장음표시 사용
301쪽
quid praeterea in re literaria, quod ad nostrum palatum. Fabretti Inscriptiones , & ,ravinae Librum de ortu Progresu Iuris Civilis, avidissime
devoravimus. Nos in Eustathii παρεδολαῖς vela secimus. Vereor tamen ne nobis sint contrahenda. Immensa enim panditur aequoris vallitas, nullaque inter nostrates horum studiorum aura, qua cymba nostra juvetur ac propellatur. Quare, etsi duas jam Rhapsodias Latinitate donaverim, pene cit ut deficiam, nisi tu me titubantem erigis atque confirmas. Nullius enim tam interest, quam tua, qui me in procellosuin hoc mare projecisti. Imo, qui me in Urii mento aci hoc opus a rediendum omini. mior enim eo ipQ Eustathii exemplari, quod tu mihi discedenti ultro largitus es. Quod quidem exemplar, ob id praesertim habeo eximium, ac plurimi facio, quod si veluti quoddam amoris in me tui testimonium ac pignus se
ac veteris necessitudinis monumentum. Quoties enim illud intueor, occumrunt animo deambulationes illae nostrae 1yburtinae &Tusculanae, quarum memoria non medius-fidius facile dixerim , utrum me in agis obieetet autorqueat. Id serio existimes velim, neminem cuiquam , neque chariorem se neque jucundiorem unquam suisse, quam te mihi. Myroni nostro salutem articulate dices. Cura, obsecro, ut valeas. Ualentiae Hedetanorum ia
IV. EMMANUEL MARTINUS ANCISCO BLANCHINO D
canonico , ac Bibliothecae Ottobonianae Praefecto S. D.
od post distesitim nostrum , & extremos amplexus, nullas ad te libteras dederim, Vir clarissime, commodo tuo a me consultum velim existimes. Nesas enim mihi visum est, gravissima illa studia, in quae toto animi nixu incumbis, importunis ac inanibus literis interpellare, avocare mentem a Mathematicarum inquisitionum contemplatione, auresque tuas ineptissima garrulitate obtundere. Iccirco molestissimam n his silentium indiximus , maxima cum prosectus nostri jactura atque di pendio. Immo cum aliqua forsan ingrati erga te animi suspicione. Haerent enim recordationi nostrae jucunaissima illa facilitas, comitas, humanitas tua ; cum summo erga me studio, ac benivolentia conjunctae. Quid a te librorum' postulavi, quod non mihi praesto esset Εequae veterum exemplarium libido pervasit unquam animum, quorum non a te mihi parauissima facultast Memini, in instructissim illa Bibliotheca, cui meritis.1ime
302쪽
s me praees, mihi saepe dies exactos. Di bonit qua voluptatel Λ proposito mihi tamen silentio, constitutaque verecundia, digredi me cogit aliquantisper ignoratio cujusdam rei, ac necessitas. Scire equidem velim , quidnam sit deprehensum in Kalendario Romano vel luxatum, vel sallax, quod indigeat castigatione. Nuin vitium sit in Canone Paschali, an in Cyelorum Solis & Lunae computationibus, an in bisexti intercalatione, an in ipis anno Iuliano. Tota res quorsum recidat, cupio ad me quam diligentissime perscribas. Tenentur enim hujus rei desiderio viri docti, qui mihi id muneris imposuerunt- Licet enim ex Taccagna & Myrone, omni mihi olim ossicio conjunctissimis, totius rei seriem indagare iacile potuerim; cum illi quoque gravissimo huic negotio intersint; nihilominus, a te mihi hanc rem ira explanatum, vehementissime opto. Per fidem igiturdi genium tuum, mi Blanchine, excute nobis has tenebras, & sumina illa, qua polles, eruditione, enucleatius extrica. Fabretium nostruin lalvere jubeo. Vidi ejus Inscriptiones, in eisque luculentissimum sui erga te amoris testimontana. Itemque , in de ortu cI Progressu Iuris Civilis Gr vinae nostri Si quid a te sorsen luci publieae donatum, Acies me certi rem: nam cum ego Urbe discederem , nescio quid erat sub praelo. Ualetudinem tuam cura diligenter. Valentiae Hedetanorum, Non. oetobri
DIu mihi cogitanti, Vir doctissime atque integerrime , quonam P
tissimum indicii senere memorem acceptorum abs te beneficiorum animum mentemque s gnificarem, nullum profecto visium est nec since-fius, nec praestantius, quam si aliquo studiorum nostrorum monument initae abs te gratiae testificationem posteris exaratam relinquerem. Praeserti in cum eo sempor in me fueris animo, ut squae tua est humanitas ingeniolum nostrum & literulas, si quae modo sunt, minime habueris despicatui. Igitur cum per hos dies, otii potius exercendi caussa animique
oblectandi, quam ut diligentiam putidius. ostentarem; disquisitionem illam, sane quam implexam, mihi enodandam succeperim, de Auctore Collecti
303쪽
nis veterum Epigrammatum; eique, ut in proverbio est, summum jam assuerim centonem, nihil duxi antiquius, quam, si quid demum id est luei bration re, pro jure officii & observant ac in te nostrae, ad te mittere. Tu in me vel castigando, vel admonendo, ea utere libertate, qua debes in hominem impense tibi addictum.
Epigrammatum Graecorum Collectione, quae AEthologiae nomine circumfertur, vix aliquod ad nos pervenit eruditae antiquitatis monumentum, vel utilius, vel illustrius. Multi enim qui bene de literis meruerunt, longa oblivionis caligine obvolverentur, nisi eorum nomina, per has veluti propagines, ad aevum esscnt nos rum transmissa & propagata. Multorum etiam scripta funditus intercidissent, quorum nos desiderium conficeret. Adde , argumentorum varietatem, sententiarurn acumen, sacetiarum leporem, multiplicem rerum abstrusarum notitiam, totiusque antiquitatis veluti complexum. Unde , tanquam e penu locupletissima, quidquid libuerit, depromere licet. Tanti igitur operis dignitatem cum animo meo reputanti, subiit aliquando cogitatio de Auctore ejus Collecti nis, praesertim cum Viderem, eam rem eruditorum plerisque ignotam, aliquibus vero non bene compertam. omnibus denique negotium facessere. Quae quidem cura cum acrius me pupugisset; omnes jam adhibueram nervos ut hanc rem eruerem; operique altius me accinxeram; ouum
incidi opportune in Epistolam quandam Leonis Allatii ad Gabrielem Naudaeum, quae exstat in Responsis Fortunii Liceti ad quaesita per epistolas. In qua Uir ille eruditissimus diligentiae meae praecurrerat, consulto etiam insigni illo Palatino codice, nunc Bibliothecae Vaticanae, quem ego huic rei indagandae accuratius evolveram: copiam mihi ejus iaciente Laurentio
Zaccagna, ejus Bibliothecae Custode dignissimo, mihique, quandiu egi in
Urbe, omnibus ossiciis conjunctissimo. Igitur ab ea cogitatione tum retractus, alio animum adjeceram. Tametsi non dissiderem, me, illa ipsa quae Allatius scripserat, longe uberius atque enucleatius mandare literis posse. Nam ille, ut canis Nilum, obiter tantum ac in transcursu, argumentum hoc delibat potius, quam absolvit. Totius autem rei accuratius explanandae cupidine quadam nunc denuo tactus, ea quae super hac re comperta mihi sunt, in medium prostram confisus fore, ut noster hic labor Graecarum literarum studioris nec inutilis omnino evadat, nee inj cundus. Primus igitur omnium, qui Graeca Epigrammata hinc inde dispersa, in unum corpus collegit, fuit Meleager Lucratis filius, natione Phoenix e Palaestina, patria Gadarenus. Hic nempe, vetustior uin Poetarum Epigrammata cogens scitiora, Auctorum nomina literarum ordine
digessit, eamque Colleetionem CORONAM inscripsit , dicavitque cuidam eui nomen Diocli. Quod diserte habetur in Codice illo Palatino, qui Heidelberga Romam translatus est. Cui praejacta est cor is Meleagri, in cujus margine haec annotata sunt, minutissimo charactere, literisque pe-Dm. I. A a no
304쪽
L. νηπω. Recensitis deinde Poetarum nominibus, subjungit: Eγεα ι.ο δ οφανον Go ς Διοκλεα. In Bibliotheca Barberina exstat Corona isthaec Me leagri, manu exarata, in qua hoc legitur sepulchrale distichon: Eἰς τον σοφb Mλεαγςον, ε τοἰς τεφανους τ ἐπιγνιμμιτων τ υιον Εὐκροι τεγ si Γαδαρηνου.
ΚM MOGαις κερο,αrr' ηδυλογοει χαριτας. Natus est Meleager, uti diximus, Gadaris, seu potius Atthide, oppido ad Euphratem, haud procul Padaris. Utrumque enim habemus ex duplici epitaphio, quae homo, famae suae non incuriosus ante funus sibi exaravit, senio jam consectus. In quibus genus suum , Patriam, parentes, ingenium , & scripta recenset. Quorum alterum exstat libro tertio AMMIogiae. Alterum exhibet Codex Barberinus. Prioris exemplar hujusmodi est: Nασ2- ἔμα Θt ειρα Τυρος ' πατρα x με τε vi Ἀτθ ς . e. Ἀμυώας -ολυα Γαδαργις.
305쪽
In utroque hoc epigrammate incubabat mendum, quod Deile detersimus. In primo enim legebatur: Ll ωs in secundo vero: Παῖδα με- ληiMO. .. quae vox nihili est. Pro quibus restituimus : De priori, jam nos ante monuerant Henricus Stephanus, Ioannes Brodaeus, &Vincentius opsiopoeus. De hoc ultimo, in proclivi res est. Fuit enim Meleager Menippi aequalis, & civis, & in scurrilibus aemulator, ejusdemque cum eo sectae. Diogenes Laertius cum dixisset Menippum fuisse αἰ ἐλαθι,,
sive a majoribus, Phoenicem, subjungit : Tα δὲ βιγια αυτου παλου καύγέλωτο- γῆ- . M τι ἴσον τοῖς Mελεα e. ὲ κατ' αὐταν γενοί u. Strabo Lib. XVI. viros illustres Gadaris ortos recensens : 'Ex δὲ Γαδαρων S.λοδwis G ὀ 'E.
. καθ' -are Gethue Theodorus nempe ille, qui Tiberii Caesaris natura sagaciter persipecta , appellabat eum , πυλον αἰμαυ-, istum sanguine maceratum, ut est apud Suetonium in Tiberio. Stephanus quoque Bygan
te, se in juventa una cum Musis cursitasse cum Gratiis Menippeis. Id est, perinde ut Menippus, risui, salibus, jocis,& festivitati studuisse. In secundo autem , Musas se illustre in reddidisse Mmππώαις χαν νιν , Gratiis Menippeis. Quo nomine intelligit opus quoddam a se lucubratum, quod inscripsit καυῶς, sive Grmias. cujus exuat mentio apud Athenaeum in quarto: ubi Nicium Seortum sie alloquitur Cynuicum illum Carneum Megarensem , caeterosque Cynicos Dipnosophistas : ο
Ex his omnibus facile apparet, floruisse praesertim hunc Meleagrum sub Seleuco Philopatore, Antiochi Magni filio, qui regnum iniit Olympia. dis CXLUlli. anno primo, Aerae Seleucidarum CXXVI. ante C sristum natum CLXXXVI. Quo primum tempore hanc Collectionem suisse adornatam , non est cur dubitemus. Poetae aulcm, e quorum soribus suam nexuit Coronam Meleager, fuere: Anyte, Moero, Sappho, Melaniinpides, Simonides, Nossis, Rhianus, Erinna, Alcaeus, Sammias, Leonida, Mnalaicus, Pamphilus, Pane rates, Tymnes, Nicias, Euphemus , Damagetus, Callimaenus, Euphyrion, Hegesipous, Perseus, Ibiotimus, Menecrates, Nicaenetus, Phaennus, Simmias, Parthenis, Bacchylides, Anacreon, Anthemius, Archiloclius, Alexander, Polycletus, Polystratus, Antipater, Hermodorus, pos lippus, Hedylus, Sicelides, Plato, Aratus, Chaeremo, Phaedimus, Antagoras, Theodorides, Phanias , aliique sui temporis permulti, quorum nomina non recensuit, ne lectori A a 2 taedium
306쪽
taedium crearet. Ac tandem Meleager ipse Sed libet videre Meleagrum ipsum, Coronam hanc eleRantissime texentem, in quadam Elegia suae in Vaticano Codice praemittitur, nec dum, quod sciam in lucem edita. Ea est ejusmodi:
πα- λον 4 Est quod in soluta oratione dicitur νυ λιδJ Ob poemation Ibis inscriptum. γκυον I Ob dithFrambos quos scripsit, quorum est proprium το
307쪽
In hoc disticho latet mendum. Scio Euphorionem hune suisse Chalcidensem , natum Olymp. CXXVI. Floruisse vero sub Antiocho Magno, cujus etiam Bibliothecae fuit ab ipis praesectiis. Sed quod ait de cognomento, mihi tenebrae. Μυλν -- 4 τε κλάδον
legit Salmasius contra fidem C dicis. Φιλασαν J Intelligit ergo Antipatrues Sidonium. Σικελὶδεω J Theocritum intelligo Siculorum poetarum Principem, cujus multi exstant fructus in hae Corona pancarpia. Anemonas intelligit, quibus nomen - τ α,εώων: quod venisto fiante expanduntur , ut tradit Dioscorides lib. a. caP. 2O7.
308쪽
Ἀμα et ιλοις MN eu οισι *ερω χάροπ' ετι δὲ μ κΚοινὶς ό των Mουσεων ἡδυεπει τεγαν s. Ex Auibus ultimis verbis apparet, non omnes Poetas, quorum Epigrammata collegerat, in hanc Elegiam pancarpiam Meleagrum retuliue : sed illos tantum, quos adulta jam sama , & antiquitatis honor consecraverat. Praeteritis sui temporis sine quam multis, ut indicat illud:
Nec non amicis. Quod significant verba illa:
Monendus tamen es, multos ex iis, quorum nomina Coronae panea piae Meleager intexuit, in Anthologia typis edita non reperiri; excerptorum injuria, qui tam secundum agrum pro libidine vastantes, multa demessuerunt, quibus carere sine maximo literarum detrimento non posi. sumus. Nam quod ajunt, omnia quae in eo Codice praetermissa sunt , o, turpitudinem & obscoenitatem consulto fuisse rejecta; merae nugae. Legi enim egomet innumerabilia, exscripsi nonnulla, quae vel Cato ipse Censior gessaret in gremio. Utinam Salmasianam illam editionem non invidissent nobis sata, quam ipse totiens promisit. Consultum profecto e si se t. ---Buphthalmum vertere possumus, quam poetice vocat ο- μα βοος. Alias dicitur cotFla & χα- Hispan. Maraarim &OD is Hui. Sed ea non est Coronaria.
309쪽
set melius rei literariae, nec tot venerandae antiquitatis monumenta nobis essent intercepta: non quidem injuria temporis. id enim esset tolerabilius. Sed quod longe miserrimum) saeculi inertia. Verum id est quod dicitur in Hyla in inclamare. Ante quam hinc digredior, monere te quoque visum est, me Hermodorum Poetam, qui jam dudum e Corona exciderat, illi denuo restituisse. Neque enim Graecus Scholiastes, qui omnes hujusce pancarpiae Auctores enumerat, illum recensuit, nec Leo Allatius. Quin & Ioannes Brodaeus in Notis ad cap. 7. Libri IX. His riae Theophrasti, hujus Poetae nomen eraserat. Ut aetium de illo esset, ni ego venissem suppetias. Meleagri versus sunt: Καὶ ita,' κ, Συυαν τραχυ τυχα- ναςδεν, δειν ιταν 'Et χου δῶρον αὐοίνον. Quos ita vertit Brodaeus, vel potius pervertit: Certe quidem Sνriam spicatum capillam hassens ponito nardum.'mnis cantatum, celebratum Mercurii donum.
In qua interpretatione s pace tanti viri dixerim ) tot pene sunt peccata ,
quot verba. Missa faciam ea quae in omnium oculos incurrunt, nec hilum ad institutum nostrum pertinent. Hermodoro tantum, fidem meam imploranti, manum porrigam. Quem aliquantulum deformatum reperio in illis verbis: δώον. Cum enim lex carminis & structura nomen 'Eρμόδωρον respuat ob secundam brevem; coactus est Meleager illam producere resumpta vocali, quae compositionis causa exciderat. Itaque seriae sit 'Eεμωδωνον. Quod aperte ostendit vox i, μνοθετιαν , quae aliter nullo in do adglutinari potest, nec habet cui adhaereseat. Adde, misi ita legas ,
esse illud δίς cassiam & inane. Quo ni nil cogitari potest ineptius. Exstat hujus Hermodori Epigramma quoddam in simulacrum Ueneris Cnidiae libro quarto Antholoetiae. Sed de Meleagri collectione abunde satis. Post hune Philippus Thessalonicensis, ut eos Epigrammatarios qui most Meleagrum scripsere, posteritati cons gnaret; quadam aemulaticine laetus, novam syllogen Aditus cst, quam itidem inscripsit Coronam Tanquam accessionem quandam ad Meleagream. Dicavitque cuidam Camillo. Seho-
Uixit hie Philippus temporibus Caesaris Dictatoris & Octaviani Augusti.
Quod nos docent ejus epigrammata. In quibus utrique impudenter blan-ὸitur. Narrat praeterea, tanquam eo tempore evulgatum, portentum illud de palma sub statua Caesaris inter coagmenta lapidum Trallibus enat a
310쪽
ta, vel Tarracone in ara Augusti. Nam dubium quidem est ad quod nimex iis miraculis referri debeat Philippi Epigramma, quod exstat Libr. i.
Tametsi ille non palmam, sed laurum enatam scribit. Contra veterum omnium fidem. Immo & numismatum. Sed Poeta veritatis nihil pensi habuit, modo victoriae signum poneret. Meminit etiam Navalis pugnae ad Actium in alio Epigrammate Lib. 6. Quae pugna pugnata est Olympiadis CLXXXVII. anno lincundo, C. Caesare Octaviano III. M. Valerio Mes.sala CosL IU. Nonas Septembre is , anno ab Urbe condita DCCXXL ante Christum natum XXIX. Poetae a Philippo adjecti Coronae Meleagreae , hi fuere: Antipater, Crinagoras, Antiphilus, Tyllias , Philodemus, Parmenio, Antiphanes, Automedon, Zonas, Bianor, Antigonus, Diodorus, Evenus, & ipse Philippus coronarius. Qui Meleagri imitatione suam etiam texuit corollam , quam nobis exhibent praememoratae membranae Palatinae. Ea est hujusmodi: