장음표시 사용
441쪽
et a DE INGENIORUM MODERATIONE
neque enim sentire non poterat, quantum ab antiqua oc communi Christi doctrina, sibi a primis annis tradita , abesset Samosateni feriamentum. Quid autem est , quod in Arii quoque & Nestorii sententiam consentire nolebat Christianum vulgus, immo eamdem aversa. batur atque damnabat, quamquam multos e suis Pastoribus in ad ψeriasis castris militare videret, nisi quia menti omnium insidebat aliud ab Ariano ac Nestoriano Dogma , & alia omnino contraria Traditi opCur concoquere initio Christiana plebs minime potuisset hominum illorum doctrinam , si eam a Pastoribus dudum antea accepisset atque imbibisset, tamquam orthodoxa: Fidei & veritati conformem p Certe Ariana labe insecti Episcopi errorem dissimulare dc fraudibus obtegere cogebantur, ne fidelium animos a se abalienarent, unde ceIebre illud Hilarii d mim , faκctiores fuisse aures plebis, quam corda Sacerdotum: quae verba etiam a Hieron Amo repetuntur contra Joanoem
hi erosolymitanum . In his igitur casibus a judicio dc consensu Christiani populi maximum pondus accedit Haereticorum damnationi. Ad concilia Catholicorum , quod attinet, jam vidimus , quanta sit , si rite habeantur , eorum auctoritas adversus Haereta cos , quum potissim iam generalia sunt , dc universam Ecclesiam repiaesentant , quam stabilem aeternum futuram , dc numquam in vera doctrina eris raturam apertissime pollicitus est Christis. Haec Augustino memorantur; haec veris favere possunt, non salsis. Sed Phere ponus di Haereti ei nullos in rebus Fidei Iudices amant , nam quum eruditionem tantum suam, dc sacras Lueras in his rebus judices volunt, suum simul arbitrium sallacemque intellectum iudices volunt. Eruditio est ipsis sere Hae reiicis, adeo inter se discordibus; eii dc Catholicis . Sa eras Literas in suam sententiam quisque interpretatur, hominum iaque infirmitate, atque malitia, possunt hi soli judices tam veris savere, quam salsis. Proinde judices alii necessirii sunt Ecclesiae Dei ad puritatem, veritatem, atque unionem doctrinae tuendam. Nisi alios Iudices Christus dedisset, minus quam ipsi homines , hominum dc rerum publicarum Legislatores, sua: Ecclesiae cavisset; minus prospertinet novi foederis, quam veteris regimini. Quod si temerarius dc deis mens foret , qui ideo in humanis rebus civilibusque controversiis suis dicem quemvis detrectarer, quod omnis humanus Judex tam veris favere polsit, quam salsis: quan ro gravius delinquet ille, qui aequi eis scere suo potius judicio velit in aeternae salutis negotio, quam Catho.
442쪽
1N RELIGIONIS NEGOTIO. LIB. III. 423 .
Misaeula in Ecelesia Dei patrata, Noυatoribus , a Pherepono in dubium reiscantur . Excelsus prudenti Carbolico figiendi in iis credendis. MiraeuIa quaedam cerasima fuere . Stratagemata ct fimeus inique appelIantur a Pherepono , cujus Sophismata in hanc rem exploduntur. Augustinus mendacio infensissimus ; S Pbereponi ea-- Iumnia conrarium insinuantis. NuIla imposturae nota , omnia υe-- ritatis signa confluunt in Miracula ab Ambrosio re Acisino nam rata . Caeci MediManensis fanati ad Reliquias SasEtorum Gerυam ct Protam Hi floria expeditur ab aereis PMreponi objectionibus . Ambrosius in ea narratione fide digni mus. Daemones ab obsessis corporibus reυera depus. Pherepoηκs sacras Literas per Iatus of
MIraeulorum quoque marestate damnatos Haereticos Augustinus
ait. At ista pariter pro nihilo Phereponus ducit. En potenti Dsimam rationem , cur ea Criticus noster exsibilet. me, inquit, iiis αυo stratagemata erant Ecclesiastica , quibus pIebeeHae fucus fiebat. In geniosam profecto methodum , qua se ab adversariis et to litigator ex Pediat. Quando rationes urgent, nullusque alius exitus datur, facta ipsa , quamquam luce clari Ora , negantur . Inficiari non audebat Phereponus, quin solidissimum Veritatis rectaeque Fidei argumentum sint Miracula; non enim Deus pro errore mirabilia operatur, utpote qui decipere nos neque possctit, neque velit. Catholica Eccles a Miraculis etiam quod Haereticis non contingebat suam Fidem tuebatur. Ergo ab Haereticorum patronis res ipsa neganda fuit. Et ut quidem nihil dissimulem , non unus eii Phere ponus, qui Ecclesiae Catholicae Miraculis fidem detrahere eonetur. Socios in eo studio habet, quotquot a Catholicorum communione discessierunt. Neque hunc unum locum elegit ille, quo Miraculis, & Augustino Miracula proferenti , ac memoranti, litem intenderet. Aliis in locis idem praestitit Phere ponus, neque ullam abire passus est sactam ab Augustino Miraculorum mentionem , quam non irrideat aut carpat. Immo
vir, cetera imitari solitus Erasmum suum , praeterquam in sarca Dmis , Comicoqtie genio , frenos tamen severitatis tum excutit, quum ventum est ad Sermonem Augustini 322.quo Pauli cujusdam ejusq; λ- roris curatio narratur ad Sancti Stephani Reliquias. Ex huiusmodi narratione Comoediam Ecclesiasticam conflavit lepidus Censor, eamq; ιn suos Λctus partitus est,tantumq sibi postea propter eius fabulae inventionem placuit,ut suas in Augustinum Animadversiones in Bibliotheca selecta ipse recensens, vix a sibi plaudendo temperare potuerit.
443쪽
Quae sit prudentum Catholicorum sententia de Miraculis, primo videamus. Fuerunt, ae aeternum erunt in vera Ecclesia Dei Miraeuola vera, quae Deus operatur per Sanctos suos. Si ista cum aliis verae Religionis atque Ecclesiae Notis conjungantur , Orthodoxae Fidei sunt fidissimi testes. At neque fidelibus exigenda sunt, sive quae renis das non enim amplius iis indiget vera Fides & Ecclesia , ut suam veritatem ostendat. Neque supra naturali Fide ullum credere cogimur ex iis Miraculis, quae extra Canonicas Scripturas ab Historicis, sanctissimisque etiam viris reseruntur. In hoc autem negotio duplex antis madverti potest excessus: alter eorum, qui nimis multa, alter e rum, qui nimis pauca credunt. Iudicio illi, temeritate isti peccant. Nam exploratum est, fuisse olim, & adhuc esse, immo eorum sob Iem diu duraturam , qui Miracula confinxere, sive pravum, sive bonum in finem ; aliosque pIures fuisse, qui sine ullo criterio atque indiscriminatim tam veris quam fictis mirabilibus adiunxere fidem , eaque ad posteros bona fide transmiserunt. Tum crimini, tum nimiae credulitati isti, se peνpetuo opposuere Sancti Patres, Romani Pomtifices, Concilia saera , & Ecclesia universa Danielis exemplo. Veis Litas enim falsitate ad sui tutelam non eget ; & falsa facere pollant, ut apud suspieiosos homines auctorita em vera quoque deperdan L. NumquId Deus indiget υUro mexdacio, ut pro illo loquamini dolos 3 aje-bat sanctus v r Iob , XIII. 7. Sed & alter excessus est, ideo veris negare fidem, quia falsis deprehenduntur immixta; di aeque sui tum est
nimis pauca , immo nul Ia credere eerta. Si in alterutram partem peccandum est , pietas di prudentia poscit, ut potius periculo nos exponamus facta credendi, quam vera negandi. Interim judicio Critico heic opus est , di expendenda sunt omnia , ut quantum fieri potest, Μ iracula germana a spuriis, certa ab incertis, vera a falsis distinguantur. Proinde heic quoque praeceptum Apostoli valet I .ad Thess. U. 21. Omnia probato: quod bonam est, tenete . Ab omni specie mala ab
Accedat nunc Phere ponus, & dicat, suspecta sibi & eonficta videri, quaecumque Miracula Catholicorum parte narrantur. In alte
rum sane excessum se ille praecipitem dabit, priore pejorem, qui di facile ad irreligionem auditores agat, & ab ipsis severioris Criticae legibus improbetur. In primis enim quis adeo desipit, ut omnem Religionem suspectam habeat, di ab hominibus excogitatam putet, quod inter tot Religiones pleraeque sint hominum commenta ,
immo Praeter. unam omnes adulterinae sint atque corruptae, & non
facile sit multis veram a falsis discernere Z Quis omnia antiquitatis monumenta, quis omnia iacta , quae in Historiis cum profanis tum Ecclesiasticis narrantur , pro mendaciis habeat , quod
multa iis immixta sint dubia , contacta , & falsa Recta itaque
444쪽
IN RELIGIONIS NEGOTIO. LIB. III. 42s
Ratio nos doeet, non ideo omnes Miraculorum narrationes explo. dendas esse , quod quaedam, immo complures inter ipsas suspicionem falsitatis ingerant. Deinde verae Eec Iesiae cultoribus spem di saeuitatem etiam Miracula patrandi, quoties Dei gloria posceret , a Christo ipso relictam fuisti, testis est Sanctus Marcus XVI. 17. Signa auia rem eos, qui erediderint, bας sequentur : In nomine meo Daemonia ejicient, linguis loquentur novis, serpentes tolIent, &c. ut alia Evangeliorum Ioca praeteream . Haec di alia mirabilia per servos suos , & per omne subinde aevum, re ipsa Operatum suisse Deum , docti , pii, oculati viri testantur. Quid igitur causae esse potest , quare in dubium revocemus, immo irrideamus , sine ullo discrimine , quaecumque Miracula a Catholicis facta narrantur λ Stratagemata , inquit Pheis reponus, bo erant Ecclesiaflica, quibus plebeculae fucus fiebat. In Notis vero ad Lib. 9. Cap. 7. Cons. Λug. ubi refertur Inventio corporum Sanctorum Protasti &Gervasit , ita is loquitur: Sibaec , aIiaeque hujusmodi inυentiones sanctorum cadaυerum, non fuissent eo unctae cum inis
genti lucro, ac emolumento eorum , qui ea effoderunt; maIιi , qui callidorum hominum figmenta haec credunt ad plebeculam in oscio continendam , fidem eis non facile detraberent. Tum animadvertit , ex hac inventio. ne auctam existimationem auctoritatemque Ambrosii, & Arianos eorumque patronam Iustinam Augustam his Μ iraculis fuisse repressos . In Notis etiam ad Epistolam 78. Sancti Augustini pag ψ91. eadem recinit, ac ait: Ne quid mentiar , quanta mibi DLia est fides de Miracu- Iis Christ j Apostolorum , qtia omnia inritatis indicia comitamur; tanta est de recentioribus difdentia, quum praesertim superstitioni, o lucro , mulIo magis quam verae Uirtuti propagandae , ea semiisse υideam . Paria habet pag. 39 . Animadv. ad Lib. 21. Cap. 8 de Civ. Dei. Potissima itaque ratio, cur Miracula ista Phere pono, ejusque gregariis, suspecta sint, di impost uris accenseantur , ea est, quod non sine ingenti lucro atque emolumento Auctorum fierent. verum , si tanta vis huic argumento inest , quantam Opinatur Phere ponus , Fideat ille, quei a suspicione falsi vindieare jam possit tot Miracula , quae in Libris Canonicis, & veteris potissimum Testamenti, habentur. Uix ullum ex iis dabit ille, quod in aliquam utilitatem cedere non potuerit sive Auctorum , sive Histori eorum : quum si non aliud, existimatio atque auctoritas cresceret aut ea patrantibus, aut ea Pro sua Religione narrantibus. Et quis infidelis , Phere poniano ingenio, ejusque Critica armatus , bellum iis quoque Miraculis intendere , di
aut imposturae ac impiorum strata gematum arguere non possit eorum Λuctores, aut mendacii nimiaeve credulitatis eorum ScriptoresλQuantum vult ille clamet, se in Cbristi, re Apostolorum MiraeuIis omnia υeritatis indicia reperire : impedire non poterit , quin & in iis , α praecipue in narrationibus mirabilium antiquae Legis, fraudem Ethnicus
445쪽
nicus suspicetur , ubi legitimum suspicandae fraudis argumentum praebeant emolumenti quaesiti, existimationis, & gloriae aucupanda in die ia , sive suspiciones. Equidem nolo vel uno exemplo iniquam incredulorum & perditorum hominum causam juvare ; sed quei
Phereponus non juvet suis incautis nimiumque audacibus argumenta. tionibus, non video . Si ergo Phere ponus Christianus est , a Christianorum Miraculis improbandis abstineat ea sola temeritatis plena ratione, quod ista in lucrum , aliaque emolumenta Sacerdotum veris gerent. Non patitur honestas & ratio , ut sine magna causa alienam famam atque conscientiam , tanti criminis , tantaeque ignominiae nota aut superstitione aspergamus. Quanto autem minus in Ambrosium ti Augustinum quos solos nominatim Phere ponus heic in se. ctatur , di nos tueri solos volumus temeraria ista suspicio cadere potest Θ Gravissimi ac sapientissimi viri erant . Certabat in iis cum
pietate eruditio . Ignorare non poterant, quantum flagitium in Ocu-
Iis Dei sciret, quantum Religioni periculum adduceret , impost uris Operam dare, di mentiri, di fallere populos , quamquam pro vera doctrina confirmanda id fieret. Quae veri similitudo , ipsos adhuc navasse fraudibus , & dedita opera gregem sibi a Deo creditum fictis ale. rent prodigiis in tanta luce veritatis RHeic tamen nos interpellat Phere ponus , & pag. ss'. Animad v. significat nobis , mendacii tam inimicum non fuisse Augaestinum , quam υolebat υideri . Quam thesim statuit ille , postquam magna confidentia in deteriorem partem accepit quaedam Augustini verba, laudantis in Enchiridio Cap. XXI. beneυolentiam , non autem damnantis fa I. Iaciam eorum, qui pro faIute hominis mentiantur. Ad quae Censor ita scribit: Videtur Aetustinus Ioqui de salute aeterna , ad quam nonnullis
conciliandam multi tunc temporis mextiebantur , innumeris MiracvIis confictis , cum, ut dicebaηt, dumtaxat in finem, ut infideles ad fidem ad-dacerentur . Eos ποa Iaudat Augusinus , sed facile iis ignoscit: quod frequens , aer quidem viaelur, malum esset inter Ecclesiasticos homines illius αυi. At patiatur Phere ponus, nos haec appellare , modesto plane vocabulo , interpretationes hominis parum attente legentis , atque scribentis . Temporariam hominis salutem , non autem deIernam heic in
telligit Augustinus . Si hanc , ut Phere ponus suspicatur , designare ille voluisset , non pro salute hominis , sed pro saIate Haeretici, aut minreticorum , aut Infidelium dixisset , aut saltem non omisisset salutem
appellare aeternam . Aperte vero de mortali vita aliorum servanda se heic agere Augustinus innuit, quiam utatur exemplo adulterii, quod peccatum esse non desinit, quamqtiam aliqu a, nisi ad boc ei consentiarur , reppareat amando moritura , ut ostendat , ne mendacium quidem licere, quamquam pro salute quorumdam mentiamur. Haec autem concinunt cum iis, quae deservanda hominis vita per mendacium habet
446쪽
1M RELIGIONIS NEGOTIO. LIB. III. εχ
vir sanctus in Lib. de Mendacio Cap. XIII. Deinde quis ex istis aliisve
Augustini verbis , nisi reclamante ratione , argumentari possit, Augustinum tam inimicum non fuisse mendacii , quam volebat videri e Nemo se mendaciis Augustino magis insensum prodidit , nemo do .ctius ipso, nemo acrius , nemo religiosius mendacia insectatus fuit, di peccata esse demonstravit , uti ejus Libri omnino testantur . Et quod spectat ad Mendacia , quae ut Infideles ad Fιdem adducerentur, tolerabilia visa sui in Augustino Phere ponus sibi persuadet: eadem ipsa Augustinus aperte execratus est , & fugienda suasit. In Lib.eontra Μendacium Cap. I. uuid est aliud , inquit, menιiamur, ut Haerein ricos mendaces ad veritatem adducamus , nisi faciamus mala , ut Ueniant bona λ Tum toto Libro id unum satagit, ut ostendat , nefas esse menintiri , quo consulatur aeternae hominum saluti . Immo omnium men Laetorum ea statuit esse gravissima , quae pro Religione , dc in Religione fiunt . Viderint , inquit Cap. I s. assertores defensoresque Mendacii res illi cum Pristillianistis erat quale genus
vel qualia genera mentiendi eos justificare deIectet. SaItem in De. ealia concedant non use mentiendum . 1aItem ubi Dei nomen , ubi Deus ιessis ,rebi Dei foramentum interponitur , ubi de divina Religione sermo pνο-
mittisur , sive conseritur a nemo mentiatur, nemo Iaudet , nemo doceat ,
praecipiat . nemo justum dieaι esse mendacium . Eamdem doctrinam in altero opere de Mendacio non minus dilucide ac nervose tradit , Cap. Io. ostendens, in rebus Fidei locum esse non debere mendacio; di praeter cetera haec habet : A doctrina Religionis atque ab eis omnino enuntiationibus, quae propter doctrinam Religionis enuntiantur, quum iIIa doeetur oe d scitur , omnia penitus menὰacia remoυenda sunt . Nec ulla omnino eausa inυeniri posse credatur, cur in rebus taIibus mentiendum sit, quando nee ideo in ea doctriηa mentiendum est , ut ad eam ψsam quisque facilius perducotur . Fracta enim υeI Ieυiter dimisuta auctoritate υeritatis , omnia dubia remanebunt.
Quam vellem , haec potius tam clara tam aperta considerasset Pheis reponus , ut quae vera fuisset Augustini sententia , sibi constaret, quam in dubiis illius verbis alientisimam ab Augustino doctrinam exisquisiisset. Infra vero Cap. X lv. recenset sanctus Doctor varia menis dacis m genera , om n. iamque gravissi num vocat , quod Religioni obest. Primum est aa eυitandum capitale mendacium ciunt ejus verba
Deteque futiendum , quod sis in Doctrina ReligioWis, ad quod mendacium
nulla condιiione quisqaam debet adduci . Et Cap. XXI. idem repetit inquiens : Ad sempiternam faIutem nullus dueendus est opitulante menda.
cio. Non enim mal. s con Uertes. Ium moribus ad bonos mores conυerιendus
est . En pura , en per nana Augusti m dogmata Ita discipulus lenis Nebat ς quin idem senserit oc Ambrosius illius Maaister , non est dabitandum. Quare si velimus, tantos viros Miracula confinxisse , di qui Digit ou by Corale
447쪽
quidem in lucrum ac utilitatem propriam, quo nihil turpius excogitari potest: necesse est , ipsos mortalium & Christianorum perditissi. mos , & hypocritas, & Religionis in speciem tantummodo cultores
prius credere. Haec enim uni versa nomina in eos conveniunt, qui tantum pro Religione studium prae se serentes , nihil postea pensi habebant , mendaciis & impost uris operam dare, idque in sui commodum ac utilitatem facere , &Religionem praesentissimo periculo exponere, & sallere populos , ac ad superstitionem adducere , di nulla deinde ad errores populi a se eorrupti auferendos , fraudis ac poenitentiae suae vestigia relinquere , & quidem pro crimine , quod ipsi eerte non ignorabant capitale, plebique perniciosissimum , sibique a Deo
sine publica paenitentia minime condonandum . Verum quis ex me ris tantum suspicionibus fallacibusqtie conjecturis tam abominanda ac inusitata opinetur de viris, qrios nulla non admirata eli aetas , doctrina pariter ac solidissimis virtutibus, & sanctissimo potissimum Religionis zelo , conspicuos atque spectatissimos λ Quaenam Criticae Leges iniquissimis hujusmodi opinionibus faveat, equidem non video. Immo totus Criticorum chorus clamet , incredibile plane esse , hoc hominum gravissimorum genus in ea vitia deflexisse, atque ad eas aristes se contulisse , quibus fio minum deterrimi impie sibi lucrum comis parant & Religionem produnt . Numquid vero hisce dolis indigebat Ambrosius, ad plebeculam in ossicio contineaedam , uti Phere ponus aitΘΑbore Ambrosia totus populus Mediolanensis pendebat , seque para tissimum ad dandum pro Fide Majorum servanda jugulum non semel
ostenderat. Multoque minus ad auctoritatem , atque existimationem suam , Fidemque Catholicam protegendam, atque augendam haec figmenta sibi concinnanda censuit A mbrcsius, quum tanta existimatio atque auctoritas illi esset , ut ei propterea apud Imperatorem invidiam quotidie facere non cessarent Ariani. Deinde vir intrepidus , di invicta constantia celebris , di mori, quam scedari , toties paratus, iit sese atque Eeclesiam florentissimam minis Haereticorum eriperet , ad execrandum illud strata gema numquam confugere sustinuisset. Accedit, quod Miracula ab Ambrosio atque Λugustino memorata nullas imposturae notas secum adferunt ; immo tot habent veritatis
indicia, ut quando ea falsi postulare sui suspicari liceat , nihil certi jam supersit in humana divinaque Historia , nihil quod fraudem dc
mendacium redolete non possit . Divino monitu revelata sunt ΑΠ brosio sacra corpora Gervasi ac Prota sit . Iussit ille in media Basilica ante cancellos Sanctor uni Felicis atque Naboris eruderari terram, sommidantibus Clericis , ne spes An brosii frustraretur . Signa Martyri- bux convenientia apparuerunt ' deinde ipsa Martyrum ossa , ct sanguinis plurimum in ipso tumulo. Quum sacra pignora transferrentur, caecus Civitatι Mediolanexs notissimus visum , debiles non pauci saω
448쪽
1M RELIGIONIS NEGOTI . LIB. III. 41σ
el salutem , ad contactum sanctarum vestium recuperarunt , pulsiisque Daemones de multorum corporibus . Tota legatur Epistola Ambrosii 22. ad Marcellinam sororem Classe I.&ubi affectus absint, nuhil a strata gemate ac fraude remotius apparebit , contra quam Cenissori videatur . Ceterum non dissimulabo, Arianos tum temporis adeo evidenti luce pereulsos , eo statim confugisse , ut di Martyres de Miracula negarent . Facile valuit apud nostrorum temporum Novatores eorum calumnia, quum nempe statutum fuit sanctorum Re- Iiquiis denuntiare bellum. Multo plus etiam valuit apud Pherep num , qui Arianos ipsos eorumque dogmata sibi cordi plurimum esse non semel prodidit. Sed juvat heictantisper immorari , dum aliqua saltem ex parte palam fiat , quam sine ratione ac pudore nunc instauretur vetusta ejusmodi cantio. Protasii ct GerυUi Martyram ut nomina , ita etiam sepulcra ineo ita erant, in tantum ut supra ipsorum sepulcra ambuIarent omnes, qui υeIIent ad eaneellos Sanctorum Naboris re Felieis perυenire. utor verbis Paulini illius,qui Λmbrosii vitam memoriar prodidit, di oculatus omnium testis sitie. Illic ergo reperta sunt saera corpora , ubi fraus prae cedere nisi dissicillime non potuit. Nam quis loci superficiem non noverat, ae saepe vestigiis terebat quis dum eruderari terram cerneret, signa aliqua imposturae non collegisset 8 Clero ac populo praesente peracta sunt omnia . Subsecuta deinde Miracula Ambrosius his refert verbis, concionem ad populum habens : Cognουsis , immo υidictis ipsi multos G Dα monris purgator ; plurimos etiam , ubi υestem sanctorum manibus contigerunt, iis, quibus ιaborabant, debiIitatibus absolutos : reparata vetusti temporis Gracula, quo se per adυentum Domini Fesu gratia terris major infuderat; umbra quadam sanctorum corporum plerosque saxatos cernitis . Si quid sinceritatis ac bonae fidei est , videat Phereponusiquei negare ista possit. Oculis suis Mediolanensis Populus viderat tot aegros ac debiles pristinae saluti divinitus restitutos . Fidentissime id palam Ambrosius repetit. Quis credat, haec omnia eommenta, fraudes , ac illusiones fuisse λ Num adeo stupidi ac bardi tum suere populi, ut si bahaec obtrudi paterentur, & suosmet oculos Miraculorum & curati num testes appellari audirent,quae tamen ipsi nequaquam aspexissentyNum impudens adeo Episcopus , ut tanta securitate coram tot testiis bus appeIIatis rem invisam visam pronuntiaret e Ceteris autem cura tioni bos praestitit, ac illustrior fuit, uti dicebam , ab homine urbi amplissimae notissimo depulsa caecitas. Quum sacra Martyrnm corpora utar Augustini testis oculati verbis Lib. 9. Cap. I. Cons. propa- Iata re effosa digno eum bonore tranferrentur ad Ambro ianam Rasilicam, non solum quos immodi vexabanι spiritus consessis eisdem Daemonitas sanabantur , --- etiam quidam PIures annos caecut cisis , Civitatique
449쪽
avddset, exiliυit, eoque se ut duceret, suum ducem rogavit. Muo perdiactus, impetraυit admitti, ut sudario tangeret pberetrum. suoia ubi fecit, atque admovis oculis, confesim aperti sunI. Eadem repetit Aug. Lib. 22. Cap. 8. de Civ. Dei , illudque Miraculum ait ad multorum notitiam potuisse pervenire , quia*grvηdis est Civitas ,'ibi erar tunc ImperisIor, o immenso populo teste res gesta est , coxcurrenre ad corpora Marorum Protasilio Gemissi. Vide &Lib. de Unit. Eccl. Cap. II. At Arianicae. cum illuminatum negabant. Nempe homines in Catholicam Eccleissam odio internecino excaecati, homines pauci numero prae immani Catholicorum testium multitudine, homines plerique in Urbe Mediolanensi hospites, illuc ab Ariana Augusta perducti, qui caecum
hominem nequaquam, aut non satis perspectum habebant. Contra Catholici innumeri, Civesque Mediolanenses , tot annos antea hominem probe agnoverant, viderant, alueranu caecum , di luce ad Martyrum corpora repente donatum cognoscebant, videbant, assi rismabant. Utri quaeso parti fides adjungenda λ Umquamne credibile
sic, tantum Populum, per tot annos , eaque potissimum occasione fuisse deceptum , ac tam diu credidisse aut caecum , qui non erat , aut
ei restituta lumina, quae clausa tenebrisque obsita adhuc erant λ Si haee devorare queunt Haeretici, nescio quid in posterum credibile non sit, immo nescio quid amplius credendum sit. Porro audiamus , quam nervose ac sapienter invidentiam Arianorum , o renovatam nunc calumniam Ambrosius ipse jam tum repuleririt in laudata Epistola 22. Classe I. olim s . Negant, inquit , caecum itiluminatum ; sed ille xon negat se saxatum. Ille dicis: Video, qui non υidebam. Ille dicit M. Caecus esse desiυi; S probat fadio. Isi beneficiam negant,
qui factum negare uonpossunt. Notus homo est, publicis, quκm valeret, manciparus obsequiis, Seυerus nomine, Ianius ministerio. Deposuerat officium , postquam inciderat impedime tum . Vocat ad festimonium bomines , quorum ante sustentabatur obsequiis: eos indices Iuae υstationis arcessit, quos babebat Iesses ct nrbitros eaeeitaris. Sub haec opportune Arianos J udaeis com Parat , Pari impudentia calumniantibus atque negantibus evidentia
Christi ae Apostolorum prodigia . Et profecto , postquam Phereponus ejusque sodales Ambrosiani caeci Miraculum strat ema nuncupare fas putant, quomodo & increduli non idem quoque dicere sibi Iicitum arbitrentur de caeeo Evangelico λ Interrogabant, inquit Ambrosius: , Pudaei parentes, omodo videt filius υe flerἶ suum illa diceret: Caecus quum
Gem,modo υideo. Interrogate alios, si mihi non creditis. Interrogate exIrain
neos, ne adsipulari mili parentes putetis. Detestabilior isorum, qMam Im oram pertinacia . IIIi qaum dubitarent, vel parentes taeterrogabans. Isi culic interrogant, paIam negant, jam son operi increduli, sed auctori. Verum excusatione etiam minus digni sunt nuperi Hagiomachi, quam veteres Dii & Eunomii sectatores . Isti enim recentiores post jam repressas Diuitigod by Coosl
450쪽
IN RELIGIONIS NEGOTIO. LIB. IIL Oax
pressas evidentia rei illorum calumnias , ex putidis adhuc suspicioni. bus testatissima ea prodigia ludibriis di dolis accensere pergunt . Si Iois eum i fraus habuit in illa In ventione , in iis Martyribus , atque Miraculis: quei tam felix fraus esse potuit, ut detegi numquam potuerit, eamque deprehendere numquam licuerit Λrianis praesentibus 8 Sino
multorum ope neque Inventio, neque Miraculae confingi potuere. Sine totius Populi conspiratione caecus simulari non poι erat suis a ocu. Iorum luce donatus . Ariani tum rerum potiebantur; praesentes erant; Imperatoris auctoritate in suae Haeresis patrocinium abutebatur praeolans & ipsa sustina Augustat. Qat commodior locus , quodnam opinportunius tempus , quo impo ituram ae figmenta Ambrosii delegeis rent Ariani; atque aeterna igi.ominia Episcopum ejusque EccIesiam operirent , suam vero Fidem ab eo periculo vindicatam gloriosius extollerent λ Poterant minis, tormentis, ac praemiis extorquere veritatis consessionem a Severo, totque aliis , quos ab Ambrosio pecuinnia corruptos dictitabant. Necesse est veritas & evidentia MLraculorum longe sortiores fuerint,quam Arianorum maligni conatus, atque calumniae. Neque porro segnes in inquisitione rei ac testium fuerunt Haeretici . Ut occulte interrogant, palam negant , inquit Ambrosius . Immo tanta fuit vis di lux veritatis, ut factum ipsam negare ne ipsos quidem Arianos potuisse , sanctus vir innuere videatur. Quae vero hactenus dicta , valere quoque debent pro tuenda verita te complurium aliorum prodigiorum , quae Sanctorum Martyrum dc Consessorum ope variis temporibus peracta narrantur a gravissimis Episcopis, & oculatis atque incorruptis viris , &a prudentibus Historicis , quos neque ab ignorantia , neque a nimia credulitate, neque a pravis affectibus ad ea confingen Aa , temereve credenda fuisse pertra ctos appareat. Non enim listic agitur de uni rerias Miraculis a censura
vindicandis, quae neque Ecclesia probavit , di quae credere vel non credere nihil refert, ct quorum non modicam partem ab hominibus nullius iudicii ac nominis, dubiaeque ac subleitae fidei , literis proditam Catholici i psa aut abneiunt, aut sibi tam facile credendam non putant . Miracula tantum de sendimus testatae fidei , & ad sanioris Criticae leges exacta . Ita nemo nisi petulans fidem illis prodigiis negabit , quae Sanctus Λugustinus in Lib. Q. de Civ. Dei refert, quum ex iis pleraque ab omni fraudis ac fabulae suspicione longe absint. Alia
Coimgilia Miracula ad S.inctoruin ta mulos atque Reliquias , teli aratur Basilius , Gregorii duo , Nazianzenus di Nyssenus, Hilarius , Hieronymus , Chrysost Oinus, Isidorus Pelusiota , Basilius Seleucienis
sis, Theodoretus, Maximus Taurinensis, 'lterius Amasenus, AEnaeas Gazaeus, ut innumeros alios Episcopos & Patres praeteream . Rei se mem non ab incertis rumoribus, sed aut oculis suis ipsi mei, aut ab aliis