장음표시 사용
271쪽
tiam, ei remittendorum criminum potestatem reseruant. Gregorius, e ccipite Spiritum sanctum, principatum supremi iudici, recipiunt e vostob, ut πυιce Dei, quibusam peccata renitentes,qui-
busdam mero relaxantes. Hieronymus ad Elbidiam, cceperui Spiritus sancti gratiam, qua peccata dimitterent. Bernardus, nam maior tibi midetur dignitas, ius potestas diuidendi praemia, an
dimittendi peccata ' Venerabilis Beda, mosiquam dixit, accipite Spiritum sanctum, hac de peccatorum remisitone subiecit. Cyrillus Alexandrinus, O bsurdum non ent,remitti peccata posse ab istis,qui Spiritum sanctum in se habebant. Theophil actus, Vide Sacerdotum dignitatem, quἀm diuina sit: vel eri enim peccata dimittere. Omnes prorsus, omnes, inquam, quotquot scripserunt, assi mant , eo loco poenitentiam institui, darici; potestatem remittendi peccata. unus Caluinus contrarium sentit, ea peracuta, subtilissimaq; expositi ne: vos,quibus credere maIitis, statuite ;nam mihi quidem a sanctis patribus stare,certum, atq; decretuest . quare si is poenitentiam negat, quoniam, ut ipse ait,a Christo non fuerit instituta, iam institutionis ipsius clarissimum Christi locum habemus, & eundem ex sententia nostra interpretatum, illustratumq; ab omnibus sanctioribus, & vetusti ribus patribus. Ceterum, quod ad alteram obiectionem attinet, poenitentiam nempe materia, & forma carere sensibili; id
videtur tam absurdum,tamq; ab omni ratione alienum , ut i cetur ne Caluinus, an delirer, incertum sit. nam , quod ad fomma attinet, nonne sub aurium sensum cadunt absoluentis verba 3 nonne auribus percipiuntur nonne audimus nos, cum is
dicit, Ego te absolvo' quod vero ad materiam ; fatemur, no esse rem , sed actionem: sed satis est esse visibilem. atque id ipsum paullo ante dicebamus, Sacramentorum aliqua materiam limbere, quae est res, a suscipiente distincta; veluti aqua, quae a b ptizato distinguitur; alia vero pro materia actiones habere si scia
272쪽
scipientium, ut in matrimonio. huius igitur posterioris generis est poenitentiae Sacramentum . quamobrem ipsius materia poenitentis actiones sunt, id est, ut contritione habeat,ut cofiteatur,ut satisfacere propositu ei sit. hoc modo docuerunt sem per quicunque catholice scripserunt; eodem l modo erudiri Caluinu oportuit. is enim sine dubio cognouisset,poenitetiae cum materiam, tum formam esse sensibilem. Sanctissimum quidem, verissimumq; Sacramentum: in quinqui cupit id assequi,quod compositum est; necesse est,materiam , sermamq; teneat: sed formam non tenebit, nisi cui dictum fuerit, Ego te absoluo. neque haec verba effcienter in se proferri audiet, nisi qui materiam tribus ex his, quae supra diximus , confecerit. Poenitentia iudicium quoddam est, auditores, quo reus accusatur contritione , fatetur consessione; satisfacere deliberat satisfactione, &a iudicio absoluitur Sacerdotis absolutione. Peccator Deum laesit corde, ore, opere: Et cordis est Contritio; oris Consessio; operis Saaisfactio. Peccator item & Deum ,& Ecclesiam , &proximum offendit. Contritio Deum respicit: Ecclesiam Confessio,& proximum Satisfactio. praeterea, peccator domi mortuus est cum Archisynagogi filia: in foribus cum vidua filio: &in sepulchro cum Lagaro: at reuocatur ad vitam domi per Co-
tritionem: in soribus per Confessionem: & in sepulchro per Satisfactionem. meministis ne filij prodigi dicentis, hic fame prireo' Ecce Contritio . patris dicentis, peccaui ' Ecce Confessio. patris disciplinam non recusantis 3 Ecce satisfaciendi propositum. tenetisne memoria David regem,sum peccasset populum numerando lib. 2. regum cap. 4. quem cor seu percussit
tritione. dixit ; peccaui valde io facto hoc confisione; di addudit; vertatur obsecro manus tua contra me Satisfactιone m ministisne conuersionis Niniustarum Ioan. lib. 3. cum clamaretur ,6onuertatur et is a mia se a mala, quod erat contritionis.
273쪽
35 elament ad dominum in fortitudine, quod erat confessionis insinuatio. Et homines, m/ mmenta non gustent quicquam, quod erat satisfactionisῖ venit ne vobis in mentem publicanus,de quo legitur Lucae cap. 3 8. non ausum fuisse oculos ad caelum leuare contritione ' dixisse, Deus propitius esto mihi peccatori Confessiones percussisse pectus suum Satisfactione e in corde contritios,in ore connio, in opere tota humilitos, ait Chrysostomus se mo de poenitentia, & Augustinus, exponens ea Verba, qui sanat
contritos corde sanat eo tentes Uanaisipsos punientes. iraque cu mvera doctrina traditur, distinista, claraq; sunt omnia . Poenitentiam Sacramentum esse, negabat Caluinus, duasq; rationes asserebati cui quidem nimium tribuimus, cum eas refellimus .
Nunc paullisper ipsum omittentes, edq; reuertentes, unde digressi sumus, affirmamus, postquam gratia praeueniens vobis assuerit, quὁ iustificationem consequamini, oportere, credere vos,& poenitere; Contritione, Consessione, Satisfaciendi proposito. ita res est, ita prorsus o nauigantes. Ecce nauis in peccati lacu. Ecce gratiae potetus, ad quem tenditis. Ecce vox praeuenientis gratiae,qua ac huc vocamini omnes. Ecce ventus cooperantis, qui sine dubio lenissime flabit. nunc remos impellite . Et quidem a sinistro latere iam impellitis plerique, qui vera
habetis fidem : agite, manus etiam ad dextrum latus admoue. te; id est Sacramento poenitentiae,& tribus remigationibus triti partium,quas diximus, ah tandem ad portum contendite. Aμ' que in primis, auditores, ut iustificationem acquiratis, habere vos contritionem necesse est ; quam hoc modo dissinimus. Co- tritio est maximus dolor voluntarius, ob defensionem Dei. qui prae rebus omnibus diligendus est, eo proposito, s vi saltem, amque virtute) ut deinceps nolimus unquam peccatum lethale co-- mittere, velim usq;& confiteri,&satisfacere. ves, ut habet Tridentinum Concilium , Contritio est animi dolor, ac detestatio de
274쪽
peccato commisto, eum proposito non peccandi de catero. Contritici non est proprie dolor, sed peccati detestatio talis, ut ex ea dolor
oriatur . nam & eos,qui beatitudine fruuntur, peccatorum poenitet. in quae, dum hac vita fruerentur, prolapsi sunt; sed non amplius dolent . at contra eos, qui poenis aeternis cruciantur,&poenitet, & angit dolor; sed haud voluntarius . oportet autem dolorem hunc esse maximum; usque eo,ut homo mallet,se perpessum esse, vel perpeti omnia mala,quam peccasse. atque hanc poenitendi vim, in actu consistentem, nam quandoque etiam virtute inest, ut in martyrio, vel id genus alijs in necesse est inesse in nobis, non praecipue ob poenarum metum; sed quoniam Deum offendimus, quem maxime amare debemus. & statutuesse nobis certumq; debet, confiteri peccata,vti Deus praecipit; de libenter satis facere , ea poena suscepta, quam nobis irrogare Sacerdos voluerit: & aliam praeterea, quae nobis ipsis placuerit, quo magis,ac magis indies saluti nostrae consulamus. saluberrimae sunt undar, auditores, in quibus hac contritionis remigatio . ne prouehimur; atq; eiusmodi, ut quandoque in canum ferri, quandoque ad sedes imas descendere videamur. qui primo loco cietur in eis motus, gratiae praeuenientis est; qui nos ad petenduportum commouet. secundus motus est fidei, quo credimus, videre Deum peccata nostra,&odisse. Tertius timoris est; metui mus enim poenas, &supplicia, a Deo nobis inserenda. hos sequitur motus item fidei, quo credentes, bonitatem Dei petapendimus. quintum spes esticit: erratorum enim veniam ab ipsius clementia nos impetraturos speramus. Sextus oritur ex charitate, qua ad amandum bonitatem tam grandem excitamur. postremus contritionis est,qua dolore asscimur, silensam a n
bis fuisse summam, infinitamq; bonitatem . itaque modo celinsar, modo humiles aspiciuntur undae. nam adeo dehiscunt; ut uel in nos ipsos Dei gratia sese demittat: adeo efferuntur, ut ad
275쪽
χεν cogitandum de potentia Dei nostra mens erigatur: tam deprumuntur; ut in formidinem aeterni supplicij, apud inferos comni tuti, descendamus ;tam extolluntur; ut ad considerandam
Dei bonitatem euehamur: tam demittuntur; ut rursus spe concepta nosmet excitemus; tam efferuntur; ut ad amandum omnibus viribus, totoq; pectore Deum insurgamus. denique tam humiles sunt; ut vi,ac virtute contritionis, dolorisq; , quem suscepimus, in iustificationis portum invehamur. Postremo, quoniam angustijs temporis ita excludimur,ut omnem contritionis materiam absoluere nequeamus, illud vobis exploratu,
certumq; sit, nisi unusquisq; poenitentiam agat, doleatq; se peccasse, ac nisi constituat &confiteri,& satisfacere,& in posterum a peccatis abstinere, Deum nunquam peccata dimissurum. Sed quandoque contingit, ut non adeo perfectum dolorem habeamus, quemadmodum peccatorum magnitudo postulat,dcv Catur Attritio: quandoque ut dolore omni ex parte perfectus sit,& Contritio appellatur. haec autem inter eas est disserentia. ut filura omittam alia,quibus disserunt inter se) si contritus es, ilico te iustificat Deus: vel prius etiam, quam confitearis, licet omnino te oporteat postea confiteri; tum ut praecepto pareas; tum etiam,quia Contritio,consilium, & propositum inclusum habebat confitendi. tibi autem antea contrito cum Sacerdos dicit, Ego te absoluo; intelligi vult, absolutionis Sacramentum tibi do: quo abselueteris, nisi iam absolutus esses. Sin vero a tritus es tantummodo, quod quidem tu satis discernere no p tes ) antequam confitearis, nondum gratiam adeptus es: sed sacerdos absolutione de attrito te contritum facit, & cum dicit,
Ego te absoluor, tunc, de eo temporis momento vere te absoluit,
de gratiam confert. Summa est,ad obtinendam gratiam oportere sem per nos contritos esse vel ex nobis ipsis, vel id consecutos absolutione Sacerdotis: Et semper confiteri necesse est, vel
276쪽
x sui gratiam consequamur,cum attriti sumus,quod sane crebrius accidit, vel cum prius contriti essemus,& iam gratiam habetes, quod scire nequimus ut praeceptum exequamur,& illud praestemus, quod proposuimus. Constat, igitur, in statuenda poenitentia utramque ipsius partem esse necessariam . sic etiam tertia partem, nempe Satisfactionem, esse necessariam ostendemus, cum occasio postulabit. nunc, quoniam dextris poenitentiae remis utendum est,ut in portum deferamur, atque de prima re migatione, quae Contritio est, satis multa locuti sumus; videamus,quid de secunda, nempe de cofessione, Caluinus dicat: tum alio loco tertiam tractabimus. respiremus.
E consessione agendum est, Θ Caluin istae, quae sola fortasse portas haeresi patefecit . fortasse ab hac sola
magna multitudo mortalium ita abhorruit; ut, dum eam Lutherus,&Caluinus, caeteriq; omnes negant; occupandae tyrannidis occasionem arripuerint . verissima autem esse, quae dico, satis constat: quoniam omnes hi confessionem negant.
Sed quare negant Z id unum pervelim, auditores, quandoque ab haeretico semel exprimere, sita tamen,ut saltem eo tempore vera diceret qua ratione Confessonem aspernentur,& respuant; an quia mala sit;an quia dissicilis Θ heu, non vitium aliquod prauitatue, sed dissicultas opus tam sanctum oppugnauit. nam effusi in adulationem haeretici, procliuesq; semper ad concedendam omnem impunitatem, atque licentiam; cum aliquid contentius a populis repudiari animaduerterunt, tum maxime,
largissimeq; ijs indulserunt: itaque Confessionem sustulerunt. nam qui in Gallijs,& in Germania nimiam, & immoderatam vivendi libertatem optabant, saepenumero querebantur, dic bantqi
277쪽
247bantq; , quodnam onus est hoc, Aethnagrauius, quod pondus,
quod iugum Z ergo quaecunque antehac commisi, ea omnia Sacerdoti aperienda sunt Z ergo,quorum me puderet conscios habere lapides,ea cognoscet homoὶ igitur cubas,& crimina,a quibus ipsa abhorret cogitatio, necesse est, linguam meam proferre,& singula enarrare t ergo illa etiam,a quibus vitae periculum imminet,& tot, tantisq; annis reticui, atque, ut ca lata, tectaq; essent, summo studio curaui, hodie necesse est, me cum summo
discrimine aperire, & patefacere ' quid si fieri posset, ut absque
Confessione propitium,& amicum Deum haberemus, nonne melius, commodiusq; nobiscum ageretur Z hoc modo populi loquuntnr,& continuo Lutherus,&illico Caluinus, qui sibi nihil magis optandum putant, quid nit inquiunt: immo fieri potest. neque enim haec hominum inuenta vos iustificant: at. que ad recipiendam Dei gratiam nihil necesse est singula pe cata Sacerdotibus aperire : sed satis est si soli Deo, &generatim vos peccasse confiteamini. spondemus vobis, Deum semente
esse, atque iter,quo peruenitur ad salutem, nequaquam arduum. ita ne Θ at ego contra antequam ultra progrediar tria assirmo; in
primis,viam ad caesum,non facilem,sed difficillimam esse. tum qua ratione via caeli facilis dici potest, facillimam item esseCo- festionem. postremo, quamuis adhuc ea esset dissicilis, nihilominus tamen sex moralibus etiam institutis loquendo, in quoniam difficilis esset,non ideo rem bonam fuisse tollendam . Pythagoras littera sua ostendit, difficilem & arduam esse salutis viam. Virtutem posuere Dei judore parandam, alius dixit. Sed ipse Christus inquit, O rcta est mia, qua ducit in c. m. dc, regnis orum mim patitur. 8c, cu m diceret, qui vult evenire post me, abneget semetipsum, v tollat crucem suam, αν siauatur me, non. sbium generaliter docuit, quam esset angusta caeli via, sed etiam occasionem quodam modo dare visus est interpretandi hoc modos Diuitigod by Corale
278쪽
gdo, dui muli menire poss me, abneget semetipsum, id est, Contritionem habeat, tollat crucem suam, id est, confiteatur; Et se quatur me, id est,satisfaciat. attamen isti faciunt coeli viam tam expeditam , tamq; apertam: at ego scio, dissicillimam esse, &totum corpus mei ducis, cuius mihi in vestigijs insistendum est, sanguineo sudore manasse. una tantum ratione,quae dissicialia sunt, fiunt facilia. de quo dicitur, inrcta smia, qua ducit incalum , de eodem etiam dicitur, Iugum meum suaves, , onus meum leve; id est, charitate in Deum,& ipsius gratia. amor enim quod uis facinus arduum, Procliue , & expeditum essicit,& Dei gratia in omnibus periculis opem fert. sed eadem rati
ne Confessio pariter nihil negotij, dissicultatis nihil habebit. Et quidem si quis Sacerdotem, non uti hominem, considerabit, sed uti ministrum Dei illius,qui prae rebus omnibus diligendus
est , cuiq; iam notissima sunt omnium crimina, omne negotiuremoueri, omnem laborem , omnem dissicultatem, quaecunque prius occurrebat, auferri sibi comperiet. Praeterea demus,
confessionem esse dissicillimam,sed quaeramus,res ne mala sit, an bona. neque hoc loco disseramus, Christus eam praeceperit,
nec ne: sed tantum loquentes, ut morales solent, videamus,utrubona sit,an mala. Vos vero,auditores, si aequi rerum aestimatores esse velitis, & absque animi perturbatione iudicare, quod ratio praescribit, & probat ; censebitisne regem, vel principem, in suo imperio quieti,pacici; populorum consulentem , sancire legem posse,ipsa Confessione meliorem, utilioremue ad rem uenda vitia, & ad sanctissimas virtutes extollendas Legitur S cratem, & Pythagoricos nonnullos consueuisse, statis temporibus, quaecunq; egissent, sua ipsorum voce alteri confiteri; soli-osq; dicere, uti aequum esset,expensi rationem ei reddi, qui pecuniam dedisset, ita oportere unumquemq; vitae suae rationem
non sibi ipsi tantum modo reddere, ted alus quoque: quoniam
279쪽
non nobis solum, sed etiam alijs nati sumus, & vivimus. Vos
ipsi,Caluin istae, qui iam Catholici fuistis, quaesis veru dicite )quo tempore paratiores,expeditioresq; fuistis ad crimina λ an illo, quo fscenum hoc iniectum erat vobis, ut necesse esset confiteri peccata, an vero hoc,quo ficonum depulistis 3 si potestis,affirmate,vos esse nunc prolectos, ectraenatos,& praecipites minus ad peccandum,quam antea: & nos ipsi Catholici,quoties a criminibus abstinemus,a malefici is temperamus, quoniam ea co-fiteri necesse est Z Dicimus,igitur,Confessionem sine ulla dubitatione, etiam ex morali disciplina loquentes,opus esse inprimis probandum,& percipi ex ea uberti mos fructus. Et tamen illam haeretici tollunt: qua ratione Z quoniam dissicilis est λ bonae ne igitur res, an malae sint, dum auribus scrutant,imperitaeq; multitudini, & populis asscia tentur, nihil de eo laborant, nihil solliciti sunt. Quid dicent Θ quamuis ea bona sit, non tamen recipiendam esse, tanquam a Christo institutam, cum instituta nofuerit 3 de hoc, institutum Christi sit, nec ne, postea videbimus. sed nunc id quaerimus, quamuis eam Christus non instituisset, cum Caluinus, & omnes agnostant, concedantq; esse vetusti Lsimum hominum institutum, cur saltem id, velut ab homini. bus sancitum, cum bonum sir, non probant, & in Ecclesiallica Politia non permittunt Z Ego vero sic argumentor . si malum est Confessio; tollatur prorsus: si bonum; probetur, recipiatur. bonum est, inquiunt, neque enim inficiari possunt sed non est
de iure diuino. at mihi compertum est,esse de iure da umo . sed, utcunque sit,si nulla est ratio,quamobrem Confessionem rei jciatis, nisi quod non sit de iure diuino ; quare cu bonum sit, no probatis,quare non accipitis, ut de iure humanos diram ego quod ipsidusturi sunt,quoniam, si confestione nos etia statueremus, no tor, neque tanti ad nos fierent hominum concutsus; non praeceps multitudo nos effuse sequeretur. En quibus funda metis nititur
haereticorum doctrina; id verum est,quod populi amant; id fatis R. sum
280쪽
α Iosum,quod oderunt. quod si populus sententia mutet; moriar, nisi
ijdem etiam haeretici doctores continuo Catechismos suos immutent. sed progrediamur ulterius;atque,ut doceamus,ConseLsionem Sacramentalem esse de iure Diuino, videamus primo,qu topere Vocalis Confessio semper Deo placuerit. Atque hoc loco, auditores,vos praemonitos velim,non ignorare me,Confessione Sacramentalem institutam a Christo tantummodo fuisse. qua cunq; igitur vobis de Confessionibus allaturus sum,quae tepus, vel naturat,vel legis scriptae respiciant,de Consessionibus erut noSacra mentalibus: neque testimonia,quae asseram,eiusmodi erusivi demonstratione certae,necessariaeq; rationis Confessione, qua tractamus, probent: sed eo periinebunt,ut ostendant,ea omnia, quibus Deus Sacramenta nouae legis instituere volebat, iam in
de ab ipso Mundi principio semper ei maximὸ placui sic, ijsq;
usum esse,vel ut rebus sacris,vel ut longe utilissimis, sibiq; grati si mis. Exempli gratia quoniam instituendus erat baptismus,cl
tu cuiuis est,quam freques semper fuerit lauationu usus: no quidem uti Sacramentoru, sed uti rerum,quae Deo arriderem,& uti figurae Sacramenti,quod erat instituendu . Similiter usu venisse dicimus de Unctionibus: idem q; de poenitentia a stirmamus. cuenim in noua lege futurum esset poenitentiae Sacramentum,eam semper in veteri lege frequentari Deus voluit uti virtute. in primis Vero,& prcaecipue eam poenitentiae parte,quae Confessio est. nam Confessione Sacramentalem fieri voce oportebat,atque iccirco ostendit Deus,vocis Confessiones sibi semper esse charissi,mas. patet hoc in peccato,quod primu omnium,comissum est: Adamus enim vixdum peccatu comiserat, cum Deus continuo Confessionem vocalem quaesiuit voce illa sua, e fiam, eis D edibies ' Et soelicem illum vir quida Sanctus appellat, si fastus erram suu fuisset. neque enim Deus pater id quaerebat ubi esset, id est, qua in horti parte; sed quo in statu: denique confestione vocalem criminis perpetrati postulabat . at ille culpam in Euam ; Eua in