장음표시 사용
51쪽
UITA: asIngressu in Regnum Valentiae. Legit Martinus perlibenter Hist
riam illam. & ut amico veteri morem gereret, famaeque ejus conis
suleret, respondit , totam Historiae dictionem castissimam esse, replane ad Romanas aures t ad Caesarem quam propissime accedere, nisi quod interdum crispi turiret. delibatis a Sallustio quibusdam veluti gemmis, excitando auditori novi ornatus miraculo: fateri secandide , saepe inter legendum orationis vi ac venustate perculsum ad invidiam usque fuisse permotum. Adeo illa aflabre dedolata, &exacta ad normam Romanae eloquentiae. Unum id legentibus grave admodum ac permolestum futurum dixit, quod periodos aliquando& orationis tractus adeo produxisset insertis Iongis parenthese-n
ambagibus , ut totam illam sententiam una vocis contentione pronunciare ne Hercules quidem posset, qui sine respiratione unum stadium decurrebat , vel gurges ille , qui uno spiritu tres vini coningios siccabat. Tametsi hoc vitio alterum librum minus jam labor re animadvertit Martinus. Qui liber rerum etiam Varietate, civilium negotiorum tractatione , eventuum dignitate . sententiarum copia, aescribendarum rerum dexteritate , aliisque in eo praeclare digestis, priorem alterum facile antecellebat: in quo inops fere nam ratio , & aliquando jejunior. Quo morbo inlatum erat in primis operis exordium ue nulla apparatus dignitate, nullaque consiliorum inter Principes initorum notitia insigne. Quare altius a Mignanaid opus repetendum censuit, monuitque; caussasque majori ambitu expendendas, quibus bellum illud exarsit: quae tantarum rerum molem, animorumque tam acre dissidium contentionemque, pro dignitate sustinerent. Praeterea adjecit Notas aliquas criticas, quibus
stili aliquos desectus castigavit s adnotavitque Iigillatim errores aliquos , uti falsitatem manifestam in aliquibus narrationibus, silentium in factis virisque memoria dignis 3 denique nimiam libertatem & im moderatum partium studium, in aurem ei susurrans illud Euripideum.
ιi Mi sapiens non est, ne quidquam sapit: itemque illud Nesis quid
serus vesper vehat. Hoc etiam in ejus Historia aesideravit, ut nemiape ad politica monita, quandoque diverteretur, exemplo Livii, ae
Taciti , Thucydidis , ac praesertiis Polybii et sine quibus Historia
arida est atque elumbis. Est enim vitae institutrix atque magistra Sed & diligenter eum adhortatus fuit ad exactam temporum not
52쪽
xionem Qua sine nihil aliud sunt rerum gestarum narrationes praeter involucra quaedam ct indigesta congeries. Duplici enim basenituntur memoriae simesacra, tempore, es loco. Quamobrem serio admonuit Mimanam , ut daret operam, magnoque opere adlabor ret, ut Chronologia. & Topographia in primis eIucerent. 7o. Haec quae Mignanae gratissma esse debuerunt, altius animum ejus penetraverunt, Itaque in speciem gratias egit; & ut ingenium humanum sui amans est, excusationem in aliquibus erroribus nimis lange petivit, ac pertinaciter sustinere Voluit: cum prudentia ex geret , ut, si qua ei displicerent, leviter indicaret disientiendi ratio nem , utereturque ipse Iibertate sua in amplectendis monitis, aut
insupet habendis. Pertinacia igitur illa dissicuit Mattino. Quo
factum est, ut amicitia vetus, & arctissima non nihil remiserit. Quamquam Mignana homo alioqui prudens , ct famae apud posteros adipiscendae cupidus , re serius perpensa, plurima postea mutavit, mendavit, addidit, ut observavit summus amicus ejus Majansius. quem penes in Historia illa. II. Sed quoniam semel iterumque Mignanae mentio facta est; ne tanti viri res silentio praetereantur , idoneum visum est de natura, cultuque ejus paucis dicere. Igitur Iosephus Emmanuel Misnam natus fuit Ualentiae Edetanorum Εidib. Octobr. MDc Lxx I. Puberiatatem egressus, nomen apud Sanctissume Trinitatis Sodalitium prosesius est. Cum esset Tirunculus libros sacros sere omnes memoriae
mandavit , maxime Historicos. Hinc Anno MDC ex xv L cum discipulus idemque amicus ejus in Praepositurae Ualentinae competiatione sacrum textum enarraturus esiet; unus Mignara facile potuit
praelectionem omnem conscribere, nullis libris consultis, eruditissimis viris in scholastico pulvere versatissimis id multum demiranti hus. Adolescentulus Neapolim superiorum permissu prosectus est, ubi septennium vixit. Ibi linguam Latinam diligentius didicit : pi gendi etiam artem edoctus est di atque suae dexteritatis praeclara postea monumenta Sagunti reliquit, ubi apud Coenobium Trinitariorum, in stati maximo duae conspiciuntur tabulae . quas ille d pinxit. Neapoli in Hispaniam reversus Latinam linguam quadrie nium docuit Liriae; quadriennium alterum Sagunti: deinde Rhetoricam aliquot annos in Academia Valentina Cumque stiora cogit
53쪽
VIT A. 3 rere, a Rhetorices prosessione abdicavit se. Urbs vem Valentina a
dicationi noluit alientiri, ne tanto Praeceptore Academia careret. Mignana tamen ex illo tempore neque Academiam ire, neque ii
norarium voluit percipere. Sic ostendit Ualentina Urbs quanti Μignanam faceret. Ipse vero constantissime in suo permanui proposito, & otium nactus dedidit se conscribendae Hiltoriae. Ae primo scripsit Belli Rusticum misimum , sive Historiam de Ingressu Austria riam Foederatorumque in Regnum Valentiae. Quam Historiam a summo viro Emmanuela Μartino lectam, & peracute emendatam fuisse supra di tam est. Ea vero cum Uignina decessit, surrepta suit, & ab ejus amicis, Majansio praesertim, conquisita diu, inveniri non potuit, furaci manu eam occultante, & salso aliquibus jactantibus se penes esse; nolle tamen eam p-rre, ne exemplorum copia viles ret. Sed cum Gregorius Majansius vidissset Nim aut graphum aliud a Uignana ipso missium ad virum eruditum 3 omnes nervos eo intendit, ut amici cujusdam Ope sibi exemplum pararet, idque cogitat aliquando publici juris facere. Praeterea Mignana maximi viri Joannis Marianae Historiam De Rebra Hispaηiae continuavit, ct veluti uno eodemque filo deduxit ab obitu Ferdinandi Cath
lini Regis usque ad initium Regni Philippi III. Quo factum est, ut duorum praeclarissimorum Regum res gestas, Caroli scilicet V. RPhilippi II. posteri tati mandaverit: sub quibus Principibus Hispania
maxime viguit floruitque armorum literarumque gloriae Certe ejus imperium nunquam tam late Patuit, neque tanto fuit terrori. Atque hanc Historiam Μignana ita Eliciter contexuit, ut facile ostenderit , quam multiplici rerum cognitione instrueres ornatusque adseribendam eam accessisset. Nam, s res spectes, quas Nignana refert , omnes sunt conspicuae , quarumque cognitio maxime utilis est
ad publicam vitam privatamque. Neque ut doceat, fingit; sed summo adhibito judicio, & procul ab assectibus quos propriae nationis
amor excitare solet, civilia narrat prout contigerunt; religiosa sine superstitione; omnia summo veritatis amore; paribus laudibus ext ra, ac nostra celebrat; eadem libertate nostratium vitia , ac extero rum vituperat. Atque ita sngula persequitur, ut mentuum causisae progressusque , & exitus rimoscantur omnino; neque negotia
cum negotiis confundantur ue sed singula narrentur suo loco & ordi-
54쪽
ne. Dictio videtur Iuliani aevi, &ad Plauti stilum conformata. Miarisca in verbis proprietas est: oratio nervosa atque gravissima r uragnoscas virum robustissimi judicii. Acuto utitur dicendi genere. eoque saepe velut interciso. Plura refert quam dicit: ut lectorem postulet attentum, S minime somniculosum. Orationes solet intem miscere, semper opportunas ct probabiles; plerumque obliquas, C. Caesaris imitatione. Nerito igitur critici Trevulsienses summis laudibus Historiam hane extulerunr. Verum iidem eximium veritatis amatorem Ioannem Marianam, sodalem suum, ut Hispanorum dulatorem, parum considerate reprehenderunt; factique res omnium oculis propositas, ct a Gregorio Majansio non solum Hispane, sed Latine etiam ad literam expositas , falsitatis arguere, nimis confidenter ausi sunt. Sed de his uberius suo loco, ct tempore. Μ rianae Continuationem Mignana scripsit duodecim annorum spario, absolvitque decimo sexto die ante obitum suum, qui contigit sexto Kal. Augustas Anni MDCC xxx. magno omnium dolore, millo viro piissimo, eruditissimo , modestissimo. Decessit Ualentiae tertium Coenobiarcha. Bis praeterea fuit Provinciae Aragonum Visitator Generalis, Quae munera administravit prudentissime. Pra ter Historias laudatas reliquit Saxuu eida , sive Poema de Sagunti excidio : quod.opus aggrelius est magno spiritu. Sed solo conatu contentus est. Servat Gregorius Majansius Fragmentum hoc ex autographo descriptum ue R ejusdem aliquot Epistolas ad eruditiminos viros Ianum Vincentium Gravinam, Joannem Basilium Castet vinium, Cervilionis Comitem . Ioannem Baptistam Coraccianum . aliosque. Pleraeque earum c sicut & Saguntineis ipsius Mignanae manu exaratae permanent apud Hyacinthum Ioverium. Ad Emmanuelem Martinum datae nunc publicantur 3 quae vero ad Μ ansum, inter hujus Epistolas editae suerunt. Idemque cogitat edere eruditissimum Dialogum De Theatro Saguntino. R opusculum De Circo , s utriusque libelli exemplum ad se miserit quidam nobilissimus Vir. In omnibus Mignanae scriptis gravitas est mirifica, Latinae linguae summa proprietas: illam habebat ab ingenio suo; hausit hanc ab auctoribus optimis, praecipue a Plauto, quem memoriter recitabat: ut qui permultos annos singulis noctibus antequam iret cubitum, comoediam legerat, stili formandi gratiae Graecam linguam callebat , adeoque
55쪽
maxime delectabatur Novo Testamento Graece scripto legendo. Quam linguam adeo amabat . ut morti proximus orationem Dominicam Graece recitaret , existimantibus Monachis qui aderant, delirare illum. Itaque ad extremum ulue spiritum eruditus piusque suit. Hic igitur suit Iosephus Emmanuel Mignana, cui inter Martini discipulos locus princeps debetur ; ab hoc enim & praesens , S per literas Ndoctus est i S summi viri obesismi maximo ei incitamento fuere ad aggrediendam Historiam De Rebus Hiapaniae, immortale opus, cujus lingulos libros vix Mignana absolverat, cum recognoscendos tradebat Gregorio Majansio ; quocum se prudentius gessit; nam ab eo in Ilurimis admonitus , semper egit gratias ue R ii qua in re dissensit. iluit ue resque nonnullas sicuti ipse scripserat, reliquit ue Majansio minime repugnante, cui in illo agro nec serebatur, nec metebatur. Et tametsi defuncto Μignana, quicquid vellet potuisset mutare; tamen omnia reliquit intacta, misitque autographum ipsum ad Petrum Honditum, Historiae illius editorem. 1. Sed pro instituto scribentis de Mignam satis. Et Emmanuelis Martini calamitates misericordiam excitant. Interea jacebat summus vir aerumnis oppressus. Nam diruta patriae moenia, excisum natale solum, domus eversa, famiIia laribus avulsa. Et quod omnium longe erat miserrimum, ac vix ferendum, nullo crimine impiata: imo egregia erga Regem fide, & exanitatis pro dignitate retinenda laboribus clara. Quamobrem jacebat maximo in luctu ac squalore: tanto literarum fastidio, ut Eustalliti versionem , quam ad illud usque tempus tam feliciter promoverat, quamque volesiat esse ingenii studiorumque suorum immortale monumentum ue pene flammis commiserit. Quod cum rescisset Exc. Princeps Gaspar Men-doza & Segovia, Marchio Μondexarensis & Agropolitanus, ut homini calcat adderet, & exemplaris inopiae subveniret ue Ioanni Ser- teso Gallo, Congregationis Iesu Presbytero, quo Martinus jamdiu utebatur valde familiariter, tradidit alterum Eustathii παρι-eολων voia Iumen in Homeri Iliada, ut illud suo nomine Μartino offerret. In qua re vir summus non tam usura beneficii commoveri se sensic quanquam eo quoque maxime obstrictrum se consesus est quam occasione conveniendi tanti viri. Quem multos jam annos ignotum licet singulari observantia colebat. Ex quo nempe Romae clarissi- . I. E mum
56쪽
34 E M. MARTINI mum illud Hispaniae lumen dignissimumque purpuratum Iosephum
Aguitrium saepe audiverat, de illo praedicantem, buccinantemque. Disiectationesque illas ejusdem legerat. succi plenas, altissimae eruia ditionis , subactissmi judicii. Itaque tanto illius Principis beneficio factum est, ut Martinus maxime gauderet, patere sibi ad illum aditum, singulari famae beneficio. Quod sibi jucundissimum in illas dissima temporum procella rerumque omnium jactatione, Qua quo minus a constantiae gradu suisset dejectus, uni Iiterarum subsidio
reserebat acceptum. Ex eo itaque tempore coepit Martinus crebro
literarum commercio tanti viri frui Marchio Hispane, Latine Martinus scribebat, sic illo jubente. 3. Abditus erat ille Princeps in oppido suo Μondexare, nihil praeter literas curans, exteris in maximo honore, literarumque fama propter exquisitam eruditionem 3 Hispanis plerisque oblivioni traditus ob doctrinam supra vulgi captum. Ex eo tempore Decani judicio .c quem de facie non noverat, etsi vehementer Cupiebat eum videte & alloqui opera sua coepit submitteret nec aequiore animo laudes, quam censuram accipiebat e quae prosecto erat libera & s veritatis plena. Adeo ut graviter Martinus castigaverit stilum ejus laciniosum, atque extra argumenti fines excurrentem. Vehementer cupiebat eruditissimus Princeps Marcini frui colloquiis 3 item Martinus avolare ad eum, & quam arctissime complecti. Sed remorahantur anni tempestas animique sollicitudo . qua pendebat incertus obscura & caeca exspectatione rerum , 1ae aeque illius armorum procellae , quae in Omnium capita ingruebat. Quamobrem foeda contagione ita amrescetiat animus ac decumbebat , ut a moeroris morsu vix posset divelli; nedum hilaritates & oblectamenta cogitare quorum se ex congressu illius infinita copia perfunderet. Quando igitur nihil apparebat . quo aegritudo illa leniri quiret, & dies crastina instaret semper hesterna luridior ac tetrior; rejicere constituit Martinus illam cogitationem in mitius anni tempus hyems tunc saeviebat) decrevitque Aprili mense anni MDCev III. ex Grere ad Mondexarensem Principem, & in sinum amplexumque ejus venire. Advenit Aprilis, non tamen iacultas veniendi in illius conspectum di siquidem praecisa fuit iniquitate temporum , quae nihilo
meliora. Seci ct paullo post omnis spes abscissa fuit. Nam cum
57쪽
Martinus jam vellet ad eum proficisci. ecce nuncium tristissimum. Marchionem Mondexarensem funestissima febri correptum decessisse
pridie Kal. Septembreis An. MDCC vi II. aetatis suae oetiragesimo primo. Quo certe nuncio nihil accidit Martino unquam iunestius, nihil acrius animum perculit ejus. Non quod sibi naheret persu sum. fore ut id aetatis homo diu apud mortales perennaret sed quod uno veluti agmine sibi occurrerent durissima temporis conditio, aerumnosissimi viri solitudo tristesima, quatuor filiorum transfugium, totque tantorumque scriptorum volumina ineptissi morum hominum ludibriis exposita. Respiravit tamen postquam allatum est, Optime illum cordatissimeque avitis honis reique familiari consuluisse, exheredatis filiis , ae in nepotes translato patrimonio et quae una erat Meerbissimo illo tempore incolumitatis via. Nec erat quod multum doleret liberorum sortem , quando nullus casus a paterni nominis
famaeque hereditate illos postet dejicere. Quae omnium splendidissimum est patrimonium. Dolendum sibi tamen dolorem suum existimabat , qui optima sui parte , amico nempe integerrimo, interierat. Cujus erga se amoris ac benevolentiae, quoquo se Vertebat, vestigia. Putabat etiam moerendum Hispaniae . cui acutissimus ille Historicae veritatis oculus, erutus fuerat, lumenque illud extinc tum, quo allucente tot remotissimae vetustatis perscrutatae latebrae, tot impostorum fraudes circumventae. Sed ea erant Hispanae gentis stupor atque vecordia , ut plagam illam , qua literis major vix i sigi potuit, non modo tanquam levem contemnerent ι sed omnino non sentirent. Quod extremum dehonestamentum esse Martinus ce sebat. Miserum enim reputabat, tantum virum amisisse; sed longe
miserrimum, ignorationem jacturae. Quippe illud pertinet ad humanae naturae sortem , hoc autem ad hominum ignaviam & soco diam. Quamobrem saepe tanti Viri conditionem miseratus fuerat, qui patriam sortitus esset , ad humaniora studia, amoenioresque literas inertem. Quo famam fuit , ut per totum sere vitae curriculum cum larvis sibi fuerit luctandum, & nugatorum umbris r quamvis alioqui nihil fuerit eo, nec moribus magis compositum, nec sermone temperatius, vel alienius ab inserenda injuriae opera ab ipso lucubrata, quorum Catalogum ipse paullo ante mortem ad Martinum transmiserat, quamplurima sunt. Nec lectori erudito ingratum Ε x erit
58쪽
erit hic legere illorum omnium titulos, descriptos ex Emmanuelis Martini in Alexandrum Londadarium Matriti degentem Epistola, data in eadem Urbe Regia postridie Eidus Septembreis anni MDCcviri.
Ordine tamen aliquantulum immutato, ut libri excusi a manuscriptis distinguantur. Catalogus igitur operum Marchionis Mondex rensis, hic est. Carthago Africa M. Patronatus Sancti Fructi. Dissert tionum Ecclesiasticari m tomi duo. De Praedicatiove Sancti Iacobi in Hio
via adversus Natalem Alexandrum. De vera Epocha occupatae a Sarracenis Hispaniae. Quae omnia formis typograpnicis excusa sunt praeter Dissertatiouum Ecclesiasticarum tomum secundum. In lucem etiam proin diere Notitiae Gentilogicae Familiae Segovi sis. Qui Liber ipsi Marchioni dedicatus suit a Ioanne Romero S Cardenas , sub cujus nomine ille latere voluit. Reliqua opera ipsius manu , aut Andreae
Arnaldi, qui ei fuit a secretis, ct postea Hispalliarum Regi a Bibli
theca, exarata supersunt, partim apud Marchionis hermes . partim in Bibliotheca Regia Matriten si , quae communicari omnibus e r publica esset literaria. Neque deessent qui publicationis laborem susciperent, si eorum favor adesset . quibus literarum incrementum curae esse debet. Manuscripta opera haec sunt. De Mose Scriptore ηium vetustismo. De Deo Carmeis. De vera origiae ordinis Carni litarum. Fabula de Equabus Lusitauis Zephro gravidatis , expisse. Monumenta Genealogica propriae Familiae de Segovia. De prima Migratione gentium in Hiis iam. Gaias Phoeηiciae. De Aera Ilispanica. De origineces praxi impedimenti Cresanguinitatis 6ς Unitatis. Instrumenta Hist rica Apheus, coram to Sapientis, Hypaniarum Regis. Historia Famialiae Moiaexarensis. Historia Familiae Montecatenorum. Historia Familiae Pontiorum de Leon. Notae γ Observationes in Homeri Batrachom in chiam. Notae in Satyram nonam rave sis , cum a/uηcto opusculo ae A vis, Diebus, 2 Horis Romavorum. Scholia in Artem Poeticam Horatii. De Phalange, seu Testudine Miscedonica. Hercules Gaditanas. De Eum
logia Militis , ad legem Miles Dig. de Cest. Mil. De Iudiciis Areopagi.
Epilogus Ordinum Militarium. De C ceptione Virgiris Matris. Historia Comitum Barchisree um , opus assectum. Misces rea. Tq. Tanti amici jacturam aliquo modo sarsit Martinus, novo amico sese illi insinuante. Nam Ioannes Interamnensis malaeus, Frater Societatis D. Nariae de Mercede, cujus ingenii amoenitatem
59쪽
VIT A. 'γExcursus ad Musas. Hispanae linguae puritatem oratiores ad Pepulis Christianum, vertendi dexteritatem Claudi Floridi Catechi us,stili acumen Epistolae Latirae , doctrinae praellantiam Pissior Christiaras eruditus, satis demonstrant; e Salmantica, ubi Hebraicas literas profitcbatur, epistolam ad Martinum dedit, v ll. Kal. Novembris An. reparatae salutis MDccvra I. quibus eum ad amicitiam ineundam provocavit: in quam admissus humanissime, deinde rude donatus Matriti omni ossiciorum genere quo potuit, sanctis me eam excoluit; charissimusque vixit Martino propter egregias animi ingeniique dotes. Nam moribus suit candidissmis , memoria tenacissima , eruditione varia . Poeta eximius , sive Hispane, sive Latine pangeret: in cammine Phaleucio ad invidiam usque mirabilis. Etsi Nartino nunquam
placere potuit ingenium illud puerilia sectans . perpetua Martialem recitandi prurigo, stilus duriusculus, ct ex quo disertissimum Plinii
senioris acumen imitari coepit, minus Latinus, etsi acutulus, Sassectate distri . 7s. Arctissmam etiam amicitiam habuit cum Francisco Rivio RCardona, Comite Ferdinandi Nunni. Vir ille egregius Fiterarum literatorumque amantissimus suit. Scriptis etiam inclaruit, ' plura
6. Sed nihil Decanus tanti aestimabat, quam quod Maria Alen- castria Lavarentium Ducissa plurimi eum faceret. & ejus sermonibus multum detestaretur. Et vero id inter maximas Martini laudes r censeri debet: nam heroina illa vestitu Iesulti praeter linguam Hispanam, & huic consadguineam Lusitanam, callebat optime Gallicam, Germanicam, Latinam, S Graecam. Erat Philosopha P ripatetica . Theologa insignis , in profana sacraque Historia vers
tillima, denique omnigena eruditione instructa, ct meliore saeculo dignissima.
77. Hunc vitae cursum peragebat Decanus, qui, ut erat felicissimus . durare non poterat. Annus igitur hujus saeculi agebatur octavus, cum prava natuum hypochOndriacorum affectio acrius multo
quam antea, eum infestare coepit: adeo ut ad extremum vitae periculum eum adegerit. Symplomata erant adeo extraordinaria, ut
nullo modo pollet dare operam studiis, in quibus Vitae jucunditatem ipse collocabat. Contigit etiam paullo post Moecenatis sui in Pam-
60쪽
EM. MARTINI Iilonensem arcem conjectio, quam subsequuta sitit mors initio anniecimi. Unde novus Decano dolor accessit & aegrimonia. Amiciei suaserunt mutationem acris , cum Matri tensis adeo adversus esset
illius saluti. Statuit igitur Hispalim proficisci, cujus coeli temperatio suae congruentior. Sed ante prosectionem expedire debebat omnia negotia spectantia ad Bibliothecarii Antiquariique munus, quod ipse obtinuerat. Interfuit igitur defuncti Ludovici Cerdae Bibliothecae aestimationi, quam secerunt negotiatores librarii a Duci Lia vidua electi. Eorum ignorantiam Martinus egregius raritatis nitorisque librorum aestimator tunc maxime demiratus fuit: nam sere ejusmodi homines in Hispania vix librorum titulos noverunt legere. Deinde ipse Decanus numismata juridice aestimavit. Nox idem factum in Antiquitatum collectione, R in sex & nonaginta voluminiabus in quibus copia erat mirifica graphidis exemplarium, ex quibus possent artifices multum proficere. 8. His omnibus expeditis, extremo Iulio anni undecimi, Μ trito, postquam in ea Urbe septennium fuerat, Hispalim prosectus Carpetanorum fines egressus nulla siti vexatus , etsi regio illa oppindorum instequentia, ac sterilitate soli, horrida atque tristissima , m ximeque laborans aqua pessima, vel potius nullar ipse autem is esset, qui aquae potui omnia posthaberet. Superata regione ea arida ae sticulosa, terrebat Decanum Marianus saltus, grastatorum male siciis ae frequentioribus latrociniis in us. Rumor etiam percr huerat obsideri viam iis, quos AegUtios Vocant. Quare praetrepida omnia ac sormidolosa. Cum igitur & ulterius progredi, objectoque
periculo occurrere , parum videretur consultum; 8c consistere, nimis grave molestumque 3 cum anter spem metumque fluctuaretur; vieit tandem animi fiducia; jactaque alea, conjecit se in saltum, quem pacatissimum expertus, Illiturgim pervenit viri. Fidus Mintembris: postera autem die Cordubam se contulit; sequenti Astigin, non incolumis tantum ; sed & alacrior propterea quod quicquia mrat itineris tetrum, ac periculosum, id totum seliciter confecerat. Quod autem supererat, voluptatem potius asserebat . quam vel languorem, vel aliquam animi aegritudinem. Via enim undique N turae opes ostentans vineis & olivetis, spectaculum exhibebat, oculis