장음표시 사용
341쪽
e Siriaco exemplo Graece a se redditam , exhibet Eusebius , Episcopus Caesarien- si ς, lib. I. His l. Eccles. cap. I γ. quae quid in Latine se habet ex versione Chri- Ii vhorsem . AMartis Prisceps nugae , Iesu Sematori propitio , quι in Gufulis Hierusalem in carne apparuit, salutem. Disignes illas virtutes , curat ones , oui abs te sue medicamentis, oe sne hem his Iuliae sunt , auditione accepi . Caecos enim , ut fama es, videre 6scis, elaudos ambulare , leprosis mundas , Diritus immundos , o Daemones eiicis s eos etiam, qui diuitirnis morbis pressi sunt , fanas: mo tuos denique ad vitam re cas . Ouae quidem, eum de te audivissem, de duobus hisce serum esse cositabam e te aut Deum efffe, e Caeli solsis delapsum, aut Dei Filium saltem, qui ista tam supenda edas miracula . Quapropter , Me ad te scripsi
magnopere precatus , ut laborem ad me accederedi fuscipere , huncque quo crucior,
morbum eurare non groeris . Eleuim au
dio , Iudaeos tibi obserepere mal Ole , σvelle libenter te aliquo magno malo adscere . Gl mihi C iras perexigua quidem sed ornata sane re illuseris , quae utrique nostrum rerum neceJarium suppeditabit satis Rescriptum Iesu Christi ad hane A gari, Regis , Epistolam , ex eodem Ta-hulario ab Eusebio erutum , se latine a Chriseoptifouo redditur.
Ab re, beatus es, qui, eum non υ δε- ras me , in me tamen eriaidisei r De meemm ferimis proditum es, eos, qui me viderunt, tu me non credere, ut hi, qui me non Diaerunt, Odant, vitam consequau-tur . Quod scribis ad me, te velle, ut ad te Ueniam P eas res , quarum gratia fummissus, debeo his necessario obire i quas cum plene perfecero, ad eum recipi, qui memist. seuo simulae a1sumptus fuero, aliquem ex Discipulis meis mittam ad te i qui morbo , quo tantopere torqueris , faciat medicinam, o vitam tibi, tui die impertiat.
Gemina ista; Epistolas , seu Absari , Regis Edessae , ad Christum Dominum ,& vicissim Christi ad eundem Regem
Abgarum , ut spurias ac suppostitias esse evineant multi huius temporis periti Critiei , argumentum desumunt ex annorum Nota , quae huic praefigitur Historiae ex Edellenorum Tabulis descriptae , in qua fit mentio de utraque Epistola , & de Legatione Abgari , Regis Edessenorum ad Christum . Eusebius quippe lib. I. Hist. Eccles. cap. Iῖ. scribit: Thadaeum , unum e septuaginta Discipulis , post Ascensionem Chri isti Domini suilla ad Abgarum , Regem Edes-
senorum missum anus trecentesmo quadragesimo Alarae Edessenorum , sic enim , teile doctissimo Henrico Valesio in suis Notis in Histor. Eceles Eusebii , legitur in antiquis, & sinceris manu seriptis Eusebii ,
non vero anno quadragesimo tertio, ut habetur in vitiosis , & interpolatis quibusdam vulgaribus Eusebii editionibus , quibus deceptus eli Baronius . Hac autem
semel supposita Nota Chronologica , quae huie praefigitur Historiae de Legatione Abgari , Regis Edessenorum , ad Christiam , sic argumentum consciunt m derni illi Critici r annus trecentes mus quadragesimus aerae Edestinorum concurrit , ut fatentur omnes Chronologi , cum anno primo Olympiadis ducente.
simae secundae , seu eum anno decimo ouinto Imperii Tiberii ab obitu Auzusti , & cum anno vigesimo nono λrae Vulgaris , quo anno Joannes Baptis liministerium suum obire coepit : sicut scribit S. Lucas cap. Atqui anno decimo quinto Tiberii Imperii ab obitu Augusti Christum fama ubique non loquebatur , siquidem hoc anno ad Baptismum necaum accesserat , nec miraculis inclaruerat e non potuit erso . Ab garus , Rex Edesssenorum , ad Chri uirinoe anno seribere illam epistolam , in qua ait , se notitiam habere illorum miraculorum , quae in tota Judaea patrabat Christus Dominus , & persecutionum , quas in ipsum Iud i commovehant . Ex ea itaque nota Chronologica
colligunt moderni illi Critici , suppostitiam esse Epitiolam Abgari , Regis Edes lenorum , ad Christum . Verum , ut ingenue fatear , hoc amsumentum , ex ea Nota Chronologica
342쪽
petitum , nihil apud me ponderis habet,
immo existimo , Christum anno trecentesmo quadranesimo aerae Edessenorum non solum inclaruisse miraculis, sed etiam illum hoc anno in Cruce passumae mortuum fuisse. Enim vero, Cardinalis Norsus , Chronologorum huius temporis facile Princeps, in libro, quem l edidit de anno π Dochis Syro - Macedo- luum, multis argumentis contra P. Ham idumum Me. I. Scriptorem , evincit, Rin iram Edessenorum , non secus ac Rram l
primo Olymp. centesimae mae , Urbis Romae conditae quadrigen- itestimo quadragesimo secundo, ante K-ram vulgarem trecentesimo duodecimo, lex quo , iacta accurata annorum suinputatione, palam sequitur, annum tre icentesimum quadragesimum aerae EdeLi
senorum concurrere eum anno primo O
lympiadis ducentesimae secundae , seu Cum anno decimo quinto Imperii Tibe- lxii ab obitu Augusti, & eum anno Ui-ipesimo nono Am vulgaris, qui duobus.
Geminis Consulibus est insignitus , in lquem annum incidisse mortem Citri iti iin Dissertatione decima quinta , iuxta veterum SS. Patrum doctrinam, plenis lsime commonstrabo. Falluntur ergo moderni illi Critiei, dum putant , Chri- istum anno trecentesimo quadras simo aera Edessenorum necdum inclaruisse miraculis, nee ad Baptismum accessisse ;falluntur , inquam , quia Christus hoc
anno non selum in ore famae , omniumque gentium commendatione versabatur, sed etiam eodem anno mortuus est. lPotuisset autem Abgarus Rex Edessenorum, iam ad se perlata fama Christi ex tot , tantisque collecta miraculis , ad
eum, paulo antequam in Crucem aperetur, epistolam scribere . Quod spectat authoritatem S. Lucae , referentis exordium ministerii Ioannis ad annum decimum quintum Imperii Tiberii, videnda sunt , quae diximum in Dissertatione decima, in qua huic difficultati abunde secimus satis. Missis itaque illo argumento, quod ex hac nota chronologica desiimunt periti hujus aetatis Critici ; nunc breviter aliis momentis probandum su-
scipio , utramque epistolam videlicet A gari ad Christum, & vicissim Christi ad Abgarum , esse spuriam , ac suppostitiam Primo , quia utriusque Epistolae , illiusque tam honorificae Christo legatio nis, a Rege Edeilenorum decretae , ne levissima quidem apud S. Evangelistas , Sanctos Patres, & Scriptores Ecclesiasticos , Eusebii arvo superiores, habetur mentio, quamvis in epistola Abgati ad Christum extet luculentissimum de ipsus Divinitate testimonium , sic enim scriptum legimus. Quae quidem cum de te audistissem, de duobus nise alterum verum esse cogitabam, te aut Deum esse, ecoeli Dytisio delapsum , aut Des Filium,
oui tam pupenda edas miracula. Credibile autem non est , sacros Evangelistas,
qui dicta gestaque Christi fideliter reserunt , hanc perhonorificam ad Christum legationem silentio praetermitere volui sise , nec etiam verosimile est , Sanctos Patres , qui ad probandam contra Ari nos Christi divinitatem immensa non minus mole , quam eruditione volum,na ediderunt , & Concilia generalia Niseaenum , & Sardicense , quae ad profligandos illos haereticos suere coacta , tam disertum de Divinitate Christi testim nium , quod ad Arianorum ora obstruenda satis superiue sufficere potuisset , alio itidem silentio obruere voluisse. Cum igitur nec sacri Evangelistae illius legationis ad Christum meminerit , nee M. Patres disputantes contra Arianos, nee Concilia ad praefocandam eorum haeresim indicta , ejusimodi de Divinitate Christi testim nium unquam laudarint; perspicuum est, hane Epistolam Abgari ad Christum nota germanam, sed apocrypham esse. Secundo : in epistola, quae Christo 'ad Abgarum tribuitur , ei tantur verba deprompta e Joannis Evangelio , quod tamen nonnisi post plures annos ab obitu Christi conditum est . Abgare , inquit in ea epitiola Christus , beatus es , Ut icum non videris me, in me credidisei. De me enim scriptis proditum es, eos qui mς
viderunt, in me non credere: ut, hi, qμime non υiderunt , credant, σ vitam con- sequantur . Quis autem , amabo , non
343쪽
voluisse ad haec verba quae leguntur Ioannis e. 2o. Beati , qui nou videra it , o crediderunt . Unde quilibet in Critices di-iciplina tantisper exercitatus facili negotio colligere potest , hanc episti a Christo Domino non sutile eXaratam.
Terrio , in eadem epis . quae Christo tribuitur , legimus , CFrii una post honorificam illam legationem , & cognitam Abgari , Regis Edeilenorum, fidem, simulque gravem , qua laborabat , aegritudinem , distulisse beneficium postulatae salutis post suum in C os ascensum . Porro credibile non est , Christum , qui
tot beneficiis erat in omnes liberalis , qui solo imperio morbos Omnes sanabat , & ad miserorum preces nunquam non respondebat, dii tulisse usque ad ascensu suum sanitatem illius Regis, qui tam benigne colloquia ejus ambiebat , aerariumque suum , ac potentiam una cum ipso dartiri peroptabat , ae duntaxat post
Christi in Coelos ascensum mistum sui si se Thaddaeum , qui fidem Christi liberaret , & pertinacem Regis Edessenorum morbum dispelleret , & sanaret . Hic profecto agendi modus non solum potentit Christi , sed ejus etiam prudentit & charitati contrarius esse videtur . Quarto , historia ex Edessenis Tabulis descripta , quae utramque memorat epistolam , narrat bene multa de prosectione Thaddaei, de illius ad Edessam appul- iii , de illius praedicatione , & colloquiis cum Rege , quae non sibi cohaerent , sed
sabulis accenseri debent , sicut fatentur cruditi huius temporis Critici, potissimum noster Natolix Alexander Tom. I. Hi stor. Eeeles. & Elias du Pin Tom. i. Bibliothecae Script. Ecclesiasti eorum , quos Lector consulere potest.
Quinto , si ha e epist. Christi ad Abgarum genuina esset, sam in Canone recepisset Ecelesia , ae divinam ipsi vindicasset authoritatem . Ecclesia autem hane epist. Christi nomine insignitam , nunquam in Sac. Canone reposuit , nec ei Divinam asseruit authoritatem.
Sexto , Sancti Patres , praesertim Augustinus , Thomas, diserte docent, sicut suora ostensum est , Christum Dominum nihil omnino litteris mandasse , quod sa-
ue non docuissent illi Patres in traditioneti antiquitate Ecclesae versatissimi ; si
hane epith. Christi ad Abgarum ut germanum illius ste tum agnovissent. Septimo denique , utramque epistolam apocrypham esse declaravit Gelasius Papa in Concilio LXX. Episco ,rum Romae habito anno Christi 40 . ut videre est apud Gratianti in Distin9. I 3. Canone nulla Romaua Ecclesia , ibi quippe haec verba leguntur . DVlola Jetu ad Absarum Regem Apocrypha . Lybiola Absori ad Jesum socrypha . Conllat itaque ex hoe iudicio Romani Pontificis, qui accuratisi mo Criterio libros falsiis , dubios ,& spurios secrevit a veris , certis , &genuinis , utram e epistolam , videlicet
Abgari , Regis Edessenorum , ad Christum , & vicissim Christi ad Abgarum ,
supposititiam est e & apocrypham. DICES PRIMO : Non convenit in inter peritos huius temporis Criticos , illud Decretum , quod legitur apud Gratianum Distinct. is. Canone Ducta Romaua E clesia, suis se editum a Gelasio , Romano Pontifice . Guillelmus GL e in Historia
sua litteraria Tom. I. pag. 263. asserit
illud Decretum , quod circumfertur sub nomine Gelasii Padiae, fictum &supposititium esse, ae ejusdem farinae eum epist lis primorum Pontificum a Clemente PDpa usque ad Siricium, ex ejusdem insignis imp .loris Isidori Mercatoris ossicina prodiise; in quam sententiam ire videtur Erine litis Gratii s in Notis ad Spieilesium Patrum , & Haereticorum primi saeculi pag. γ I9. Ex eo igitur Decreto, quod sauso tribuitur Gelaso Papae , probari non potest , epistola; Abgari ad Christum ,& Christi ad Abgarum , esse apocryphas& suppostitias. Respondeo e Guillelmi Coe , & similium intemperantioris Critices vir rum , de Decreto Gelasi , Papae , dubitantium, iudicia flocci fieri debere , maxime cum illud Decretum a Gelasio Papa
conditum fuisse uno ore fateantur omnes
viri eruditi . Certe negari non potest , hoc Decro una sub Gelasi nomine passim saeculo nono fuisse laudatum . Nam eidem Pontifici disertissime illud Decretum adjudicarunt Hincmarus , Re
344쪽
mensis Arethiepiscopus , in Tomo 2. suo- DICES SECUNDO : Eusebitis Caesis
rum Ooerum pag. 474. Nicolaus Primus Hensis , antiquissimorum monumentorum
in editsi 42. quae eli ad Episcopos Gal-ivenator diligentissimus, lib. I. Hist. Eeliae in Coneilio VII. Romano apud Iab- eles cap. IV. & S. Ephrem Syrus, & Ε haeum Tom. 8. LupAs item , Ferrariensis clesiae Edessenae Diaconus, in suo Telta- Abbas in Epith. 28. ad Carolum Caia mento , has epistolas Abgari ad Chri-4vim & in fine libelli de tribus quae-alium , & Christi ad Abgarum tanquamsionibuς . Idem censent Baronitis ad an- l sinceras & genuinas agnoscunt , quibus num Christi Philippus Labbaeus , & . assentiuntur multi Patres , & Scriptores Gabris Cossortius Tomo 4. Conciliorum Ecclesiastici , non debent ergo praedicta Col. Ir . ubi laudant vetus imum C l Epistolae rejici tanquam apochryphae &dicem suum MSS. & alium Christophori sup sititiae. JHlelii Col. 1161. Clarissimus etiam P Respondeo : quod , licet non negem , ius , Annalium Ecclesiae eximius illu- admirandam fuisse Eusebii Caesarietis instrator , postquam ad ann. Christi q9 . t concinnanda Historia Ecclesiastica dili-hoe Decretum G. so Papae vindicavit , gentiam , magnum laborem , variam &Erudite observat , Hormis iam , Papam , t pene incredibilem lectionem , ae grave ut petitioni P oris, Episcopi Africae, i prorsus in lemonis varietate iudicium ;faceret fatis , tam ad eum, quam ad l iacile tamen mihi persuadeo, illum , in
Legatos suos , Decretum GHasi decesso- , hoc fadio Historieo de Epistolis Abgarixis sui misisse , ut illud ab omnibus re-l ad Christum , & Christi ab Abgarum , Iigiose observaretur , tuncque illud D l fuisse deceptum , eo, quod non satis excretum in varia exemolaria per Foum l penderit , iusti ue ponderibus librarit Episcopi Reiensis , adversarios transcri-l illas Epistolas , quae ex Tabulis Edesse-ptum , latius per Europam, Asticam, & l nae Ecclesiae descrietat ad eum missae fue- Orientem suisse disseminatum , & quia i rant . In his siquidem Ecelesarum de-
ab Hormi a Papa fir erat missum, eiusque i scribendis & reserendis monumentis Hi- nomine vulgatum , eidem Hormifle Pa- storicum in errorem aliquando labi posipae progressu tem ris suilla a nonnullis se nemo prudens inficias iverit . Addo sciolis imprudenter adscriptum . Hinc . etiam , GHasum, Papam , in suo mox falsam illius Decreti inscriptioni sub no- memorato Decreto Historiam Eecles ab mine Hormista, Papae, originem prodii sit Eusebio Caesariens adornatam inter opera se autumat clarissimus Pasius . His iam l apocrynha recensere , non quod Volueeitatis Authoribuq , qui prirdictum De-i rit tigacissimus ille Pontifex omnem cretum G laso Papae adiudieant , addi l omnino Historiae Eeelesiasti eae Eusebii merito debet Petrus Franciscus Ch potius:fidem detrahere , sed quod Eusebiώs inqui aliquando eum dubitastet , num ve-lsua Historia Ecclesiastica quaedam factare hoc Decrotum GHasio , Papae , esset narret , quae interdum veritati Historiae
adscribendum , re tamen deinde matu-iparum consentanea esse videntur , quod
rius examinata , ultro fassus est in Notis etiam lubenter fatentur cordati huius ad Vigilium Tamensem pag. I 37. se mu- temporis Critici. Nee enim credere de-tasse sententiam , postquam antiquos le-lbemus , ut opi me ait noster MAchior gisset Codiees , in quibus hoc DecretumlCanus lib. II. de locis Theol. cap. 6. editum notatur a Gelasio, Papa, in Syno- omnia , quae magni Authores scripse-do Romana LXX. Episcoporum , Ape-irint , undique esse persecta . Nam & lario, & Praesidio Consulibus, qui est annusibuntur aliquando , & oneri cedunt , &Christi ς . GAasi, Papae, tertius, antesinserviunt ingeniorum suorum voluptati ,
Hormi ae Ρontificatus initium vigesimus. vulgoque interdum etiam indulgent , Ex his ergo, & aliis id genus momentis nec semper intendunt animum , & non quibus brevitatis causa supersedeo , resel- nunquam fatigantur , adeo ut Cice- litur praepostera Guillami Cave, & alio-irent Demo thenes Dormitare , Horatio Verum de Decreto Gelasi Papae dubitatio . ro Homerus quandoque videatur . Sun1
345쪽
mi enim sunt homines, homines tamen ..novare debebat , omnibus norim ine 1
Non igitur mirum , si Eufinus , vir ali iApostolis annunciari posset ' Vol se is quin omnigena litteratura prςditus , &itempore adventus sui' ot: ' o MExtra Omnem ingenii aleam in stus , suossin pace compositus , & omnes habuerit nςvos , eum nihil sit ex omni sub uno terr um vi Verani V - parte beatum , nec aliquod opus huma- vere inquit S. Embrosius Et liciti- trinum , tam selix , cui non sint sue ad-iPsalmum Antho:ism v
conducere posse intelligebant . Denique ,lmano Imperio praebuerunt. sar Pomoet O ficto historico di- excit it ariemus arma Romana . D 2kJo
346쪽
a Sanctis Ddioribus contra 'reticos propugnatae.
O' Qui perpetuus nos monit0r doce ς, Vox aetema Patris, Christe, Vicarios
Doctores, patrias cum remeas domos,
Nobis quam bene suppetis Hi semper vigilant, ne quid adulterum Corrumpat Fidei Virgineum decus: Laedi vel leviter non patitur Fides, His custodibus integra. Infames abolent reliquias Deum ;Errores abigunt, crimina dedocent, Christo restituunt, quos male credulos Mendax luserat haeresis. Patrum eanitiem, tot venerabiles
Rugas objiciunt, unde nitet Fides. Quae sunt prisca, docent; quae nova, slibruunt; Servant depositum Dei. Iam nunc, uuat numeras tot tibi vindices, Esset sidereum Religio caput: Quot sunt mota tibi praelia, nobiles Tot neres tibi laureas. Cum per mille neces Impietas surit, opponis valido pectore Martyres: Cum per mille dolos decipit Haeresis, Doctores tibi suscita . , Quando sparsa lues undique eriminum, Hi gliscens vitium protinus amputant. Quando plurima nox mentibus incubat, Hi plenum revehunt diem. Firmant instabiles, & dubios regunt. Monstrant tuta procul litora naufragis. Nobis, qui vehimur coeca per aequora, Lucent perpetus facem. Qui dixere tuis consona vocibus, Nostris illa, Deus, cordibus imprimas: Quos terris colimus, quos sequimur Duces, Fac nos moribus assequi.
Summus Pontifex antonomastice es
347쪽
Sit Suprema tibi gloria, Veritas, Quae per Scripta Patrum quando soris sonas, Nullo vocis egenus, corda doces, sono, Et te mentibus inseris.
D laudem Ecclesi Doctorum. VOS succensa Deo splendida luminat
Vos Sal, nos homines, quo sapimus Deum ;IEvum, puri animo, moribus integri, Quo condimur in alterum. Per vos Religio, tutaque Veritas; Per vos Virgineis fulget honoribus: Per vos Christus amat pandere divites Thesauros sapientiae. Vestris unda fluit pura eanalibus; Christi floret ager; munda nitet seges: Lac aptum pueris, & solidum viris Cauti rusticitis cibum. Hi sunt, Summe Deus, qui tibi militant; Hi sunt, qui stabiles aedificant domos:
Una docta cohors arma tenet manu, Muros construit altera.
Vidistis Stygias vos quibus haereses Haec nos aecipimus tela superstites; His pugnamus adhuc, nec dubio exitu His armis quoque vincimus.
D laudem Evingelisarum , qui doctrinam resoriam Jesu Chrisi litteris mandarunt.
Retecta qui Coelestibus Scriptis Dei Mysteria Totum per orbem spargitis, Olim sub umbris condita , Vates Saeri, quae viderant, Umbris procul cedentibus, Vidistis haee pleno die.
348쪽
Seris legenda posteris, . Dictante scripustis Deo. . - .
Meo remotos, tempore γVos rexit idem Spiritus,
Et quisque, m ducta Dei, i Seri do Christum reddidit.
Voeis sonos, Verbum Patris: . .
Vestris adhue in paginis Nobis loqui non det sit. Sinae sub alto vertice, Coelo tonante , Lex data ;Inter tubas & fulgura
Praesens minabatur Deus. Nunc, temrerato Numine, Per vela carnis blandius Amat videri, languidis Se lumen aptans sensibus. Insculpta saxo Lex vetus Praecepta, non vires dabat: 'Inscripta cordi Lex noVR, .
Quidquid iubet, dat exequi. ' . iii .' Seripsistis hane fida manu,
Hanc manu, voci consonis Haud praedicastis moribus, Signastis hanc & fanguine. .
Assiante divo Spiritu, Eae verba vitae traditis , axe ille nostris imprimat . t Delenda nunquam cordibus.
sed dabas me Fideo me meritis inJ sum Chrisum ven
' Ides, velfus scienter, vel e
D. Miraculis a Chrso Domino editis. Sanctus Thomas 3. p. q. 43. disserit de Miraculis Chris i in genere, & ins quenti quaestione de sinpulis speciebus miraculorum Christi . Ipse vero in duobus paragraphis compendiose quoad eius fieri poterit, compleaar ea , quae in his duabus quaestionibus docet Angelicus P reptor . In primo paragrapho agam de Miraculis Christi in genere . In altero , de Transfiguratione, & de variis specimbus Miraculorum Christi.
D. Miraculis Christi in genere. CIrea Miracula Christi in genere
tres moveri possunt dissicultates , quas hic enucleandas suscipio . Primo , an Christus vera ediderit Miracula PSecundo , an ea divina virtute patrarit Tertio , an per ea , quae Christus edidit Μiracula , suam suffieienter Divinitatem comprobarit ad quarum difficultatum pleniorem dilucidati
DICO PRIMO Nulla ratione negari
349쪽
posse Cissum Dominum υera edidisse Mi-icuset, sed odii in me M Patrem m eum
racula. convincuntur. Hac praemissa observatione . Antequam probetur haee assertio , iu- Probatur variis argumentis vera miravat in anteeestum observare triplici po-icula a Christo Domino patrata suisse , tissimum de causa conveniens fuisse , uisPrimo, ex Sacris Evarulistis , qui pas- Christias ederet Miracula . Primo , quia sim reserunt, Christium Dominum, qua- Christus adimplere debebat oracula um-icumque iter iaceret , agros ac debiles , phetarum , qui praedixerunt , Messiams& omni morborum genere laborantes , Miracula editurum, sic enim φωs e. 33. uno verbo , unoque momento reddidisse de Μemia vaticinatur: Deus ipse viniet,lincolumes , adeo ut illi , qui omnibus
di su abit vos: tunc aper entur oculi cae- membris capti erant , receptis actutum corum, res surdorum patebunt, tune viribus roborati, lectulos suos ipsi aspo
fallet sicut cereus claudus, aperta erit tarent, in quibus suerant paulo ante delingua mutorum. Quod quidem 1 iae va-llati, claudis vero , ac pedum vitio amiticinium in se suis te impletum ostendit His , non modo gradiendi , sed etiam Christus Matth. cap. xi. dicens discipu- currendi dedisse si ultatem , eaecorum lis Ioannis: Euntes renunciateJoanni , quae oculos in pristinium restituisse aspectum a audi is, Did sis , caeci vident, claudiimulorum linguas in eloquium, ae sermo ambulant, lepros munciantur,surdi audiunt,inem silvisse , surdomm patefactis auri
monui resurgunt , pauperes maugelizan-ibus insinuasse auditum, pollutos aspersesettir. Secundo oportebat ut Christus veri-ieue maculis repurgasse, mortuos velut etatem doctrinae , quam praedicabat Mi-isomno solutos ad vitam revocasse , tan-raculis , tanquam proprio Divinitatis si- tamque in eo fuisse potestatem ut impegillo , muniret , palamque omnibus fie- rio tuo cogeret Ventos obsequi, maria serret, Deum esse in eo per gratiam, non Vire, mortem cedere , inseros obedire .
quidem adoptionis , sed unionis . InlSecundo , ad rationem veri , & proprie hanc rem dicebat ipse Christus Ioannisldicti miraculi quatuor potissimum requi-
cap. s. Opera, quae dedit mihi Pater ut sa-iruntur conditiones: in primis necesse in , clam, i afunt, quae testimonium perhibent ut si Opus creatae narurae vires excedens. de me. Et Joannis c. Io. Si mihi non υultistDeinde , ut effectus ejus pateat S. sub credere, operibus credite. Denique, Chri-lsensum cadat , sicut mortuorum suscita-1 us Miracula patrare debuit ut Iudaei ,ltio . Tertio , ut fiat in istanti, vel sal- qui prae cordis duritia credere nolebant tem celerius quam per naturae vires fieri his , quae arcanis & Divinis suis litte-lpotest . inarto , ut talis mutatio fiat ,ris continebantur , saltem per Miraculatquae sit omni ex parte persecta; has au- converterentur , vel si duriores saxis con-item quatuor eonditiones habuerunt Mi- verti nollent , nullam haberent excusa-iracula Christi , ut patet in suscitatiqnetionem de peccato seq, hoc est, de pec-sLaetari; & in aliis hujusmodi prodigiis ,
lato in eredulitatis , Si opera non fectistemἰquae a Sacris Evangelistis reseruntur: Ve Rin eis, quae nemo alius fecit, pereatum non igitur fuerunt Miracula Christi. Quinto, haberent, inquit Christus Ioannis cap. I 3. tanta suit Miraculorum Christi evidentia, Quasi diceret : si in conspectu Iudae, tanta magnitudo , & multitudo , t3nt Rrum miracula non edidissem, quae nemo excellentia & certitudo, ut, cum Iudaei alius homo edidit , tanta , tam multa , ea inficiari non possent , magicis artibus tam frequentia ad probationem misso a Christo Domino fieri calumniarentur , nis, ac divinitatis meae , extra mi pam quam quidem Iudaeorum atrocem calum- fuissent non credendo me esse Christum ,iniam modo retundemus. Sexto, Iosephus& verum Dei filium. Nune autemseukiinter Iudaeos magni nominis, &prohati L ierunt, σ oderunt me oe Patren/ meum,ismae fidei Scriptor, lib. I 8. Antiq. cap. q. idest , nune autem , eum miracula illasdisertis verbis asserit , Christum mirabi- viderint, nullam causari possunt ignoran-llium operum suisse editorem: Fuit , intivira, qua suae incredulitatis peccatum ex-aquit, hoc tempore Iesus υir sapiens e s ta
350쪽
men virum illum oportet dicere . Erat enim mirabilium operum Uie lor, marister hominum, qui vera libenter amplectuntur. Et plurimos quidem ex Iudaeis, plurimos etiam ex gentibus ad se pertraxit. His erat Christust cumque eum a primoribus genti ua accusatum Pilatus ad Crucem damnasset, ab leo diluendo nom abstiterant, qui primum perant. Nam post tertitim diem redismus msis apparuit, eum diuini vates haec aliaque quam plurima admiranda de re prae essent. Neque ad hane diem defecit denominatum ab eo Christianorum genus. Ex quo testimonio, ab homine Iudaeo, magnique ponderis, profecto liquet Christum vera Μiraeula edidisse. Si enim Iosephus Christianusisisset, ait S. Cisymomus Hom. 3. in Acta Apostolorum : Elpei fortassis sermo suspectus . Ouia autem Iudaeus , Cr aemulator, qui post Evangelium floruit, quomodo non omnibus manifessasunt qua facta ρ me audiendi sunt quidam intemperantioris Criticae viri , qui hoc praeelarum Iosephi de Christo testimonium in dubium praepostere vocant, illudque a pristis Christianis Historiae I osephi fuisse pio dolo assutum auda-
eius asseverant; quos inter iniquior fuit Tanaquilius Faber, qui huic luculentissimo Iosephi testimonio litem movere non contentus , dedita opera illud reuliari Diatriba anno I 633. edita consulare aggressus est, quam deinde in primam Epistolarum partem transtulit . Num. V. Non inquam, audiendi sunt male seriati illi Critiei, tum quia omnes Iosephi C diees sive editi , sive manuscripti , sive Grami, sive Latini, mire consentiunt in retinendo laudato de Christo testimonio. Cι. Bemardus MonDumn Benedictinus Congri S. Μauri cap. a. Diarii Itali ei
scribit, se vidisse in Bibliotheca Ambrosiana Mediolanensi Iosephi operum T
mum ireundum incipientem a libro II. Μembranaeeum , habentem Historiam Christi, sicut habent Codices editi. Tum uia etiam Seriptores Ecclesiastici illudosephi de Christo testimonium , tanquam legitimum & genuinum , exhibent, videlicet Eusebius in 3. libro Demonstr. Evang. cap. 7. & lib. I. Hist. Ecel. eap. II. Hiero mus in lib. de Scriptor. Eeeles Udorus Pelusiota lib. 4. EInst
la 223. Soeomenus lib. I. Ηist. Eccl. c. r.
Nicephorus Cati ius lib. I. Hist. Eccl. c. 3ς. & alii antiqui, a quibus illi, tum ad nostra usque tempora propagatum est hoc Iosephi de Christo testimonium, ut mulistis motant argumentis Halesus in Notis in EuseMum, illust. Huetius in Demonstri Evangeliea, & Tilmontius Not. o. in
ruinam Iudaeorum Tom. r. Historiae Imperatorum. Quae igitur temeritas exagitare velle hoc Iosephi de Christo testimonium, euius sinceritatem nemo veterum negavit, nemo ipsorum vocavit in
controvertiam ὶ Sed ex ipsa serie Historiae Iosephi revincuntur illi Critiei ; nam, eum Iosephus in sua Historia mentionem fietat Ioannis Baptistae, & Iaeo-bi , fratris Iesu , non est verosimile , hune Histori eum alto silentio praetermittere voluisse gesta, & Μiraeula Christi
Domini, eujus fama longe lateque percrebuerat, multique in tota Iudaea motus exeiti sunt occasone ipsius doctrinae,3c euius etiam vel ipsi meminerunt eius dem temporis Scriptores Gentiles , Cornelius Tacitus , Sistonius , Plinius, &alii, quos citavi in Dissertatione prima Prolusoria ad hunece Tractatum. Quod
si quaerant illi Critici , eur igitur Iosephus ad Fidem Christi non accesserit confestim respondebo : quod sicut Philosophi gentiles , Cum cognovissent Deum,
non Mut Deum glorife erunt, aut 3ratias verunt i fed manuerunt in cogitationibus suis, O obseuratum es iUpides cor eorum, ut ait Apostolus ad Rom. cap. I. sc Josesilaus, licet cognoverit , Christum esse verum Messiam Prophetarum oraculis praedictum , evanuit tamen in cogitationibus suis, & per turpissimam adulationem oracula, per id temporis de Messa totius Orbis moderatore iactata , Imperatori Vespasiano accommodavit, ut videre est,
in lib. 7. de Bello Iudaico. Sed satis hactenus dictum sit de hoe Iosephi testimonio, cui , si pervicaces Iudaei fidem
adhibere nolint, certe negare non poterunt, Ethnicos Imperatores , licet serro flammaque saevirent in Christianos, Christi tamen in veris edendis miraculis potentiam , virtutem , ac divinitatem c.