장음표시 사용
351쪽
opns & opes & operam contulisti. Sed de his abunde. Multa praeterea sunt antiqua cimelia totis aedibus sparsa atque arieicta; statuae, ectomae, anaglypha, columnae, inscriptiones, vasa sacrificalia. Numismata mala manus surripuit. Supersunt enim perpauca , & quidem viliora. Haec hinbui quae ad te scriberem paullo diligentius , Princeps πολυώαγεςάτη; pro pterea quod ea maxime digna visi sunt summa tua eruditione ac doectrina. Da operam memoriae nostri, & paratissimo tibi obsequio utere. Uale.
Hispali, Eid. Septembribus, An. MDCCXI.
352쪽
sTῆ Iraberis, & licet mirere, Vir sapientissime ; quod homo in ob-
- scuro quodam, ut ita dixerim, terrarum angulo delitescens, noῆ ciue famae vacans, neque Musis, Latinas ad te literas, immo Θ Id D semibarbaras, tantumque non Gothicas, plus justo sortasse fidens humanitatis tuae , dare ausim. Sed enim qui probitatis eximiae, eruditionisque nomine notus mihi es, hac profecto fuisti fidentis animi sineeritate, ac smplicitate adeundus : ita enim mediu fidius natura comparatum est, ut quo plus homines sapientia, ac solida doctrina praestent, eo magis benignitate, atque humanitate excellant, & qui minimum vel vita, el
353쪽
vel sermone peccent , iidem sint ad aliorum magis errata condonanda proelives. Itaque diu est, quod reserente mihi communi amico, eon- terraneo tuo, Jolepho Borrullio, in hac Academia Iuris Civilis prosessore publico , honorumque Seholae meritissimo candidato, summae , quod omnes norunt, spei juvene, doctrinae , atque eruditionis tuae praestan tiam , qua olim Romae, modoque Madriti dinctissimorum quorumcunque hominum qui non cum vulgo sapiunt, studia, ac judicia promeruisti, in
cellit, fateor, animum meum honesta cupido : & ut mutuo inter nos nonnihil ossicii, aut literarum commercii foret, omnino, si quid unquam, in votis habui. Accessit deinde quod perlecturus Bibliothecae Hispanae Nicolai Antonii, superum fidem , qualis , quantique viris priora volumina quae cura potissimum ac studio tuo prodierunt Romae castigatissima, in ipsa operis fronte prae sationem quandam abs te conseriptam, brevem eam quidem, sed oppido elefantem multoque dicendi lumine undequaque coruscam, cum, nihil minus cogitans , ostendissem , ea neque semel , neque oscitanter perledia; sui, quod ultro sateor, erga tam diserti Scriptoris stilum judiciumque mirifice astedius. Quare ut exilitatis, & insantiae meae, cujus quidem ipse mihi sum fatis superque conscius , specimen es,
quod ad te transmitterem , avidus, & lubens statui; quippe qui virgae
tuae severissimam consumin experiri, quam ineptorum laudes aucupari malui. Sed vero occupatiunculae , quibus hic otiosi scrine, aut, quod deterius est , nihil agentes hinc inde distrataimur, optatissimum votum protraxerant , distulissentque magis , nisi ab amico nostro certior fuissem eius, te jam pridem literulas has avidius exspectare , sereque de ineunda inter utrumque nostrum aliquali familiaritate solitatum. Obtemperandum igitur statim fuit gratissimo, atque humanissimo desiderio tuo , obs quendum & ossicio mco. Quamobrem, tametsi rudes , planeque illiteratas literas ad te dare, nihil distulit in quibus certe, ut minus elaboratae, neque ad amussim exactae orationis indiligentiam tute ipse sicile deprehendes, ita meam erga te reverentiam , atque observantiam testatam tibi volo, atque impense cupio : hoc unum enixe rogans , si quid animo ad obsequendum paratissimo, si quid potam ossicio promereri, ut me in ami- eorum imo & clientum tuorum numero recensere velis, quod ego, dum spiritur hos reget artus, ingentis in me collati beneficii loco jam nunc Perinde ac voto meo fruens , libenter habeo. Vale. Salinantica, VII. Kal.
354쪽
Uum literae mihi redditae sunt abs te, eram acerbissimo quodam I casu, non dicam amictus leve enim est hoc verbum in sed pene fractus. Obierat enim illa ipsa die familiaris quidam meus, quo nihil mihi charius fuit unquam, nihili jocundius. Qua suavissimi mini capitis jactura ita animo concideram , ut non solum copia non fuerit legendi literarum tuarum, sed nec resignandi, nisi post triduum. Ea erat mo roris dulcedo, & libido dolendi dolorem meum. Quo accessera ut, taedium calami tractandi, & ingenii languor. Vicit tamen cogitatio humanitatis tuae, ut animum, nondum istis confirmatum , ad scribendum arpellerem. Ratus, singulari Dei beneficio obtigisse te mihi id temporis, Vir doetissime, quo nihil accidere mihi potuit nec exoptatius, nec ad angorem iii tuinque nostrum leniendum vel aptius vel potentius. Amplector equidem libenter amicitiam tuam, ad quam me perhumaniter perque lis beraliter invitas, & porrigo hanc dexteram. cedo istam. Si sciens seseli ro, Deum Fidium iratum habeam. Unum autem te monitum cupio, ut illam de doctrina studiisque nostris opinionem penitus abjicias, qua transversum te egit Borrullii nostri amor potius quam judicium. Nam illa epistolae tuae commendatio mei, profecto deceptum te prodit. Coloequidem literulas , & earum otio fruor. Non tam voluptatis causia hoc tempore squidni satear t) quam commodi atque emolumenti. Premunt hostes, servent latrocinia , urbium incendia collucent, arma circumstr punt, personant catenae, totque cladibus attritorum jam populorum , e- aulatus potius quam Voces, aures discerpunt. Quo igitur me illatebrabo, ut impendentes omnium capitibus calamitates effugiam 8 In tutissima nempe literarum penetralia. Quibus nullum est in rebus humanis, nec adversus fortunae insultus paratius receptacuIum, nec reparandis animi vir, bus praesentius remedium. Salvete ergo, iterum salvete, ἰατρεῖον. Iterato vos a inplector , animi deliciae, & praesidium salutis meae. Sed ad rem . Manebo in ossicio. Tu interi in utere opera nostra, & vale. Ign sce sestinationi meae. Dabo alias epistolam grandem , uberem. Iterum vale. Mantuae novae in Carpetanis, IV. Idus Novembreis, An.
355쪽
CVm per dies plusiculos literas a te exspectans ambigerem, num eae linae, quas ad te dederam ad manus tuas pervenissent, multa necum, Lateor, tacitus volvi. Sed liberavit me hac solicitudine Borrullus noster. qui obviam mihi factus s& is etiam fuit tablandientis fortunae favor cum exoptatas diu literas reddidisset, quanto me gaudio laetitiaque exhilaravit, multis hic exaggerare,non est cordi. Sane tam accuratas, tamque erviditas literas recolens videre mihi videor Ioannem illum Genesium Hν --.tItην ad sui aevi homines, etiam inserioris in literis nominis, scribentem mira orsus stili selieitate, atque ubertate. Sed de his alias: nunc, quod i at. Et quidem excessima o vivis Amiliarem illum tuum jure merito ob illius in te probatam fidem, atque observantiam tibi charum in paucis, his diebus audiveram: &, credas velim, moleste tuli , atque etiam num
serta Sed vel leniendo dolori tuo, vel consopiendo desiderio idonea, quae a nobis solatia sermonis exsipectest Nempe ea ipse quae tute ipse, Uir juxta sapiens atque pius, promptiora habes, meliusque agnoscis. Quare, ut summatim dicam; ne te isto dolore, quamquam alioqui pio, plus justo
excrucies, neve defuncti, quam augurari, ac suspicari licet, felicitati vi dearis invidisse, per Superos omnes, per Genium tuum etiam atque tiam obtestor. Praeclare enim, judice me, cum illo agitur, cui Dei optiMax. beneficio conceditur, ut, quo tempore magis ipsi congruit vitae su ductus casibus meliorem sui partem , veluti navim fluctibus exemptam tranquilla in statione locet; interim nostrum omnium vel jocos, vel l menta videat. Iam quod jus amicitiae tuae mihi tam humaniter, tamque benigne ultro citroque annuis, quas habeam Matias, nullis omnino Verinbis complecti possem : quod vero inquis, ut de literarum , at9ue studi rum tuorum jam dudum animo imbibitam opinionem, existimatione que penitus abjiciam; rogari te permittas velim ; serio ne dicis p aut sui Oeetissimus ille Comicus 3 ain' vero' Atqui ego i quandoquidem abs te hoe primum in mandatis habui fortasse facerem: sed qui possim Z Praesertim, eum tuae ipsius literae , quibus id aeque eleganter ac modeste jubes, Tem. I. G g con-
356쪽
contraria ut credam fouid , inquam , credam ' immo ut aperte norim , videam, experiar , plane persuadeant, N. evincant. Enim Vero, ut tibi posthac omnis amputetur locus quamlibet modeste contendendi ; quid de me insenue sentiam, libere exponam , & me tibi , quod ad rem attinet, graphice describam. Ego igitur , & si non satis emundiae naris criticus
i quidni enim fateari in is sum tamen , qui plurimum , ut puto, judicio,
non nimis certe affectibus uidulgeam. Itaque laudare utcumque scio: assentari, nescio: non vehementer autem probare quaeque optima, atque
ambabus , quod Munt, ulnis amplecti, neque possum , nec si maxime possem , vellem equidem. Tu vero, quod reliquum est institutum iter perge: quoniam te nonnulla vertere , tractare , commentari audio, cessator esse noli sagnoseis Tulliana verba ) & illud, σεαυτιν noli putare ad minuendam arrogantiam solum esse dictum , verum etiam ut bona nostra noverimus. Erit fortasse aliquando commodior edendi, & puti i- sandi locus, cum fluetus hi, quibus undique laetamur di premimur, non
nihil subsidant. Nam nunc , quod tu prudenter doles , qui fieri queat Fusus largiter hominum cruor , ineenta oppida, populati agri , direptae domus, abacti greges, de si quae sunt his foediora , aures , atque oculos
nostros misere pascunt. Ferrum, flamma, fames cum is devastant. Uuri inter haec erit literis honos i Quis edendi fructus Z quodve otium p Seo affulget quandoque cum bono Deo optata magis, quam hactenus speratapax να-liis. ω- Dabit Deus his quoque Inem,
R Philippi Regum piissimi , adolescentumqne optimi stabilito Et resecto
throno, quem hodie eTteri hostes, x, quod horreas, interni miris modis dilacerant, tranquilliora & pacatiora succedent. Interim in hae bonae mentis palaestra impigre exerceri, nihil vetat; δr, squidem cum plerisque vivorum non admodum libet , licebit saltem versari cum mortuis. Metui peramantem, atque cultorem, Vir ornatissime , iterum atque iterum commendatum habe ; ti, quon caput est , apud Deum immortalem precibus juva. Vale. Salmantica, VII. Kal. Decemb. MDCCI IX. Has ad te seripseram, cum jamjain obsignaturo mihi venit in mentem, lusisse me quondam rede carmen , quo viri sapientis prdiens otium tentavi deseribere. Atque illud nescio quo genio amatus mittere ad te de crevi. Quid ita ' inquis. Probandum ne Z Minime. Non meretur. ΕΘgo emendandum y Sed sero , quod proverbio dicitur , sapiunt Phruges. Ast non nimis sero : fieri enim potest , ut si hoc non penitus tibi dispi emi, aut illud lima tua non dedignere, hoc ipsum aliquando cum aliis i
vioris opellae cum adstrinae, tum sesulae orationis excursibus lucem adique editionem cogitent. Iterum le.
357쪽
Beatas ille qui procvI negotiis Epod. 2.BEatur illa, qui praeut tumultibus, Urbisque magnae jurgiis
Domus paternae percolit talas lares curis flatus improbis. Non Orbis ille vel vagis rumoribus Morruar, aut curat nimis Rescire, saevi bella quot gerant Scribae Gelu rigenses aspero, Aat, fervidis quot usta gens caloribus Getulicis arvis serat. Non quae Howostis eam eosdis Imis Arcana Regum provide Tractant Drasae, veI feruntur obvii Per ora vulgi, quaeritat. Nec commmetur, improbos Bonoribus Fortuna β coeo vehat; Vel, denegatas quando justis sors UMHeu coecas pravis ingerit.
Seu juris issius Cato refus sedet Praefrigidis subselliis,
Sime infulatus Mad merens eaput Pater Sullime eoelis intulit', Ille expetita retricis mortalibus Sie vota ridet, ut senes Plerumque parvi puerulum pendunt leveILudos, jocosque serii. 'uid obseratas disitium palpet fores,
Aut quid potentum limina, ut , quos inani turbine ferens opes Praecei res nubibas, Securus ille non magis colit, suorauam Rex minores vernulas '
358쪽
at id jam superbo numini manus levet,
Fortuna quem mirmur his nia indigum, Bonis e contentum suis 'Non ille mensam ferculis lautis gramm, Ut apparet sodalibus; Neque, ut Falerni solus ingentem a boram, VH Creticum Aera eadum , Non, ut nitentes, quos potentibus sophos Urbs elara mittit Adriae,
Nee splendidum, quod fabricant Seres latum Pictis figuris nobile, 'Vae condat ine fulgidis in scriniis,
Non Indicis, ut ebenicas spissis trabes Osent et ilis dotibus: Non signa, docti Mentoris solers opus,
MFronis, aut senis Scopae . Non quae periti vividis coloribus Aulaea texunt Belgici , Nec quidquid aegras plurimum menter bear, Et lubricum juvat genuF, Foecundia saepe jam malorum semina Habere, permist Deus.
Vitae sed i , quo saris fiat, manus
Dedit benigna Numinis. Namque, ut Vetuso robore ineandens focus Brumale frigus arceat, Et cum rubentes pereo it messes Canis, Umbra morari fruida ,
Cibis via unde sumpserit frugalibus Fesm levamen viribus; Sed, S tegendis quod decenter anubus Sinererit, atque id genus
Donavit illa, quae optimum servo patrem Donare frugi, condecet. Meliora quin his ultro large eradidit Benigniori numine: Aequabios videre perpetis dies Cursu scientes libero. Noctesque, nullis ingruentibus breves curis mole sis, ducerer, Aris
359쪽
Sive eruditas miscet inser fabulas Sermonis exculti I ales , Sive, Me amicis interim petentisas, Severiora disserat; Et, queis Eois finibus turget mare, Utcumque fluxus explicet; aut, quae trahendi lapidis infit vis Polo Magnetici miris modis, Solerter aut A corporum confideret capaciores angulos Egi e nihil aris, quod ipse poenitenI, Dis peracto, computet. Haec inter, ut per omne mentibus placet cultu, atque voto Ampliei
Le re puras ad Deum piis mantis Nulla madentes erimine fcur non, ω opibus praeferat regalibus, Gemmis vel UM Prescis,mec, cui, praealtis ut negata Regibus Haberet, indust Deus 'Sic tibi Locisus competitor Helvius, am pene factus Stoicus, Vulgi furentis vita quae mortalium '
Prensare currit dexteras: Et, qaam reliquit candidam Idibus tuam, Amet Kalendis sumere.
Hebraicao Linguae professori, viro iactissimo atqu/ optimo, S. cI amorem
C Ujus erga me tam praeclarum asserunt testimonium ponderosae tuae literae, plenae humanitatis, ossicii, consilii, leporis. Quibus omnem
animi angorem , omnemque acerbissimi luctus moestitiam ac doloris ser-des, veluti adhibita spongia detersisti. Cave igitur ne putes, ea me kmplius offusum moeroris umbra.
360쪽
Αχ- δ - μι Oφθαλμων ελες η 'RI ε M. Ut Minerva Tydei filio. Quod mones, ut iter institutum teneam, &lueubrationes , quibus multum jam operae , studii, laboris , impensum est, viriliter urgeam; recte quidem & sapienter mones. Et certe quantum in me est, nec polystus icopulo mastis assi xus, quam ego πολυμαε ετ stis illi Homeri enarratori Eustathio. Sed heul l avellunt saepe ab ejus amplexu invitum ac reluctantem foedissimi temporis teterrima simulacra, reique, qua privatae, qua publicae, deformis adspectus. Amant hercle secessiim literae, sed procul ab armorum fragore, ae Bellonae insanientis fremitu. At in hac, non dicam civili discordia, sed domestico animorum dissidio, quis tandem tutus esse potest receptus t ubi quadruplatorum calumniae liberorum hominum capitibus impudenter insultant , ubi insontis nomen deserre, fides appellatur, ubi sordidissimi balatrones ac proletarii, viris, & generis nobilitate, & integritate morum conspicuis, per ludibrium periculum ostentant, & in eorum famam atque fortunas impune
grassanturi Quid igitur exoptes in hoc publico tumultu, metu , trepidatione, nisi vitam doliaremi Tamen quo magis mirere) quo pacto mihi licet, κἀγω τὸν πιεον, meumque pensum sui Baechis illa Plautina lepide accum. Si minus alacriter, saltem diligenter. Quid faciam. ἄσ Θιλομυ , k ' λ δ ncucta.
Curae tamen milii usque erit, ut memoria apud me monitorum tuorum nunquam obsolescat: quodque dolichon sponte mea latis concitatus curre bam, te calcar addente praetervolem. Dormi in utramque. Non enim fallam opinionem tuam. Sed heus tui Num te praeterit, quam sit vastum, quam immensae navigationis, pelagus illud Eustathianum p Connitar tamen ut portum capessam. Quem ego diem si videro lLecta est a me & siaepe & diligenter, Ode tua Horatiana. Di immortalest Quam elepans, quam culta: & ad prisci aevi eandorem , majestatemque. Numeri apti, sponteque fluentes, di filo casta, orationis structura aperta atque concinna, ordo venustus , poetica lumina splendore suo Iegentis aciem praestringentia. Male mihi sit, si aliter seribo ae sentio. Dum Horatiam vestigia premis , pene oblitteras. Quin igitur pergis in hae palaestra, mi Ianet Excute, amabo te, istam socordiam; ac Musas,
Hispania nostra tam diu extorres, denuo revoca. Interim vero aliud ii iuste carminis exemplar ad me quantoc Ius , quod amico cuidam mittam. Borrullium in oculis sero, eximia doctrina, summaeque modestiae ac vise tutis adolescentem. Quem salvere jubeo. Teque opera nostra uti, abuti. Uale. In Urbe Hispaniarum domina, VI. Eid. Decembreis, An.