, mus hortatu elarissimi viri Antonii Felicis Zondadarii, tune quidem Legati Apostolici munere fungentis in hac urbe, nunc autem in. amplissimum purpuratorum collegium cooptati: apud quem etiam extat, & quidem mea manu scriptum. Is igitur ipse , abjecta veteris amicitiae verecundia, totque meis erga se meritis impacto calce; opus illud a me uno exanci tum, Romae edidit, cum levi tantum mentione nostri: rem totam industriae suae tribuens. Cum re vera nec monumentum illud unquam Viderit, ac tametsi vidisset, in alieno sero sui dieitur) litigasset; cum nihil ad se pertineant ejusmodi studia: nec ullus adhuc ante me fuerit, qui B a Thea-
130쪽
Theatrum illud suisse, vel per somnium cogitasset. Neque edidit QIum modo , sed verba nostra corrupit, mutavit, praecidit , ac misere lacera vit, ut addidisse aliquid de suo videretur. Huic ego te caussae patronum constituo. Tu fac , ut spei de te, de tuoque erga nos studio ac voluntate coneeptae quam diligentissime respondeas; si ulla enim res est, quam a te faciendam petente me existimes , naec ea sit. Et quando ingrato homini benefaciendo, benefacita male locavimus, ac in pertusum dolium projecimus; sentiat profecto veterator iste , minime sibi profuisse Romanas latebras, quo minus & sur & plagiarius deprehenderetur: donec ego corami ut spero ὶ tibi cumulatissime satisfaciam. Vidi Arcadum nostrorum vita Di benefaciant Creueinbenio, quem salvere a me jubebis , valebisque. Mantuae novae in Carpetanis, eostridie Non. Aprileis MDCCXVI. Cum Saturnino Langladio, Reginae medico, ac nostri temporis Podalirio , tibi aliquando necessitudinem intercessisse, ipse mihi saepius narravit. Hunc ego hominem cum doctrinae & amoeniorum literarum , tum modestiae inorumque suavitatis, animi candoris, probitatis, fideique erga nos singularis caulla unice diligo, ab eoque mutuo amplector. Is igitur , extremam jam mihi epistolam tenenti superveniens diserte mandavit, ut verbis suis tibi salutem appingerem. Ab illo igitur etiam μαλα htant.
VIII. I. VINCENT IUS GRAUINA Iurisco usustus EMMANUELI MARTINO
N Eapolim Venturus, cum prope currum conscenderem , inter amici
manus sorte occurrit mihi tuus, quem memoras de Theatro Saguntino liber, cuius tractationis eram cupidissimus, quod paucis ante mensibus meum edideram vernaculo scriptum de Tragoedia opusculum, ubi non indiligenter neque parum curiose de veteri Theatro impseram plurima , quorum ad investigationem ipsum me argumentum traxerat. Cum autem eum librum leviter ac celeriter Oh sestinationem meam evolv rem, & in Hispania natum acciperem , mirabar alium ibi auctorem latercipotuisse, quam te, cujus vix alium, alibi gentium, nedum in una nati ne, similem inventum iri autumem. Et quamquam ab acerrimo ex mine rerum antiquarum , & sermone, utcumque interpolato, acuto tamen ac satis culto tuum ingenium sub aliena persona latens, olfacerem, inimo