장음표시 사용
131쪽
solus ad Tit. 3. Io Haereticum hominem post uvam ct fecundam eorreis pilonem devitandum esse jubet λ Cur II. ad Tim. 2.17. sugendos sermo. nes ait mmenaei ct Phileti, qui a υeritate exciderunt, dicentes resurrectionem essebam factam,&-bυerterunt quorumdam fidem)Cur in I .ad Cor. I. tam enixe obsecrat,per nomen Dom ni Nostri Iesu Christi, ut idipsum dicamus omnes, re non sint in nobis sebismata λ Hinc Apostoli ipsi, eorumque successores Episcopi, nullam umquam animadverterunt emeris
gentem opinionem novam, divinis Scripturis, di Traditioni Christi aperte repugnantem, cui sese acriter non Opposuerint, quam non proscripserint , diris non devoverint , ejus Auctore damnato , & ab Ecclesia abscisso, nisi ab errore resipisceret. Alia paene innumera incommoda ex hujusmodi Syncretismo consequerentur; eaque adeo mentem percu Iere semper vel ipsorum Protestantium , ut quamquam nihil vehementius ab iis optaretur , quam componere sua dissidia , &aliquod inire inter se foedus , quo sortius Ecclesiae verae obsisterent . Lutheri tamen sequaces induci numquam potuerint, ut a Calvinianis non semel oblatam pacem & concordiam , discordibus adhuc sententiis , amplecterentur.
Contra diversitas, & varietas in Disciplina interdum laudanda, interdum toleranda est. In Mysteriis peragendis, in externis operibus pietatis, quod uni Ecclesiae, uni Regioni, ac Provinciae, sint quidam ritus, alteri vero alii, dummodo sanctitas, & gravitas, di prudentia in utriusque partis Ritibus legatur, tantum abest ut de sormitatem in Religione pariat, ut potius ejus pulchritudinem spectabiliorem effetat . Neque diversis modis se coli a gente sua indignatur Deus, quando interna Caritas ardens, di pura Fides, & Dogmatum
concordia externi cultus honestati respondeat, atque is cuItus Revelationi ac Traditioni minime repugnet. Hinc olim orientis Ecclesipab Occidentalibus , & occidentales ipsae inter se differebant, &etiamnum differunt in Ritibus, quibus conficitur incruentum Sacri inficium, in ministrandis reliquis Sacramentis , in indicendis aut Iejunii temporibus , aut Paenitentiae gradibus , aut diebus Festis , atque in aliis sacrorum caeremoniis. Elegantissima est in hanc rem Augustini Epistola 86. n. 36. contra Urbicum quemdam , quem male habebat , quod Iejunium Sabbati Romae observatum aliae pleraeque Ecclesiae minime amplecterentur . Deinde quamquam aliqua Disciplinae
Praecepta eximia quapiam ratione vel auctoritate olim niterentur , aut
in Provincialibus, immo in ipsis Generalibus Conciliis firmata sui Diant , omniumque Ecclesiarum, aut saltem plerarumque consensu recepta, attamen saepe Caritatis & unitatis amore, tolerata est eorum Canonum inobservantia . Siquidem una e praecipuis Catholicae
Ecclesiae legibus ea est , ut quam maxime fieri potest , retineatur animorum pax, di Ecclesiarum concordia; licitumque esse , eamdem
132쪽
IN RELIGIONIS NEGOTIO. LIB. I. HI
procurare, aut retinere , quamdiu ab ipse quaerenda nos non a veratant, aut ad ipsam infringendam nos non impellant virulenti errores, Fidei Doctrinae oppositi. Et sane omnis sere Disciplinae Eeelesiasticae supellex , si demas revelata, ac praescripta a Christo , e legibus & rebus constat ex sui natura haud quaquam necessariis. Praeterea humanae infirmitati saepe indulgendum ; non raro etiam suboriuntur rationes, quae diversam Disciplinam poscunt , aut severitatem legum saltem si lere , ut ita dicam , jubent; & quando nulla alia suecuris rat, certe necessitas avertendi, aut sanandi Schismatis , vitandique gravis alius in Ecclesia incommodi, opportuna di potentissima causa semper visa est Disciplinae mitigandae , aut etiam solvendae . Qua in re etsi crimine plerumque non careant, qui conculcatis legibus justi iasma de causa constitutis , eo Ecclesiam adigunt, ut de suo jure cedat; ipsa tamen Ecclesia cedens , non solum omni culpa semper careat , sed prudentiae quoque laude persaepe abundet. Altero Ecclesiae seculo Asiae minoris Episcopi suam de tempore ce- Iebrandi Paschatis disciplinam, uti a Iohanne Apostolo acceptam, obis firmatis animis propugnabant. In diversa sententia erant reliqui Episcopi , di Romanus potissimum ; suamque& isti tuebantur Disciplinam , Traditione ab Apostolorum Principibus deducta . Eam ob cauissam minime scindendam pacem Sanctus Irenaeus, aliaeque Ecclesiaeeensuerunt, non repugnantibus ipsis demum summis Pontificibus, quamquam victor severius aliquando agendum existimasset. Duos intina Sede Episcopos contra Disciplinae leges interdum etiam Ecclesia permisit; dccelebris est Catholicorum Praesulum Caritas in Λfrica , qui ut Donatistarum pertinaciam evincerent , ejusmodi conditionem
obtulere, ratamque habuere . Idem pacis amor , aliaeque rationes ad prudentiae normam exactae , in causa suere, cur Prima tum Constantiis
no politani Episcopi post Romanum Ecclesia toleraret,& novi Episcopatus mstituerentur ,& ab una Ecclesia Episcopi ad alteram trans serrentur, etiarnsi Disciplina secus exigeret. Ex iisdem fontibus ea ratio fluit, quare nonnullis Ecclesiis liberum fuerit, atque etiamnum sit, nolle interdum amplecti novos quosdam Canones ad Disciplinam peristinentes, licet in ipsis Conciliis Generalibus promu Igatos . Dum in Dogmate consensus habeatur , concordia in reliquis rebus expetenda quidem,sed interdum non extorquenda . Idem videre est in nonnullis
Discipliciae decretis a Florentino Concilio , & postremo Lateranensi confectis, quibus Galli obseqi um adhuc negant. Immo ipsam et Triiadentina Synodus non ita omnibus probavit aliquot suas de Disciplina sanctiones , ut Ecclesiae Gallica & Belgica ad eas recipiendas hucusque perductae fuerint. Interim quae in moribus, ritibus, Iegibusque Disciplinae varietas , atque etiam discordia , inter hasce Ecclesias versa tur, concordiam non tollit aut minuit in praecipuo ridet negotio .
133쪽
Nulla, inquam, est Ecclesia, cui eum Romano Pontifice dc Ecelesia
Catholica sit Sacramentorum communio, cui quoque non sit in Dogmate consensio. Atque hoc est, quod in citata Epistola 36. olim 86. ad Casulanum commendabat Augustinus . Sit axa fides , aiebat ille, ωηiυersae, quae ubique dilataIMr, Ecclesiae, tamquam intus in membris , etiamsi ipsa Fidei unitas quib dam diυerss observationibus celebratur , quibωs nullo modo quod in Fide verum est impeditur. Ex his autem , quae hactenus disseruimus , habemus quid responis deamus declamatori cuidam Calviniano , irridenti Catholicorum ingenium , quod tot aerumnas olim ae mortes sub Imperatoribus Icono. clastis perpeti maluerint , quam abjurare sacrarum Imaginum cuI-tum. Nempe is animadverterat, non distiteri Catholicos, quin Im gines ex iis sint rebus, quae in Ecclesia Dei cum indifferentes nuncupari , tum etiam removeri , salva Religione , possunt. Itaque ratio nem , aut saltem prudentiam desideravit ille in tanto Catholicorum numero , quibus pro Imaginum tutela perire contigit nam S unionis amor, Sobsequium Principibus debitum , a tot turbis concitanis dis , a tot tormentis devorandis abstinendum esse clamabant in re , quam repudiare nullum crimen Catholicis futurum fuisset, & om. nem irae aut etiam crudelitatis causam ab Imperatoribus potuisset auis
ferre. Sed qui ista objicit, cum Dogmate Disciplinam confundit. Liis citum esse venerari Imagines saeras , simulque earum cultum , si ad normam Christianae Doctrinae exerceatur, ab Idolorum adoratione distare nimis: Dogma est , Ratione & Traditione confirmatum. Hainbere autem , aut non habere easdem Imagines, easque collocare in Templis , a Disciplina pendet. At Iconomachi non id solum contenia debant, ut e Templis deturbarentur Imagines , earumque usus om nino aboleretur : quod tolerare profecto propter bonum pacis Disciplina poterat; sed in ipsum Dogma Icon octastica rabies serebatur. Imaginum usum, Omnemque earum cuItum superstitiosum, impium, Deoque invisum ducebant 2 quo ex errore subinde manavit illud in ipsas Imagines atque earum cultores suriosissimum bellum. Non igitur mentis in Opes ea tempestate suere Catho Iici , neque sine consilio& ratione profusus est sanguis. Nimirum pro Dogmate vita dabatur, ipsaque sortiter )anda fuit, quando nulla alia suppetebat ratio , qua se incolumes, & Doctrinam Christianae Fidei sartam tectam servais rent. Eadem causa reliquos Martyres fecit, eadem rursus factura est, quoties in discrimen adducitur Dogmatum persuasio , quorum uni renuntiasse, totam Fidem prodidisse est. Suos etiam Martyres habere
interdum Disciplinae custodia potest , iisque Christi eIogium conveniat: Beati qui persecutioηem patiuntur propter jUitiam; sed hos justa
potius, quam necessaria causa, illos justa aeque di necessaria ad perferendam mortem impellit.
134쪽
IN RELIGIONIS NEGOTIO. LIB. I. ras
Diximus, Ecclesiam toIerare potuisse, ut Imaginum usus proscriberetur , si desola Disciplina controversia fuisset. Idque accurate an iis madvertendum est , quo possimus, quum necessitas postulabit, & prudentia suadebit , animosius consulere dissidiis & scissuris Christianae plebis . Tantopere enim amanda est pax S unitas inter membra Ecclesiae , ut pro ea servanda, sive restituenda , fas sit ipsius Disciplinae leges interdum abrumpere , & Rituum quorumdam abis rogationem concedere. Quamobrem si nostrorum temporum Nova istores in Dogmata Catholicae Ecclesiae consentire tamdem velint , &ad Μatrem redire, extra cujus sinum spes omnis aeternae saIutis subis Iata est e nihil fortasse obstabit, quominus concordia statuatur. Mulis
tam illi spondere sibi debent indulgentiam ab Ecclesia Catholica ita iis, quae ad Disciplinam pertinent. Dummodo, inquam , in Doctrina consentiatur , ct retineantur instituta quaedam Disciplinae a Christo ipso manantia r in reliquis, Ecclesia veniam faciente, prout suae prudentiae & caritati opportunum & necessarium videbitur , tolerabitur Disciplinae di versitas . ReguIa quidem Fidei, inquit Ter- tu Ilianus in Lib. de velandis Virginibus , una omnino es , sola immobilis , of irreformabilis , cte. Hae Iege Fidei manente , cetera jam Disciplinae , er comersationis admittunt noυitatem correctionis , operante
scilicet , di proficiente tisque in finem gratia Dei . Quam in rem videre Epistolam l. Leonis IX. Romani Pontificis. Et certe simul ac iaCatholicorum sententiam concessere Graeci recentiores , redintegrata fuit in Florentino Concilio pristina occidentalis di orienta Iis Ecclesiae unio, neque Graecis Sacerdotibus ut alia omittam γ negata
est retinendae uxoris facultas , neque interdicta iis populis communio Eucharistiae sub utraque specie . Quid etiam non egit Basileensis Sy nodus , ut Bohemici schismatis pertinaciam vinceret λ Bohemi enixe poscebant divini Calicis usum . Luce digna sunt, & lucem per me aliquando videbunt, quae Eneas Silvius in Oratione publice habita disis eruit , hoc argumentum pertractans . Et voti quidem compotes facti fuere Bohemi, quamquam ne sic quidem eorum vulneribus induincta cicatrix . Similia quoque praestiturum fuisse Tridentinum Concilium, jure conjicimus , sed ea conditione adhibita , quam Basileen se proposuerat , ut nempe Sacerdotes ita communicantibus inculcais rent: Debere eos firmiter credere, quod non stib specie panis Caro tantum, nec sub specie vini Sanguis tantum, sed sub qualibet specie ess iη-
reger Cbristus totus . Quae cautio adhibenda in aliis esusmodi casibus. Mirum etiam in modum nosse conducit , quid inter Dogma Disciplinamque intersit , ne fratres gravioribus interdum notis aut Poenis Oneremus, quam aequitas di disciplina ipsa ferat . Haeresis culpa in eos rite cadit, qui pertinaciter negant assirmantve Dogma aliquod contra sibi notam Ecclesiae Catholicae mentem . Disciplinae ve-PI a ro
135쪽
ro leges violare, & sacros piosque Ritus ab Ecclesia receptos contemis nere, grave saepe flagitium , numquam tamen Haereseos crimen pr Prie appelletur. Certe non video , quei Haereticus esse, dicive possit, nisi qui divinae Revelationi per Scripturas aut legitimam Traditi nem propositae adversetur intellectu animoque refractario. Verum pleraque inventa , Ieges , & ritus Disciplinae Ecclesiasticae nequaquam proficiscuntur a Revelatione divina . Fieri etiam potest , ut
ipsam et Disciplinae pars , quae a Christo non solum descendit , sed di ab ipso praeeipitur , di potissimum consistit in Sacramentorum in nitutione & usu , violetur , intacta nihilo secius Dogmatum fide,
liti accidat, si quis ipsis Sacramentis abutatur, quae tamen a Christo vere instituta di sancta credat . Quemadmodum enim a Christiana Fide non excidit alterum occidens, aut libidini, aut intemperantiae serviens, quum & ipse intelligat , sibi non licere , quae tamen per. Petrare voluit: ita & peccare quispiam potest in ipsam et instituta
Christi, & nihilominus retinere Catholici Dogmatis fidem . Quod igitur e violata Ecclesiastica Disciplina consequi jure potest, illud est,
ut interdum reus suspicionem quoque moveat Dogmatis violati , at
que Haeretieae opinionis ; eique suspicioni tale quandoque pondus erit , ut aegre purgari possit . Nam qui sacras Imagines non insanus , neque ebrius, contumeliis & flagris affetae; Eucharistiae Sacramento in publicum prodeunti adorationis signa neget; numquam Sacrificio intersit, quum possit, aut numquam ad ipsum Sacramentum comis murricaturus aceedat, atque alia hujusmodi faciat: in eam facile opiis nionem nos rapit, ut videatur alicui ex istis Dogmatix, dc auctoritati Ecclesiae non adjungere fidem . Propterea ab ordinariis , aut In lo.
eis, ubi viget Inquisitionis tribunal , a publicis fidei Quaesitoribus dies non injuria dicitur ejusmodi hominibus, interrogandi causa, quid de Fide sentiant, dc ut Ecclesiae , quae merito magis virulentum vulnus suspieata est , satisfiat. Posceret locus, ut in super explicarem , quomodo de qua Ies Disciplinae leges Christianum populum ligent . Aliae enim , sed perquam paucae , quibuscumque Fidelibus legitime non impeditis , aliae tantummodo amplexis ex arbitratu suo quoddam peculiare vitae genus, aut opus aliquod suscepturis, sub pinna peccati praecipi uetuit r. Aliae vero solum commendantur auo singulis, aut certis quibusdam Christianis , neque imperantur, quippe quae e consilio Majorum , non e X Praecepto , destendunt. Per ouasdam a vitiis di peccatis arcemur I per alias ad virtutem, & ad perfectius vitae institutum , dc pietatis exeriseitationem solicitamur . Sunt di quae a singulis Episcopis constitui possunt , aut proscribi, sive immutari. Rursus aliae , quarum sanis ctio ad majores Ecclesias , aut ad Generalia Concilia , aut ad Roma
nam Sedem dumtaxat pertinent , Ad haec disserendum foret , qui,
136쪽
3c quando populorum & Episcoporum consensus exigat ux, ut vim habeat, gentemque obliget lex aliqua ad Disciplinam spectans , aut ab uno Episcopo , aut a Concilio quopiam , aut a Romano Pontifice promulgata; α quando liceat, aut non liceat istum negare conia sensiim . Ea enim, ut vidimus, semper Apostolicae Sedi , Conci. Iiisve ipsis Generalibus mens est , ut Schismata ac turbae , quantum fieri potest, declinentur. Et nova Disciplinae decreta obligare ne quaquam solent Ecclesias, non sine ratione ab iis recipiendis alienas, aut Provincias aliis legibus di maribus jam pridem addictas , & nova. rum legum impatientes. Neque Regum, Principumque jura , Regnorumque consuetudines , modo Legi divinae, & Religioni minime contrarias , abrogare velle Episcopi censendi sunt. Atque helepraesertim habenda ratio tutus partis Disciplinae , quae homines reis movet a vitiis , scandala avertit, aliaque opera in aui morum ac Religionis perniciem tendentia vetat. Hujusmodi lia tuta vel a nolenis ribus Ecelesiis & populis obsequium exigunt , quando ab idoneis Auctoribus , Princinibusque Ecclesiae indicuntur ; si quidem nulla plerumque legitima causa adferri potest, quare ab omnibus amplectenda non sint. Illa autem pars Disciplinae, quae servatur in politiacis legibus , di prospicit rerum temporalium regimini ac distribuis tioni, saepe ut valeat, consensu indiget Principum , Populorum, aliorumque Episcoporum . Sed si complecti singula atque enucleare
instituam , longius quam velim excurrat oratio . inare juvabit ultimo loco ea dumtaxat referre , quae Phere ponus non tam contra Aivgustinum,qi iam contra Catholicam Ecclesiam in hujusmodi arguamento habet , communia tamen & reliquis nostrorum temporam
Dixerat Augustinus in Ep. 36. olim 36. ad Casulanum , de Ieiunio Sabbati agens I In bis rebus , de quibus nibiI e ti I aluit Scriptura diis
Una , mos populi Dei, vel instituta majorum pro Iege tenenda sisnt . Et haec sane Patrum S Catholi eorum omnium lententia fuit a vetustissimis temporibus ad nostram usque aetatem . Sed Phere ponus ita commentatur et Recte :s moiis Leges illae non imponantur , quasi necessaria ad salutem ἰ quod si fiat, merito oppugnamur, quia solius est Chri sti jus elaudend. caeli, ita ut nemo aperiat ; S aperiendi, ita ut nemo claudat . Cujus legibus si aIta quasi necessistae addantur, tum noυMm Euangelium conflatur, quod ab omnibus discipulis suis rejici θ Cbrisius N UIoli υoluerant. Laudantur heie a Phere pono , ut statim patet , verba Apocat. Cap. III. 7. Haec dicit sanctus Ο υerus , qui babeι eIa-υem Daυid , qui aperit , ct nemo claudit; claudix , nemo aperit. Λlludere etiam potest ad Isaiae XXII. & ad Job Xli. Quae quidem Scripturae verba nihil obstare auctoritati Catholicae Ecclesiae, intellexisset ipse Phereponus , 11 ea recte exposuisset, di cum aliis contu-
137쪽
Iisset Seripturae sacrae documentis. Certe apud nos nihil magis ratum est, atque testatum , quam soliu Christi merito coelum electis pate. re, eisque cI audi, qui meritorum Christi sua culpa nequaquam paristicipes fiunt. Non enim , ut ait Petrus Act. IV. Q. est in alio aliquo salus; nee enim aliud nomen 6ν Db caeIo datum hominibus , in quo oporreat nos salvos feri. Et ipsi Christo data est omnis potestas in Coelo &in Terra, ita ut nemo praedestinetur in adoptionem filiorum Dei ,
nisi per Iesum Christum s quemadmodum testatur idem Apostolus P , di nemo nisi per ejus gratiam salvus fiat. Quod si de potesta te legum
inter homines serendarum agitur, quibus qui obtemperet, aeterno
Regno sit dignus; qui secus, inde excludatur: ne unus quidem inficiatur , quin absoluta quoque potestas constituendi , quidquid sibi liabuerit , & summa in Ecelesiam , Ccelorumque Regnum , auctoritas mediatori Dei & hominum Christo collata fuerit , Capiti aeterno Ecelesiae, di Legislatori supremo. verum non ita in se Christus conclusit auctoritatem hujusmodi atque potestatem, ut nulli alii communicaverit, ut integram solust quae sententia Phereponi est sibimet ipsi reservarit. Petro , di Ecclesiae, & Apostolis ceteris, eorumque successoribus Episcopis , suae potestatis atque auctoritatis partem Christus commisit : quoὸ qui ignorat, aut Chrisianus non est, aut numquam legit divinae Scripturae Libros. suodcumque Ilaveris super terram , erit Iigarum S in estis Iis , S quodcumque solυeris 1Dper terram, erit soturum et in caesis: ita Christus ad Petrumajebat, Matth. XUI. I9. Et ne quis umquam ea ratione leges di imperium Petri effugeret, quod soli Christo sint Ct. li claves, ipse divinus Praeceptor prius dixerat: Et Iibi dabo claυes
Regni Coelorum . Ampla quoque auctoritas Apostolis reliquis conferis tur, Matth. XVIII. I 8. ut alia loca praetermittam . Quibus ex rebus videat Phere ponus , quam idoneo argumento contra Leges Catholicae Ecclesiae ab Augustino laudatas ipse pugnet. Et sane concideret tota Disciplinae ratio, totumque Regimen Echlesiasti eum , si quibuscumque Ecclesiae praeceptis negare obedientiam liceret , iisque tantummodo parendum seret, quae a Christi unius ore destendisse conflaret. Deinde si non est in Ecclesiae, sacrorumque Pastorum manu claudere Coelum, cur Apostolus aὸ Hebr. XIII. tantopere commendat , ut Obediamus Praepositis nostris, & subjaceamus illis , ipse enim pemigilant tamquam pro animabus nostris rationem reddituri RErgo in divinam indignationem incurrant necesse est , qui Ecclesiasticis Legibus obedire detrectant , sibique cςli sores occludunt , quippe Christo ipsi adversantes , dum Ministris ab ipso constitutis , di imperanὸi potestate ab ipso donatis nequaquam obtem
138쪽
IN RELIGIONIS NEGOTIO. LIB. I. II '
gitare possumus , quum nihil Legi divinae ac naturali repugnans sacere ab Episcopis jubeamur . Numquid enim Ecclesia & Episeopi, Pharisaeorum more, alligant onera graυia ct importabilia , oe imponunt in humeros hciminum , digito autem suo nolunt ea moere λ Et hoc quidemia Isissimum e si ι Ecclesiastica quippe praecepta, omnibus impositas qualia fere sum , quae respieiune Jejuniorum , Festorum , di co fitendi peccata , di Maharistiae suscipiendae tempus pauca numer sunt, & pondere Ievia ; &quum justae subsunt cause , ad opus non
obligant.. Cetera vero praecepta quibusdam tantummodo operibus, divitae institutis it Iigata sunt, a quibus quum abstinere nobis Iiceat, ab eorum etiam oneribus cavere liberum cuicumque est . Igitur hae e Pauca etiam & levia praecepta omnibus imposita, e solum ratione suspicari possumus inru sta , quia natura Iem hominum libertatem in agendo imminuunt, di jure aeternae gloriae inobedientes privantis verum
inepte hoc dicatur , simul ac pateat, hac libertate naturali spOIiarinos justissime potuisse ac posse a Christo, & ab iis, qui auctoritatem potestatemque sibi a Christo ereditam exercent; si tame ut spo Iiari Iibertate ille diei potest , qui libertate ipsa jubetur uti ad fugiendam gehennam , di ad comparandam sibi per opera se Iutaria aeternam in Coelis vitam. Non enim ita liberi sumus , ut desinamus esse servi jussitiae, quemadmodum ait Apostolus ad Rom. v I. di subjecti Legibus, ac Pastoribus nostris . Neque porro jus ullum ad g Ioriam e Gn potest homini, qui obsequi neget Christi Ministris , non injusta ,
non gravia , ejusdem nomine ac auctoritate praecipientibus, prout poscit necessitas ac utilitas gregis, cum ut mala opera avertantur , tu ut bona peragantur is
Possunt, lateor , iniquae leges & ab ipsis prodire Passoribus. Suos 7uippe habet limites eorum Auctoritas ; neque importabilia oneraunt imponenda , neque sine utilitate , aut necessitate gregis , aucsine Traditionis & Majorum exemplo, aut interdum sine aliarum Ecclesiarum consensu , novae Disciplinae leges omnibus indicendae sunt, neque gravis peccati poena non observantibus injungenda . At dubitare de justitia Legum Ecclesiasticarum tum certe nullo pacto si-nimur, quum per ipsas aliquid facere aut non facere peculiariter iubemur, quod generalibus legibus a Deo constitutis prius praescriptum fuit. In suis nempe edictis nihil aliud Ecclesia tunc praestat , quam certum constituere tempus , quo facienda sint quae generali edicto aut inuet, aut recta Ratio antea facienda constituerant . Jejunia , Poenitentiam, dies festos , aliaque ejusmodi in utroque Te flamento , Eucharistiae perceptionem , aliaque in novo commendari& praecipi Iegimus . Hinc Apostoli , & Ecclesia tempus decrevere , quo peragenda haec forent , institutis sacris Deo diebus , indicta Quadragesima , aliisque jejuniorum temporibus , & compulsis per
139쪽
edicta sua segnibus de oblitis sui hominibus ad Eucharistiam perciapiendam , di ad purgandos animos per Confessionem criminum . Hunc autem usum Ecclesiasticae auctoritatis, atque haec Omnia per ipsam Ecclesiam constituta consensus universae Λntiquitatis, ac Trais ditio legitima, divinae mentis Interpres , di omnium Patrvin cho. rus, dc Ecelesiae omnes cou cordi studio probant , atque amplectu nistar ι Quid est ergo, quod noctris temporibus nonnulli declamare a doant in quaedam Ecclefiasticae Disciplinae praecepta Quasi Chri. atus conceptis verbis edixisset , ne Pastoribus a se datis pareremus,msi quum ea mere praecipium , quae in Evangelio expressa jam h beneue , & quasi ejus lex foret Ecclesiae lagibus , vel quum utilia aut necessaria ad animarum saltatem praecipiantur , non esse more gerendum & quasi Λpostoli , & Apostolorum auditores, & pro ximi successores , nihil faciendum aut non faciendum scripsissent ,, di porro nitruit ipsi faciendum decrevissent , nisi quod aperta ac no minatim a Christo constitutum antea fuerit . Qui tam temere dojuribus di regimine Ecclesiae judicant , necesse est , ut tria etiam priora Ecclesis Secula Evangelio Antichristiano usa fui sis , & a Fide vera defecisti: pronuntient, quum leges sere omnes , quas adluic observandas suis poena peccati contendimus , aliasque etiam modo is bioletas , tunc inius afuisse, dc magna cum religione Obser alas te Emus. Quod si Phere pocius moderationem tandum exposci v im hujusmodi Iegibus indicendis , Catholicos quoque quod supra innuebam concordes habebit ; quippe , ut cum Thoma Aquinate loquas , I. E. Qu. io 7. Art. q. in hisce legibus etiam Augustinus Epist. I I9. cap. I9. ait esse Moderationem aIIendendam , ne conversinio F de ιιum onerasa reddatur ; dicit enim ad inquisuiones Januarii de quibus dam : Religio oom πω fam oec. serυiIibus premunι oηeribus adeo , κι to lerabilior sit con illo daevirum , qui legatibus sarcinis , non bamaxis praesu/mionibus , subjiciuntur.
De Historia Religionis agitur . Gus duplex genur , rastoria Div. -- na , b Historia Eccle assica . Illa druiaiam Fidem a Cisistianirexigis. Quid juris illic sit bominum Ingenio. Ecclesiasticae Hoοri didocumen is non debetur supranaturalis Fides . Rationes istius θη- remiae. Ecclesia non immanis a periculo errandi in judicandis Per sonis , Auritoribus Librorum decernendis , is Sanctorum gesis nan-
raxuis , oe in aliis id genas factis .
A Dogmate ac Disciplina , quorum jura quanta potui brevitate
expedivi, ad res Hist*ricas me confero . Non modicam pal
140쪽
iM RELIGIONIS NEGOTIO. LIB. I. ro
tem ex . his Religio ipsa sibi adoptat; nam neque ipsa Dogmata , ipsamque Disciplinam , ut ita loquar , aliunde scimus , quam e X Historia , quae scilicet nobis narrat , quaecumque Deus revelavi , quae ve Sacramenta atque Mysteria Christus instituit. Tum ipsa complectitur res geli as dc vitam Christi, ejusque DiscipuIorum acta , in. gentemque illam rerum hominumque seriem , quibus a sui exordia ad nostram usque aetatem cum Iudaica , tum Christiana Ecclesia abundarunt, quantum Pertinet ad Religionem veram . De ceteris enim rebus gestis profanam Historiam conflantibus nullus nunc nobis est sermo. Quid autem juris heic habeant Ingenia nostra, investiga uin
Duplicem in classem Historia Religionis dividitur. Exhibet prima clalsis, quaecumque Christus per se, vel Spiritus sanctus per ora Pro phetarum & Apostolorum narravere , aut scribenda mandavere, sancta ab ipso Deo, dia Filio ejus unigenito , & ab hujus Discipulis, di a populo , veraci Religioni addicto. Atque ista appellari potest
Ilistoria Divina, aut Historia Revelationis divinae. Altera classis versatur in referendis iis , quae post Christum & Aposto Ios in Ecclesia contigere ad nostram usque aetatem , Concilia , Haereses , Patrum scripta , Episcoporum edicta , sanctorum Hominum gesta , atquCinnumera alia, Religionis faciem , usum, abusum , eventus, dc reegrinen exprimentia, non tamen a Deo revelata , neque Spiritus sancti jussu & afflatu literis aut memoriae consignata. Historiam Ecclesiasticam peculiari appellatione istam nuncupare liceat. Ad Historiam divinam quod attinet, diu fatigandum non est, ut intelligant ingenia nostra, quomodo erga ipsam gerere sese debeant. Ejusmodi facta parem cum Dogmatibus fidem ae venerationem a nombis exigunt, quum non illa minus quam ista ad mortalium genu Rerudiendum nuntiata suerint a Deo , si ve a Scriptoribus divinitus inspiratis, S ex Dei munere falli nesciis. Heic autem Iocum habet,. non secus ae in Dogmatibus, Traditio Ecclesiastiea , quae si legit me deducta sit ab antiquitate, ab universitate, di consensu Majorum, hoc est, si a Christidc Apostolorum ore emanasse cognoscatur , hi segiactis eamdem fidem conciliat, quam Apostolorum scripta conciliam runt. Unde enim, nisi ex Traditione , perspectum habemus , tot divinarum Scripturarum Libros esse Spiritu sancto jubeate conscri-iptos, & germanos esse Prophetarum atque Apostolorum situs λ De - . inde nihil manifestius est, quam Apostolos multa de se& de Christo in suis scriptis praetermisisse , quae ta inen suis auditoribus voce identi , dem significare potuerunt. Quae ergo de iis rebus Apostoli, aut A .ctores ab Apostolis probati , tradiderunt , divina Auctoritate nili certum est , quum, ut illa docerent, Spiritum sanctum ipsis adsut - irum , Christus ipse promiserit, di verbis divinis non minor vis insit.,