De summi pontificis auctoritate, de episcoporum residentia, et beneficiorum pluralitate, grauissimorum auctorum complurium opuscola ad Apostolicae Sedis dignitatem maiestatemque tuendam spectantia. Omnia nunc primum in vnum collecta, congrueque diges

201쪽

antiquis patribus relictis,no sequar. Venio ad locum de ieiunio

qnadragesimae,& q.temporum,quem ille reprehendens,liorum, inquit, constitutionem diuini iuris putat esse etiam contra beatum Thomam. Parum uidetur hic auctor curare,hanc,quam scripsi sententiam, esse .anctorum ueterum Patrum Ambrosij. Hiesronymi, Leonis magni, sancti Anastassi Patriarchae Antiocheni, l& aliorum, quos praetereo, usque adeo beati Thonue sententis. addictus est,ut caeteris anteponendum putet . Quod uero com

memorat, disputasse Augustinum aduersus illum, qui ieiunium fabbati de iure diuino esse aiebat,merito quidem disputauit.nulla enim diuina lex est siue sci ipta, siue non scripta, de ieiunando omni sabbato, ut ille uolebat. Quod autem subiungit Augustianus,ego in Evangelicis,& Apostolicis literis, totoq; instrumento, quod nouum testamentum appellatur, animo id reuoluens video praeceptum esse ieiunium, recte. Deinde sequitur,quibus autem diebus non oporteat ieiunam,& quibus oporteat,praecepto domini,vel Apostolorum non inuenio dimiritum.Verissimuest hoc quoque de praecepto Domini in Evangelijs, uel Apostolorum in Apostolicis literis, sed Augustinus prsceptum domini, uel Apostolorum sne scripto traditum, pritermisit, quare nihil

hactenus contra Augustinum. Quod enim ego de ieiunio quadrangendiali, & .temporum, & quartae, ac sextae serip traditum esse dixi sine scripto traditum est,quod hic etiam auctos de quaedragesima his uerbis confitetur. Quod uero, inquit.quidam serecti Patres,ut Ambrosius, dicunt quadragesimae ieiunium uenisse a Christo,quanquam beatus Hieronymus, & Leo dicant ab apostolis non negamus, cum dicamus a Christo uenisie, sed per apostolos, nisi quod semper negat Laudator meus pertinere ad ius

diuinum proprie,quod non primum a Christo per se, sed a Christo per Apostolos traditum sit siue scripto,siue sine scripto. Deo inde subiungit, Quapropter beatus Ignatius ad Philippenses nodixit, quadragesimam a Christo uenisse. Quasi uero si hoc dixisset non uerum dixisset, quodq; hic idem auctor paulo supra confessus fuerat.Vnde, inquit,admonet beatus Ignatius non esse pnihilo habendam quadragesimam, neque audet quas diuinii praeceptum obij cere, sed quasi Ecclesiasticum. Ad hunc modum probat sancti Ignatij auctoritate,non esse diuinum praeceptum, quadrag sinam ieiunare, quia scilicet monuerit Ignatius , non contemnere eam, quasi uero non sic in omnibus Christi praeceptis fratres

202쪽

statreς nostros monere possimus,& soleamus,ne scilicet pro nihilo ha beant Dei praecepta. Praeterea, quod dixeram de ieiuni squartae, & sextae feriae Apostolorum canone sancitis ,& de causa huius sanctionis, aut iam non ita necessaria, aut variata, & comulata , di quemadmodum qui ijs drebus non ieiunat, ius Diuinum non violaret, nisi ubi ea consuetudo religio ellet, ut in'E Uesiss orientis, hoc inquam sic ille retalit quod statutum quis, inquit, nunc seruat c Ego vero dixeram ubi, &cur seruaretur . item ubi, Scur non seruaretur. Deinde sequitur. Quale ergo esset illud ius Diuinum, quod ita euacuaretur,& disperiret &hic honor est, quem detentor iste Diuini iuris, tribuit Diuino ia. ri, censor, de explosor nouitatum verborum s Haec ueli mes, &ualida illius confutatio. Deinde reprehendit me , quia ita laxe .ut ipse loquitur, accipio ius Diuinum , ut ad illud Apostolorii Canones referam . Fgo illuna rursus non puto probandum, qui ita anguste ius Diuinum accipiendum credat, ut ad illud mandata, & sanctiones Apostolorum pertinere neget,& ita laxe ius 1 celesiasticuli accipiat, ut ad illud mandata Christi per Apostolos data referre non dubitet, astirmans, non esse eiusdem gradus i fi robore, & firmitate, atq; illa, quae per se Christiis mandauit qlsetis, quantum opinor, dogma impium,& profanum esse deni6straui,in quod, necesse est, incidat . quicunq: ius Apostolicunt ab ecclesiastico , eodemq; humano , nolit dili inguere, ut Laudator meus facit, qui non dubitar asseuerare, nullum scriptorsi esse, qui non sic ius D iuinum ab Ecclesialtico separarit, ut ipse separariae distinguit. Quod uero dixeram tametsi notanda, aedistinguenda essent, quae sunt a Christo quae ab Apostolis tradita, quae scripto , & quae sine scripto, tamen non esse ex his posnenda alia iuris Diuini alia non Diuini , quia idem neus si , qui illa siue per se,sue per Apostolos, siue scripto, siue sine scripto sanxerit. Haec ille refellens, transibit,inquit, ius Diuinum ad ius od ciuile, quia hoc idem Deus sanxit,licet per homines, sicut scri .ptum est, per me Reges regnant. & conditores legum iusta decernunt. Responderam ego in libro meo priore ad ratione haedi. quod respondi , refellere debuit, s potuit, aut fulsem quod ii 5 plura in eo loco contra dixissem , reprehendere. Ersto haec me, illic. Neque vero qui hoc dicit, idem,ut isti fingunt, iura Eccle- fastica, & ciuilia; iura Diuina esse dicat, quia eius amatu condita sint,& scripta,qui dixit per nae Reges regnat .& conditores le

203쪽

D E RE SI D.

gum iusta decernunt, cum nemo eiusmodi legislatorum certus ei set, sum iura ciuilia describeret. quod Spiritus sanctus per euloqueretur,ut erat Paulus Apostolus, neque quisquam eoru tuc dicere potuit . in se loqui Christum, &c. At negat hoc Laudator meus, ta fortasse suspicatur , sic neum in Iustiniano iusta legem de parricidis, aut furibus condente locutu esse , ut in Paulo legem scribere de cohabitatione fidelis cum infideli consentiente, S sic Deum per Iustinianu, aut Leonem cognomento sapientem leges dediste, ut per Apostolum Paulum, aut alios Aposto Ios. Deinde quasi mecum dissentirem,& tamen,inquit,pagina ις. ipse idem ait,potestatem spiritualem a Deo legibus Diuinas con sii tui, secularem uero legibus humanis,cum Deus,& potestatum di legit humanarii auctor sit. Verissimum e th, quod tuc dixi, imo dixit magnus Basilius, potestatem spiritualein a Deo Diuinis te gibus constitui, & saecularem legibus humanis, item Deum esse

potestatum, di legum humanarum auctorem. Verum ut errare uidetur Laudator meus, fortasse suspicans, eodem modo esse

Deum auctorem potestatis spiritualis,& saecularis te etiam errare uideatur, existimans,eodem modo esse auctorem legis Diui nar siue Apostolicae, & humanae tum Ecclesiasticae,tum saeculatis, neq; distinguens ministros verbi a non ministris. Deinde subiungit, uult ergo, pari modo non solui Ecclesiasticum ius,quod per Apostolos sancitum fuit, quemadmodii ius Diuinu, quod Ore Dei habetur express um,non soluitur. Rursus dica ego, imo ipse nulla ratione,aut modo vult ius Apostolicu beati Pauli a iure Ecclesiastico B. Clementis,aut alterius Potiscis distinguere, utru sue pone eiusdem gradus in robore, & firmitate. Hoc vero, quod reprehedit, hac ualidissimarone refellit, subiungens, hanc vero doctrinam,quam sit Catholica,docti iudicent, Ego, inquit, miror quicunq; permiserui ta crassos errores qdi in publicu, P sertim si sciebant, hoc illi Roniae non licuisse, sed tulisse repulsam cum tamen id maxima ambitione , di modis omnibus requireret. Haec ille. Ipse doctos constituit huius meae doctrinae iudices,ego vero etiam Reuerendis, inquisitores appello, & per extremum , idem que horribile. Dei iudicium obtestor, ut mea hetcti qui ille tradit, qualia sint diiudice nr, ne dissimularint, perso nam accepisse videantur,& fortasse peccatis, atq: erroribus aliunis coicare ac publici scandali tum hoc ipe. tum multis postea iaculis, uel co nteptores,uel adiutores esse.obtestor inqua, ut cu

204쪽

esIa,tu bre in primis iudicent,quae inter caetera Laudatoris mei, maioris scandali,& erroris plena esse uidebantur, ut Residet iam Episcoporum non esse iuris diuini, neque quae in Evangelica parabola boni patioris continentur,noltris pastoribus pricipi Episcopos non fieri primum,& immediate adeo. Mandata Christi, di mandata Pauli apostoli Iesu Christi non esse eiusdem gradus in robore,& firmitate. .Legem Moysis non esse proprie lese dei. ac proinde habere str:pturam Canonica ex diuinis. & humanis

praeceptis epiplocem,sive connexionem. Non esse proprie iuris diuini, idest in Evangelio non continer quae non clare,& prompte ex eo et sciantur. Item eligi Pontificem,non esse aliud, quam

ostendi personam , cui sit auctoritas , & potestas Pontificalis adeo tribuenda, sicut cum plebs olim Episcopos eligebat. Iam uero quod iterum suspicatur no licuisse mihi Romae librum meum publicare, quasi improbatum, respondi satis, in principio, eum ad prooemium Apologetici illius responderem, cui loco credo, me satisfecisse. Deinde perorare uolens, superest igitur, inquit, ut omissis , quae falso, aut inaniter disserit, & effutit, cum iam illius fundamenta destruxerim &c. Quemadmodum destrux ea rit,rationibus iae.& argumentis,an potius conuith scipse uiderit. imo potius quia ipse indere fortasse non uult, uos iudices Di debitis. Postea rem paucis ut idem ait, perstringens, concludit, si proprie accipiamus ius diuinum , quod uerbo domini expresso prolatum est,aut inde elara,& prompta sequela deducitur, perspicuum est, modum Residentiae Episcoporum non esse de iure diuino, quia circa hoc nihil inquit, habetur expresse determina. tum a iure diuino, addere debuit, neque ex eo clare, & prompte

deducitur,sic enim ipse ius diuinum diffinierat . Sed quid: si non clare,& prompte,sed obscure, & difficile deducatur, deducatur tamen ψ an ideo iuris diuini desierit esses' certe ut nunc proprie ius diuinum diffinit, necesse est, dicat, non contineri proprie in

Evangelio, quae non clare,& prompte ex eo eliciantur, quod est Luteranorum dogma, deniq; hoc est, quod ille,ut ab amicis au odio, iactare frequenter solet, non conuenire inter nos de diffinitione proprie iuris diuini. Fateor,non couenire, imo neq; posse, quandiu non erunt eadem nobis in Evangelio aeque clara,& propia,& rursus eadem aeque obscura,& dissicilia. Haec. n. est alteracitfiuitionis suae pars,aut quod inde, idest, ex uerbo domini exapresso clara,& prompta sequela deducitur. Quare cu no sit idem. CC α aeque

205쪽

que clarum,& expeditum omnibus, imo neque eidem omnibus horis, fiet,ut nihil sit diuino iure incertius, in conitantuis,& mutabilius,liceatq; illius fines linmani ingenii facilitate,& disti cultate metiri. Melius dixisset,aut inde ne cellaria consequentia deducitur,ut alij discere solent, imo idem in priore libro dixerat, quo niam necessitas consequenti non capiat mutationem, neq; mutabilis sit,sed perpetua de semper eadem,at non ita illud clarum, di promptum sequelae. Quis enim nescit obseuram, di dificilem esse scriptur m opusq; c sse, scire,ex quibus eam didicerimus,sicut Apostolus ad I ii theum scripsit. Se uidere', quid audiamus, sicut dominus apud Marcum locuturus parabolas, Discipulos admonuit inquiens,videte,quid audiatis, lenique opus esse,acci Pere intellectum a domino, sicut Apollolus ait,intellige, quae dico dabit enim tibi dominus intellectum. Quae cum in Laudatore meo erum, si iam fortasse non sunt, facile spero. intelliget tunc,.quod modo negat,quia ei non sit clarum,& propium. Interim mirari non desino, si quae de parabola boni pastoris attuli, non ei probabantur,cur nihil respondit, tum ad eam parabolam, &ad eius parabolae explanationem, tum etiam ad rationem, qua probaui non admonitionem, ut hic auctor uolebat, sed praeceptum noliris pastoribias in ca contineri,neqibe solum ad Christit, sed ad .nostrarum quoque ecclasaru pastores potitiere. Deniqi cum ego praesentiam pastoruiti in suo cuiusque ouili cum ex alis locis scripturae sanctae, tuns σου epistola Petri prima I N serni ora: Pauli ad Ephesios presbyteros in illis Euangelies parabolae uerabis uocandi numinatim inies,& ante eas eundi contineri,& inde necessario concludi probarim,si haec mea rario S explanatio

ςi probabatur, prosecto contrarijs rationibus, ct scripturae sanctae locis,& auctoritatibus refellere debuit,s potuit, si uero nompotuit neq, potest,cum iterum tamen scribat, de Residetia nihil haberi expreste determinatum a iure diuino . quid aliud est, qua dicere ut saepe dixi, quod scripsi scripsiὸ Iam ad locum e re prouerbi js Salamonis de cura,& studio ovium rationalium, in quo,ue bo secundum consuetudinem scripturae sanctae.& 7 o. i riterpretationem Residentia pallorum eκ pressa et se uidebatur, nihil

aliud respondit,nisi deridendum estistitit inquit,quod ille in citrucat de praecepto Salomonis,agnosce uultum pecoris tui,ut probet assiduam,& personalem Episcopi residentia. Deinde subiungit, Impediunt enim illum saepe generalia concilia , quae interdus integros,

206쪽

. antegros,& multos annos absorbent. quod & nunc videmus, impediebant,& concilia prouincialia,impediunt legationes,impedire etiam possunt tyrannides aliquorum Principum, quis ergo tunc requirat personalem Residentianis Respondera ego ad huc Iocum non uno in loco prioris mei libri, sed Laudator meus, cu. quq respondi, confutare non posset, sua repetit, ne nihil dicat aliud, ut saepe dixi, & dicam saepius, nisi tritum illud, quod scripsi, scripsi.Ergo praeceptum de perpetua Residentia pastorum nullis

causis praesentiae, aut absentit cosideratis, de praesentia corporis secundum literam tantum accipiendum esse putauit,de quo ego pagina. 3 3 .sic scrip scram,ut d heslatonicensibus,ta per eos nobis omnibus praecepit A postolus,sine intermissione orare,& Colo-sen. orationi initare, imo dominus in Euangulio, semper orare, o nunquam deficere, sc credo praeceptum esse pastoribus, sem-Ier ,& perpetuo residere, atque ut illud impleri posse, similiter oc posse,posse uero illud,si quicquid sat, in laudem Dei fiat, si acut ApolloIus ait, similiter iudicandum esse, temper adeste mecclesia, atq; dioecesi sua episcopum, quoties propter magna eius utilitatem,aut praecipuam aliquam oeconomiam spiritualem ad lepus abesse,necesse est. Ut.n. uniuersa uita hominis religioli, ac deum timetis, & eum inoibus,& per omnia laudantis perpetua quaedam oratio est,sic utilis,ac ne cellaria pastoris propter oues suas absentia ad tempus breue,aut non ita logum,praesentia quaedam. Et rursus pag. I. scripseram praecipere Petrum principem

Aptaru cunctis pastoribus forma,& exemptu gregis in doctrina .c& vita fieri, ad quod tametsi praesentia pastoris necessaria esse

Videatur, tame cum ad utilitate gregis non mediocrem ab lentia pavoris spectat,cum .cmagnopere interest ecclesiae ad te pus breue,aut non ita multu abesse,non quide dicendu est, solutum est ei

tunc Episcopu,aut pastore lege diuina de praesentia eius in dice-cese sua,aut ouili suo, sed tius non esse interprutandam, atq; censendam absentiam Euiusmodi, sed praesentiam. Neque. n. accipiendum est secundum literam, sed secundum spiritu hoc pret ce- P tum de Residentia perpetua, sicuti neq; praeceptum de siem p rorando. Saepe itaque admonui in priore meo libro , causa S mandatorum considerare.Vbi enim causa non haeret, uitium non iniputatur. Neque enim semper in literam .sed in spiritum aspiciendum esse. Ergo cum Concilia habentur, & abesse palloribus ne ςςsse est, aut cum legationis breui obeundae necessitas incurriti

207쪽

rit hon est solutio praecepti de Residentia sed oeconomla Mindri

enim causa praesentiae maiori causae absentiae cedit. Ianis tyrah-nus adesse prohibeat,multo minus praeceptum de Residentia violari videtur. Praeterea, quod ait hic auctor, posse accidere casus, de quibus dubitari possit etiam inter sapientes, utrum personalem Residentiam episcopi excusent, cum sint hincinde rationes, has ergo determinationes Dominus reliquit Ecclesiae, & pastoriuniuersali.&c. Et si vera haec sint errat tamen qui suspicatur, inde effici ut non sit iuris Diuini Residentia,quae cum causam habeat, ubi illa cesserit ad tempus breue maiori uti Iitati, non est solutio prςcepti. sed caeconomia, & dispensatio, sicuti in uotis, quae quidem persoluere generatim,& sistillatim Diuini iuris est. Esto determinationes causarum,ac dispensationes generatim,& sigillastim ad Pontificem pertineant, ut supra dixi. Venio iam ad extremum locum,in quo, audis inquit bone lector ut rideas,cum no posset hic reprehensor noster aliter respondere, & tueri propheticam suam sententiam,videlicet personalem,&assiduam epi oporum Residentiam de iure Diuino requiri, hac noua strophausius est,esse praesentem episcopum ,inquit, duplici modo potest intelligi, uno modo corporaliter, alio modo spiritualiter ὐ iuxta doctrinam beati Pauli,qui dixit, absens quidem corpore,pra sensautem Spiritu, ita tandem ut sufficiat personalis Residentia secundum spiritum,uc alitu sit ius Diuinum,quod exigat per nalem. N assiduam Residentiam &e. Hactenus ille . Semper uidetur hic

auctor uelle,nullum prsceptum Diuinum ex causa pendere aut si, aliquod putat pendere ut fortasse praeceptum de non iurando, di de uoto soluendo,& alia huiusnodi,profecto cum causa prscepti non existit, aut certe cedit maiori, vitium non imputatur. Quemadmodum ergo non cogitauit praeceptum Diuinu de Residentia perpetua unum ex illorum numero posse esse quod scili cet non secundum literam tantum intelligi debeat,sed secundum Spiritum Z Illud enim literam occidere. Spiritum autem uiuificare, non tantum in uetere Testamento, sed interdum in nouo locum habere,docuit magnus Athanasius, ut in priore meo libro memini. Recitabo ergo quae tunc scripsi, quae quidem Laudator meus stilo suo in longe aliam formam dictio is uertit.sententiam meam non recte explicans. sic itaque aiebam pag. 2ς. Qui enim non potest ad tempus adesse, siue propter magnam utilitarem ecclesiae suae,aut inarum,sive propter praecipuam aliquam Cec

208쪽

nomiam spiritualem, siue aliam necessitate, quae uitari aliter non possit commode, is profecto non abesse, sed adesse iudicandus est, abscias quidem corpore, praesens autem Spiritu. Et pagi. q. loquens de Timotheo Ephesi episcopo, qui ad breue tempus adice cesse sua abfuisse uidebatur,sic scripseram,Nonei l .inquam,interpretadus ab iste,cuius absentia tam utilis erat, & necessaria ad qdificationem suae,& aliarum ecclesiarum, sed praesens 'fuiste, neque violasse pret ceptum Dei de assidua,'atque adeo perpetua palloris Residentia. sed seruasse potius. Ubicunque enim ab episcopo per absentiam suam ecclesiae suae utilitas agitur, ibi quodammodo ecclesia eius adest. Idem dico .cum necesse est ad aliarum Ecclesiarum utilitatem , non ita diu abesse. Eiusinodi enim absentia utilis quoque Ecclesiae suae est, tum sic etiam forma gre sis sui factus Episcopus in charitate eum aedificat,docens iuuandos esse omnes fratres in Christo,& omnes ecclesias in unu uno Spiritu copulari. Si vero absentia ad tempus ccclesiam,aut ecclesias non aedificat nam perpetua nulla potest,ut ante dixi, non esse ecclesiae propriae incommoda,& pestifera tunc omnino abesse cense dus est. Que quidem absentia icelerata est,& perfidiae plena, atque charitatis inimica. Haec mea. Ille uero postquam in formam stili sui uertit.non recte,ut dixi,sententia mea explicata, ut ex comparatione perspici potest .subiunxit, Argutum profecto,

tametsi nouum comentum,& a nemine ante excogitatum, neq; ullum magis efficax contra personalem episcoporu Residetiam. Qui . n. personaliter residere,& corpore praesentes esse minime

curabunt,facile huius tanti doctoris ex Prophetico spiritu pronuntiantis auctoritate freti,illud Apostoli dictum usurpabunt, &dicent,absentes quidem corpore,praesentes autem spiritu, & illudetur tandem Residentiae obligatio. Haec ille.Non possum,ita me Deus amet,non mirari,quod homo alioqui sapiens, ac in literis actis multum, diuque exercitatus,& meis legendis, & suis scribMndis ita preceps ferretur,ut arripiens aliquid mei libri ad reiallendum neq; antecedentia,neq; conseqnetia cerneret. Sic. n. ego

scripsera Qui . n. no potest ad te pus adesse siue propter magnamaatilitatem ecclesiae suae,aut aliam, aut propter praecipua aliquam conomiam spiritualem,aut aliquam aliam necessitatem,quae vitari aliter non postit commode, is profecto non abelle,sed adesse itidi candus est. absens quidem corpore, praesens autem spiritu.

Itaque ad praesentiam spiritus cum absentia corporis ad breue

tempus

209쪽

tempus adiunxi magi am ecclesiae utilitatem, aut praecipuam aliquam oeconomiam sipi itualem,aut aliam neccssitatem,quae vitari aliter non posset commode,ut ad hunc modum censeri posce tuc absens quidem corpore,praesens autem spiritu. At nieus Laudator longe ab hac sententia discedens qui inquit, non curabunt

personaliter residere,& corpore prs sentes elle,facile hoc dictum δε polioli usurpabunt, corpore quidem ab sentes, sipiritu autem praesentes. Quasi hoc solum satis ego esse dixissem,abesse quidem corpore utcunque praesentem esse spiritu, quod quidem facio te assequi posset,quicunque per nati rei residere,de corpore Prεsens este,minuS curaret ac non potius adiunxissem propter ma gnam utilitatem ecclesiae, aut praecipuam aliquam oeconomiam

spiritualem, aut aliam necessitatem , quae uitari aliter non posset commode. Clare itaque adnaonui,idque non uno in loco,praeceptum Diuinum Residentiae perpetuae non secundum literam so lum occidentem, sed spiritualiter, consideratis causis diiudicandu me sic ,ut pleraque alia diuina mandata, quae ex causis quoque penderent. Pervenimus tandem ad perorationem Apologetici Laudatoris,mei,in quo ille zelo inflammatus,cum oblecratione;& obtestatione poli ulat, ne tales libros,qualem meum esse dicit,

in publicum emitti permittant,qui iudicio librorum publicandorum praesunt,unde,inquit,contentiones, & conuitia, & turbae in ecclesia Dei emergunt. Emerserunt quidem conuitia, at non ex libro meo, sed cκ corde ipsius. Cutia itaque orare.& obsecrare se ait. ut tales libri non permittantur publicari, unde contentiones

conuitia & tum g emergunt,prosecto se, suosque libellos huius. modi prohiberi postulat, unde tanta conuitiorum silua igne linguae incensa exierit, in meo aute in Antapologetico nullum per gratiam Dei conuitium est nisi conuitium sorte putetur, cum ad communem fratrum utilitatem erranti dicitur,erras,& et,qui cecidisse creditur, coenum est tetrum .in quod cecidisse uiaeris. Praeterea, nihil me ad Contentionem scripsisse, fatis demon strat prioris mei libri peroratio. Cum enim Laudatorem meum ad retractationem hortans,meminissem,quod Leo magnus discerat, tunc optime ueritatem defendi, cum opinio falsa a suis auctoribus damnaretur, adiunxi idem me omnium minimum facturum

polliceor, si quid hic, aut ubicunque alias , a quocunque e caste admon: bor, lino habiturum me illi maximas gratias. Ego enim omnes ab errore uiae suae,sicut me ipsum, liberatos cupio, ut lex

210쪽

ut leu charitatis praescribit, quet non aemulatur, non perperam digiti, non inflatur , congausiet ueritati, quae Omnia sustinet , omnia sperat,&c. Postremo, quod promittit, se non amplius responsuriam, sed furori potius cessurum . furiosum. n. me solet appellare, hoc ego non promitto . Nescit.D.cedere veritas, lanta eius vis est,quae,ut sapiens ille in Esdra dixit , super omnia est.

Pro hac sAL. v l A Tn usque ad extremum uita neae constanter

certabo in Christo domino ueritatis, cu quo,& per quem Deus Pater una cum sancto utriusque Spiritu regnat in saecula siculorum . Amen.

remis extiteris ad Reuerendum Patrem Madi. Istrum Sacri Palatii mi . , Q,

CV M'ad eum lacum responderem, in quo Laud aior meus meum de Residentia librum Romae reiectum se ise ab iis ale. bat, qui probandi libros, antequam ederentur , curam haberent , promisi additurum me adhuc Antapodogeticum exempla literarum , qua Tad Reuerendum Patrum: Hieι Onymum M OZa- Ilum Sacri Palati; Mqgitti una miseram, Ex quibus intelligi posset, quid illi in meo libro no probaretur, quod quidem nihil e

rum esset , de quibus mihi cum .Laudatore meo non conueniret. Descripsi autcm non totas literas, ne longior cffeni,sed tantum,

quod ad rem faciebat . quodque idem sacri Palatii Magister culi teris meis eas adhuc seruat , cognoscere poterit, dc recogniti evexperiri . utrum sint haec fidelitur descripta. Ergo quia non patiebatur,ut dicerem Pontificem non proprie s & principaliter facere Episcopos, quia scilicet in eadem sententia. ut aiebat, accipi posset, quasi diceretur Pontifex improprie facerexpiscopos, neq; rursus sineret ob eandem rationem paulum mutata forma dicere, Pontificem non facere sua propria, di principali potestare Episcopos, ego adhunc locum ,&ad cetrera, quae illi non probabantur, respondens, & ad tollendam omnem sensus falsi suspicionem loca libri manu mea scripti notans, de indicans sic in meis ad eum literis scripsi. lii

Fol. 1. pag. I.sic scripsi, homo de potestate sua propria non promit gratiam, siue charisma, quod dispensat,sed potius quod alterius est ministrat. Qui contra dicit,cum Scriptura sancta pugnat , quae docet dispensationem gratis hominibus niysterioru is ci D D Dei