장음표시 사용
411쪽
aliis Episcopis in Epistola olim XCV. nunc I 77. ad Innocentium I. seripta , ides ad nox maIe faciendum , quamυis esse non dubitet r Arbitrium υοIuntatis est ergo in potestate voluntatis negare consensum
tentationi, atque non peccare tamen ejus potestas non sufficit, ni Fadjuυetur infirmitas . Audi & ipsum ita loquentem Lib. I. Oper. Imis per L Cap. ψ7. Multa μηt , quae agunt bomines maIAE , a quibns eis liberum est abstinere : sed nulli tam liberum est, quam illi fait , qui Deo suo ,
a quo erat conditus rectus , uuIIo prorsus vitio depravatus adflabas. Alia
sunt in eodem Lib. I. quibus apertissimum sit , sensisse Augustinum , superesse adhuc naturalem illam hominum facultatem eiectivam,quae necessitatis ad unum determinantis est inimica; & esse peccata , quα commistrentην non nec est me, sed υoluntate , ct a quibus liberam est abstinere. Quod si peccandi Necessitatem in quibusdam hominibus ille agnoscit , non alia est Augustino Necessitas hujusmodi, quam consequens , & accidentalis, & a voluntate libera sensim inducta, conis suetudine videlicet peccandi, assectionibusque pravis libera electione , ac volitione γ in animum admissis . ut ergo regrediamur ad Cap. 3o. Enchiridii Augustiniani , in quod magno molimine insurgit Phere ponus pag. 36 o. suarum Animadver- sonum, jam palam fecimus, quid sibi velit Augustinus, quum inquit: Libero Arbitrio maIe utens homo, se perdidit, o ipsum. Et mira: Ωκum libero peccaretur Arbitrio , υidiore peccato amilsum ess ct Iiberum Arbi.
IrIum. Servus peccati voIuntarie peccando factus est homo hinc ad bona facienda liber, expeditusque non est; ad mala autem victrice cupiditate raptum se sentit. Ab hac servitute consequenti, quae cum naturali acessentiali libertate voluntatis, ut vidimus, bene consistit,
non liberat nisi gratia Dei. Egregie mentem Angustini explicat Fulgentius in Respons ad primam Inquisit. Ferrandi, scribens a Malos babere liberum Arbitrium , non liberarκm : liberari υero per gratiam . Ex quo enim primus bomo libero Arbitrio υenumdatus est sub peccato , ideo mala coepit esse libertas bominis , quia ipsi libero Arbitrio ablata es bonitas voluntaIis. Neque reticere possum praeclarissima Riehardi Victorini
verba , ita scribentis Lib. de Erud. Inter. Cap eto. Aliud est Arbitrii potesas , atque aliud es Arbitrii ljbertas. Aliud est enim magna posse, Grque aliud es liberum esse. Et tiber, o infirmtis esse potes ; sicut e contrario resanus , oe servus esse potes oee. suam malit in definitione liberi Arbitrii
errant, quia inter potestinem, es Iιbertatem distinguere ignorant , vel dissi mutant: Vide tamex quid intersit, quum potestatem homo saepe amiιtaι 'libertatem υero numquam amittere possit. Item nemo ad omnia bona accipir potestatem ; sed omnis bomo ad omnia boκa vel mala, accipit liberIaIem. Quod victorino potestas dicitur, libertas Augustino dicitur in eo Enchiridii loco. Hanc potestatem , seu Iibertatem & expeditam promtitudinem ad operandum bonum , Adamus sibi concessam perdidit pec
412쪽
IN RELIGIONI s NEGOTIO LIB. III. asa
eato suo, fecitque ut ea quoque nos careremus. Neque vero ille; neque nos umquam amisimus insitam vim electi vae ac liberae voluntatis , uti neque potestatem, seu libertatem ad operandum malum . Immodi recuperare licet alteram potestatis partem , qua bonum velle &Deere salutariter possumus , si liberemur a servitute Concupiscentiae atque peccati per gratiam divini Servatoris. Hinc Pelagianos puta nistes , Augustinum dicere , sublatum fuisse Iiberum Λrbitrium , quatenus electiva & essentialis animae potentia est , sive iacultas , ipse his exeipit verbis Lib. I. contra duas Epist. Pelagia n. Cap. 2. Quis x frum dieat , quod primi bominis peccato perierit liberum Arbitrium do humano genere e Libertas quidem periis per peccatum , sed quae in Paradiso fati ; babendi plenam eum immortalitare justitiam , propter quia πaikra humana divina indigetgratia Sc. Nam liberum Arbitrium usque adeo in peccatore non periit, ut per illud peeeent Sp. Liberi ergo a justitia non sunt, nisi Arbitrio vesumatis hoc est , ideo solum iniqui sunt homines , quia talis esse libere voluit eorum voluntas ; liberi autem a peccato non fiunt, nisi gratia Salvatoris . Vide & infra, ubi eodem vocabulo, quo Richardus supra, utitur Augustinus, Pelagium ita arispuens: suid est , quod iste libero Arbitrio υult bene υmendi tribuere poteis sarem , quum haec potestas non detur nisi gratia Dei δ &c. Vide di nuper laudatam Epistolam i77. olina XCV. ubi Iibertatem quidem, sed non potestatem Arbitrii ad non peccandum agnoscunt Africani Patres. In Enchiridio autem Cap. 3O. eamdem plane & unicam sententiam tradit vir sanctus Rib aliis verbis. Proinde superfluum puto singillatim consulare Animadversones Phere poni in eumdem Enrichidii locum : quando aut supposito falso
laborant ejus argumenta , dum censet , Augustinum revera , uti
somniarunt Calviniani , essentialem Arbitrii libertatem sustu Iisse , gratiamque Dei talem depraedicasse , cui resistere amplius hominum non possit Arbitrium ; aut Pelagianis opinionibus undique scatens ille , servitutem e peccato contractam viribus humani Arbitrii , &sine gratuito ac interno Dei adjutorio , vinci posse arbitratur, & nullam agnoscit gratiam Dei , quae intime in voluntates hominum Opein retur; aliaque ejusmodi dogmata placida cum securitate venditat, quasi non jam millies confutata suerint in Catholicorum scholis. Hoc
unum praetermirtere nolo , videlicet a Phere pono comparationem
quamdam institui, opponique sententiae Augustini , sed ita ut homo ille videatur ex heic ignorasse germana Scripturarum dogmata & humanae naturae miseriam. Ut nemo sit Gunt ejus verba, pag. 38o. in bel- o servus, nisi inυitus , o quam primum liberIatem recuperare potest , occasionem aυide arripit : sic quoque hominem , qui se a peccato υictum animadυertit, ejusque ferυitutis incommoda sentit, si quis eum melius d ceat , peccato libenter valedicere. Λddit infra : Vicit quidem peccatum,
413쪽
ejusque servi facti sunt homiηes , quia ei parere votaerunt ; sed nibiI υρ
iat ut nolint ei obsequi, praeter consuetudinem , qua paulatim vinci potest: at liquet ex eo, quod Deus omnes bomines ad poenitentiam vocet . vide quaeso , quam belle aduletur Pelagianus hic Censor miserae condi. tioni peecantium. Nemo fit, nisi invitus, servus peccati , occasio isnemque recuperandae libertatis avide arripit, di peceato libenter valedicit, ubi quis eum melius doceat . Quis in hominum coetu diu versatus est, quis Ethnicorum sapientum vitam & dogmata intellexit, quis populos adhuc a Christo , atque a Catholica Religione alienos novit, immo se ipsum novit, ceterosque aequa Ies suos: & Phereponum non rideat , aut doleat talia pronuntiantem p Peccant homines, neque peccant in viti; immo libere ac libenter in iniquitate voluta nistur , & ab incredulitate atque a tenebris emergere nequaquam V in Iunt, nequaquam solent , quamvis tanto exhortationum strepitu . tanta praedicatione sanctissimi Evangelii incitentur ad amplectendam Christi fidem, oc ad ejurandam familiaritatem peccati . Nonne agnoin scis mancipia peccati, & servos erroris , quos unum de Iectat Domini sui imperium, quos liberare nequit suis viribus nimium fractis miseradi caeca voluntas λ Α ut nolunt converti ad verum & bonum aut si volunt, ineptissime volunt. Illud certissimum , posse eos converti , dum vivunt; nam libero Arbitrio quisque fruitur ,& neminem ad peccatum rapit antecedens aliqua atque ineluctabilis necessitas. At aeque certum est , eos numinquam suae na turre suique arbitrii viribus reapse a peccato exsurgere ,& veram fidem amplecti , & amare fontem omnis boni . Necessaria est illius gratia atque adjutorium , qui jam edixit: Sine me nihil potestis facere. Et nemo potest ad me venire , nisi Pater , qui misit me , traxerit eum , Io. 6. Et, Non υos me elegistis , sed ego elegi vos , &e.Io. II. Deus autem , cujus Uvit miseretMr ς ω quem υult indurat . Et Non volentis, neque currentis , sed miserentis es Dei, Rom. 9. ut innumera
alia tum sacrarum Literarum , tum sanctorum Patrum loca praetermittam , quorum una vox est , non industria ac vigore voIuntatis nostrae bonos& salvos homines fieri, sed gratuita misericordia , ct forti adjutorio Dei , cui nos libere consentimus. Homini ergo peccatori, ut vincat peccati consuetudinem,& a peccato liberetur, non est sufficiens virtus& vis arbitrii voluntatisque propriae; sed ex divino auxilio sufficientia nostra procedit. Deus vero , etsi omnibus pro loco di tempore talibus auxiliis adsit, ut si quis recte iis velit uti , possit & peccata vi- ea re, di ad salutem pervenire ; non omnibus tamen validissima illa impertitur auxilia, quibus non ineluctabiliter, sed certissime , salvantur quicumque salvantur . Quamobrem si haberi impius assent a.
tor humanae naturae non vult Phere ponus , agnoscat in sua compara tione necessariam opem divinae gratiae , aut a comparationibus absti. De ais
414쪽
IN RELIGIONIS NEGOTIO. LIB. III. 3 s
neat, quae rei propositae minime respondent. Ille tamen pergit Lectoribns credulis imponere, haec alia scribendo eadem pag. 36o. Ex Iocutione Irriaticia, qualis est strvire peccaIo , non ita raIiocinandum , quasi ut captivus amisit Iibertatem corporis,quam recuperare nequit, dum ωinctus est: sic qui fervus est peccati, numquam ejus dominationem excuia tere potest. Neque enim hominem captivum , catenisque Dinctum, S carcere cIausum hortatur quisquam , ni excussis carenis carcere exeat, ct nisi faciat dignaIur; quia omnes norunt , non esse hoc in ejus potestate. Utique dominationem peccati excutere homo potest, sed non solo conatu suo, neque suis viribus id faciet viribus quippe ad bonum se exuit semel, libere dc voluntarie peccando , sed quidem id faciet viribus divinae
gratiae , quam Deus lassicientem omnibus praebet. Externis ergo, internisque gratiae suae vocibus vel unumquemque peccatorem Deus,etis si non momentis omnibus, nec influxu pari, identidem a peccato revocat, hortaturque ad bonum, oc auxiliatur , ut velit bonum . Quod quis pareat : divino muneri , non suis viribus aut merito homines tribuant quod alii resistant, eorum pertinaci voluntati in amanda iniquitate ac errore adscribendum est. Λudi Apostolum ita seribentem a. ad Tim. II. 2s. 26. Cum modestia corripientem eos, quire-Ffiunt υeritati, ne quando Deus det illis poenitentiam ad cognos endam υeritatem; ex resipiscant a Diaboli In eis, a quo craptivi texeatAr ad ipsius voluntatem . Plurimum autem ab homine captivo , catenisque vincto, di carcere incluso, quem ad exeundum horteris, differt homo, eatenis peccati illigatus , quem horteris ad virtutem nam ille quamquam exire de carcere velit, non potest , quippe corpus illius aliena voluntate adhuc.detinetur, invitusque propterea servire servitutem, di carcerem aron deserere cogitur . Habet velle, non habet posse . Peccatorem vero, quominus exeat ac liberetur , nihil aliud impedit posita Gratia Dei nisi sua ipsius voluntas . Ut morales istae catenae cadant, huic lassicit, ut velit ; sed miser neglecta voce , repulsoque auxilio Dei , perstare vult inter catenas peccati, quarum delectatione tenetur, dc quas Odisse nescit. Iure ergo indignari Deus captivo huic potest , jure Ira Dei manes super ipsum , quod is volentem liberare contemnat , quod oblatum auxilium respuat, ct ideo solum in peccato perseveret, quod peccatum amare pertinaciter velit , nolitque diligere bonum . Neque justitiae deest ipsemet Deus , si non omnibus momentis solicitat , neque unicuique gratiam illam impertiis tur essi cacem , quae cor hominis, in talia libertate Arbitrii, suavissime ad amorem boni certo convertit ; nam homini , qui se libere ac sponte servum secit, ec in carcerem se conclusit, in3uriam non facit legitimus Dominus , si non omnem experitur artem , ut e carce e ac seris Pitute eripiat. Dic ergo , peccatores ad instar hominis illius e se, qui ipsi timo domino libere ac sponte politia buo , se alteri addicit, atque iliaco by Corale
415쪽
ab ejus latere, ab hujus aedibus ac hortis divertere amplius nesciet Eum quidem prior Dominus misericordia tactus officii debiti saepe monet, saepe minis, ac precibus , dc Ope oblata ad reditum urget , ac manum praebet, saepe etiam & pericula & exitus ad fugam digito ostendit ; dc ut se placidissimum ac optimum dominum depraedicat Sc conis firmat , ita & alterum saevissimum ac fallacissimum tyrannum proindit . Verum homo infelix numquam de proposito dimoveri se patitur,& aut aures avertit , aut hortanti fidem non habet , aut etiam conis tetritum & contumelias iterum ingerit; dc quum recipere se possie ad priorem dominum , alterius tamen delesiatione, ac amore dulcissimae catenae tantum tenetur , ut suum tyrannum nolit omnino
deserere. Nonne homini ita agenti jure irascaris.' Nunc pone, esse priori domino artes alias, quibus certissime, minimeque fallaci suciscessu , & adhuc tamen sine violentia , perducere ad se rursus queat fugitivum servum ; his autem artibus ipsum uti ad hunc potius,quam illum servum sibi recuperandum : nonne vides , & misericordiam ejus in hunc esse laudandam , dc nihilominus de illius justitia conqueri alterum non posse , quod tam efficaci brachio , artibusque adeo certis , a carcere se servitute ipsum prior dominus revoeare noluerit λ Ex his intellige quantum tamen comparatio serre potes oeconomiam , requitatem , dc clementiam Dei in distributione munerum , coelesti iaque suae gratiae , sine qua nihil ad bonum valet liberum Arbitrium , dc quacum omnia potest . Atque his animadversis , liquebit etiam , quid Phere pono respondendum sit, in Librum de Corrept. dc Gratia insurgenti pag. 6I8. Ani inmadvers. Frustra ibi contendit novus Pelagii Hyperaspistes , liberum Arbitrium ab Augustino auferri , eo quod hic inqui at Cap. I.
In bono liber esse ruIlus potest , nisi fuerit liberatus , dcc. Arbitrii liberinistem , ut millies diximus, retinet Peccator ; sed non retinet vires ad bonum volendum , atque faciendum . Pelagianus noster vellet in homine peccatore indifferentiam primi hominis, ec easdem ad operanis dum bonum dc malum vires. At nos expediti fortesque sumus ad iniquitatis opera; infirmi dc devincti ad opera iustitiae : quam infirmita tem , catenam, atque servitutem maxime peccato servientes in semetipsis sentiunt . Potentiam ergo remotam , atque imperfectas vires habemus ad opera pietatis , non autem proximam atque persectam ;neq; habituri sumus, nisi nos liberaverit Deus, sine quo nihil boni facere umquam possumus. Quare Λugustinus Lib I. Cap. 12. Retract a je-hat: In potestate hominis est, mutare in melius υoluntatem; sed ea potestas nulla est,nisi detur a Deo, de quo dictum esse. Dedit eis potestatem filios Dei feri, otc. Ac pio pterea in eodem Cap. I. Lib.ee Corrept. dc Gratia idem Augustinus confitendum esse ait , nos liberum Arbitrium'ad malum Sad bonum faciendum babere, quia nulla nos praecedens necessitas aik
416쪽
IM RELIGIONIS NEGOTIO. LIB. III. Is
te electionem nostram rapere potest ad bonum aut ad malum . In b
no autem Iiber hoe est, expeditus, robustus, & solutus esse nuIIus potest , nisi fuerit Iiberatus ab eo , qui dixit: Si υos Filius liberaυerit,
ιuης vere Iiberi eritis . Voluntas enim , ut in Epist. Olim 89. nune a 37. Cap. 2. inquit idem Augustinus, tanto Iiberior, quanto sanior Seanto sanior , quanto diυina misericordiceratiaeque subjectior . Ceterum
nescio quid sibi velit Phereponus adjiciens , quasi haec sit Augustini
sententia , homines ante regenerationem ribit nisi mala facere , bona naIla posse ; sed serere maIa υolentes, S bona omittere nolentes . Neque necessitate adacti , neque eoacti homines ante Bapti sinum aut mala faciunt, aut bona omittunt ; immo & bona quaedam in genere morum facere tunc possunt cum generali adjutorio Dei, quamquam non Mi oportet ea faciant, neque ad supra naturalem felicitatem conduce. re ea possint sine speciali gratia Dei. Reliqua vero, quae contra eumdem Librum de Corrept. & Gratia disserit idem Phere ponus, aut ex iis opinionibus procedunz, quarrim falso Augustinum facit auctorem , aut ex impiis iis opinionibus , quas antea ipse Phere ponus adoptavit, Arminium secutus , sive Socinum. Negat enim Deo scientiam futurorum contingentium , negat gratuitam atque in fallibilem praedestinationem electorum. Praeterea negat in homine necessitatem gratiae ad bonum, sed ejus utilitatem tantum probat negat originale peccatum I liberi autem Arbitrii vulnera tuis firmitatemque post Adamum non agnoscit pro merito. Ad haec Augustino assingit non solum ineluctabilis atque necessitantis gratiae necessitatem , sed etiam sublati prorsus liberi Arbitrii enormem sente α-tiam. Quid facias homini sine ullis frenis per divina Scripturarum mysteria & documenta excurrenti λ Equidem meum non est , nec erit in tam angusto campo ostendere, quantum a mente divinarum Literarum aberret Phere ponus in suis hisce opinionibus. Id jam praestitere contra alios Phere ponos innumeri Scriptores. Qtiod si Catholicorum dogmata nituntur heie auctoritate divinae Scripturae , atque antiquissima Traditione : discendum illi fuerat , intellectum captivare in obsequium revelantis Dei, & argutiis temperare , & dissicultates comprimere , quas humani ingenii aut temeritas, aut infirmitas exiscitare solent adversus exploratam Christi atque Apostolorum doctrinam , intellectu interdum dissicilem . Accedit, quod in sententia quoque Augustini csi eam Catholicis oculis legas , & Catholica inter-Pretatione exponas utilis est correptio, utiles ac necessariae ad Deum sunt preces: idque ex ipso Libro de Corrept & Gratia patere potest. De nullius enim salute desperare umquam debemus, donec in ista Vira tuerit ; & quum libere nunc fiant , quaecumque ad aeternam saluistem aut perditionem fiunt, neque aliter a Deo ista praesciantur,quam
libere iacienda hominio hinc orationi, quam Deus ausericors ple
417쪽
rumque exaudit , di correptioni sua uti Iitas est , atque etiam necessitas. Quamquam vero correptionis & orationis fructum sanctus Augustinus sentiat esse tribuendum Dei gratiae , attam ea non negat ille, quin hominibus Deus tantam gratiam suppeditet identidem , qua proxime possint , si velint, divini misericordia vires praestarite, profice, re ex correptione ,& oratione ad Deum fusa. Tolux ille est in os euis dendo, nos do nostro gloriari non posse, sed gloriari in Domino de-here. Beneficentiam Dei in omnex non negat ille . Catholica autem Ecclesia apertissime depraedicat,. veram ae sus ientem gratiam nulli a Deo negatam, ita ut ideo tantum in se beneficii dioiai fruatam notaeXperiantur, qui perduntur, nisi quiae Deo vocanti atque auxi liant,
restiterunt, atque resistunt, causamque in se habeanc, cur potentiori voce ae impulsu eos non excitet ac liberet Deus ,&cur da se tantum conqueri deinde debeant , quod sa Iutiferae vocationi correptioni minime obtemperarintia Ceterum illo argumento , quod an OL habet nota rudex tantum ho mines, sed ipsos interdum doctillimox & acutissimon viros ,. utitur etiam Phereponus in Augustinum , dum contendit pag. 6I8. ex istius sententia consequi , desiturix orandum nota esse Nam , inquit, Dei decreta erga electos executioni mandabuntur, si υe ores, si υe tacear. Erga reprobos nibit et orationibus tuis. Ergo isesine fata Dei flecti sperare
precando. Iterum die imus , & Phere pono denuntiamus , halluci nais ri ipsum , quod aeternam hominum aut praedestinationem aud reprobationem sibi fingat , ab Augustino dc Catholicis omnibus ita sustineri, ut atat ad efformandum, aut ad complendum divinum decretum nihil rei habeat humana Voluntax. At dogma apud Augustinum est,sne libera hominis Voluntate, quae peccatum ante eligat νι ac praestvideatur eligere, neminem a Deo reprobari . Rursus. etsi sine nobis, di ex mera sua misericordia , non autem ex meritis nostris, nos prae destinarit Deus , attamen sindi consensu nostrae Glantati L , atque adeo ipsa repugnant , compleri divinum illud decretum nequit. UO-Iuntates ergo nostrae , licet in tempore positae , in oeconomia tamen aeterni consilii locum habent, sive mavis dicere, habuerunt. Et praesentia Deo jam ab aeterno suerunt , ac sunt, quae voluntas nostra identidem facit, & factura eis. Ergo non frustra Orationes instituuniatur ita Ecclesia de futuris . Electorum. Uoluntas , diim in via est, potest velle malum , & quandoque etiam vult, quamquam in fine in vincibiliter, de libera electione , bonum si amplexura. Reproborum
rursus Voluntates bonum velle semper possunt , dum in corpore versantur, de quandoque etiam eligunt, quamquam usque in finem culpa sua non sint in bono per seve raturae . Divina autem Scientia ab aeterno praevidens , ac divina voluntas ab aeterno vo Iens , aut permittens , contingentiam ac libertatem in tempore non adimunt animi R
418쪽
IN RELIGIONIS NEGOTIO. LIB. III. 3qs
Tatione utentibus. orationibus ergo, dc torreptionibus nostris fit, ratae temum Dei decretum , atque Praescientia suum conseqtratur com plementum , dum die lecti ad bonum illud incitantur, quod eis per adjutorium suae Gratiae destinavit Deus , di quod sine concursu Iibe ro voluntatis eorum perfici non poteti& reprobi nihil inde proficientes, hahent quod suae pertinacissimae voluntati exprobrare posia snt, quae contemtri correptionibus di adhortationibus , in nequitiam Iibere ferri voluit, di a nequitia exsurgere libere noluit. Λudi Sanctum Thomam a. a. Quaest. 83. Art. 2. Postquam dixit, ita inducendam esse Orationis utiIitatem , ut neque rebus bumanis diυinae Providenιiae subjediis Necessitatem imponamus, neque etiam diυinam dic
positionem murabdem stlimemus, haec alia subdite Considerandum est, qaod ex diυina Proυidentia non solum disponitur, qui effeZtus fiant, sed
etiam ex quitas causis , o quo ordine proυeniant. Inter alias autem eaxis fas sunt etiam quorumdam ea ae actus humani : unde oportet , bomines argere aliqua, non ut per suos actus diυinam dispositionem immMtent , sed ut per actus suos impleant quosdam esse ias fecunaum ordinem a Deo dispositum, &c. Quamquam vero neque orationes , Neque correptiones ex inscrutabili, sed justo Dei consilio, pro suturae sint reprobis, ita ut cum perseverantiae dono e vivis decedant ; attamen Ecclesia Dei no a desinit orare pro omnibus, & unumquemque ad orationem solicitat, obtemperans Christi praeceptis. Nequaquam enim noti sunt, quos Deus secundum propositum vocavit,&quos secundum itinitiam damis nandos praescivit. Propterea inquit Sanctus Augustinus in eodem Lib. de Corrept. & Gratia cap. Is . Ad nos , qui nescimus , quisnam sit filius pacis , aut non sit, pertiner nullum exceptum facere, nullumque discerne. re ; sed velle omnes sanos fieri, quibus praedicamur banc pacem . Idem vero Λugustinus in eodem Libro agnoscit, Vesuntatem nostram , dum incitatur per correptiones & adhortationes, libere posse recedere ab iniquitate ,& iniquitatem fugere, & orandum eleue Deum , ut facultatem viresque bene agendi in tempore consera i , atque illud impleat, quod ipse ab aeterno jam statuit atque praescivit . Nostrum dippe operara in rempore , etsi ab aeterno, semperque , praesens Deoierit, attamen non desiit esse quod est ad nos λ aliquid futurum, &libere a liberis hominibus faciendum . Neque Deus, nisi voluntatis nostrae consensus accederet, nos bene acturos prae videre potuit,quam Τuam nos Gratia su a praecurrente , & nostra voluntate libero assen. u consentiente, bene simus acturi, di ipse iacturus sit, ut nos libere consentiamus Gratiae suae. Sed nos Deum metimur ut hoc iterum commemorem humanis ideis, & ejus aeternitatem , atque aeternam praescientiam concipimus, tamquam cognitionem , quae per infinitos annos operationem nostram praecesserit, quum tamen in Dei praesentia aeternitas unum sit punctum omnia complectens, quae nobis tri- Cooste
419쪽
pIici sub idea apparent, nune praeterita , nunc praesentia , dc nune futura . Vide Augustinum Lib. 2. Qiaest. ad Simplicianum , ubi non praescientiam futurorum , sed frientiam in Deo ponit , quamquam respectu ad nos habito rerum suturarum cognitio Praescientia in Deo Q. Ieat appellari. Quamobrem & bonum semper nobis agendum est, ocimprobitas eritanda, dc fideliter Deo serviendum , & spes coIIocanda in immensa illius Misericordia ac Bonitate, neque nimis anxie inis vestiganda est profunda illa Praedestinationis abyssus , quae Apostolo
ipsi incomprehensibilis videbatur . Neque enim minus certum est , Praedestinationem nostram non e praevisis meritis nostris, sed ex misericordia Dei , atque eooperatione nostra , & reprobationem conistra e sola praecognita iniquitate nostra , ab aeterno fuisse in mente Dei: quam certum est Voluntatem nostram in tempore positam nuIIa essentiali Necessit a te praevia serri in bonum , aut in malum & contingenter operari, sive bonum, Deo adjuvante, sive malum Concupiscentia vincente; dc nos, dum adulti rationis usum habeamus, non posse aut damnari fine Iibera electione mali, aut se Ivari sine libera et itione boni, ad quam praevia dc eooperans gratia Dei necessaria est.
Sententia de descensu Christi ad Inferos ad Fidem spectans a Phe-
repoηo improbata. suid hele certo credendum , quid sι dubium . Psalmi XU. Iocus a Sancto Petra Iaudatus Catholicorum senteπ- riam probat. Phereponus eum naImi Iocum absone interpretatus . Davidis verba ad unum Christam referenda. Vox Hebraica Sce-ho I Inferos etiam , oe Ioea animarum post corporis martem figη σnt. Talem ejus rise sensum in Psalmo Iaudato vox Graeca Hades a Sancto Laeca adbibita eυincit . Alia argumenta in hanc rem . Sententia Hebraeorum de Infernis animarum sedibus , ct Sce hol , eodem sensu ab Interprete Griaco usurpata .
AD alia nunc transeamus . Dixerat Augustinus in Epist. I alias 99. Dominκm carne mortificatum υexisse in Infernum , idque evicerat verbis Psalmi XU. Io. dc Petri in Actibus Apostolorum . suis ergo , tum subdit, nisi infidelis, Aegaυerii fuisse apud Inferos Christum pΑd haec Phere ponus : Vel hine intelligere licet, quam periculosum sit , Scripturam velle interpretari, fi necessariis subsidiis desiluius sis ; primum enim in ea invenitur , quod non es , deinde acerbe damnanIur , qui ea melius intelligunt. Tamdem Augustinum carpit, quod existimarit , Christi Animam in Iocum suppliciorum descendisse , dum corpus ejus in sepulcro jaceret, simulque illos impietatis arguerit , qui aliter sentirent. Eadem repetit Phereponus ad Epistolam I 87. olim
420쪽
IM RELIGIONIS NEGOTIO. LIB. III. 4or
s 7. In notis vero ad Cap. U.F.2.Lib. de Fide & Symbolo ait,a Symbolo Ecclesiae Africanae, ut S a Romano, aliisque abfuisse caput de descenis1κ ad Inferos, quod tamen postea temere conjunctum est . Non uui ergo Augustino insensus est liac de causa Phere ponus, quod ille Inferos in Psalmo, &Actuum loco, memoratos acceperit pro loco, in quo animae damnatorum hominum poenas luunt, sed reliquis fere Patribus irascitur di Scriptoribus Eceles adicis , immo universae Catholicae Ecclesiae, quae credit, & in Symbolo a tot seculis profitetur descen is mChristi ad inferos. Ego quam brevissime potero Ecclesiam Cati, olicam potius , quam Augustinum , a confidenti censura Phereponi
Primo igitur statuendum est , id tantummodo inter Catholicos constare ac rafum esse , videlicet Christum post mortem descendisse ad I nseros, ct nomine Inferm- significata diversa quaedam Ioca , quo omnes hominum vitia functorum Animae e corpore solutae olim deferebantur pro variis meritis. Suus erat locus justis, Christi adventum& resurrectionem expectantibus . Elysios Campos similem loeum Ethnici appellabant. Suus improbis, qui di adhuc durat, atque aeterinnum durabit. Oreus, Tartarus, aliaque nomina et tribuebantur ab eisdem Ethnicis. Ad priorem superioremque Insernum , in quo Pa aerum atque Iustorum Animae detinebantur, sententia communis est , Animam Christi se contulisse. Utrum etiam ad inseriorem Infernum, seu ad impiorum loca penetrarit, & ad reliqua Inserorum ergastula, quidve ibi egerit, non aeque patet, di magna inter ipsos Sanctos Patres, nedum inter Theologos recentiores , dissensio occurrit. Quod igitur ad Augustinum attinet, ille sententia m Ecclesiae de Christi descensu ad Inferos sectarus fuit, certamque habuit , & a solis infidelibus negari posse ait. In reliquis de Christi descensu ad Inseros, negandum non est, quin diu fluctuarii mens Augustini. At non omnia , quae ad hunc Symboli Articulum reseruntur, ad ipsam Fidem spectant. Phereponus censere videtur, Inferos ab ipso accipi pro loco dumta Xat damnatorum . Verum agnovit etiam vir sanctus, inter Inseros sinum Abrahae, quo piorum animae ante Christum e corporeis nexibus expeditae migrabant. Inquit enim Lib. XX. Cap. is . de Ci U. Dei. Non absurde credi υidetur, antiquos etiam Sanctor es qui . υenturiCbrifli tenuerunt fidem, Leis qui rim a tormentis impiorum remoti mis,
sed apud Inferos fuisse, donec eos inde sanguis Christi, re ad ea Ioea de.
Densus erueret. In enarratione etiam in Psalmum 8 s. idem Ahgustinus duo Inferna statuit, quorum in uno quieυeriant Animae justorum , in altero
Itaque Ostendendum restat, re vera Christum ad aliquos Inferos dencendisse, quod ab Eee Iesia Catholica non minus, quam ab Augustino, tamsuam certit simum affirmatur, a Phere pono autem tam-Gc quam Diuitigod by Cooste