장음표시 사용
411쪽
CAP. VIII. IlIERARCHIAE ECCLESIASTICAE principio ne velut in causa propria, minus ponderis Uncaciaec habeati Eoo tamen hac in re ut nolim aliquid statuere aut affirmare pertinaci us . ita non possum non libere etiam proserre quicquid ex illis ipsis nostrae fidei religionis p indubitatis principus mihi euidenter consequi videtur. Cessurus cilicuit Aui nostris his rationibus dissolutis certius euidentis
usin aliquid attulerit in contrarium. Rationes. Vt autem cuique pateat clarius, seu ut sequatur, si persuaserimus, seu ut improbet si certius aliqti id attulerit nostra hac in re sententia, repeten, clesiasticae da quaedam sunt eoru iniqus superius demonstrauimus.Demonstrauia: is es . mus autem omnem fidei quaestione,& subortas circa eam internos dii, . iiis sis bitationes S controuersias, ad praesiden is in ecclesiastica hierarchia ait, nutari pr toritate referri necessario oportere , illius I definiri iudicio: quod omnes Dis 'ta necesse esset, si modo in lege religione, fide Christi idem dicere &m mitate sentire omnes debeamus mo si ulla esse debuit ecclesia. Quandoquidem; αὐ .r sine illo suturae crant tot haeres , quot capita, quot denique Christiani. mi i xς Quare & praestdentis sidcm, singulari aliquo munitam , conseruatamq; oportuit priuilegio, quae atris omnibus ortliodoxae fidei esse debuit&re, gula & mallistra. Alioqui si ipse,sicut unusquilibet nostra, errare peramitteretur in fide ad quem omnis inter nos fidei quaestio reserenda est et cuius omnes sequi oportet iudicium & sententiam quid restare u ut caecis caecus dux salius nos una omnes secum in foveam traheret Quo is Confirma- ttir pacto suae Christus recte, sufficienter prouidisset ecclesiae Sed uesta ae G hac in re diligentissime prouisum erat etiam illi synagogae veteri , figuraeo Vm ri. atin adeo umbrae nostrae ecclesiae: ita Christum non minorem habuisse
' curam suae sponsae dilectissimae, sed & in hoc, & in aliis omnibus ridem
V h prouidisse susticienter satis super* etiam demonstrauimus. Quare noli abs re pro uno rogauit Petro ne deficeret fides eius, quo reliquos confirm. maret in fide. Cuius orationis essectum, ad ipsit m periinuissetanu ad c put hierarchiae ecclesiasticae, proinde etiam ad successores eius, non veroranu ad unam personam eius Simone Ioannis lilium ut aperte indicat illa orationis Christi pro uno Petro inter oes apostolos, quavis praesentes, singularitas: ita ex illa rectae intelligentiae scripturarum amussi com municatholicae ecclesiae sensu luce clarius supra a nobis demonstratu est. Nemenim illius tantum pusilli gregis curam gessit Christus, sed multo magis huius suae in uniuersum orbem propagandi' ecclesiae necessitati prospe.
Secunda ex xit. Hoc in primis certum est,quod & ipsa coprobauit rei evidentia,& topia . α G orbem catholicae ecclesiae, quam toties audivistis, consessio 5c re, ei cogniti oes, una cathedra Petri speciali coseruata diuinae protectionis prid i Aitatis uilegio,nulla Vnu haereticae nouitatis contagione insecta suerit, sed nor,
te . ., s. Orthodo ς fidei,Vt eam a principio accepit ab ipsis apostolo in prinlisa io cipibus illibatam custodierit semper diuinae illi promissioni hoc reserentes acceptum,qua Petro Christus promisit, ne deficeret fides eius ad confirmana
412쪽
siriliandostratres in fide, adeo ut Orientales illae ecclesiae reuerteres a schi 6 sinate ad emium catholicae ecclesiae quod in Constatinopolitana, Carthaginenti,M alijs plerium ostendinatis non dubitauerint ad hane se fidei
professionem, etiani ana semate in se dicto,perpetuo adstringere: ut is, miter crederent non posse domini nostri Iesu Christi praeterini uisenten tiam quae Petrum petram superaedificandae ecclesiae praenunciat, nec inis sserorum portas aduersus eandem praeualere posse, quae illi adhaeret, ut capiti,& velutiundamento inseparabiliter unitur aedificium, quandoqui, dem eam constet rerum comprobari effectibus: Quoniam,inquiunt, in apostolica sede inuiolabilis semper fides catholica custoditur. Quareaditim ut sacri illius Irenaei verbis dicam necesse est omnem conuenire e clesiam hoc est eos qui sunt ubiq; fideles, in qua,inquit,semper conseruas ta est ea quae est ab apositatis,traditio. Si autem cathedrae Petri hoc est cernim, & ab uniuersa Christi eccli. B sia ab initio recognitum priuilegium multo magis est ipsius Petri, ut ec, clesiasticae hierarchiae capitis. Nam pro Petro rogauit,non pro eius cathedra Romana ecclesia. Cum Petro venit sedi priuilegium ,&non contrita Quod vero Petri est: viecclesiasticae hierarchiae capitis aeque ad successo, res eius omnes pertinere indubitatum est. Nec minus est caesim probare mihi videtur indefeetibilem fidem in Tinsita tri&successorum eius ecclesiasticae hierarchis praesidum diuinum illud promissum, quo pollicetur Christus no praeualituras inserorum portas, non prahoc est, ut praecedenti capite demonsti auimus, infideli tatem aut peruerasam fidem aduersus ecclina, quae Petrum caput sundametum habeat. Na si nec haeresis nec infidelitas praeualebit aduersus ecclesia, quae Petro am,qus - fundamento innititur,&cohaeret ut capiti:quo haec praeualebunt aduer ia Esus illud sundamentum & caput ecclesiae: Si ei si aduersus sundametum fore. Opis
C praeualent, si hoc eueriunt,quo pacto stabit aedificium Quomodo submstet illa catholicae ecclesiae fides & consessio, quae diuino illi promisso re, rum euidentia esset humqt profitetur subscribere Qu5 in una apostoli, in sede inuiolabilis semper conseruata est orthodoxa fides quam accepit ab apostolis si esus caput haeretica contagione subinde suit obnoxium Sciubit beatissinius Gregorius aduersus Ioannis Constantinopolitani
episcopi,qui cccumenicum&uniuersalem feliciebat patriarcham, I, 'tisfiniam insolentiam ad Mauritium imperatorem: Certe,inquit, multos Consi intinopolitanae ecclesis in haereseos voraginem incidisse nouimus
Merdotes: & non solum haereticos, sed etiam haeresiarchas fustos, hoc sium demonstrans in Nestori. & Macedonio Constantinopolitanis.
episcopis.Si igitur inquit illud nomen, uniuersalis episcopi, in ea ecclesia sibi ci iisquam arripit, iuersa ecclesia, quodabsit a suo statu comiti, mis qui appellatur uniuersalis cadit. Vides quid ille dicat doctor & ponti,ta: sane limus: Universim videlicet missam a suo statu corruere, si iti
413쪽
CAP. VII. II IERARCHIAE ECCLE si Asseri Cula cui Q iuersae cura episcopatusv commissus est in haeresini o iam ex Demonstatum est superius Wislatorem noctium Christum non scripto,ut illum Veterem Moysen, sed Vivarantum apostolorum traditione, hein in te leuein sitam ab initio commendasse ecclesijs. tamen immutatam. ζ' 'corruptamque perdurare in finem erat omnino necessarium, id quod diligentissime perscriptis legibus admodum est dissicile. At viva latum traditione commendatam, neque uni alicui, cognatoque populo, sed to. tius orbis nationibus, tanta linguarum, morum , institutionum diuerstitate viventibus, inter tot haereticorum horrendas tempestates, quibus
ab ipsis pene iundamentis uniuersam sspe ecclesiam commotam post intelliges, conseruari eandem erat prorsus impossibile: hisi in una aliqua tiu rbis sede inuam supra demonstrauimus esse cathedram Petri Romanam ecclesamo singulari priuilegio conseruata suisset, ad quam in Oiusmodi fluctibus tempestatibus p respicientes orthodoxi,se possent eri. εpere a naufragio. Vt autem ea conseruari potuerit, nec imaginari est ni, si eo quo videmus, modo, perenni videlicet successione orthodoxorum sibi mutuo succedentium episcoporum , ab ipsis apostolis ad finem A seculi per quos vestit per manus tradita apostolica illa traditio perueniret ad posteros. Quam equidem successionem indeficientem, & in una haesede ad praesentem usque diem conseruatam, a beatissimo principe apo, stolorum Pen o ad sua usq; tempora enumerans ille sacer Irenaeus: Haec, inquit, seccessio est plenissima ostenta unam & eandem vivificatriceni fidem perdurare in ecclesiis Mus est ab apostolis tradita conseruataque in veritate. In qua successione si interuenissent haeretici episcopi, per quos hs retica cotagione insecta fuisset illa apostolica traditio quo pacto esse posisset ostensio plenissima quemadmodum ille tanta cum fiducia profert aduersus haereticos conseruatae per eam integritatis fidei & ti aditionis apostolicae Nam amotum dc pestilens caput si cito uniuersum corpus vinficiat quis non intelligit Quintam lam S illud perpende, ad eundem pertinere essectum illius orationis
Christi pro Petro de indefectibili eius fide, ad quem pertinet reliquostius assise confirmare in fide.
Sed hoc erat & est Petri, ut ecclesiasticae hierarchiae captus, & successorum eius: non cathedrae,sed sedentis in cathedra. Quare&idem praece ee V pit Christus, ut diligenter seruemus, Sc iaciamus omnia, quaecunquerio bis dixerint qui sedent super cathedram. Non enim loquitur cathedra, sed qui sedent in cathedra. Hinc supinaudisti sanctissimi pontifices o sui memores ossi cunctos semper toto orbe Christianos fratre quoties per haereticos exagitata fides est, confirmauerint in fide. Ita ille gloriosus Christi martyr & pontifex Luci ad uniuersos scribens Occidetis per Gallias & Hispanias episcopos,postquam eorundem consultis respossit, hortatus p est, ut fid sententia r apostolicae sedis firmiter sequantur, ut . . Quae per
414쪽
. CCII. A quae per Ommpotentis dei gratiam apostolicae tradIconis semper conserea uauit in ritatena, quae nulla apud eandem unquam inueta est nouitate contagionis haereticae.Idque Christi oratione impetrato illi singulari prisuilegio in Petro, ne fides eius deficeret,cui & praecepit confirmare fratres in fide, tanquam hoc ipsum sibi & omnibus eidem cathedrae praesidentibus dieiuna intelligens subdit: uod apostolicos meae exiguitatis praede racesssores confidenter secisse cuneiis semper estcognitum.Quorum & pusillitas mea licet impar & minima pro suscepto tamen diuina dignatione ministeri pedissequa cupit existere. Vae enim erit nobis qui huius ministerii onus susceptu habemus, si veritate fidei saluatoris nostri Iesu Chrisib quam apostoli praedicauem praedicare neglexerimus. Vae erit nobis, si silentio veritatem oppresserimus.Hςc longe ante mille ducentos annos ille Lucius in facie totius ecclesiae praedicans cunctis toto orbe notorium vad Petrumsuccessores eius pertinere illud Christi praeceptum de conah firmandis fratribus in fide, uniue sana in semper recognouisse Christa e clesiam ad cathedrae Petri Sc ecclesiasticae hierarchie praesidum ossicium, hoc ipsum pertinere. Ad eosdem eigo necesse est praecipue pertineat illi,
vi orationis Christi pro indesed ibili fide Petri esseditis, ut quae planeest
necessaria ad alios congrmandos in fide. .
Iam Sc haec mihi ratio haud videtur inessicax ad demonstandii, quod eaput ecclesiasticae hieraresaiae esse n5 possit haereticus.Siquide aeque hara
reticus ac schismaticus, suo ipsius faeto aut per seipsum diuisus est a coro et Ist ei pore catholicae ecclesiae quare nec communicare eisdem, sed eos deuitare, at ab eis separari nobis praecipi ut apostolicae literae Haereticum, inquit, Ad Tit homine post unam Sc alteram correpti5em deuita Et rursus:Rogamus v. Thris hvos fratres, ut subtrahatis vos ab omni fratre ambulante inordinate,& non secudum doctrinam quam accepistis. Sed nullo casu nobis licet nos C separare ac diuiderea capite ecclesiastici corporis a quo diuidi separari*, est esse schismaticum.Nam Petru Christus ecclesiae caput pronuncians, Petrae eidem cognomen imposuit addidit super eam petram se aedificatum ecclxtam suam, aduersus quam inferore portae non praeualerent.Illis
ipsis verbis clarissime significans quicquid illi capiti indissolubili unitatis . .
vinculo non cohaereret,non uniretur, ac veluti fundamento suo aedifici,
una non inniterent ad ecclesiam sitam non magis pertinere,u ad aedificis uni,si qua eius pars a suo fundamento auulsa iaceret, at aduersus ipsum iam praeualuisse portas inferorum. Quare esse omnino non potest, ut si papa haereticus. Confirmatur istud etiam exeoA, concordi sanctorum patrum sento seminudotia haereticusaut schismaticus nullam habeat autoritatem aut potestatem ecclesiasticam,tanu diuisus a capite ecclesiastici corporis, a quo omnis ec clarii in alligandi soluendi, pascendique gregem dominicum autoritas, hal imi in membra instuit ad aedificationem totius corporis. ivxςm ii
415쪽
P. I. HIERARCHIAE ECCLESIASTICAZgadi. ut sol Ita gloriosust ille Christi: martyr potiso Cyprianus dicit uniuersos
has edi haereticos nihil habem stiris aut potestatis ecclesiam cae,5 propterea No, .mm βψmi uatianum qui nec unitatem spiritus nec c5munionem pacis obseruat, Sctamen .e- se ab eccle ae vinculo Sc collegio separat,nec episcopi potestatem h bere posse, nec honorem. Ita quoque eruditissimus ille&in is Christi connec is no sessor Hilarius orthodoxam fide dicit ecclesiae laudam Auni eandem hoiecti ei, is bere claues regni ccclinis,&potestatE, ut quicquid ligauerit aut soluerit; i ς --β- ligatum solutum psit incoesis. Hac ipsa locutionis figura significans o P thodoxam fidem in capite ecclesiastici corporis cui commedataesunt cla ues regni coelestis cui data ligandi, luendi* illa superemnens potestas,
esse plane necessariam, & ita necessariam, ut sine hac praedi' non pose sint subsistere. Ita quom sanctissimus Ambrosius, distens dominu parius Ac soluedi esse voluisse Sc ligandi, subdit:Cerciun est, lecclesiae utrunqς
licet harolis utrun non habet.Ita diuus Augustinus in Sermo. de P sto. tra stans illud Canticoraim: Pasce hoedos meos.Manenti, inquit 'eti L. dicitur:Pasce oves meos.Exeunti hyetico dicitur: Pasce hoedos tuos. Ex quibus omnibus clarissime constat nihil autoritatis aut potest itis ecclesiastici super Christi corpus mysticum pertinere adhaereticos.Ergo cotra. di stionem planissime implicaret ecclesiasticae hierarchiae caput esse haereticum.Nam si haereticus iam nec soluendi ligandi ius aut potestate hohebi aut ullam autoritatem pascendi ecclesiam: contra, si caput ecclesia consistit in ipso totius illius potestatis sontalis quaedam,ut sic dicam, plonitudo per ipsum derivata in alia membra ecclesiae, habebitari neces ario supereminentem illam potestatem ligandi & soluendi, uniuersi I pH ratis ossicii super uniuersam ecclesiam.
Aduersus is hi nihil me mouet i quidam ex illo Romanoriim pontifipti cum catalogo, haereticos quosdam nobis proserunt&obiiciunt. Qin susta b. imo quonia etiam illi ipsi,quos momica ac plane maligna in omnes iacta pre. inquisitione nobis ut haereticos obiiciunt,inveniuntur sitisse vere ortho, idoxi & ab omni nota haeresis longissime abfuisse certissimum inde mihi id iis dargumentu est,ipsam rei evidentiam subscribere nostrae sentetiae: dc sicut i ta a 2: .ab initio a beatissimo Petro ad Paulum us teritu, his annis mille quin,
gentis nemo suit haereticus ecclesiasticae hierarchiae &apostolicae cathoiae retici. drae praesidenupsos praes ante singulari illo Christi oratione ipsistin, petrato priuilegio ita iuxta aeternae veritatisindefectibilepromissum, ad finem usim fore nihil dubitandum est. Qui ex Ro Quos haeresis notant ex uniuerso illo Romanorum pontificiim cat
pes: b loto hi sere sunt Marcellinus Lyberius Vix II Anastasius Η.& Ioannes. i' - XXll. Quibus etiam Benedietii in XI. annumerant quidam, sed nescio
quo colore. Inter quos nolo praeterire Honoriu I.Non, quod a quoquam eorum, qui nobis aduersantur, inter haereticos potifices connumeratum
inuenerim,ut cui omnes etiam historiae sui titatis,& orthodoxae fides te stimo'
416쪽
LIBER IIII. FG CCN.λ stimonium suculerissimum perhibent: sed quoniam hac nota inuri videtur a sexta uniuei ali synodo Constantinopolitana tertia, ut eundetra ab
Marcellinum autem ideo hoc carbone notant, quod in horribili illa sub Diocletiano& Maximiniano mota persecutione carnificum violcia so haereseostia ad impia pertractias sacrificia succubuit , crudelissimorumq; tormen a 4' torum metu,& non simplici mortis genere vietias, thura adoletiit, aris, b Mam. que iniecit. Sed non erat hic haereticus, fidem rectam non amiserat, i uis in consessione suae fidei aduersus intentata tormenta & supplicia satis constans, sortisque non scierit, &Christi per hoc scandalizauerit ecclesi, ana. Quam tamen continuo ad cor reuersus, suae infirmitatis grauis iis me poenitens consessionis suae us* ad mortem aedificauit constantia, &estuso pro fidei consessione sanguine, confirmauit in fide, glorioso coli. summatus martyrio v Lyberio etiam mendaciissime impingunt quidam crimen haeresis, cui eius extant pro ortliodoxa fide gloriosa certamina, extat persecutiones&exilia: quae ob res fidei defensionem ab haereticis imperatoribus pertuo pingi crilit. Et quis credant nonnulli ex tribus verbis, quae adscribuntur Hiero: nymo psum vidium exit taedio, haereticorum se polluisse communio, ne, salium esse hoc ipsum& subditici tim ab aliquo, nescio quo, seudouio,seu ignorantia infartum quod in Chronicis illis, in quibus gesta non oratione continua explicantur,sed singulis verbis e regione sui cuiusto anni annotantur, est facillimum, nec ita orationis series coarguit salsarium eorundem temporum indubitatae fidei demonstrant historix : quae non
selum actorumgestorum p substantiam, sed S ipsa verba virin F dietare excepta a praesentibus& audientibus, certa fide ad nos protulerunt. Quam hic adici ibemus ex Theodoreto illo Cyrenensi episcopo, Graeco C autore quo maiorem fidem habeas de fide & praeconiis Romani ponti, ficis & eorundem fere temporum scriptore, qui libro secundo historiae
suae ecclesiasticae persectitionis. quae ab Arrianis toto orbe orthodoxis exucitata est mentionem faciens: Lubet inquit narrationi intertexere liberri amas voces laudatissimi Lybern & admirabilem sermone habitum cumina peratore Constantio quos illius temporis amatissimi dei perscripsere, qui acuere atque excitare studium amatorum diuinarum rerum facile possunt. Subiiciens deinde illu eius cum Constantio sermone, qui eidciri conatus est persuadere, ut subscriberet in damnationem Athana', or thodoxae fidei propugnatoris, cum vincere non posset inuidium, dam nat exilio, relegari praecipiens Beroeam Thraciae. Athleta quidem, in Theodore quit veritatis vi storiae compos,in Thraciam cis imperatum fuerat) ve, nit. Post annos autem duos cum Romae esset Costantius magistratuum& primariolit ciuium coiuges obsecrant maritos, ut supplicet Constan,
tio Pro pastore, quo restituatur ecclesiae suae: sel nisi impetrassen desertis ipsis,
417쪽
CAP.VM. IlIERARCHIAE ECCLESIAsTICA ipsis/d magnum illum pastorem ituras minantur.Qui responderunt, se rini dare iracundiam imperatoris ibim non magnam esse spem venis quod viri essent: Vos autem, inquiunt i supplicetis illa non laedet.Etho,
rum altent consequimini vi aut admittat deprecatione vestram, aut certe
nullo malo asseetis dimittet.Hac via demonstrata acceduhinquit, lauda, biles matronae ad imperatorem preciosissimis vestibus ornat quo ma, s imperator nobiles ratus precibus,voluntati ipsam gereret morem. rat autem deprecatio talis: Misereri vellet tantae ciuitatis spoliatae pasto, re suo,&expositae luporum insidiis. Sed imperator respondit, non iblam pastore alio inere quae prudentem bonumque haberet, iuerat equi, dem creatus post Lyberium unus ex diaconis illius vir fidelis, Felix no, mine qui incorruptam quidem seruabat Niceae expositam fidem sed violatoribus eius coniungi non verebatur. Nemo tamen omnium ciuium
Romanorum in aedem oratiois ingressus est,cum ipse intus seret.Quod ipsum Sc matronae tum regi significarunt. Ita flecti se passus iussit opti, mum quidem Lyberium de exilio reuocari: sed amborum esse commuinem ecclesiae administrationem .His lectis literis in circo exclamauit multitudo egregiam esse imperatoris sententiam, qui spediatoribus in duas
partes diuisis N a colore cognominatis, his unum, itemque alteris unum, praeficeretata dictetin incessentes imperatoris literas, exclamant una mace,nam Voces inquit, ipsas ponere visum est, unus deus, unus Christus,
unus episcopus.Post has amatissimas Christi plebis voces reuertitur ad mirabilis Lyberius , cui cedens Felix in aliam urbem se contulit. Hacte, nus Theodoretus ille.
Vides itam Christiane ted or quales hi haereticos nobis Rom. pontifiaces obheiant hoc es gloriosissimum Christi consessorem β qui inui Bis
permansit veritatis athleta, compos victoriae. Quanquam ut daretur se polluisse haereticorum communione vidium exilii taedio: ex hoc tamen pconsequens non esset, fuisse haereticum : sicut nec Marcellinum, qui eo tempore victus metu tormentorum, non suit satis constans ac sortis
Christi consetar: at haereticum fuisse nunquam sane probabitur. Est Onim haeresis,non morum,non consessionis,sed fidei vicium,quo quis siti, gulare aliquid a communi catholicae ecclesis fide ac sententia eligit ac pro. inde seipsum ab ecclesia separat, qua se reditus sentire, crederecp pro mih&ob id haeresis, hoc est, lectio quemadmodum superius plenius dea monstrauimus haud insignificanter appellatur. Cui quod pertinaci,am addunt nonnulli, tanquam ad essentiam eius, definitionemque p. tinens, nihil quidem addunt extraneum , sed tamen quod in finitione praedietasatis includitur. Eleetio siquidem nouitatis alicuius, aut singularis opinionis a communi ecclesiae sententia, certum studium, scientiam, que importat, & quod oppositum teneat communis ecclesiae sententia,& quod quaerat, eligat aut sequatur singulare aliquid ac propria. Qiuod
418쪽
A qui facit metum non est auditurum corripientem ecclesiam, admonens tem* ab eius comuni sententia & opinione non recedere, sed diditarum id quod haereticorum est proprium, ex scripturis instrui, convincique se velle, quas praesumit sexcetius intelligere, b communis ecclesia. Itaque iam pertinaciam illam secum habet, qua adeo ecclesiae sententiae se non
subiicit,ut sciens eligensque ei contradicat. De quatum demum certi eri. mus, si post unam, alteram ve correptionem, Vt inquit Apostolus, non disputationem, in sua persistat sententia. Qui Vero in errorem aliquem Ereostri ita incidit, discrepantem quidem ab orthodoxa catholicae eccleίiae sententia, intra tamen arcam catholicae ecclesiae se continens,& fide generali ei. si 'dem semper consentiens & ignorans se aberrare a com muni eius fide &sententia,de qua, i cito admonetur,u cito fit certior continuo abiecto illo singulari aut proprio communem ecclesiae sentctiam sequitur is inuem,
, admodum de se dicit diuus Augustinus errare equidem potest, athmeticus esse non potest. Sed haec paulo longius nos protraxerunt ab instituto. Itaque in Marcellino & Lyberio nec minima haeresis nota deprehenditur. Felicem II. in hoc albo qui adscribun vocem propriam conuincutur De FeIire non intelligere sed odio in Romanam ecclesiam cogerere,quicquid sorte Irisba. u. inciderit,etiamsi seipsum protinus salsitatis coarguat. Constat enim Feli, iueriticem I. sub Probo imperatore plorioso consummatum martyrio, circa
annum domini CC. LXXXV. Felix II. sub Zenone praefuit Christi ccclesiae,circiter annu m domini CCCC. LXXXVI. Is ille est qui in Acatium Constantinopolitanum antistitem protulit condemnatiois sentenatiam. Cuius tragoediam aliquanto post explicabimus. Inter hos nemo intercidit Romanus pontifex eius nominis. Nisi sorte ab haeretico imperatore Constantino substitutum illi,cum pro fide orthodoxa &catholi, EmoraductC ca exularet, Lyberio, quis adscribat Ro*ontificum eatalogo. Quod qui facit suam ignorantiam prodit: cum certu sit illum non fuisse Romanae ecclesiae pontificem adirile vitio Lyberio, indubitato eius pontifice, hoc ipsum coiitestante orthodoxo Romano populo qui illius Gmunionem, ut nothi & superintrusi ab linetico semper declinavit: quemadmodum Paulo ante audisti reserente Theodoreto. Hic itaque si illi similis sitisset a quo cathedrae Petri cotra ins, fas & ecclesiasticos canones intrusus suerat, imperatori Arriano & haeretico, nihil sane mirandum hoc sui isset, nec quicquam derogaret priuil o,quod supra adstruximus apostolicae ca. thedrae atque eidem praesidentium. Sed Christo gratiae, quod nec is ille ipse hari est a quoquam infamatus sit, quanquam varient de illo histo, rix, quod quidam quemadmodum ex Theodoreto audistio tametsi integram fidem , sicut Niceae exposita suerat, inconcusse illum conseruasse ast irinent,communicasse tamen asserunt haeretici lii negant hoc ipsum, imo tam constantem orthodoxae fidei assertorem praedicat, ut aliquanto post
419쪽
CAP.VIII HIERARCHIAE ECCLESIASTICAE to post reditum Lyberii,&postquam Roma cessaret,inliment illum O Dtiam martyrio coronatum ab haereticis.In qua sententia est beatus Anto,ninus Floretinus archiepiscopus. Vides ita impugnator priuilegii apostolicae cathedrae, quales nobis haereticos proseras Romanos pontifices n. Ahast, Anastasium secundum pontificem sanetiim & orthodoxum insaniat o i ii. 2 Gratianus ille decretorum compilator ut multa collegit Sc congessit infamati e sine iudicio ) qui ex nescio qua consteta & mendacissima historia gesto, rum Romanorum pontificum hanc de illo sabulam adscribit & sua illi compilationi inseruit XIX.distinetione, c. Anastasius his verbis: Anastasius secundus natione Romanus, fuit temporibus Theodori,
es regis.Eodem tempore se multi clericia communione ipsius abegerunt, eo quod communicasset sine concilio episcoporum vel presbyterorum Sc clericorum cunei catholicae ecclesiae diacono Thessalonicensi nomisne Photino qui communicauerat Matio. Et quia voluit occulte reuoca. Lre Acatium quod non potuit nutu diuino percussus est. Hactenuxille ex
sua illa historia. Cui glossa modum explicans, quo diuina ultione peris erit ut dignum esset patelis cooperculum iuxta prouerbium addit effusis intestinis dum assestaret.Ita enim de quodam haeretico, oblitus sortas, sis nominis audisse se somniarat glossator ille,aut potius,nugator temera rius.Eadem insulsit idem ille Gratianus prima quaestione prima, c. Dis istum est Hune itam Anastasium dem assirmat sauore imperatoris Anastasn quos Acatius ille Consi intinopolitanus, post in se prolatam dam,
nationis sententiam, sacerdotes vel Levitas ordinauerat, acceptis ossi s
rite iungi posse,inale decreuisse, subiecta parte eius decretalis epistolae in c. secundum, eadem distinistione. Qua recitata subiungit in haec verba: Quia ergo illicite 5c non canonice sed contra dei decreta, & praedecessis, rum & successorum suorum hic rescripta dedit ut probat Felix Sc Gela,
sitis,qui Acatium ante excommunicaveruq& Hormisda,qui ab Anasta, fio tertius, eundem Acatium postea damnaitit ideo ab ecclesia Romana
repudiatur,& a deo percussus legitur. In eius fidem subhciens quam paulo ante descripsimus historiam aut verius fabulam. Et hec unus scribens uinetici ducit in foveam. Qui tamen si vel paululum
missu, eo aperirent oculos,viderent luce clari us,u impudens & seipsum euertens
Az mendacium contineat hare sabula.Quid enim hoc probabilitatis habere
statio. potest Hiiastasium conatum reuocare Acatium, quis non potuerit: & ob id diuino percussum iudiciosum certo constet rebus humanis iamdu, dum exemptum hunc, priusu ille ad Romanae ecclesiae pontificatum assumeretur Quod ipsum etiam illa ipsa testatur eius decretalis epistola, quam scribit ad imperatorem Anastasium, unde hanc ipsam illi si utine calumniam.Sed post mortem inquis, eius voluit reuocare Acatium.Exspectabam, ut dicem voluisse illum reuocare a m 6rtuis. Q iod vero post mortem illum reuocare voluerit, nsi habet citata illa a Gratiano historia,
420쪽
LIBER IIII. I. CCV. A sed dicit quod voluit occulte reuocare Acatium. Sed quod nec memoris
eius succurrere voluerit,aut eadem reuocare ad communionem catholisca ecclesiae eadem illa eius epistola etiam testis est In qua orat principem, ut consentiat nomen eius in perpetuum aboleri a catholica Christi ecclosi ut cui illud ipsum multis ex causis magno offendiculo & scandalo se, erit quemadmodum paulo post audies. lam & hoc quid, obsecro, proobabilitatis habet, quod est in eadem fabula, magnam cleri partem se substraxisse a communione Romani pontificis, ecclesiasticae hierarchiae caupitis, quod sine concilio episcoporum presbyterorum Sc clericorum euii Be ecclesiae catholicae communicasset cuidam Photino communicat ri excommunicati Acath O grauem& arduam causam, propter quam clericorum totius ecclesiae concilium conuocandum est. iasi sine fine procederet excommunicationis contagio. Quasi denique a communio,
a ne capitis ecclesiastici corporis sese subtrahentes non sorent schismatici. Quasi postremo in eiusdem capitis potestate non esset, ecclesiasticam
communionem restituere his, qui ob communionem cum excommunicatis eandem perdiderunt,nisi conuocato ad hoc clericorum totius orbis
concilio.Quis has serat, quis non rideat ineptias et Quis in Gratiano hae in re vel communem non desideret sensum luminum c Sed haec est
ipsissima rei veritas. Decesserat iamdudum municatus ille ab apostolica sede Aeatius. Vera de A-Cuhi per necessitatem quandam, praeeminctiae videlicet ciuitatis regiae, si is . '& imperialis autoritatis & gratiae communicauerat pars maxima episcoporum Graecorum & Orientalium, uniuersus* clerus & populus Constantinopolitanus una cum principibus,plli rimos inuoluerat illa excommunicationis eius sententia. Nec tamen etiam post mortem Acatii obue tineri potuit, aut in Constantinopolitana, aut in at is per Orientem e desiis, ut secundum apostolicae sedis iudicium dc sententiam non come moraretur eius nome inter catholicos sed auferretur e sacris diptims. Unde & grauissimum schisma excitatum est per Orientis ecclesias at* viii, uersus dis lutus vigor disciplinae ecclesiasticae. Quae cum durassent an, nis non paucis non sine magna confusione ecclesiastici ordinis, at adeo uniuersae Christi ecclesiae,Anastasius II. mox ut pontificatu inauguratus silerat, conuersus toto animo ad reformandam pacem ecclesiae, scribit hanc quam ille reprobatam dicio ad imperatorem Anastasium episto, tam eundem orans dc obsecrans ut eius opera ac studio haec scandala feschismata ecclesiarum tollerentur e medio,& apostolicae sedi sua agnosceretur necessariato ecclesiae autoritas,&debita praestaretur obedientia. Ad quod vestit iacile medium proponit, ut auferatur e numero& mes moria catholicorum nomen unius Acam quem affirmat pro notorus suis damnatum & anathematizatum excessibus a sede apostolica. Cuius
damnationem ne alii, qui necessitate quadam ut ducimus illi commuis